Bölümler 28Şu an: Bölüm XXIII — Dr. Seward’ın Günlüğü
- 1 Bölüm I — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.775 kelime
- 2 İkinci Bölüm — JONATHAN HARKER'IN GÜNLÜĞÜ—devam3.543 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devamı3.661 kelime
- 4 Iv. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.669 kelime
- 5 V. Bölüm2.329 kelime
- 6 “Vı. Bölüm — Mına Murray’in Günlüğü”3.623 kelime
- 7 Vıı. Bölüm3.804 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Mına Murray’nin Günlüğü3.997 kelime
- 9 Ix. Bölüm3.808 kelime
- 10 Bölüm X3.879 kelime
- 11 Bölüm XI3.322 kelime
- 12 Bölüm XII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.756 kelime
- 13 Bölüm XIII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devamı.4.293 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.254 kelime
- 15 Xv. Bölüm — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam.3.859 kelime
- 16 Bölüm XVI — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.083 kelime
- 17 Bölüm XVII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.647 kelime
- 18 Bölüm XVIII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.539 kelime
- 19 Xıx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.672 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.816 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.052 kelime
- 22 Xxıı. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.505 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Dr. Seward’ın Günlüğü3.755 kelime · Okuduğun bölüm
- 24 Xxıv. Bölüm — Dr. Seward’ın Fonograf Günlüğü; Van Helsıng’in Sesinden4.157 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.300 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.592 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.844 kelime
- 28 Not416 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XXIII
DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ
3 Ekim.—Godalming ile Quincey Morris’in dönmesini beklerken zaman korkunç uzun geliyordu. Profesör, hepimizi sürekli meşgul ederek zihnimizi canlı tutmaya çalışıyordu. Harker’a ara sıra yan gözle bakışlarından, bunu iyi niyetle yaptığını anlayabiliyordum. Zavallı adam, görmesi insanı dehşete düşüren bir kederin altında ezilmişti. Dün gece açık yürekli, mutlu görünen; genç, güçlü yüzü enerjiyle dolu, saçları koyu kahverengi bir adamdı. Bugünse yüzü çökmüş, bitkin, yaşlı bir adam; ak saçları, çukur ve ateşli gözleriyle yüzüne kederin yazıldığı çizgilere pek yakışıyor. Enerjisini hâlâ yitirmemiş; doğrusu, yaşayan bir alev gibi. Her şey yolunda giderse bu enerji onu umutsuzluğa kapıldığı dönemin içinden geçirebilir; sonra bir bakıma hayatın gerçeklerine yeniden uyanır. Zavallı adam! Kendi derdimin yeterince ağır olduğunu sanıyordum ama onunki…! Profesör bunu çok iyi biliyor ve zihnini canlı tutmak için elinden geleni yapıyor. Söyledikleri, içinde bulunduğumuz koşullarda, insanı bütünüyle içine çeken bir ilgi taşıyordu. Hatırlayabildiğim kadarıyla şöyle:
“Bu canavara ilişkin, elime geçtiğinden beri bütün kâğıtları tekrar tekrar inceledim; inceledikçe onu kökünden yok etmenin gerekliliği daha da belirginleşiyor. Baştan sona, ilerleyişine dair işaretler var; yalnızca gücünü değil, bu gücün farkına varışını da gösteren işaretler. Buda-Pesth’li dostum Arminus’un araştırmalarından öğrendiğime göre, hayattayken olağanüstü bir adammış. Asker, devlet adamı ve simyacı—ki simya, çağının bilim bilgisinin en ileri aşamasıydı. Koca bir zekâya, eşsiz bir öğrenime, korku da pişmanlık da bilmeyen bir yüreğe sahipmiş. Scholomance’a gitmeye bile cüret etmiş; çağının hiçbir bilgi dalını denemeden bırakmamış. İşte, onun zihinsel güçleri bedensel ölümünden sonra da varlığını sürdürdü; yine de anlaşılan belleği bütünüyle eksiksiz değil. Zihninin bazı yetileri bakımından geçmişte de şimdi de yalnızca bir çocuk; ama gelişiyor, başlangıçta çocukça olan kimi şeyler artık yetişkin boyutuna ulaşıyor. Deneyler yapıyor, hem de başarılı biçimde. Biz onun yoluna çıkmamış olsaydık, yeni bir varlıklar düzeninin babası ya da öncüsü olacaktı; başarısız olursak hâlâ olabilir. Bu varlıkların yolu Yaşam’dan değil, Ölüm’den geçmeli.”
Harker inleyerek, “Ve bütün bunlar benim sevgilime karşı birleşmiş! Peki, nasıl deneyler yapıyor? Bu bilgi onu yenmemize yardım edebilir!” dedi.
“Geldiğinden beri gücünü hep deniyor; yavaş ama emin adımlarla. O koca çocuk zihni çalışıyor. Neyse ki şimdilik hâlâ bir çocuk zihni; çünkü en başta bazı şeyleri yapmaya kalkışsaydı, çoktan gücümüzü aşmış olurdu. Ama başarılı olmaya kararlı; önünde yüzyıllar olan biri bekleyebilir, ağırdan alabilir. Festina lente, pekâlâ onun özdeyişi olabilir.”
“Anlayamıyorum,” dedi Harker yorgun bir sesle. “Ah, lütfen daha açık anlatın! Belki kederle sıkıntı zihnimi köreltiyor.”
Profesör konuşurken şefkatle elini omzuna koydu:
“Ah, evladım, açık konuşacağım. Son zamanlarda bu canavarın deneye yanıla nasıl bilgi edindiğini görmüyor musun? Zoofaj hastayı dostumuz John’un evine girmek için nasıl kullandığını? Çünkü senin Vampirin, daha sonra istediği zaman ve istediği şekilde içeri girebilse de, ilk başta ancak ev halkından biri onu davet ederse girebilir. Ama en önemli deneyleri bunlar değil. Başlangıçta bütün bu büyük sandıkları başkalarının taşıdığını görmedik mi? O zaman başka türlü olamayacağını sanıyordu. Ama o koca çocuk zihni bütün bu süre boyunca gelişiyordu; sandığı kendisinin taşıyıp taşıyamayacağını düşünmeye başladı. Böylece yardım etmeye koyuldu; sonra bunu yapabileceğini görünce hepsini tek başına taşımaya çalıştı. Böyle ilerledi ve bu mezarlarını dağıttı; nerede saklandıklarını da yalnız o biliyor. Belki onları toprağın derinliklerine gömmeyi düşünmüştür. Yalnızca geceleri, ya da biçim değiştirebildiği zamanlarda kullandığı sürece, sandıklar ona aynı ölçüde yarar; kimse bunların onun saklanma yeri olduğunu bilemez! Ama evladım, umutsuzluğa kapılma; bu bilgi ona biraz geç geldi! Bir tanesi dışında bütün inlerini onun için şimdiden etkisiz hâle getirdik; güneş batmadan sonuncusu da öyle olacak. O zaman hareket edip saklanabileceği hiçbir yer kalmayacak. Bu sabah işi geciktirdim, böylece emin olabilelim diye. Bizim için tehlikede olan, onun için olandan daha fazla değil mi? Öyleyse neden ondan daha dikkatli olmayalım? Saatime göre saat bir; her şey yolundaysa dostumuz Arthur ile Quincey yola çıkıp bize geliyor. Bugün bizim günümüz; yavaş da olsa emin ilerlemeli, hiçbir fırsatı kaçırmamalıyız. Bakın! Gelmeyenler dönünce beş kişi olacağız.”
Konuşurken holün kapısının çalınmasıyla irkildik; telgrafçı çocuğun iki kez vurma biçimindeki kapı vuruşuydu. Hepimiz birden hole çıktık. Van Helsing susmamız için elini kaldırdı, kapıya gidip açtı. Çocuk bir telgraf bıraktı. Profesör kapıyı yeniden kapattı, adresi kontrol ettikten sonra telgrafı açıp yüksek sesle okudu.
“Dikkat edin, D. Az önce, saat 12.45’te Carfax’tan telaşla çıktı ve güneye doğru gitti. Sanki turunu atıyor; sizi görmek isteyebilir: Mina.”
Bir süre sessizlik oldu; Jonathan Harker’ın sesiyle bozuldu:
“Şimdi, Tanrı’ya şükür, yakında karşılaşacağız!” Van Helsing hemen ona dönüp şöyle dedi:
“Tanrı kendi yolunda ve kendi zamanında hareket eder. Korkma, ama henüz sevinme de; çünkü şu an dilediğimiz şey sonumuz olabilir.”
“Artık hiçbir şey umurumda değil,” diye ateşli bir sesle karşılık verdi, “bu canavarı yaratılışın yüzünden silmekten başka! Bunu yapmak için ruhumu bile satardım!”
“Ah, sus, sus, evladım!” dedi Van Helsing. “Tanrı ruhları bu şekilde satın almaz; Şeytan satın alabilse bile sözünde durmaz. Ama Tanrı merhametli ve adildir; acını ve sevgili Bayan Mina’ya bağlılığını bilir. Düşün bir: bu çılgın sözlerini duysa acısı nasıl ikiye katlanırdı. Bizden hiç korkma; hepimiz bu davaya bağlıyız ve bugün sonunu göreceğiz. Harekete geçme vakti yaklaşıyor; bugün bu Vampir insanın gücüne tâbi, güneş batana dek biçim değiştiremez. Buraya varması zaman alacak—bak, biri yirmi geçiyor—ve ne kadar çabuk davransa da gelmesine hâlâ biraz vakit var. Umudumuz, Lord Arthur’la Quincey’nin önce gelmesi.”
Bayan Harker’ın telgrafını aldıktan yaklaşık yarım saat sonra holün kapısı usulca ama kararlı biçimde çalındı. Binlerce beyefendinin her saat çaldığı türden sıradan bir kapı vuruşuydu; yine de Profesör’ün de benim de yüreğimiz gümbür gümbür atmaya başladı. Birbirimize baktık, sonra birlikte hole çıktık; silahlarımızı kullanmaya hazırdık: sol elimizde manevi olanı, sağ elimizde maddi olanı tutuyorduk. Van Helsing mandalı kaldırdı, kapıyı yarıya kadar açıp iki eli de harekete hazır biçimde geride durdu. Basamakta, kapının hemen yanında Lord Godalming ile Quincey Morris’i görünce yüzümüzden sevincimizin okunmuş olması gerek. Hızla içeri girip kapıyı arkalarından kapattılar; holde ilerlerlerken Lord Godalming şöyle dedi:
“Her şey yolunda. İki yeri de bulduk; her birinde altı sandık vardı, hepsini yok ettik!”
“Yok ettiniz mi?” diye sordu Profesör.
“Onun için!” Bir dakika sessiz kaldık, sonra Quincey şöyle dedi:
“Burada beklemekten başka yapacak bir şey yok. Ama saat beşe kadar ortaya çıkmazsa yola koyulmalıyız; güneş battıktan sonra Bayan Harker’ı yalnız bırakmak olmaz.”
“Çok geçmeden burada olacak artık,” dedi cep defterine bakmakta olan Van Helsing. “Nota bene, Bayan’ın telgrafında Carfax’tan güneye gittiği yazıyor; demek ki nehri geçecekti ve bunu ancak gelgit akıntısının durulduğu sırada, saat birden biraz önce yapabilirdi. Güneye gitmesinin bizim için bir anlamı var. Şimdilik yalnızca kuşkulanıyor; Carfax’tan önce, müdahaleden en az şüpheleneceği yere gitti. Siz ondan kısa süre önce Bermondsey’de bulunmuş olmalısınız. Henüz burada olmadığına göre, sıradaki durağı Mile End’di. Bu da biraz zamanını aldı; çünkü bir şekilde nehrin karşı kıyısına geçirilmesi gerekirdi. İnanın dostlarım, artık uzun süre beklemeyeceğiz. Hiçbir fırsatı kaçırmamak için bir saldırı planını hazır tutmalıyız. Susun, artık vakit yok. Silahlarınızı alın! Hazır olun!” Konuşurken uyarı için elini kaldırdı; çünkü hepimiz hol kapısının kilidine usulca sokulan bir anahtarı duyabiliyorduk.
Böyle bir anda bile, güçlü bir kişiliğin kendini nasıl kabul ettirdiğine hayran kalmaktan kendimi alamadım. Dünyanın çeşitli yerlerindeki bütün av partilerimizde ve serüvenlerimizde, harekete geçme planını hep Quincey Morris yapardı; Arthur’la ben de ona sorgusuz sualsiz itaat etmeye alışmıştık. Şimdi eski alışkanlığımız içgüdüsel olarak yeniden canlanmış gibiydi. Quincey odaya hızla göz gezdirip saldırı planımızı hemen kurdu; tek kelime etmeden bir işaretle her birimize yerimizi gösterdi. Van Helsing, Harker ve ben kapının hemen arkasında duruyorduk; kapı açılınca Profesör onu tutabilecek, biz ikimiz de içeri girenle kapı arasına geçebilecektik. Godalming arkada, Quincey önde, pencerenin önüne geçmeye hazır biçimde görüş alanının dışında duruyordu. Saniyeleri kâbus gibi ağırlaştıran bir gerilim içinde bekledik. Ağır, temkinli adımlar holde ilerliyordu; Kont belli ki bir sürprizle karşılaşmaya hazırdı—en azından bundan korkuyordu.
Birden, tek bir sıçrayışla odaya atıldı; hiçbirimiz el kaldırıp onu durduramadan yanımızdan sıyrıldı. Hareketinde panteri andıran, insan dışı bir şey vardı; gelişiyle yaşadığımız sarsıntıdan hepimizi ayıltmış gibiydi. İlk davranan Harker oldu; hızla evin ön tarafındaki odaya açılan kapının önüne geçti. Kont bizi görünce yüzünden korkunç bir hırıltı gibi bir ifade geçti; uzun, sivri köpekdişleri göründü. Fakat şeytani gülümsemesi hemen soğuk, aslanı andıran bir küçümseme bakışına dönüştü. Hepimiz birden ona doğru ilerleyince yüzü yine değişti. Daha iyi düzenlenmiş bir saldırı planımız olmaması üzücüydü; çünkü o anda bile ne yapacağımızı düşünüyordum. Öldürücü silahlarımızın işe yarayıp yaramayacağını ben de bilmiyordum. Harker belli ki bunu denemeye niyetliydi; iri kukri bıçağını hazırlamış, ona öfkeli ve ani bir hamleyle vurmuştu. Darbe güçlüydü; Kont’un şeytani bir hızla geriye sıçraması onu kurtardı. Bir an daha geç kalsa keskin bıçak yüreğini yarıp geçecekti. Oysa bıçağın ucu yalnızca paltosunun kumaşını keserek geniş bir yarık açtı; buradan bir tomar banknotla bir akın altın yere döküldü. Kont’un yüzündeki ifade öylesine cehennemiydi ki, Harker’ın bir darbe daha indirmek için korkunç bıçağı yeniden havaya kaldırdığını gördüğüm halde bir an onun için korktum. İçgüdüsel olarak koruma isteğiyle öne atıldım; sol elimde Haç’ı ve kutsal ekmeği tutuyordum. Kolumdan muazzam bir gücün geçtiğini hissettim; hepimizin kendiliğinden yaptığı benzer bir hareket karşısında canavarın geri çekildiğini görünce şaşırmadım. Kont’un yüzüne yayılan nefret ve boşa çıkmış kötülük, öfke ve cehennemi hiddet ifadesini anlatmak imkânsızdı. Yanaklarının balmumu gibi solgun rengi, yanan gözlerinin karşısında yeşilimsi sarıya döndü; alnındaki kırmızı yara izi, solgun teninde atan bir yara gibi belirdi. Bir sonraki anda kıvrak bir dalışla Harker’ın kolunun altından sıyrıldı; darbe inemeden yerdeki paradan bir avuç kapıp odanın öbür ucuna fırladı ve kendini pencereye attı. Dökülen camların çatırtısı ve parıltısı arasında, aşağıdaki taş döşeli avluya yuvarlandı. Camların tuzla buz oluşunu işitirken, altın sikkelerden bazıları taş döşemeye düşünce çıkardıkları “ting” sesini de duydum.
Koşup yanına vardık ve yerden yara almadan sıçrayışını gördük. Basamakları hızla çıkıp taş döşeli avluyu geçti, ahır kapısını itti. Orada dönüp bize seslendi:
“Beni boşa çıkardığınızı sanıyorsunuz, hepiniz; kasap dükkânındaki koyunlar gibi solgun yüzleriniz sıra olmuş. Hepiniz pişman olacaksınız! Dinlenecek yerim kalmadı sanıyorsunuz; oysa daha çok yerim var. İntikamım daha yeni başladı! Yüzyıllara yayarım onu; zaman benim yanımda. Hepinizin sevdiği kızlar artık benim; onlar aracılığıyla siz de, başkaları da benim olacaksınız; yaratıklarım, emrimi yerine getirecek, beslenmek istediğimde çakallarım olacaksınız. Bah!” Aşağılayıcı bir sırıtışla hızla kapıdan geçti. Ardından paslı sürgünün gıcırdayarak kapandığını duyduk. Ötedeki bir kapı açılıp kapandı. Ahırdan peşine düşmenin güçlüğünü anlayıp hole doğru ilerlerken ilk konuşan Profesör oldu.
“Bir şeyler öğrendik, hem de çok şey! Cesur sözlerine rağmen bizden korkuyor; zamandan korkuyor, ihtiyaçtan korkuyor! Yoksa neden böyle acele etsin? Sesi ele veriyor onu, ya da kulaklarım beni yanıltıyor. O parayı neden aldı? Siz çabuk peşine düşün. Yabani hayvan avcısısınız, bu işi bilirsiniz. Ben dönmesi ihtimaline karşı burada işine yarayabilecek hiçbir şey kalmadığından emin olayım.” Konuşurken geriye kalan parayı cebine koydu; Harker’ın bıraktığı tomarın içindeki tapu senetlerini aldı ve kalan eşyaları açık şömineye süpürüp kibritle ateşe verdi.
Godalming ile Morris avluya fırlamış, Harker da Kont’un peşinden gitmek için pencereden aşağı inmişti. Ancak ahır kapısını sürgülemişti; onlar kapıyı zorlayıp açtıklarında ortada görünmüyordu. Van Helsing’le ben evin arka tarafında soruşturma yapmaya çalıştık; fakat ahırlar boştu ve kimse onun gidişini görmemişti.
Artık öğleden sonra ilerlemiş, gün batımı yaklaşmıştı. İşimizin suya düştüğünü kabul etmek zorundaydık; Profesör şunları söylediğinde ağır yüreklerle ona katıldık:
“Bayan Mina’nın yanına dönelim; zavallı, sevgili Bayan Mina’nın. Şimdilik yapabileceğimiz her şeyi yaptık; en azından orada onu koruyabiliriz. Ama umutsuzluğa kapılmayalım. Geriye yalnızca bir toprak kutusu kaldı, onu bulmaya çalışmalıyız; bunu başarırsak her şey yine yoluna girebilir.” Harker’ı teselli etmek için elinden geldiğince cesur konuştuğunu görebiliyordum. Zavallı adam tümüyle yıkılmıştı; ara sıra bastıramadığı kısık bir inilti çıkarıyordu; karısını düşünüyordu.
Üzgün yüreklerle evime döndük. Bayan Harker bizi bekliyordu; cesaretine ve özverisine yaraşır bir neşeli görünüş takınmıştı. Yüzlerimizi görünce onunki de ölüm gibi soldu; bir iki saniye gözlerini, gizlice dua ediyormuş gibi kapattı, sonra neşeyle şöyle dedi:
“Hiçbirinize ne kadar teşekkür etsem az. Ah, benim zavallı sevgilim!” Konuşurken kocasının kırlaşmış başını ellerinin arasına alıp öptü. “Zavallı başını buraya koy da dinlensin. Her şey yine yoluna girecek, sevgilim! İyi niyetiyle dilerse Tanrı bizi korur.” Zavallı adam inledi. Yüce kederinde söze yer yoktu.
Birlikte alelacele bir akşam yemeği yedik; sanırım hepimizin biraz olsun içi açıldı. Belki aç insanlara yemeğin verdiği sıradan bir canlılıktı —çünkü hiçbirimiz kahvaltıdan beri bir şey yememiştik— ya da bir arada olmanın verdiği duyguydu; her neyse, hepimiz daha az kederliydik ve ertesi günü bütünüyle umutsuz görmüyorduk. Verdiğimiz söz gereği, Bayan Harker’a olan biten her şeyi anlattık. Kocasını tehlikenin tehdit ettiği anlarda bembeyaz kesildi; ona bağlılığı ortaya çıktığında ise kızardı, ama cesaretle ve sakince dinledi. Harker’ın pervasızca Kont’a saldırdığı yere geldiğimizde kocasının koluna sarılıp sıkıca tuttu; sanki ona sarılması, başına gelebilecek her türlü beladan koruyabilirmiş gibi. Anlatı bitip olaylar şimdiki zamana gelene kadar tek kelime etmedi. Sonra, kocasının elini bırakmadan aramızda ayağa kalkıp konuştu. Ah, o sahneyi anlatabilsem: gençliğinin ve canlılığının ışıldayan güzelliği içindeki o tatlı, tatlı, iyi, iyi kadını; farkında olduğu alnındaki kırmızı yara izini —biz de dişlerimizi sıkarak, nereden ve nasıl geldiğini hatırlıyorduk—; onun sevgi dolu şefkatini bizim kasvetli nefretimize, yumuşak inancını bütün korku ve kuşkularımıza karşı dururken... Ve biz, işaretlerin diliyle, bütün iyiliği, saflığı ve inancıyla onun Tanrı’dan dışlanmış olduğunu biliyorduk.
“Jonathan,” dedi; sözcük dudaklarından öyle sevgi ve şefkatle döküldü ki müzik gibiydi. “Sevgili Jonathan ve siz, gerçek, gerçek dostlarım; bütün bu korkunç günler boyunca aklınızda tutmanızı istediğim bir şey var. Savaşmanız gerektiğini, gerçek Lucy’nin ileride yaşayabilmesi için sahte Lucy’yi yok ettiğiniz gibi onu da yok etmeniz gerektiğini biliyorum; ama bu nefret işi değil. Bütün bu sefalete yol açan o zavallı ruh, en acınacak durumda olan. Bir düşünün, o da yok edilip kötü yanı ortadan kalkınca, iyi yanı ruhani ölümsüzlüğe kavuşacak; bundan duyacağı sevinç ne büyük olacak. Onu da esirgeyin; ama bu, onu yok etmenize engel olmasın.”
Konuşurken kocasının yüzünün karardığını ve kasıldığını gördüm; içindeki tutku sanki varlığını özüne kadar kurutuyordu. İçgüdüsel olarak karısının elini daha sıkı kavradı; parmak eklemleri bembeyaz oldu. Çektiğini bildiğim acıdan irkilmedi, ama ona her zamankinden daha yalvaran gözlerle baktı. Sözünü bitirir bitirmez ayağa fırladı; konuşurken elini neredeyse onunkinden koparıyordu:
“Tanrı onu, hedeflediğimiz o dünyevi yaşamını yok etmeye yetecek kadar kısa bir süre için elime versin. Ötesinde ruhunu sonsuza dek yanan cehenneme gönderebilseydim, yapardım!”
“Ah, sus! Ah, sus! İyi Tanrı aşkına. Böyle şeyler söyleme, Jonathan, kocam; yoksa beni korku ve dehşetle ezersin. Bir düşün, sevgilim —bütün bu uzun, uzun gün bunu düşündüm— belki bir gün benim de böyle bir merhamete ihtiyacım olur; öfkesini haklı bulacak bir başkası, senin gibi biri, bu merhameti bana göstermez! Ah, kocam! Kocam, gerçekten de başka bir yol olsaydı seni böyle düşüncelere sürüklemekten esirgerdim; ama Tanrı’ya dua ediyorum, yüreği kırılmış, çok seven ve ağır yaralar almış bir adamın feryadı sayıp bu çılgın sözlerini kaydetmemiş olsun. Ah Tanrım, bu zavallı beyaz saçlar, ömrü boyunca kötülük etmemiş ve bunca kederle sınanmış adamın neler çektiğine tanıklık etsin.”
Biz erkeklerin hepsi ağlıyorduk artık. Kendimizi tutamadık, açıkça ağladık. Onun yumuşak sözlerinin işe yaradığını görünce o da ağladı. Kocası yanına diz çöküp kollarını ona doladı ve yüzünü elbisesinin kıvrımlarına gizledi. Van Helsing bize işaret etti; odadan sessizce çıktık, iki seven yüreği Tanrılarıyla baş başa bıraktık.
Yatmadan önce Profesör, Vampir’in gelme ihtimaline karşı odayı hazırladı ve Bayan Harker’a huzur içinde dinlenebileceğini söyledi. Kendini buna inandırmaya çalıştı; belli ki kocasının hatırı için memnun görünmeye uğraşıyordu. Bu cesur bir çabaydı ve sanırım karşılıksız kalmadı. Van Helsing, acil bir durumda ikisinden birinin çalması için yakına bir zil koymuştu. Onlar yattıktan sonra Quincey, Godalming ve ben gece boyunca nöbet tutup zavallı, yaralı kadının güvenliğini gözetmek üzere anlaştık. İlk nöbet Quincey’de; geri kalanımız da olabildiğince çabuk yatağa gideceğiz. İkinci nöbet onda olduğu için Godalming çoktan yatmış. İşim bittiğine göre ben de yatacağım.
Jonathan Harker’ın Günlüğü.
3-4 Ekim, gece yarısına doğru.—Dün gün hiç bitmeyecek sanmıştım. İçimi bir uyku özlemi kaplamıştı; sanki körü körüne, uyandığımda her şeyin değişeceğine ve her değişikliğin daha iyi olacağına inanıyordum. Ayrılmadan önce bundan sonra ne yapacağımızı konuştuk, ama bir sonuca varamadık. Bildiğimiz tek şey, geriye bir toprak kutusu kaldığı ve yerini yalnızca Kont’un bildiğiydi. Gizlenmeyi seçerse yıllarca bizi atlatabilir; bu arada! —düşüncesi öylesine korkunç ki şimdi bile aklımdan geçirmeye cesaret edemiyorum. Şunu biliyorum: Kusursuzluğun ta kendisi denebilecek bir kadın varsa, o da haksızlığa uğramış sevgilimdir. Dün geceki tatlı merhameti yüzünden onu bin kat daha çok seviyorum; bu merhamet, canavara duyduğum nefreti bile aşağılık gösterdi. Böyle bir varlığın kaybıyla dünyanın yoksullaşmasına Tanrı izin vermez herhalde. Umudum bu. Hepimiz şimdi resiflere doğru sürükleniyoruz; tek çapamız inanç. Tanrı’ya şükür! Mina uyuyor, hem de rüyasız. Korkunç anıları varken göreceği rüyaların nasıl olacağından korkuyorum. Gün batımından beri, görebildiğim kadarıyla, hiç bu kadar sakin olmamıştı. Bir ara yüzüne, martın fırtınalarının ardından gelen baharı andıran bir huzur yayıldı. O sırada bunun yüzüne vuran kızıl gün batımı ışığının yumuşaklığından kaynaklandığını düşünmüştüm; ama şimdi nedense daha derin bir anlamı olduğunu düşünüyorum. Yorgunum, ölümüne yorgun, ama uykum yok. Yine de uyumaya çalışmalıyım; çünkü yarını düşünmem gerek ve ... olana dek dinlenemem.
Daha sonra.—Uyuyakalmış olmalıyım; Mina beni uyandırdı. Yatakta doğrulmuş, yüzünde şaşkın bir ifade vardı. Odayı karanlık bırakmamıştık, onu rahatça görebiliyordum; uyarı için elini ağzıma kapatmıştı, şimdi kulağıma fısıldadı:
“Sus! Koridorda biri var!” Sessizce kalkıp odanın karşısına geçtim ve kapıyı usulca açtım.
Hemen dışarıda, bir yatağın üzerinde uzanmış, gözleri açık Bay Morris yatıyordu. Sessiz olmam için uyarı elini kaldırıp bana fısıldadı:
“Sus! Yatağa dön; her şey yolunda. Gece boyunca hepimizden biri burada olacak. Hiçbir riske girmeyeceğiz!”
Bakışı ve hareketi tartışmaya yer bırakmıyordu; geri dönüp Mina’ya anlattım. İç çekti; zavallı solgun yüzünden belli belirsiz bir gülümseme süzüldü. Kollarını boynuma dolayarak usulca şöyle dedi:
“Ah, Tanrı cesur ve iyi yürekli erkekleri başımızdan eksik etmesin!” İç çekerek yeniden uykuya daldı. Uykum olmadığı için şimdi bunları yazıyorum; yine de bir kez daha uyumayı denemeliyim.
4 Ekim, sabah.—Gece Mina beni bir kez daha uyandırdı. Bu kez hepimiz güzelce uyumuştuk; yaklaşan şafağın griliği pencerelere keskin dikdörtgenler çiziyor, gaz alevi bir ışık diski değil de bir nokta gibi görünüyordu. Mina telaşla şöyle dedi:
“Git, Profesör’ü çağır. Onu hemen görmek istiyorum.”
“Neden?” diye sordum.
“Bir fikrim var. Sanırım gece aklıma geldi ve ben fark etmeden olgunlaştı. Şafak sökmeden beni hipnotize etmeli; o zaman konuşabileceğim. Çabuk ol, sevgilim; vakit daralıyor.” Kapıya yöneldim. Dr. Seward yatakta dinleniyordu; beni görünce ayağa fırladı.
“Bir şey mi oldu?” diye telaşla sordu.
“Hayır,” diye karşılık verdim; “ama Mina, Dr. Van Helsing’i hemen görmek istiyor.”
“Ben giderim,” dedi ve Profesör’ün odasına koştu.
İki üç dakika sonra Van Helsing sabahlığıyla odaya girdi; Bay Morris ve Lord Godalming de Dr. Seward’la birlikte kapıdaydı, sorular soruyorlardı. Profesör, Mina’nın gülümsediğini görünce yüzündeki kaygının yerini içten bir gülümseme aldı; ellerini ovuşturarak şöyle dedi:
“Ah, sevgili Bayan Mina, işte bu gerçekten bir değişiklik. Bakın, dostum Jonathan, sevgili Bayan Mina’mız bugün eskisi gibi bize geri döndü!” Sonra neşeyle ona dönüp şöyle dedi: “Peki sizin için ne yapabilirim? Bu saatte beni boş yere istemezsiniz.”
“Beni hipnotize etmenizi istiyorum!” dedi. “Şafak sökmeden yapın; o zaman konuşabileceğimi, hem de özgürce konuşabileceğimi hissediyorum. Çabuk olun, vakit az!” Profesör tek kelime etmeden yatakta doğrulmasını işaret etti.
Gözlerini onunkilere dikerek, ellerini sırayla başının üzerinden aşağıya doğru geçirip önünde el hareketleri yapmaya başladı. Mina birkaç dakika gözlerini ondan ayırmadan baktı. Bu sırada kendi kalbim havan tokmağı gibi atıyordu; önemli bir şeyin eşiğinde olduğumuzu hissediyordum. Gözleri yavaşça kapandı ve kaskatı kesilmiş halde oturdu; yaşadığını yalnızca göğsünün hafifçe inip kalkmasından anlayabilirdik. Profesör birkaç kez daha elini geçirdi, sonra durdu. Alnının iri ter damlalarıyla kaplandığını görebiliyordum. Mina gözlerini açtı; ama artık aynı kadın gibi görünmüyordu. Gözlerinde uzaklara dalmış bir ifade vardı; sesi bana yabancı, hüzünlü ve düşsü bir tını kazanmıştı. Profesör sessizlik işareti için elini kaldırdı, sonra ötekileri içeri almamı işaret etti. Onlar kapıyı arkalarından kapatarak parmak uçlarında içeri girdiler ve yatağın ayak ucunda durup izlemeye koyuldular. Mina onları görmüyor gibiydi. Sessizliği, düşüncelerinin akışını bozmayacak alçak ve tekdüze bir sesle konuşan Van Helsing’in sesi bozdu:
“Neredesin?” Yanıt duygusuzca geldi:
“Bilmiyorum. Uykunun kendine ait diyebileceği bir yeri yok.” Birkaç dakika sessizlik oldu. Mina kaskatı oturuyordu; Profesör gözlerini ona dikmişti; geri kalanımız soluk almaya bile cesaret edemiyorduk. Oda aydınlanıyordu. Dr. Van Helsing gözlerini Mina’nın yüzünden ayırmadan bana storu kaldırmamı işaret etti. Dediğini yaptım; günün doğmasına ramak kalmış gibiydi. Kızıl bir çizgi yukarı fırladı, gül pembesi bir ışık odaya yayılır gibi oldu. Profesör hemen yeniden sordu:
“Şimdi neredesin?” Yanıt düşsüydü ama bilinçli gibiydi; sanki bir şeyi yorumluyordu. Kısa notlarını okurken aynı tonu kullandığını duymuştum.
“Bilmiyorum. Her şey bana yabancı!”
“Ne görüyorsun?”
“Hiçbir şey göremiyorum; her yer karanlık.”
“Ne duyuyorsun?” Profesör’ün sabırlı sesindeki gerginliği fark edebiliyordum.
“Suyun şıpırtısını. Çağlayarak akıyor, küçük dalgalar sıçrıyor. Dışarıda seslerini duyabiliyorum.”
“Öyleyse bir gemidesin?” Birbirimize bakıp her birimizin ötekinden bir şeyler çıkarmaya çalıştığını gördük. Düşünmeye korkuyorduk. Yanıt hemen geldi:
“Ah, evet!”
“Başka ne duyuyorsun?”
“Yukarıda adamların koşuştururken ayaklarını yere vurduklarını duyuyorum. Bir zincir gıcırdıyor; ırgatın mandalı yerine düşünce de yüksek sesle şıngırdıyor.”
“Ne yapıyorsun?”
“Hâlâ—ah, ne kadar hareketsizim. Ölüm gibi!” Sesi, uyuyan birinin derin soluğu gibi giderek silindi; açık gözleri yeniden kapandı.
Bu sırada güneş doğmuş, hepimiz gün ışığına çıkmıştık. Dr. Van Helsing ellerini Mina’nın omuzlarına koyup başını yastığa usulca yatırdı. Mina birkaç dakika uyuyan bir çocuk gibi yattı; sonra uzun bir iç çekişle uyandı ve çevresinde hepimizi görünce şaşkınlıkla baktı. “Uykumda mı konuşuyordum?” dedi yalnızca. Yine de ona anlatmamıza gerek kalmadan durumu anlamış gibiydi; ama neler söylediğini öğrenmek için sabırsızlanıyordu. Profesör konuşmayı tekrarladı, o da şöyle dedi:
“Öyleyse kaybedecek bir an bile yok; henüz çok geç olmayabilir!” Bay Morris ile Lord Godalming kapıya yöneldi, ama Profesör’ün sakin sesi onları geri çağırdı:
“Durun dostlarım. O gemi, nerede olursa olsun, Mina konuşurken demir alıyordu. Büyük Londra Limanı’nızda şu anda demir alan pek çok gemi var. Aradığınız hangisi? Tanrı’ya şükür, yeniden bir ipucumuz var; bizi nereye götüreceğini bilmiyoruz, o kadar. Biraz kör davranmışız; insanların yaptığı gibi, geriye dönüp bakınca, ileriye bakarken görebileceğimiz şeyi görmüş olabileceğimizi anlıyoruz; tabii görebileceğimiz şeyi görebilseydik! Ah, bu cümle bir su birikintisi oldu; değil mi? Kont’un parayı ele geçirdiğinde aklından ne geçtiğini artık biliyoruz; Jonathan’ın o öfkeli bıçağı onu kendisinin bile korktuğu bir tehlikeye sokmuştu. Kaçmayı düşünüyordu. Duyun beni: KAÇMAYI! Elinde yalnızca bir toprak kutusu kaldığını ve bir tilkinin peşine düşmüş köpekler gibi bir adam sürüsünün onu izlediğini gördü; Londra artık ona göre bir yer değildi. Son toprak kutusunu bir gemiye yükletti ve karadan ayrıldı. Kaçacağını sandı, ama hayır! Peşinden gidiyoruz. Haydi bakalım! Dostumuz Arthur kırmızı ceketini giydiğinde böyle derdi. Yaşlı tilkimiz kurnaz; ah, ne kadar kurnaz! Biz de kurnazca izini sürmeliyiz. Ben de kurnazım; birazdan ne düşündüğünü anlayacağım. Bu arada dinlenip huzur içinde kalabiliriz; çünkü aramızda geçmek istemediği, istese de geçemeyeceği sular var—gemisi karaya yanaşmadıkça; o da ancak gelgit en yüksek ya da en düşük durumdayken olabilir. Bakın, güneş daha yeni doğdu; gün batana kadar zaman bizim. Yıkanalım, giyinelim ve hepimizin ihtiyacı olan kahvaltımızı yapalım; bizimle aynı karada olmadığı için rahatça yiyebiliriz.” Mina ona yalvarır gibi bakarak sordu:
“Ama bizden uzaklaşıp gittiyse onu daha fazla aramamız neden gerekiyor?” Elini tutup okşayarak yanıt verdi:
“Şimdilik soru sormayın. Kahvaltı edince bütün sorularınızı yanıtlarım.” Daha fazla konuşmadı; giyinmek için dağıldık.
Kahvaltıdan sonra Mina sorusunu yineledi. Profesör bir dakika ciddi ciddi ona baktı, sonra üzülerek şöyle dedi:
“Çünkü sevgili, çok sevgili Bayan Mina, şimdi onu bulmamız her zamankinden de önemli; gerekirse Cehennem’in ağzına kadar peşinden gitmeliyiz!” Mina’nın rengi soldu; güçlükle sordu:
“Neden?”
“Çünkü,” diye ciddi bir sesle yanıtladı, “o yüzyıllarca yaşayabilir, sizse ölümlü bir kadınsınız. Artık zamandan korkmalıyız; çünkü boğazınıza o izi bir kez koydu.”
Bayılıp öne doğru yığılırken onu tam zamanında yakaladım.
Bölüm etkileşimi
