Gizli Geçit ve Kayıp Fresk

Pompeii’deki restorasyon alanında işler beklenenden çok daha hızlı ve verimli ilerliyordu. Profesör Marco, Zeynep’in meşhur kuru dolma diplomasisinden sonra ekibe karşı son derece sevecen, saygılı ve esnek bir tutum sergilemeye başlamıştı. Bacchus Evi’nin ana salonundaki mozaik panolarının yüzey temizliği tamamlanmış, sıra salonun batı duvarına bitişik duran ve yüzyıllardır el değmemiş görünen dar nişin incelenmesine gelmişti.
Sıcak bir Napoli öğleden sonrasında, Murat elindeki hassas ultrasonik tarama cihazıyla duvarın yoğunluğunu ölçüyor, harç tabakasının arkasında boşluk olup olmadığını kontrol ediyordu. Zeynep ise ahşap iskelenin alt basamağında oturmuş, cımbız benzeri özel aletleriyle dökülmek üzere olan küçük mozaik taşlarını sabitlemekle meşguldü.
— "Zeynep, şuraya bakar mısın?" dedi Murat, cihazın ekranındaki frekans dalgalarını göstererek. "Bu duvarın arkasında garip bir yoğunluk farkı var. Sanırım harç tabakası düşündüğümüzden çok daha kalın ya da..."
— "Ya da arkasında bir şey gizli!" dedi Zeynep, elindeki aletleri hemen kutusuna bırakıp heyecanla ayağa kalkarak.
Murat duvarın üst kısmına daha iyi bakabilmek için ahşap iskelenin en üst basamağına tırmandı. Ancak iki bin yıllık ahşap iskele, üzerindeki ağırlığa daha fazla dayanamadı. Büyük bir gürültüyle "ÇIT!" diye bir ses duyuldu ve iskelenin sol ayağı kırıldı. Murat dengesini kaybedip geriye doğru yalpalamaya başladı.
— "Murat, dikkat et!" diye bağırdı Zeynep.
Zeynep bir saniye bile tereddüt etmeden öne atıldı. Murat’ı belinden ve kolundan tutarak kendine doğru çekti. İkili birlikte yerdeki tozlu toprak zemine yuvarlandılar. Murat, Zeynep’in üzerine düşmüştü ama son anda kollarını kenara koyarak onu korumuştu. Fakat Murat’ın düşerken duvara çarpan dirseği, asırlık gevşek sıva tabakasını tetiklemişti.
GÜÜÜÜÜM!
Duvarın dış kaplaması büyük bir gürültüyle çöktü. Etrafı yoğun bir toz bulutu kapladı. İkili öksürerek ayağa kalktı, birbirlerinin üzerindeki tozu silkelerken gözleri çöken duvara kaydı. Toz bulutu yavaşça dağıldığında, duvarın arkasında iki bin yıldır gün ışığı görmemiş gizli bir niş ve bu nişin tavanına işlenmiş göz alıcı renklerde bir aşk freski ortaya çıktı!
Freskte; omuzunda toga taşıyan bir Roma soylusu genç adam ile elinde Doğu motifli bir dokuma tutan Anadolu kızı resmedilmişti. İki figür, bir deniz kıyısında birbirlerine uzatmış oldukları elleri tutmak üzereydi. Taşların üzerindeki kök boyalarının canlılığı, sanki dün yapılmış gibi göz kamaştırıyordu.
Murat şaşkınlıktan donakalmıştı:
— "İnanmıyorum... Bu... Bu Pompeii’nin bilinen tarihini ve Anadolu ile olan ticaret bağlarını baştan yazdıracak bir keşif! Zeynep, biz ne bulduk böyle?"
Zeynep gülümsedi. Murat’ın tozlanmış keten gömleğinin yakasını düzeltti ve elini onun elinin üzerine koydu. Ela gözlerinde o tanıdık muzip ama derin parıltı vardı:
— "Bak sen şu işe Uzman Bey..." dedi Zeynep, alçak ve tatlı bir sesle. "Yine bir kaza, yine bir düşüş, yine bir keşif ve yine biz! Biz seninle nereye gitsek, hangi şehre adım atsak tarih ayağımıza kapanıyor. Ama kabul et, bu sefer beni kurtarmadın, ben seni iskeleden kurtardım!"
Murat kahkahasını tutamayarak Zeynep’i belinden çekip kendine sarıldı:
— "Sen beni sadece iskeleden değil Zeynep, hayatımın tek düzeliğinden kurtardın. Bu keşif bizim eserimiz..."
Tam o sırada gürültüyü duyup içeri koşan Profesör Marco ve İtalyan ekip, çöken duvarın ardındaki freski görünce adeta şoka girdiler. Profesör Marco gözlüklerini çıkarıp gözlerini ovuşturdu, ardından ellerini havaya kaldırarak bağırdı:
— "Mamma mia! Un miracolo! (Aman Tanrım! Bir mucize!)"