Dracula kitap kapağı

25. bölüm / 28

Xxv. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 28Şu an: Xxv. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü
  1. 1 Bölüm I — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.775 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — JONATHAN HARKER'IN GÜNLÜĞÜ—devam3.543 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devamı3.661 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.669 kelime
  5. 5 V. Bölüm2.329 kelime
  6. 6 “Vı. Bölüm — Mına Murray’in Günlüğü”3.623 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm3.804 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Mına Murray’nin Günlüğü3.997 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm3.808 kelime
  10. 10 Bölüm X3.879 kelime
  11. 11 Bölüm XI3.322 kelime
  12. 12 Bölüm XII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.756 kelime
  13. 13 Bölüm XIII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devamı.4.293 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.254 kelime
  15. 15 Xv. Bölüm — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam.3.859 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.083 kelime
  17. 17 Bölüm XVII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.647 kelime
  18. 18 Bölüm XVIII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.539 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.672 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.816 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.052 kelime
  22. 22 Xxıı. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.505 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Dr. Seward’ın Günlüğü3.755 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Dr. Seward’ın Fonograf Günlüğü; Van Helsıng’in Sesinden4.157 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.300 kelime · Okuduğun bölüm
  26. 26 Xxvı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.592 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.844 kelime
  28. 28 Not416 kelime

XXV. BÖLÜM

DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ
11 Ekim, akşam.—Jonathan Harker bunu kaydetmemi istedi; bu işi yapabilecek durumda olmadığını söylüyor ve kaydın eksiksiz tutulmasını istiyor.

Günbatımından biraz önce Bayan Harker’ı görmemiz istendiğinde hiçbirimizin şaşırmadığını sanıyorum. Son zamanlarda gün doğumunun ve günbatımının onun için özel bir özgürlük zamanı olduğunu anlamıştık; o sırada eski benliği, onu bastıran, kısıtlayan ya da harekete geçmeye iten hiçbir güç olmadan ortaya çıkabiliyordu. Bu ruh hali ya da durum, gün doğumunun veya günbatımının gerçek vaktinden yarım saat kadar önce başlıyor; güneş yükselene ya da ufkun üzerindeki ışınları bulutları hâlâ aydınlatana dek sürüyor. Önce, sanki bir bağ gevşemiş gibi, bir tür edilgenlik beliriyor; ardından tam bir özgürlük hızla geliyor. Özgürlük sona erdiğinde ise, öncesinde yalnızca kısa bir uyarıcı sessizlik oluyor; sonra eski haline dönüş, yani gerileme çabucak başlıyor.

Bu akşam buluştuğumuzda biraz gergindi ve içinde bir mücadele yaşadığını gösteren tüm belirtileri taşıyordu. Bunu, mümkün olan ilk anda kendini zorlayarak denetimi ele geçirmesine bağladım. Ancak birkaç dakika içinde kendine bütünüyle hâkim oldu. Sonra, yarı uzandığı kanepede yanına oturması için kocasına işaret etti ve bizden sandalyelerimizi yaklaştırmamızı istedi. Kocasının elini eline alıp söze başladı:—

“Belki de son kez hepimiz özgürce bir aradayız! Biliyorum sevgilim, sonuna dek yanımda olacaksın.” Bunu, gördüğümüz kadarıyla elini sıkıca kavrayan kocasına söylemişti. “Sabah görevimizi yerine getirmek üzere yola çıkıyoruz; başımıza neler geleceğini yalnızca Tanrı bilir. Beni de yanınıza alacak kadar iyi davranacaksınız. Cesur ve kararlı erkeklerin, ruhu belki kaybolmuş zavallı, güçsüz bir kadın için yapabileceği her şeyi yapacağınızı biliyorum. Hayır, hayır, henüz kaybolmuş değil; ama en azından tehlikede. Yine de benim sizin gibi olmadığımı unutmamalısınız. Kanımda, ruhumda beni yok edebilecek bir zehir var; bize bir çıkış yolu bulunmazsa beni mutlaka yok edecek. Dostlarım, ruhumun tehlikede olduğunu benim kadar iyi biliyorsunuz. Kurtulmanın bir yolu olduğunu bilsem de ne siz bu yola başvurmalısınız ne de ben!” Sırayla hepimize, başlayıp yine kocasına dönerek, yalvaran gözlerle baktı.

“O yol nedir?” diye sordu Van Helsing boğuk bir sesle. “Başvurmamamız, başvuramayacağımız o yol nedir?”

“Büyük kötülük bütünüyle gerçekleşmeden, şimdi kendi elimle ya da bir başkasının eliyle ölebilirim. Biliyorum, siz de biliyorsunuz; bir kez öldükten sonra ölümsüz ruhumu, zavallı Lucy’ninkini serbest bıraktığınız gibi serbest bırakabilirsiniz. Eğer tek engel ölüm ya da ölüm korkusu olsaydı, beni seven dostlarımın arasında, burada, şimdi ölmeye çekinmezdim. Ama mesele yalnızca ölüm değil. Önümüzde hâlâ umut varken ve yapılması gereken acı bir görev dururken, böyle bir durumda ölmenin Tanrı’nın isteği olduğuna inanamam. Bu yüzden ben, burada, sonsuz huzura kavuşacağımdan emin olma hakkımdan vazgeçiyor ve dünyanın ya da yeraltı dünyasının barındırdığı en kara şeylerin bulunduğu karanlığa gidiyorum!” Hepimiz sessiz kaldık; bunun yalnızca bir başlangıç olduğunu içgüdüsel olarak anlamıştık. Ötekilerin yüzleri gerilmişti; Harker’ın yüzüyse kül gibi solmuştu. Belki de yaklaşanı hepimizden iyi o tahmin etmişti. Mina sözlerine devam etti:—

“Bu, ortaya koyabileceğim pay.” Böylesi bir yerde, hem de böylesine ciddi bir konuşmada kullandığı o eski moda hukuk terimini fark etmeden edemedim. “Peki, her biriniz ne vereceksiniz? Hayatlarınızı vereceğinizi biliyorum,” diye hızla devam etti, “cesur erkekler için bu kolay. Hayatlarınız Tanrı’ya ait; onları O’na geri verebilirsiniz. Peki, benim için ne vereceksiniz?” Yeniden hepimize sorgulayan gözlerle baktı; bu kez kocasının yüzünden kaçındı. Quincey anlamış gibiydi; başını salladı ve Mina’nın yüzü aydınlandı. “O halde ne istediğimi açıkça söyleyeceğim; artık aramızda bu konuda hiçbir belirsizlik olmamalı. Hepiniz, sevgili kocam sen bile, vakti gelirse beni öldüreceğinize söz vermelisiniz.”

“Hangi vakit?” Quincey’nin sesiydi bu; alçak ve gergindi.

“Beni öyle değişmiş gördüğünüz, yaşamamdan çok ölmemin daha iyi olduğuna kanaat getirdiğiniz vakit. Bedenen öldüğümde, bir an bile gecikmeden içimden bir kazık geçirecek ve başımı keseceksiniz; ya da huzura kavuşmam için başka ne gerekiyorsa onu yapacaksınız!”

Sessizlikten sonra ilk ayağa kalkan Quincey oldu. Önünde diz çöküp elini tuttu ve ciddi bir sesle şöyle dedi:—

“Ben kaba saba bir adamım; belki böyle bir ayrıcalığı hak edecek şekilde yaşamadım. Ama kutsal ve değerli saydığım her şey üzerine yemin ederim ki vakti gelirse bize verdiğiniz bu görevden kaçınmayacağım. Bir de size şunu vaat ediyorum: Her şeyden emin olacağım; en ufak bir kuşkum olursa, o vaktin geldiğini kabul edeceğim!”

“Sadık dostum!” diyebildi yalnızca; hızla süzülen gözyaşları arasında eğilip onun elini öptü.

“Ben de aynı yemini ediyorum, sevgili Bayan Mina!” dedi Van Helsing.

“Ben de!” dedi Lord Godalming. Sırayla her biri önünde diz çöküp yemin etti. Ben de ardından aynısını yaptım. Sonra kocası, gözleri kederli, saçlarının kar beyazlığını bastıran yeşilimsi bir solgunluk içinde ona döndü ve sordu:—

“Benim de böyle bir söz vermem gerekiyor mu, sevgili karım?”

“Senin de, sevgilim,” dedi; sesi ve gözleri sonsuz bir şefkatle doluydu. “Çekinmemelisin. Bana en yakın, en sevgili insansın; benim için bütün dünyasın. Ruhlarımız hayat boyu, sonsuza dek birbirine bağlı. Sevgilim, sevdiği kadınları düşmanın eline düşmekten kurtarmak için cesur erkeklerin onları öldürdüğü zamanlar olduğunu düşün. Sevdikleri onları öldürmeleri için yalvarınca, elleri bir an bile titremedi. Böyle ağır sınav zamanlarında, sevenlerin sevdiklerine karşı görevi budur! Ah sevgilim, ölümle herhangi birinin eliyle karşılaşmam gerekiyorsa, beni en çok seven kişinin eliyle olsun. Dr. Van Helsing, zavallı Lucy konusunda, onu seven kişiye gösterdiğiniz merhameti unutmadım—” Yanakları bir anda kızarınca sözünü kesti ve ifadesini değiştirdi: “Ona huzur vermeye en çok hakkı olan kişiye gösterdiğiniz merhameti unutmadım. O vakit yeniden gelirse, beni üzerimdeki korkunç esaretten kurtaranın sevgi dolu kocamın eli olduğunu, onun hayatında mutlu bir anı olarak yaşatmanızı bekliyorum.”

“Yine yemin ediyorum!” diye gürledi Profesör’ün sesi. Bayan Harker rahatlamış bir iç çekişle arkasına yaslanırken gülümsedi; gerçekten gülümsedi ve şöyle dedi:—

“Şimdi bir uyarı: Bunu asla unutmamalısınız. Bu vakit, eğer gelirse, ansızın ve beklenmedik biçimde gelebilir; böyle bir durumda fırsatınızı kullanmakta gecikmemelisiniz. O an geldiğinde ben düşmanınızla bir olup size karşı çıkıyor olabilirim. Hayır! O an gelirse, kesinlikle düşmanınızla birlik olacağım.”

“Bir ricam daha var.” Bunu söylerken son derece ciddileşti. “Öteki gibi hayati ve zorunlu değil ama kabul ederseniz benim için bir şey yapmanızı istiyorum.” Hepimiz kabul ettiğimizi belirttik, ama kimse konuşmadı; konuşmaya gerek yoktu:—

“Cenaze duasını okumanızı istiyorum.” Derin bir iniltiyle sözünü kesen kocasının elini tuttu, elini göğsünün üzerine koydu ve devam etti: “Bir gün benim için okumalısınız. Bu korkunç durumun nasıl sonuçlanacağından bağımsız olarak, bu düşünce hepimize ya da bazılarımıza teselli verecek. Sevgilim, umarım sen okursun; ne olursa olsun, sesin anılarımda sonsuza dek yankılanacak!”

“Ama canım,” diye yalvardı, “ölüm senden çok uzakta.”

“Hayır,” dedi, uyarır gibi elini kaldırarak. “Şu anda ölümün içinde, üzerime yeryüzündeki bir mezarın ağırlığı çökmüş olsaydı olacağımdan daha derindeyim!”

“Ah karıcığım, okumam gerekiyor mu?” diye sordu, okumaya başlamadan önce.

“Bu beni teselli eder, kocacığım!” dedi yalnızca; kitap hazır olunca o da okumaya başladı.

“Bu tuhaf sahneyi; ciddiyetini, kasvetini, hüznünü, dehşetini ve bütün bunların içindeki tatlılığı kim nasıl anlatabilir? Kutsal ya da duygusal olan her şeyde acı gerçeğin yalnızca çarpıtılmış bir yansımasını gören bir kuşkucu bile, acı çekmiş ve kederli o kadının çevresinde diz çökmüş, birbirini seven ve ona bağlı bu küçük topluluğu görse ya da kocasının duygudan sık sık kesilen, titrek sesiyle Ölüler İçin Cenaze Duası’ndaki sade ve güzel metni okuduğunu duysa yüreği erirdi. Ben… devam edemiyorum… sözler… sesim… kesiliyor!”

İçgüdüsü onu yanıltmamıştı. Her şey bize tuhaf gelse de, o sırada güçlü etkisini hissetmiş olan bizlere sonradan ne kadar garip görünecek olsa da, bu tören bizi çok teselli etti. Bayan Harker’ın ruhsal özgürlüğünden yeniden uzaklaşmaya başladığını gösteren sessizlik bile hepimize, korktuğumuz kadar umutsuz gelmedi.

Jonathan Harker’ın Günlüğü.

15 Ekim, Varna.—12’si sabahı Charing Cross’tan ayrıldık, aynı gece Paris’e ulaştık ve Orient Express’te bizim için ayrılmış yerlere geçtik. Gece gündüz yolculuk ederek buraya saat beş civarında vardık. Lord Godalming kendisine bir telgraf gelip gelmediğini öğrenmek için Konsolosluğa gitti; geri kalanımız ise “Odessus” adlı bu otele geldik. Yolculukta çeşitli olaylar yaşanmış olabilir; ama ilerlemek için öylesine sabırsızdım ki bunlarla ilgilenmedim. Czarina Catherine limana varana dek, koskoca dünyada hiçbir şey ilgimi çekmeyecek. Tanrı’ya şükür, Mina iyi ve güçleniyor gibi görünüyor; yüzüne renk geliyor. Çok uyuyor; yolculuk boyunca neredeyse hep uyudu. Ama gün doğumundan ve günbatımından önce çok uyanık ve tetikte oluyor; Van Helsing’in bu saatlerde onu hipnotize etmesi artık alışkanlık haline geldi. Başta biraz çaba gerekiyordu, birçok el hareketi yapması gerekmişti; artık alışkanlıktan hemen kendini bırakıyor gibi ve neredeyse hiçbir hareket gerekmiyor. Anlaşılan, bu özel anlarda yalnızca iradesini kullanarak onu yönlendirebiliyor; Mina’nın düşünceleri de ona boyun eğiyor. Her defasında ne gördüğünü, ne duyduğunu soruyor. Mina gördüklerine şöyle cevap veriyor:—

“Hiçbir şey; her yer karanlık.” Duyduklarına ise şöyle cevap veriyor:—

“Dalgaların gemiye vurup yalamasını ve suyun yanımızdan akıp gitmesini duyuyorum. Yelken beziyle halatlar geriliyor; direkler ve serenler gıcırdıyor. Rüzgâr kuvvetli; gergin halatların arasında uğuldayışını duyabiliyorum, geminin başı köpükleri yarıp geri savuruyor.” Czarina Catherine’in hâlâ denizde olduğu ve Varna’ya doğru hızla ilerlediği anlaşılıyor. Lord Godalming az önce döndü. Yola çıktığımızdan beri, her gün bir tane olmak üzere dört telgraf almış; hepsinin mesajı aynı: Czarina Catherine’in Lloyd’s’a hiçbir yerden bildirildiği yok. Londra’dan ayrılmadan önce acentesine her gün, geminin bildirilip bildirilmediğini yazan bir telgraf göndermesini ayarlamıştı. Gemi bildirilmemiş olsa bile haber bekliyordu; böylece telgraf hattının öteki ucunda nöbet tutulduğundan emin olabilecekti.

Akşam yemeği yedik ve erkenden yattık. Yarın Konsolos Yardımcısı’yla görüşüp, gemi gelir gelmez ona çıkabilmek için elimizden geleni yapacağız. Van Helsing, gemiye ancak gün doğumuyla gün batımı arasında çıkabileceğimizi söylüyor. Kont, yarasa biçimine girse bile akan suyu kendi iradesiyle aşamaz; dolayısıyla gemiden ayrılamaz. Şüphe uyandıracağından insan kılığına girmeye cesaret edemediği için —belli ki bundan kaçınmak istiyor— sandığın içinde kalmak zorunda. Öyleyse gemiye gün doğumundan sonra çıkabilirsek elimizde olacak; sandığı açıp, zavallı Lucy’ye yaptığımız gibi, uyanmadan önce işini bitirebiliriz. Ona göstereceğimiz merhamet pek olmayacak. Yetkililerle ya da denizcilerle başımızın derde gireceğini sanmıyoruz. Tanrı’ya şükür, bu ülkede rüşvet her kapıyı açar; bizim de paramız bol. Tek yapmamız gereken, gün batımıyla gün doğumu arasında geminin limana girme ihtimali doğarsa haberimizin olmasını sağlamak; o zaman güvende oluruz. Sanırım bu işi Yargıç Para Kesesi çözecek!

16 Ekim.—Mina’nın anlattıkları hâlâ aynı: dalgaların yalayıp geçen sesi, akan su, karanlık ve elverişli rüzgârlar. Belli ki vaktimiz var; Czarina Catherine’den haber alır almaz hazır olacağız. Çanakkale Boğazı’ndan geçmesi gerektiğine göre mutlaka bir haber gelir.

. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .

17 Ekim.—Sanırım Kont’un gezisinden dönüşünü karşılamak için artık her şey aşağı yukarı hazır. Godalming, gemi sahiplerine, gemiye yüklenen sandığın bir arkadaşından çalınmış bir şeyi içerdiğinden şüphelendiğini söylemiş; sandığı kendi sorumluluğu altında açabilmesi için de yarım ağızla izin almış. Sahibi, Kaptan’a gemide istediği her şeyi yapması için gereken kolaylığın sağlanmasını söyleyen bir kâğıt vermiş; Varna’daki acentesine de benzer bir yetki belgesi göndermiş. Acente temsilcisiyle görüştük; Godalming’in ona karşı nazik tavrından çok etkilenmişti. İsteğimize yardım etmek için elinden geleni yapacağından hepimiz eminiz. Sandığı açmayı başarırsak ne yapacağımızı çoktan kararlaştırdık. Kont içerideyse Van Helsing’le Seward hemen başını kesecek, kalbine kazık saplayacak. Müdahaleyi önlemek de Morris, Godalming ve benim işimiz; gerekirse hazır edeceğimiz silahları kullanırız. Profesör, Kont’un bedenine böyle davranırsak kısa süre sonra toza dönüşeceğini söylüyor. Böyle olursa, cinayet şüphesi doğsa bile aleyhimizde kanıt kalmaz. Ama kalmasa da eylemimizin sorumluluğunu üstleniriz; belki bir gün bu yazı, içimizden bazılarının boynuna ip geçirilmesini önleyecek bir kanıt olur. Kendi adıma, böyle bir fırsat çıkarsa minnetle kabul ederim. Amacımıza ulaşmak için hiçbir şeyi denemeden bırakmamaya kararlıyız. Bazı yetkililerle anlaştık: Czarina Catherine görülür görülmez özel bir ulakla bize haber verilecek.

24 Ekim.—Bir haftadır bekliyoruz. Godalming’e her gün telgraf geliyor, ama hep aynı haber: “Henüz bildirilmedi.” Mina’nın sabah ve akşam hipnoz altındaki yanıtı değişmiyor: dalgaların yalayıp geçen sesi, akan su ve gıcırdayan direkler.

Telgraf, 24 Ekim.

Londra, Lloyd’s’tan Rufus Smith’ten Lord Godalming’e, Varna’daki Büyük Britanya Majestelerinin Konsolos Yardımcısı aracılığıyla.

“Czarina Catherine bu sabah Çanakkale Boğazı’ndan bildirildi.”

Dr. Seward’ın Günlüğü.

25 Ekim.—Fonografımı ne kadar özlüyorum! Günlüğü kalemle yazmak bana eziyet gibi geliyor; ama Van Helsing yazmam gerektiğini söylüyor. Godalming dün Lloyd’s’tan telgrafını alınca hepimiz heyecandan çılgına döndük. Artık savaşta harekete geçme çağrısı duyulduğunda erkeklerin ne hissettiğini biliyorum. Aramızda duygularını belli etmeyen tek kişi Bayan Harker’dı. Aslında şaşılacak bir şey yok; ona hiçbir şey anlatmamak için özellikle dikkat ettik, yanındayken de heyecanımızı belli etmemeye çalıştık. Eskiden, ne kadar gizlemeye uğraşsak da mutlaka fark ederdi; ama son üç haftada çok değişti. Üstüne bir uyuşukluk çöküyor; güçlü ve sağlıklı görünmesine, yüzüne rengi geri gelmeye başlamasına karşın Van Helsing’le ben içimiz rahat değil. Onun hakkında sık sık konuşuyoruz, ama ötekilere tek kelime etmedik. Zavallı Harker, bu konuda en ufak bir kuşkumuz olduğunu bilse yüreği kırılır, kesinlikle sinirleri altüst olurdu. Van Helsing, hipnoz hâlindeyken dişlerini çok dikkatle inceliyor; diyor ki dişleri sivrilmeye başlamadığı sürece dönüşme tehlikesi henüz baş göstermemiş demektir. Böyle bir değişim başlarsa önlem almamız gerekecek!... İkimiz de bu önlemlerin ne olması gerektiğini biliyoruz, ama düşüncelerimizi birbirimize açmıyoruz. İkimiz de bu görevi üstlenmekten kaçınmayız; düşüncesi korkunç olsa bile. “Ötanazi” ne güzel, ne rahatlatıcı bir sözcük! Onu kim bulduysa minnettarım.

Czarina Catherine’in Londra’dan buraya geldiği hızla yol aldığı düşünülürse, Çanakkale Boğazı’yla burası arası yalnızca yaklaşık 24 saatlik bir deniz yolculuğu. Bu nedenle sabah saatlerinde varması gerek; ama o zamandan önce gelmesi mümkün olmadığından hepimiz erkenden yatmaya hazırlanıyoruz. Hazır olmak için saat birde kalkacağız.

25 Ekim, öğle vakti.—Geminin varışına dair hâlâ haber yok. Bayan Harker’ın bu sabahki hipnoz yanıtı her zamanki gibiydi; her an haber alabiliriz. Harker dışında hepimiz heyecandan yanıp tutuşuyoruz; o sakin, elleri buz gibi. Bir saat önce onu yanında artık hep taşıdığı büyük Gurkha bıçağının ağzını bilerken gördüm. O “kukri”nin keskin ağzı o buz gibi, kararlı elin gücüyle Kont’un boğazına değerse vay hâline!

Van Helsing’le ben bugün Bayan Harker için biraz kaygılandık. Öğleye doğru içimize sinmeyen bir uyuşukluğa kapıldı; ötekilere belli etmesek de ikimizin de içi rahat değildi. Sabah boyunca huzursuzdu; bu yüzden uyuduğunu öğrenince önce sevindik. Fakat kocası, öylesine derin uyuduğunu, onu uyandıramadığını gelişigüzel söyleyince kendi gözlerimizle görmek için odasına gittik. Doğal biçimde nefes alıyor, öylesine sağlıklı ve huzurlu görünüyordu ki uykunun ona her şeyden daha iyi geleceği konusunda anlaştık. Zavallı kızın unutması gereken o kadar çok şey var ki, uyku ona unutkanlık getiriyorsa iyi gelmesine şaşmamalı.

Sonra.—Birkaç saatlik dinlendirici uykudan sonra uyandığında, günlerdir olduğundan daha canlı ve iyi görünüyordu; böylece düşüncemizin doğru olduğu anlaşıldı. Gün batımında her zamanki hipnoz raporunu verdi. Karadeniz’in neresinde olursa olsun Kont hedefine doğru hızla ilerliyor. Umarım felaketine doğru!

26 Ekim.—Bir gün daha geçti, Czarina Catherine’den hâlâ haber yok. Şimdiye dek burada olması gerekirdi. Bayan Harker’ın gün doğumundaki hipnoz raporu hâlâ aynı olduğuna göre geminin bir yerlerde yol almakta olduğu belli. Sis yüzünden zaman zaman olduğu yerde yatıp bekliyor olabilir; dün akşam limana gelen buharlı gemilerden bazıları limanın hem kuzeyinde hem güneyinde sis kümeleri olduğunu bildirdi. Gözümüzü açık tutmalıyız; gemi her an işaret vererek haber gönderebilir.

27 Ekim, öğle vakti.—Çok tuhaf; beklediğimiz gemiden hâlâ haber yok. Bayan Harker dün gece ve bu sabah her zamanki gibi, “dalgaların yalayıp geçen sesi ve akan su” diye bildirdi; ama “dalgaların sesi çok hafifti” diye ekledi. Londra’dan gelen telgraflar da aynı: “başka haber yok.” Van Helsing çok kaygılı; az önce Kont’un elimizden kaçacağından korktuğunu söyledi. Ardından anlamlı bir tavırla şunları ekledi:—

“Madam Mina’nın o uyuşukluğunu sevmedim. Trans hâlinde ruhlar ve anılar tuhaf şeyler yapabilir.” Ona daha fazlasını soracaktım, ama tam o sırada Harker içeri girdi; Van Helsing uyarı anlamında elini kaldırdı. Bu akşam gün batımında hipnoz hâlindeyken daha ayrıntılı konuşmasını sağlamaya çalışmalıyız.

28 Ekim.—Telgraf. Londra’dan Rufus Smith’ten Lord Godalming’e, Varna’daki Büyük Britanya Majestelerinin Konsolos Yardımcısı aracılığıyla.

“Czarina Catherine bugün saat birde Galatz’a girerken görüldü.”

Dr. Seward’ın Günlüğü.

28 Ekim.—Galatz’a varış haberini bildiren telgraf geldiğinde, sanırım hiçbirimiz beklenebilecek kadar sarsılmadık. Doğru, darbenin nereden, nasıl ya da ne zaman geleceğini bilmiyorduk; ama hepimiz tuhaf bir şey olmasını bekliyorduk. Varna’ya varışın gecikmesi, işlerin beklediğimiz gibi gitmeyeceğine hepimizi ayrı ayrı ikna etmişti; yalnızca değişikliğin nerede olacağını öğrenmeyi bekliyorduk. Yine de haber bizi şaşırttı. Sanırım doğa öylesine umutlu çalışıyor ki, işlerin olması gerektiği gibi olacağına, olacağını bildiğimiz gibi değil de kendi aklımıza rağmen inanıyoruz. Aşkıncılık melekler için bir deniz feneridir; insan içinse yanıltıcı bir ışık olsa bile. Tuhaf bir deneyimdi; hepimiz farklı tepki verdik. Van Helsing, sanki Yüce Tanrı’ya itiraz edercesine elini bir an başının üzerine kaldırdı; ama tek kelime etmedi, birkaç saniye sonra da yüzü sertleşmiş hâlde ayağa kalktı. Lord Godalming’in rengi bembeyaz oldu; ağır ağır soluk alarak oturdu. Ben yarı sersemlemiş gibiydim; şaşkınlıkla birinden ötekine baktım. Quincey Morris, çok iyi bildiğim o hızlı hareketle kemerini sıktı; eski gezginlik günlerimizde bu, “harekete geçiyoruz” demekti. Bayan Harker’ın yüzü ölü gibi bembeyaz kesildi; alnındaki yara izi yanıyormuş gibi görünüyordu. Ama ellerini usulca kavuşturup dua edercesine gözlerini yukarı çevirdi. Harker gülümsedi —gerçekten gülümsedi— umudunu yitirmiş birinin karanlık, acı gülümsemesiyle; ama davranışı sözlerini yalanlıyordu, çünkü elleri içgüdüsel olarak büyük kukri bıçağının kabzasına gidip orada durdu. “Galatz’a giden bir sonraki tren ne zaman kalkıyor?” diye sordu Van Helsing hepimize.

“Yarın sabah 6.30’da!” Yanıt Bayan Harker’dan gelince hepimiz irkildik.

“Bunu nereden biliyorsun?” dedi Art.

“Unuttun —ya da belki bilmiyorsun; Jonathan’la Dr. Van Helsing biliyor— ben tam bir tren delisiyim. Exeter’de evdeyken kocama yardımcı olmak için tren tarifelerini hep ben hazırlardım. Bazen öyle işime yaradı ki artık tarifeleri sürekli inceliyorum. Bizi Kont’un Şatosu’na götürecek bir şey çıkarsa Galatz üzerinden, olmadı en azından Bükreş’ten geçerek gideceğimizi biliyordum; bu yüzden saatleri iyice öğrendim. Ne yazık ki öğrenilecek fazla saat yok, çünkü yarın yalnızca söylediğim tren kalkıyor.”

“Harika bir kadın!” diye mırıldandı Profesör.

“Özel tren bulamaz mıyız?” diye sordu Lord Godalming. Van Helsing başını salladı. “Korkarım bulamayız. Bu ülke sizin ülkenizden de benimkinden de çok farklı; özel trenimiz olsa bile muhtemelen tarifeli trenimizden önce varamaz. Üstelik hazırlamamız gereken şeyler var. İyice düşünmeliyiz. Şimdi iş bölümü yapalım. Sen, dostum Arthur, istasyona git; biletleri al ve sabah yola çıkabilmemiz için her şeyi hazırla. Sen, dostum Jonathan, gemi acentesine git; gemiyi burada aramamıza izin veren yetkinin aynısını Galatz’daki acenteye vermesini sağlayacak mektupları ondan al. Quincey Morris, sen de Konsolos Yardımcısı’yla görüş; Galatz’daki meslektaşından yardım almasını ve Tuna’yı geçtikten sonra yolumuzun pürüzsüz ilerlemesi, vakit kaybetmememiz için elinden geleni yapmasını sağla. John, Madam Mina’yla benim yanımda kalacak; biz de danışacağız. Vakit uzarsa yolda gecikebilirsiniz; o durumda güneşin ne zaman battığının önemi olmaz, çünkü Madam’la ben burada olacağız, raporu da alırız.”

“Ben de,” dedi Bayan Harker neşeyle; uzun zamandır ilk kez eski hâline bu kadar yakındı. “Her konuda işe yaramaya çalışacak, eskiden yaptığım gibi sizin için düşünüp yazacağım. Tuhaf bir biçimde benden bir şeyler uzaklaşıyor ve son zamanlarda olduğumdan daha özgür hissediyorum!” Üç genç erkeğin yüzü, sözlerinin anlamını kavramış gibiyken bir anlığına aydınlandı; ama Van Helsing’le ben birbirimize dönünce ikimiz de birbirimizin gözlerinde ciddi ve kaygılı bir bakış gördük. O sırada hiçbir şey söylemedik.

Üç adam işlerine gitmek üzere çıkınca Van Helsing, Bayan Harker’dan günlüklerin kopyasını bulup Harker’ın şatodaki günlüğünden ilgili kısmı çıkarmasını istedi. Bayan Harker onu almaya gitti; kapı arkasından kapandıktan sonra bana şöyle dedi:—

“Aynı şeyi düşünüyoruz! Söyle!”

“Bir değişiklik var. Bu, içimi bulandıran bir umut; çünkü bizi aldatabilir.”

“Öyle. El yazmasını neden getirmesini istediğimi biliyor musun?”

“Hayır,” dedim. “Yalnız kalıp benimle konuşma fırsatı bulmak için istemediysen.”

“Bir bakıma haklısın, dostum John, ama yalnızca bir bakıma. Sana bir şey anlatmak istiyorum. Ah dostum, büyük, korkunç bir riske giriyorum; ama doğru olduğuna inanıyorum. Madam Mina’nın ikimizin de aklını durduran o sözleri söylediği anda içime bir fikir doğdu. Üç gün önceki transında Kont, zihnini okumak için ruhunu ona gönderdi; ya da daha doğrusu, suyun gün doğumunda ve batımında serbestçe akıp gittiği gemideki toprak kutusunda onu görmeye götürdü. Böylece burada olduğumuzu öğrendi; çünkü gözleriyle görüp kulaklarıyla duyabildiği açık yaşamında ona anlatacak daha çok şey var, kendisi ise tabut sandığına kapalı. Şimdi elimizden kaçmak için bütün gücünü kullanıyor. Şimdilik onu istemiyor.”

“Böylesine bilgili olduğu için, çağırdığında onun geleceğinden emin; ama onun gelmemesi için kendi gücüyle yapabildiği şeyi yapıp onu kendisinden uzaklaştırıyor. Ah, işte burada umudum var: uzun zamandır insan olan, Tanrı’nın lütfunu yitirmemiş insan aklımız, yüzyıllardır mezarında yatan, bizim boyumuza erişememiş, yalnızca bencil ve bu yüzden dar işler gören o çocuk aklından daha yükseğe çıkacak. Madam Mina geliyor; transından tek kelime etme! Kendisi bilmiyor; bunu öğrenmek onu altüst eder, umutsuzluğa sürükler. Oysa şimdi bütün umuduna, cesaretine, hele erkek aklı gibi eğitilmiş ama narin bir kadına ait olan büyük aklına ihtiyacımız var. Kont’un ona verdiği ve tümüyle geri alamayabileceği özel bir gücü var —gerçi bunu böyle düşünmüyor. Sus! Anlatayım, öğreneceksin. Ah John, dostum, korkunç bir çıkmazdayız. Daha önce hiç korkmadığım kadar korkuyorum. Yalnızca iyi Tanrı’ya güvenebiliriz. Sus! Geliyor!”

Profesör’ün, Lucy öldüğünde olduğu gibi, kendini tutamayıp sinir krizi geçireceğini sandım; ama büyük bir çabayla kendini denetledi ve Bayan Harker odaya canlı, mutlu bir hâlde, işini yaparken de kederini unutmuş gibi girdiğinde sinirlerine bütünüyle hâkimdi. İçeri girerken daktiloyla yazılmış birkaç sayfayı Van Helsing’e uzattı. Van Helsing ciddi bir ifadeyle sayfalara göz gezdirdi; okudukça yüzü aydınlandı. Sonra kâğıtları başparmağıyla işaretparmağı arasında tutup şöyle dedi:—

“Dostum John, bunca deneyimden sonra sana; sevgili Madam Mina, genç olduğun hâlde sana da bir ders: düşünmekten asla korkma. Aklımda sık sık yarım bir düşünce vızıldayıp durdu; ama kanatlarını salıvermeye korktum. Şimdi daha çok şey biliyorum; o yarım düşüncenin doğduğu yere dönüp bakınca, hiç de yarım olmadığını görüyorum. Bütün bir düşünceymiş; yalnızca öylesine genç ki küçük kanatlarını kullanacak kadar güçlenmemiş. Hayır, dostum Hans Andersen’in “Çirkin Ördek Yavrusu” gibi, o bir ördek düşüncesi değil, zamanı gelip kanatlarını denediğinde büyük kanatlarıyla soyluca süzülecek bir kuğu düşüncesi. Bakın, Jonathan burada ne yazmış:—

“Onun soyundan gelen ve daha sonraki bir çağda ordularını tekrar tekrar Büyük Nehir’in üzerinden Türk topraklarına geçiren; püskürtüldüğünde, askerleri kanlı meydanda katledilirken, zaferin sonunda ancak kendisiyle kazanılabileceğini bildiği için o meydandan tek başına ayrılmak zorunda kalsa bile tekrar tekrar geri gelen bir başkası.”

“Bu bize ne anlatıyor? Pek bir şey mi? Hayır! Kont’un çocuk aklı hiçbir şey görmüyor; bu yüzden bu kadar rahat konuşuyor. Senin yetişkin aklın da benimki de az önceye kadar hiçbir şey görmüyordu. Hayır! Ama düşünmeden konuşan birinden başka bir söz geliyor; çünkü o da ne anlama geldiğini, ne anlama gelebileceğini bilmiyor. Doğada dinlenir hâlde duran bazı unsurlar vardır; ama doğanın akışı içinde yollarına devam edip birbirlerine dokunduklarında —puf!— göğü boydan boya aydınlatan, bazılarını kör edip öldüren, yok eden, ama aşağıdaki bütün yeryüzünü kilometrelerce görünür kılan bir ışık çakar. Öyle değil mi? Şimdi açıklayayım. Önce, suç felsefesini hiç incelediniz mi? ‘Evet’ ve ‘hayır.’ Sen, John, evet; çünkü bu bir delilik incelemesidir. Siz, Madam Mina, hayır; çünkü suç size dokunmadı —yalnızca bir kez. Yine de zihniniz doğru işliyor ve tekilden genele yanlış çıkarım yapmıyor. Suçlularda şöyle bir özellik var: Bütün ülkelerde, her çağda öylesine sık görülür ki felsefeden pek anlamayan polisler bile bunu deneyimle öğrenir. Deneyimcilik budur. Suçlu her zaman tek bir suç işler —suça yazgılı görünen ve başka hiçbir şey istemeyen gerçek suçlu böyledir. Bu suçlunun aklı tam anlamıyla yetişkin aklı değildir. Zeki, kurnaz ve beceriklidir; ama beyni insan olgunluğuna erişmemiştir. Birçok yönden çocuk aklı taşır. Bizim suçlumuz da suça yazgılı; onun da çocuk aklı var ve yaptığı şey, çocuk aklının yapacağı şey. Küçük kuş, küçük balık, küçük hayvan ilkelerle değil, deneyerek öğrenir; bir şeyi yapmayı öğrendiğinde, daha fazlasını yapmaya oradan başlar. Arşimet’in dediği gibi: ‘Dos pou sto.’ ‘Bana bir dayanak noktası verin, dünyayı yerinden oynatayım!’ Bir kez yapmak, çocuk aklının yetişkin aklına dönüşmesinin dayanak noktasıdır; daha fazlasını yapma amacı edinene dek de her seferinde daha önce yaptığı şeyi tekrarlamayı sürdürür! Ah canım, gözlerinizin açıldığını, şimşeğin size kilometrelerce öteyi gösterdiğini görüyorum,” dedi; Bayan Harker ellerini çırpmaya, gözleri ışıldamaya başlamıştı. Van Helsing devam etti:—

“Şimdi siz konuşacaksınız. Şu ışıl ışıl gözlerinizle ne gördüğünüzü, biz iki kuru bilim insanına anlatın.” Konuşurken elini tuttu. Anlattıklarını dinlerken, sanki içgüdüsel ve farkında olmadan, başparmağıyla işaretparmağı nabzını yokluyordu:—

“Kont bir suçlu ve suçlu tipinde biri. Nordau ile Lombroso onu böyle sınıflandırırdı; suçlu sıfatıyla zihni kusurlu gelişmiştir. Bu yüzden bir güçlükle karşılaştığında alışkanlıklarına sığınmak zorunda kalır. Geçmişi bize ipucu veriyor; bildiğimiz tek sayfası —hem de kendi ağzından duyduğumuz kadarıyla— bir zamanlar Bay Morris’in ‘zor durum’ diyeceği bir hâle düşünce, işgal etmeye kalkıştığı topraklardan kendi ülkesine geri döndüğünü ve niyetinden vazgeçmeden yeni bir girişime hazırlandığını anlatıyor. İşine daha iyi hazırlanmış olarak yeniden geldi ve kazandı. Londra’ya da yeni bir toprağı istila etmek için geldi. Yenilgiye uğradı; başarı umudu kalmayıp varlığı tehlikeye girince, eskiden Türkiye topraklarından Tuna’nın ötesine kaçtığı gibi, denizi aşıp yurduna kaçtı.”

“Güzel, güzel! Ah, ne kadar zekisiniz, hanımefendi!” dedi Van Helsing coşkuyla; eğilip elini öptü. Biraz sonra bana, sanki hasta odasında muayene yapıyormuşuz gibi sakin bir sesle şöyle dedi:—

“Yalnızca yetmiş iki; hem de bunca heyecana rağmen. Umutluyum.” Sonra büyük bir beklentiyle yeniden ona döndü:—

“Ama devam edin. Devam edin! İsterseniz anlatacak daha çok şey var. Korkmayın; John’la ben biliyoruz. Her durumda ben biliyorum; haklı olup olmadığınızı da size söylerim. Korkmadan konuşun!”

“Deneyeceğim; ama kendimi fazla önemsiyormuşum gibi görünürsem beni bağışlayın.”

“Hayır, korkmayın; bencil olmalısınız, çünkü düşündüğümüz kişi sizsiniz.”

“Öyleyse suçlu olduğuna göre bencil; zekâsı da sınırlı ve eylemleri bencilliğe dayandığına göre kendini tek bir amaçla sınırlandırıyor. Bu amaç uğruna acımasız. Güçlerini parça parça edilmeye bırakarak Tuna’nın ötesine kaçtığı gibi, şimdi de her şeyi umursamadan kendi güvenliğini sağlamaya çalışıyor. İşte bu bencilliği, o korkunç gecede üzerimde kurduğu dehşet verici gücü ruhumdan bir parça olsun uzaklaştırıyor. Hissettim! Ah, hissettim! Büyük merhameti için Tanrı’ya şükürler olsun! Ruhum, o korkunç saatten beri hiç olmadığı kadar özgür; beni tek rahatsız eden, bir trans ya da düş sırasında bilgimi kendi amaçları için kullanmış olabileceği korkusu.” Profesör ayağa kalktı:—

“Zihninizi öyle kullandı; bu sayede gemi, çevresini saran sisin içinde Galatz’a doğru hızla yol alırken bizi burada Varna’da bıraktı. Kuşkusuz bizden kaçmak için hazırlık yapmıştı. Ama çocuk aklı ancak bu kadarını görebildi; Tanrı’nın takdiriyle, kötülük yapanın bencil çıkarı için en çok güvendiği şeyin başlıca zararı olması mümkündür. Büyük mezmur yazarı da der ki: Avcı kendi tuzağına düşer. Şimdi hepimizin izinden kurtulduğunu ve saatler kazandığını sanınca, bencil çocuk aklı ona uyumasını fısıldayacak. Zihninizi tanımaktan kendini kopardığı için sizin de onu tanıyamayacağınızı düşünüyor; işte yanıldığı nokta bu! Size yaşattığı o korkunç kan vaftizi, güneş doğup batarken özgür olduğunuz anlarda şimdiye dek yaptığınız gibi, ruhen ona gitmenizi sağlıyor. O zamanlar onun isteğiyle değil, benim irademle gidiyorsunuz; bu, onun elinde çektiğiniz acılardan kazandığınız, size ve başkalarına yarar sağlayan bir güç. Bunu bilmemesi şimdi daha da kıymetli; kendini korumak için nerede olduğumuzu bilme olanağını bile ortadan kaldırdı. Ama biz bencil değiliz; bu karanlığın, bu uzun ve kasvetli saatlerin içinde Tanrı’nın yanımızda olduğuna inanıyoruz. Onu izleyeceğiz; yılmayacağız; kendimizi ona benzemek tehlikesine atsak bile. Dostum John, bu büyük bir andı; yolumuzda ilerlememizi çok sağladı. Sen yazıcımız ol ve her şeyi ona yaz ki ötekiler işlerini bitirip dönünce onlara verebilesin; onlar da bizim bildiklerimizi öğrensin.”

Onların dönmesini beklerken bunları yazdım; Bayan Harker da müsveddeyi bize getirdiğinden beri olan biten her şeyi daktilosuyla yazdı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…