Ayrılık

Seungmin

3 yıl önce

Saatlerdir Chanı bekliyordum,yemek yiyeceğimiz restorantın önünde ama ne giden vardı ne de gelen etrafta insanların kahka sesleri doluşuyordu.

Telefonumu çıkartıp öylece geziniyordum.Sarjım azdı oyuzden fazla oyalanamamıştım oflayarak telefonu arka cebime atıp arkamdaki direğe yaslandım ve Chanı beklemeye devam ettim.

Yarım saat olmuştu artık aramalarıma cevap vermiyor mesajlarımı görmüyordu eve doğru adımlayacakken Chanın arkamdan seslenişini duymamla kafamı çevirdim.

Chan üstü başı dağılmış taktığı kravatı gevşemişti.Chana yaklaştım “sonunda gelebildin”dedim sıkkınlıkla.

Chanda “özür dilerim canım” diyerek konuyu kapattı.Kravatını düzeltmek için hamle yaptığımda boynundaki izi görmüştüm.Chan geriye gitmiş istemsiz olan ses tonuyla “hadi yiyelim şu yemeği” diyip restorana girmişti.

Peşinden yürüyerek girdiğimde içimi huzursuzluk kaplamıştı.Chan benim lise aşkım dı 6 seneden beri sevgiliydik ama ne o nede ben ilişkimizi resmiyetleştirmek için bir şey yapmamıştık.

Chanla bu konuyu konuşmak için yemeğe çıkmak istemiştim ama chan beni ilk saate pişman ettirmişti resmen.

Masaya oturduğumuzda Chan benimle hiç ilgilenmiyordu telefonuyla ilgileniyor konuşmaya girdiğimde sadece başını sallıyordu.

İlişkimizin 6. Senesine giriyorduk bende sıkılmışmıydı? Diyedüşünüyordum.
konuşmaya girmek içinderin bir nefes alıp karşımda gözünü telefondan çekmeyen adama baktım.

“Chan birbirimizi 6 seneden beri tanıyoruz sence artık.. evlilik için..”utana sıkıla söylediğim cümleyi Chan yarıda bölmüştü sinirli bir sesle “Evlilik falan yok Seungmin şaçma şaçma şeyler düşünme!” Demişti.

Bir an olsun ağlıyacak gibi olmuştum.Chanın karşısında ağlamak istemiyordum buyuzden lavaboya gitmek için ayaklandım Chan beni umursamamıştı bile.

Gözlerimden sızan yaşlarla lavaboya girdim.Tutunmak için lavabonun mermerinden destek aldım ve gözlerimdeki yaşların akmasına izin verdim.

Kendi kendime “Chan beni artık sevmiyor” diye düşünüyordum canım yanıyordu yıllarımı verdiğim adam beni bir anda silmişti.

Chan sadece bu aksam değil 1 haftadan beri böyleydi.Beni umursamıyordu çalışıyordu Avusturalyadaki babasının şirketinin başına geçmek için gitmişti.Onu 1 aydır görmemiştim kokusunu çekememiştim.

Buraya geri döndüğünde karşımda bam başka bir Chan vardı.Babasıyla araları bozulmuştu belki oyuzdendir diye düşünmüştüm ama Chanın boynundaki izi hatırlayınca dünyam başıma yıkıldı.

Lavabo hıçkırık seslerimle dolarken aklımda dolaşan tek bir cümle vardı oda chanın beni aldatmış olabileceğiydi bu düşünce canımı yakıyordu.

Kararımı vermiştim bu akşam bu iş bitecekt.kendimi parlayıp lavabodan çıktım.Chanın yanına sert duruşumu sergileyerek gittiğimde Chan telefondaki kişiyle mesajlaşıp gülüyordu.

Masaya oturmadan yutkundum ve Chana sert bir şekilde “Kalkalım artık eve gitmek istiyorum”dedim.Chanda kafasını telefondan kaldırmış”tamam” demişti sesindeki soğukluğu anlamak zor olmuyordu.

Chan yediğimiz yemekleri ödemiş ve restoranttan çıkmıştık.Chanın arabayı park ettiği alana doğru ilerlerken aramızda ölüm sessizliği vardı.

Arabayı bulduğumuzda Chan arabanın kilidini açmış benim kapımı açmaya bile gerek duymadan koltuğuna yerleşmişti.

Sakin ve düz bir ifadeyle arabaya bindim camı yarısına kadar açtım derin nefes alıp veriyordum kafamda cümlelerimi toparlarken.

Canımın acıdığını belli etmemeye çalışarak cümle kurmak çok zordu.Chan arabayı çalıştırmış ana yola çıkmıştık suratında yorgun düz bir ifade vardı.

Sonunda cümlelerimi toparlayıp Chandann gözlerimi kaçırarak “Chan ben ayrılmak istiyorum” demiştim.

Chanda “sorun ne Seungmin?” demişti.Susmayı tercih etmiştim boğazım düğümlenmişti.Chan başını sallayarak “Pekala Seungmin” dedi benden bu kadar hızlı vazgeçmesi ağlamama sebeb olacakken evime vardığımı gördüm araba durar durmaz kendimi atmıştım.

Chan ise hızla sokaktan çıkmıştı.ağlayarak evin anahtarını cebimde arıyordum.Lanet anahtarı sonunda bulmuştum.

Evin girişindeki antreye adımı atar atmaz üstümdeki deri ceketi fırlatmış odama koşarak gitmiştim kimsenin beni ağladığımı görnesini istemiyordum.

Ev arkadaşlarımla yaşıyordum ailem uzakta oturduğu için liseden kalma arkadaşlarımla ev tutmuştuk.

Hyunjin elinde bowl kasesiyle solonun kapısından beni görmüştü. “Ne oldu olm” demişti ama konuşacak halim bile yoktu olabildiğince hızlı olup odaya gittim.

Neyseki Jeongin uyuyordu beni görmeyecekti kendimi yüz üstü yatağa bıraktım ve ağlamaktan ağrımış gözlerle uyuya kalmıştım..

…