Hacı İbrahim Dede’nin İtalya Çıkartması

Vezüv Yanardağı’nın eteğindeki o unutulmaz evlilik teklifinin ardından nişan haberi, teknoloji çağının hızıyla Gaziantep’e ulaştı. Zeynep’in parmağındaki fıstık yeşili zümrüt yüzüğün fotoğrafı aile grubuna düştüğü an, Bakırcılar Çarşısı’nda adeta yer yerinden oynadı. Hacı İbrahim Dede, torununun İtalya’da "el elin memleketinde" kendi gıyabında nişanlanmasını kabul edebilir miydi? Tabii ki hayır!
— "Ulan öyle uzaktan görüntülü aramayla, mesajla nişan mı olurmuş?!" diye gürledi Dede, dükkanın önünde çayını yudumlarken. "Bizim töremizde gidilir, kızın da oğlanın da yanında durulur, hayır duası edilir! Kalk Halil, İtalya’ya gidiyoruz!"
Kebapçı Halil Usta ne olduğunu anlayamadan kendini Hacı İbrahim Dede ile birlikte ilk uçakta buldu. Dede; üzerinde şalvarı, altın nakışlı yeleği, başında kasketi ve elindeki asırlık ahşap bastonuyla Napoli Havaalanı’na indiğinde, İtalyan yolcular ve görevliler gözlerini bu heybetli Anadolu çınarından alamadı.
Gelişlerinden ne Murat’ın ne de Zeynep’in haberi vardı. İkili, Pompeii’deki Bacchus Evi’nde yeni keşfettikleri freskin yüzey konsolidasyonunu yaparken, antik kentin girişinde büyük bir kargaşa koptu. İtalyan güvenlik görevlileri, ellerindeki bastonla bilet turnikelerini ite ite içeri girmeye çalışan yaşlı bir adamı durdurmaya çalışıyordu.
— "Look amigo!" diye bağırıyordu Hacı İbrahim Dede, bastonunu güvenlik görevlisine doğru sallayarak. "Ben Hacı İbrahim’im! Zeynep’in dedesiyim! Çekin o elinizi üstümden, yoksa bu bastonu kafanızda kırarım!"
Gürültüyü duyup koşan Murat ve Zeynep, karşılarında Dede’yi ve arkasında ezilip büzülen Kebapçı Halil Usta’yı görünce gözlerine inanamadılar. Zeynep şaşkınlıkla çığlık atıp Dedesinin boynuna sarıldı:
— "Dede?! Senin ne işin var burada? Nasıl geldin?!"
— "Kızım," dedi Dede, torununun başını öpüp kenara çekilerek. "El elin ülkesinde tek başınıza nişan yapıp durursunuz. Dedem gelip duasını etmeden o yüzük o parmağa helal olur mu hiç?"
O sırada gürültüye Kazı Başkanı Profesör Marco da gelmişti. Profesör, karşısındaki şalvarlı, bastonlu adamı görünce şaşkınlıktan gözlüklerini düzeltti. Zeynep hemen devreye girip İtalyan Profesöre Antep usulü saygıyı öğretmek için Profesör’ün kolundan tuttu:
— "Profösör! Bak bu benim dedem, Hacı İbrahim Usta. Antep’in en büyük bakırcısı. Hadi bakayım, geç öp elini!"
Profesör Marco ne yapacağını bilemeyerek Zeynep’in yönlendirmesiyle Hacı İbrahim Dede’nin eline uzandı ve acemice öpüp alnına koydu. Hacı İbrahim Dede bu durumdan son derece memnun kalarak cebinden çıkardığı bir avuç fıstığı Profesör’ün avcuna bıraktı ve sırtını güçlüce sıvazladı:
— "Aferin Marco Efendi! Saygıyı biliyorsun. Sen bizim çocuklara burada iyi bakmışsın, ben de sana Antep’ten fıstık getirdim. Ama söyle bakalım, bu nişan düğün işlerini burada nasıl halledeceğiz?"
Profesör Marco, elindeki fıstıklara ve karşısındaki bu otoriter koca çınara bakarken, Antep kültürünün Pompeii surlarını çoktan fethettiğini bir kez daha anlamıştı.