Gaziantep Kalesi’nde Gün Batımı ve Bir Antep Türküsü

Müzedeki tarihi keşfin coşkusuyla geçen günün ardından, ikili kendilerini Gaziantep Kalesi’nin eteklerine uzanan tarihi yolda buldu. Gün batımının kızıllığı, kalenin heybetli taş surlarına vuruyor; şehre adeta masalsı bir hava katıyordu. Aşağıda, çarşının akşam hareketliliği yavaş yavaş duruluyor, sokak lambalarının sarı ışıkları tek tek yanıyordu.
Kalenin etrafındaki seyir terasında yan yana yürüyorlardı. Rüzgar, Zeynep’in özensizce topladığı saçlarından birkaç tutamı yüzüne savururken, Murat bir an durup şehir manzarasını ve hemen yanında duran Zeynep’i izledi.
— "İstanbul’da gün batımını Boğaz’da izlemeye alışıktım," dedi Murat, sesindeki içtenlikle. "Ama burada, binlerce yıllık tarihin ortasında günü batırmak... Hele ki seninle birlikteyken, bambaşka bir anlam kazanıyor Zeynep."
Zeynep başını hafifçe öne eğdi. Her zamanki hazırcevaplığı bu tatlı cümle karşısında bir anlığına silinmişti. Yine de toparlanıp muzipçe gülümsedi:
— "Seni Antep çarşısı bayağı yumuşatmış Murat Bey. Tepsiye ilk kapaklandığın andaki o şaşkın İstanbullu gitti, yerine Antep sevdalısı bir şair geldi sanki."
— "Şehir güzel Zeynep, doğru... Ama şairi şehir değil, o şehirdeki insan yapar," dedi Murat, gözlerini genç kadından bir an bile ayırmadan.
Tam o sırada, kalenin hemen altındaki çay bahçesinden yükselen bir saz sesi ve ardından gelen içli bir Antep türküsü sohbetlerini böldü. Bir yerel müzisyen sazının tellerine vuruyor, esnaf ve yoldan geçenler masalarda çaylarını yudumlarken ritim tutuyordu.
— "Bak işte," dedi Zeynep gülümsüyerek. "Antep’te akşam oldu mu bülbül susturulmaz. Gel bir çay içelim, türküyü yerinde dinle."
Çay bahçesine inip ahşap sandalyelere oturdular. İki tavşankanı çay masaya geldiğinde, sazı çalan aşık masaları dolaşmaya başladı. Murat ve Zeynep’in masasına yaklaştığında ikisine bakıp gülümsedi ve türkünün sözlerini tam da onların gözlerinin içine bakarak söylemeye başladı:
"Bahçeye gel ki görem, elinden bir çay içem..."
Çay bahçesindeki esnaftan biri neşeyle seslendi:
— "Aşık, bak İstanbullu beye Antep usulü sevdalanmayı öğret, yabancı kalmasın buralara!"
Bütün masalardan bir kahkaha yükseldi. Murat’ın yüzü bir anda hafifçe kızarırken, Zeynep çayından bir yudum alıp gülmemek için kendini zor tuttu.
— "Gördün mü?" dedi Zeynep fısıldayarak. "Bu şehirde gizli saklı iş yürütülmez Murat Bey. Esnaf daha ilk günden seni bağrına bastı, gelin-güvey etmeye kalktı bile!"
— "Hiç şikayetçi değilim Zeynep," dedi Murat, gözlerinin içi gülerek. "Hatta bu şehirde esnafın sözünü dinlemek lazım derler, öyle değil mi?"
Zeynep’in yüreği o an hafifçe hopladı. İstanbullu restoratörün bu gözü pek ve içten tavrı, kendi kalbinde ördüğü o güçlü duvarları tek tek yıkıyordu.
Aşkın, fıstık kokulu rüzgarlarla ve bakır tıkırtılarıyla harmanlandığı Gaziantep gecesinde, ikilinin hikayesi artık geri dönülemez tatlı bir yola girmişti...