00:10

11. Bölüm: 00:10
"Gerçekler yavaştan açığa çıkıyor."
Umay Soykan'ın anlatımıyla...

Annem söylememekte kararlıydı, gözleri dolmuştu. Söylemek istiyor, fakat zamanı değil gibiydi.

"Peki anne," dedim pes ederek.

"Belli ki sen söylemeyeceksin."

Gözlerini kaçırdı yavaşça.

Hâlâ sessizliğini koruyor ayrıca yüzüme de bakamıyordu.

"Çıkar mısın? Okula gideceğim."

Boynunu büktü sessizce, "Umay inan ben böyle olmasını istemezdim, kızım," dedi.

Derin, titrek bir nefes aldım.

Doğrusu alabildim mi ben bile bilmiyorum.

Bu benim gerçeğidir artık.

Her şeyi en son öğrenmek.

Sesindeki o çaresizlik, benim ona kızmamı engelliyordu.

"Seni anlıyorum diyemem ama anlamaya çalışıyorum. Zaten ben alıştım gerçekleri en son öğrenmeye." dedim, titrek bir ses tonuyla.

Hıçkırıklara boğuldu. "En yakın zamanda anlatacağım Umay." diye fısıldadı.

Gözlerimden dolmaya başlayacakken, gözlerimi pencereye diktim.

"Umarım," dedim boğuk sesimle.

"O zaman da ben yaşarım anne."

Çok çaresizdim çok.

Ağzı açık kalmıştı kadının, omuzları aniden çöktü. "Ne demek o?"

Dudaklarımı büzerek omuz silktim çaresizce. "Bu gidişle, hayatımın pek uzun süreceğini düşünmüyorum."

Dediklerimi boğazıma yumru gibi oturmuştu, göğsüm daraldı.

İç çektim, "Artık çıkar mısın anne?"

Başının mecburiyetle salladı. Odadan çıktığı gibi, kapıyı hışımla vurdum. Kapıya yaslanıp, dizlerimi göğsüme doğru çektim. Başımı koluma yaslayıp, gözlerimi yumdum.

Her şey geçecek.

Telefonuma gelen bildirim ile irkildim. Yine kim yazdı acaba?

Oflayarak gözlerimi devirdim, ayağa kalkıp masamın diğer ucundaki telefonumu aldım.

+ 1 Mesaj

Bilinmeyen Numara:
Gerçekler yavaştan açığa çıkıyor, Umay.
Her şeyi öğreneceksin.
Olay Yeri: Kantinden Arkası.
Saat: 09:15
:)
07:55
Görüldü.

Telefonun camı, elimin sıcaklığından dolayı ısınmaya başlamıştı.