YANGININ DÖNDÜĞÜ YER

Zaman bazı yaraları sarardı ama bazı mekanları asla değiştiremezdi. Beş yıl önce ruhunun paramparça edildiği o şehre geri dönen Gece, artık sadece geçmişin intikamını almaya odaklanmıştı. Paris’te geçen beş yılda, uluslararası düzeyde büyük bütçeli antika eserler ve sergiler düzenleyen devasa bir sanat vakfının CEO'su olmuştu. Ve şimdi, İstanbul Boğazı’nın kıyısında yükselen, restorasyonu devam eden tarihi bir yalının projesi için Türkiye’deydi.
İşin asıl can yakan kısmı ise, bu milyon dolarlık restorasyon projesinin Türkiye ayağını yürüten holdingin başında Ateş’in olmasıydı. Resmi holding binalarından, sıkıcı toplantı odalarından nefret eden Gece, projeyi bizzat şantiye alanında, yani yalının bizzat içinde yönetmek istemişti.
Öğleden sonra hafif bir yağmur çiselerken, Gece üzerinde kusursuz kesim bej bir kabanla yalının geniş, denize nazır salonuna adım attı. İçeride restorasyon çalışmaları yüzünden iskeleler kuruluydu ama Boğaz’ın manzarası tüm ihtişamıyla karşısındaydı.
Arkasından gelen adımları, o tanıdık kokuyu duyduğunda başını bile çevirmedi.
Ateş.
Balo gecesinden beri gözüne uyku girmemiş, Gece’nin dönüşüyle darmadağın olmuş holding patronu... Beş yıldır içindeki o anlamsız boşluğun sebebini nihayet anlamıştı; o, Gece’ye kör kütük aşık olmuştu ve bu aşk içini cayır cayır yakıyordu. İş ortaklığını bahane ederek saniyeler içinde Gece'nin arkasında belirdi.
"Gece..." dedi Ateş, sesi kısık ve pürüzlüydü. "Buradasın. Çalışmaları bizzat kontrol etmek istediğini söylediler."
Gece, elindeki proje dosyasını asistanına verdi ve yavaşça Ateş’e döndü. Bakışlarında ne öfke vardı ne de geçmişin kırgınlığı. Sadece dipsiz bir yabancılık.
Ateş, gözleri Gece'nin yüzünde çaresizce gezinerken bir adım yaklaştı. Elindeki sıcak karton kahve bardağını Gece'ye doğru uzattı. "Sade filtre kahve. Eskisi gibi..." dedi, sesi adeta iznini dilenir gibiydi. Beş yıl önce Gece'nin aşk mektubunu kahve fincanında çürüttüğü o anı hatırlatmak, bir nevi günah çıkarmak istiyordu. "Sana yaptığım o adilik, o laflar... Kendimi affedemiyorum. Sana kör kütük aşığım Gece. Lütfen, bu ortaklık boyunca bana bir şans ver, her şeyi telafi edeyim."
Ateş’in gözlerinden samimi bir yaş süzüldü. Gururunu, kibrini, holding patronluğunu tamamen bu yalıda, Gece’nin ayaklarının altına sermişti.
Gece kahve bardağına baktı, ardından dudaklarının kenarında buz gibi, alaycı bir gülümseme belirdi. Bu gülümseme, Ateş’in kalbine saplanan en büyük hançer oldu. Kahveyi almadı bile.
"Şaka mı bu Ateş Bey?" dedi, sesi yalının boş duvarlarında buzdan bir rüzgar gibi yankılandı. Beş yıl önce kafede Ateş'in ona kurduğu cümleleri, kelimesi kelimesine hafızasından çıkarıp onun yüzüne vurdu: "Sen ve ben mi? Güldürmeyin beni. Gerçekten bu acınası tavırlarınızla, bu ezik pişmanlığınızla karşıma geçip aşktan mı bahsediyorsun? Hangi cüretle?"
Ateş duyduğu kelimelerle nefessiz kaldı. Kendi zehirli okları şimdi kendi göğsüne saplanıyordu. "Gece, yapma..." diye fısıldadı acıyla.
Gece bir adım daha yaklaştı, gözlerinin içine dik dik baktı. "Benim sizin gibi zavallı erkeklerin çocukça takıntılarıyla harcayacak vaktim yok, Ateş Bey. Biz buraya bu yalıyı bir sanat merkezine dönüştürmek için milyon dolarlar yatırdık. Sizin bu rüküş pişmanlığınız benim için sadece bir eğlence malzemesi olur. Hadi, daha fazla rezil olmadan işinizin başına dönün. Bu yalıda sadece iş konuşacağız."
Gece arkasını dönüp mimarlarla konuşmak için uzaklaşırken, Ateş Boğaz'ın dalgalarına karşı, elindeki kahve bardağıyla gözyaşları içinde darmadağın bir halde kalakaldı. Artık her gün bu yalıda beraberdiler ve Ateş için her gün, bu aşkın içinde sürünme günü olacaktı.