Bölümler 9Şu an: AÇLIK
Yavaş yavaş açlığımı hissetmeye başlıyordum. Etraftaki ağaçların meyvelerinden topladım ama biraz proteine ihtiyacım var bir iki tuzak kurup geceyi geçirecek bir yer bakınmaya başladım. Kayalıkların arasında minik bir mağara benzeri boşluk buldum , atımı taşa bağlayıp ateş yakmak için etraftan odun topladım. Karanlık çökmeye başlayınca tuzaklarını kontrol etmeye gidebilirdim. Ateşi yakmak biraz oldu ama değdi bu gece üşümeyecektim.Alevler küçüktü; fazla ışık yapmıyordu ama ısısı yeterliydi. Işık, dikkat çekerdi. Dikkat, ölüm demekti.Ellerimi dizlerimin üstüne koydum. Parmaklarım titremiyordu ama içimde bir huzursuzluk vardı. Sanki bedenimin bir parçası çoktan karar vermişti de zihnim geride kalmıştı.Dünya… Bu dünya bana yabancı değildi. Yabancı olan bendim, bu dünyadaki yerimdi. Gözlerimi kapatıp düşünmeye başladım. Kaçmak yetmezdi. Bir yere gitmem gerekiyordu.
İlk olarak vampirler geldi aklıma.Noctharyn... Kaçtığım şehir.Yağmurun hiç dinmediği topraklar. Taş kuleler, yüksek duvarlar. Sessizlikle konuşan yüzler. Orada güçlü olmak hayatta kalmaktı. Zayıflık affedilmezdi ama… kan bağları vardı.Bir düzen, soğuk adalet.Ama şunu biliyordum:“Vampirler hatırlar.”Onların arasında , biri bakışlarımda bir şeyler görebilirsi. Açlık değil. Korku değil.Başka bir şey.Ve o bakışlar başladığında, sorular sorulurdu. Soruların cevabını kendim bile bilmiyordum.Noctharyn beni saklamazdı, tartardı.Gözlerimi açtım. Ateşin çıtırtısı hızlandı, sonra yine sustu.
Peki avcılar diye düşündüm.Kharhold.Dağlar. Taş. Disiplin. Emirler.Orada kim olduğun önemli değildi; neye hizmet ettiğin önemliydi.Göğsümdeki iz hafifçe sızladı. Elim istemsizce göğsüme gitti.İşaret…İşareti taşıyan biri, Kharhold’da asla yalnız bırakılmazdı.Ama asla serbest de olamazdı. Avcılar beni koruyabilirdi, eğitebilirdi. Hatta belki anlamlandırabilirdide. Ama bir bedeli olurdu. İrade isterlerdi. Boyun eğme. Ve bir gün bana “seç” derlerdi. Kimi öldüreceğimi. Kimi kurtarmayacağımı.Ve Kharhold sorulara uzun süre tahammül etmezdi. Cevaplarımı onlarda bulamazdım.
Cadılar…Virelya.Ormanların içinde kaybolan yollar. Sis. Rüyalar. Onlar her şeyi bilirmiş gibi bakar ama hiçbir şeyi tam söylemezdi. Rüyamdaki kadını aklıma geldi. Söylediği kelimeleri hatırlayamıyordum ama his… His hâlâ orada içimdeydi. Cadılar beni yönlendirmezdi. Ama beni da rahat bırakmazlardı.Virelya güvenli değildi, doğruydu.Ama şu anda doğruluğu kaldıracak durumda değildim.
Ve insanlar…Eldwyn.Açık yollar. Hanlar. Kalabalıklar.Korku vardı, evet. Ama aynı zamanda unutma yeteneği de vardı.İnsanlar bakar, sonra yollarına devam ederdi. İnsanlar soru sormazdı; hikâye isterdi.Bir kız. Savaştan kaçmış. Yaralı ama hayatta. Bu hikâye Eldwyn’de kimseyi rahatsız etmezdi. Orası güçlülerin ülkesi değildi. Ama saklanmak için güçlü olmaya gerek de yoktu.Derin bir nefes aldım. İnsanlar beni anlamazdı. Ama peşime de düşmezdi.Şu anda ihtiyacım olan şey buydu. Zaman. Hatırlamak için.Yanlış seçim yapmamak için. Kendimi tanımak için.Ayağa kalktığımda karar çoktan vermiştim.Önce Eldwyn. Daha güvenli olduğu için değil. Daha sessiz olduğu için.Tuzaklarımı kontrol zamanım gelmişti. İlk gittiğim tuzak bozulmuştu, avım elimden kaçmış... İkinci tuzağa doğru devam ettim. İkinci tuzak da bozulmuş umarım bir şey yakalayabilmişimdir. Tuzağa yakınlaştığımda kısa kesik bir ses çırpınma duydum. Adımlarımı hızlandırdım. Küçük de olsa bir tavşan yakalayabilmişim. Ürkek kırmızı gözleri karanlıkta parlıyordu, nefesi kesik kesik ve hızlıydı.Yavaşça tavşanı tuzaktan çıkardım bacağı yaralıydı kan kaybından bitkin düşmüş olmalı ki hiç direnmedi. Bacağından elime akan sıcak kan.Güzel kokuyor.Farkında olmadan elimi ağzıma götürüp kanın tadına baktım.Tadı güzeldi.Göğsümde bir çekilme, boğazımda ani bir kuruluk oluştu.Sanki biri içeriden fısıldadı:Şimdi.Nefesim kesildi.Bu bir düşünce değildi.Bir istek bile değildi.Bir ihtiyaçtı.Kan.Sıcak. Yakın.Tavşanın nabzı o kadar netti ki…Duyabiliyordum, hissedebiliyordum elimi hızla geri çektim. Parmaklarım titriyordu “Hayır,” dedim sessizce.Kime dediğimi bile bilmiyordum.Bir anlığına…Sadece bir anlığına…Tavşanın boynu ne kadar ince .Bu düşünce daha korkmama neden oldu.Hızla hançeri aldım. Tek bir hamle. Temiz.Gözlerimi kapatıp başımı başka yöne çevirdim bakamazdım.Tavşanın kanı toprağa akmaya başladı. Kan kokusu iyice yükseldi.Ve işte o zaman… İçimdeki istek bağırmaya başladı. Geriye çekildim. Midem değil, ruhum kasılıyordu.Bu açlık değildi.Bu seçim de değildi.Bu… hatırlamayamadığım bir şeydi.Tavşanı orada bıraktım. Ellerimi toprağa yapraklara sürüp temizlemeye çalıştım, kan silinsede koku silinmiyor kalıyordu.Gece boyunca uyuyamadım. Ateşin başında ileri geri sallanıp ne olduğunu çözmeye çalıştım. Vampirler kan içerdi, ben bir vampir miydim?Sabah olduğunda gözlerim yanıyordu. Ama kararlarım daha netti. Eldwyn’e insanların diyarına gidecektim. Çünkü orada bu sesi bastıracak gürültü vardı. İnsan sesleri. Pazarlar. Hanlar. Kalabalıklar. Orman susardı. Ve sessizlik, bana kendimi dinletiyordu.Bu isteğin bir daha ne zaman geleceğini bilmiyordum. Ama geleceğinden emindim.Eşyalarımı topladım, atımın üstüne atlayıp yavaştan İnsan diyarı Eldwyn’e doğru yola koyuldum.
Bölüm etkileşimi
