Cetvel ve Keski

İkimiz de kendi harabelerimizin üzerinde, birbirimize meydan okuyan iki yabancı gibi duruyorduk ama bakışlarımızdaki o gizli çatlaklar ikimizi de ele vermek üzereydi. Masanın tam karşısında, kollarını siyah deri ceketinin üzerinde bağlamış halde dikilen Ateş'in o kapkara gözlerinin derinliğinde, bana karşı en ufak bir nefret kırıntısı bile yoktu; aksine içimi cayır cayır yayan bambaşka bir sarsıntı vardı. "Herkes planların başına geçsin" derken sesini ne kadar katı ve profesyonel tutmaya çalıştıysa, gözlerinin en derininde sakladığı o yoğun, beni yutmak isteyen aşkı da o kadar belirgindi. O çatlaklardan sızan şey öfke değil, beş yıldır biriken o önlenemez, o sınır tanımaz özlemdi.
Elimdeki kurşun kalemi parmaklarımın arasında hafifçe çevirip, derin bir nefes almaya çalıştım ama onun o amansız, büyüleyici yakınlığı karşısında ciğerlerime çektiğim hava bile düğümleniyordu. Dün gece basının önünde aramıza örmeye çalıştığı o profesyonel duvarların acısı sol yanımda ince bir sızı olarak dursa da, tam şu an masanın üzerine iki eliyle yaslanıp bana doğru hafifçe eğildiğinde, etrafımızdaki mühendislerin varlığı bir anda silinip gitti. Gözlerimin tam içine, ruhumu delip geçmek ister gibi öyle bir baktı ki, o an yüzümdeki maskeyi korumak için tüm irademi zorladım.
Çünkü bu bendeki, adına gurur dediğim şey aslında tedavisi imkansız kör bir aşktı. Beş yıl boyunca ondan kaçtığımı, kendimi var etmeye çalıştığımı sanırken, aslında attığım her adımda onun o yıkıcı küllerine biraz daha bağlandığımı, kendimi sadece onun dünyasında var edebildiğimi şimdi bu tozlu yalı salonunda, onun nefesi yüzüme çarparken çok daha çıplak bir acıyla fark ediyordum. Bana attığı o mesafeli görünmeye çalışan her kor bakışta ruhum parça parçe olsa da, o gözlerin bana böylesine tutkuyla ve çaresizlikle bakıyor olması bile içimdeki o karanlık dehlizleri aydınlatmaya yetiyordu. O dışarıya karşı o sert ve ulaşılmaz holding başkanı rolünü oynamaya çalışırken bile, ben onun o heybetli çehresine, ses tellerinden sızan o buz gibi melodiye hâlâ deliler gibi aşıktım. Dün gece o kürsüde bana bir enkaz gibi davrandığında dünyayı onun başına yıkmak istemiştim; ama tam şu an, masanın üzerinde bana aşkla karışık o hırslı gözlerle bakarken, aramızdaki o tehlikeli yakınlık yüzünden elimdeki o keskiyi ve cetveli bir kenara bırakıp sadece onun o yaralı kalbini ellerimle sarmak, o siyah deri ceketinin sıcaklığına delice sığınmak için her şeyimden vazgeçebilirdim.
Ateş, gözlerimde parıldayan o eski Gece'nin çaresizliğini, ona olan o dinmeyen zaafımı yakalamış gibi yavaşça yutkundu. Saniyelerle ölçülebilecek kadar kısa bir an için, o kırılmaz zırhının arkasından o beni deliler gibi seven, içindeki o muazzam aşkı tutmaya çalışan gerçek Ateş’in o bakışı sızdı. Gözleri bir anlığına dudaklarıma kaydı, parmakları masanın kenarını sanki beni oracıkta kolları arasına alıp sarılmamak için kendini zor tutuyormuş gibi sımsıkı kavradı. Aramızdaki bu devasa yangını, salondaki diğer insanların ve iş dünyasının gözlerinden saklamak ister gibi aniden dikleşti, masanın üzerindeki ellerini çekip ceketinin cebine koydu ve bakışlarını benden kaçırarak arkasındaki şantiye şefine döndü.
"Herkes görev yerine dönsün," dedi, sesi az önceki o yoğun, aşık yakınlığın aksine bir anda buz gibi bir otoriteye bürünmüştü. "Gece Hanım’ın çizdiği plana göre ilk kolon kazı çalışmaları hemen bugün başlasın. Herkes dışarı."
Şantiye ekibi hızla toparlanıp kapıya doğru yönelirken, Ateş de arkasını dönüp yalı salonunun çıkışına doğru o ağır bot sesleriyle ilerledi. Devasa ahşap kapı gürültüyle kapandığında, salon tamamen boşaldığında masanın üzerine iki elimle yaslanıp başımı öne eğdim. Gözlerimden akan tek bir damla yaşın plana düşmesine izin vermeden, o göz pınarlarımdaki sızıyı içime akıttım. Ateş bu yalıda, bu koca holdingin ve iş dünyasının baskısı altında aramızdaki bu devasa yangını şimdilik gizli tutmak, dışarıya karşı o mesafeli adamı oynamak zorundaymış gibi davranıyor ama bilmediği bir şey vardı. Ben onun o saklamaya çalıştığı devasa aşkının