9. Bölüm

Selamün Aleyküm:)

Yeni bölüm geldi.

3 gün sonra

Üç gündür babam beni eve bende kendimi odama hapsetmiştim. Bugün ağabeyim de eve gelecekti. Onunda bir şey yapabileceğini sanmıyorum. Bu sefer babam çok büyük oynamıştı ve bu oyunun kurbanı da benim.

Nerede en belalı en adi bi o kadar da acımasız biri varsa babam gidip onu bulur. Bu sefer başına aldığı dert, tefeciden borç almış. Ödeyemeyince de beni satmaya karar vermiş. Ben bir malım ya benim hür iradem yok bir cansız varlığım, lütfedip bana sormadı bile.

Kapımın çalınmasıyla gözlerim o tarafa doğru kaydı. Kapımı kitlediğim için kimse giremiyordu odama.

"Güzelim, benim aç kapıyı."

Ağabeyimin sesi beni yatağımdan uçarcasına kaldırdı. Ağabeyimi görmem ile gözyaşlarımın akması bir olmuştu. Zorla durdurduğum gözyaşlarım tekrar sele döndü.

Ağabeyim odaya girdiğinde kapıyı tekrardan kilitleyip ona sarıldım. Ne kadar öyle kaldık bilmiyorum ağabeyim sarılmayı sonlandırıp bakışlarımızı birleştirdi.

"Merak etme senin evlenmene izin vermem."

Hıçkırıklarla boğuk çıkan sesimle "Bu sefer zor ağabey, ço... Çok zor yapamazsın." dedim.

Kolumdan tutup beni yatağımın kenarına oturttu ve kendisi de karşıma oturdu. Sele dönen gözyaşlarımı elinin tersiyle silip "Bak güzelim, bu durumu hazmetmek zor ama bil ki bu evliliğin olmaması için elimden geleni yapacam." dedi.

"Ağabey bu insan görünümlü mahlukatlar tehlikeli sen baş edemezsin. Ben kaderime razı oldum. Sen de lütfen bir şey yapma ağabey."

"Daha zamanımız var. Halledebiliriz."

"Ağabey kaçsam bile bulurlar. Bir de sizi tehlikeye atamam. Bu çok büyük bir bencillik olur. Dört kisinin hayatıyla oynayamam. Ben babam değilim. Kaderime razı bir kul olup buna boyun eğecem."

"Böyle deme güzelim. Sen bu oyunda masumsun."

"Masum olmam yetmiyor ama."

"Neyse konuyu dağıtalım." deyip cebinden telefonu çıkarıp bana uzattı.

"Al bakalım telefonun."

"Sağ ol ağabey en azından Hülya'ya yazmaya devam edebilecem."

"Güzelim, Devrim'im yapma bunu kendine. Sana zarar veriyor görmüyor musun? Artık hayatta olamayan biriyle bu şekilde daha ne kadar devam edeceksin?"

Yüzümde kuruyan gözyaşlarım ağabeyim, unutmaya çalıştığım ama hiç unutamadığım acı gerçeğimi yüzüme vurmasıyla gözyaşlarım tekrardan akmaya başladı.

"Amacım seni üzmek değil Devrim. Bunun bir sonunun gelmesi lazım."

"Bunun sonu Hülya beni yanına aldığında bitecek."

Ağabeyim sıkıntılı bir nefes verip oturduğu yerden kalktı. Saçlarımı okşayıp öpüp odamdan çıktı. Diyecek bir şey bulamamıştı. Üniversiteye başlamadan önceki ve şimdiki halim arasındaki fark tamamen Hülya'nın eseri. O da bunun farkında o yüzden bir şey diyemiyor.

Ağabeyim odadan çıktığı gibi yerimden kalkıp kapıyı kitledim. Kimsenin girmesini istemiyordum. Bari özel alanıma ben istediğim kişileri alayım.

Telefonumu elime aldığımda kapalı olduğunu fark ettim. Açılmasını bekledim.

En azından şimdi evlenmeyecektim babamın dediğine göre sözde mahallede duyulmasın diye her şey adabınca olacakmış.

El insaf her gece de ben bilerek bağırıyordum zaten . Sanki beni dövüp mahalleyi ayağa kaldıran bir başkası.

Hafta sonu isteme ve nişan birlikte olacak. Sonrası da hız kaybetmeden devam edecek. Annem çeyizleri hızlı hızlı hazırlamaya başladı. Az ağırdan al anne bile diyemiyorum. O da istemiyor bir sorun çıksın. Ama burada harap olan benim hayatım. Malesef ki olmayan hayatım.

Telefonum açılınca evdeki wifiye bağlandı. Gördüğüm mesaj beni şoka uğrattı. Böyle bir şey nasıl olabilir. Bunun olması imkansız.

Telefonuma gelen mesaj:

30 Nisan

Nur-u Hülya'm: İyi misiniz?

Bu şekildeydi. Gelen diğer mesajları okumaya cesaret edemedim.

Bölüm sonu:)

İnşallah beğenmişsinizdir

Bol bol yorum yapın lütfen ☺️

Sağlıkla kalın.