Dracula kitap kapağı

22. bölüm / 28

Xxıı. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 28Şu an: Xxıı. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü
  1. 1 Bölüm I — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.775 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — JONATHAN HARKER'IN GÜNLÜĞÜ—devam3.543 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devamı3.661 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.669 kelime
  5. 5 V. Bölüm2.329 kelime
  6. 6 “Vı. Bölüm — Mına Murray’in Günlüğü”3.623 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm3.804 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Mına Murray’nin Günlüğü3.997 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm3.808 kelime
  10. 10 Bölüm X3.879 kelime
  11. 11 Bölüm XI3.322 kelime
  12. 12 Bölüm XII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.756 kelime
  13. 13 Bölüm XIII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devamı.4.293 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.254 kelime
  15. 15 Xv. Bölüm — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam.3.859 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.083 kelime
  17. 17 Bölüm XVII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.647 kelime
  18. 18 Bölüm XVIII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.539 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.672 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.816 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.052 kelime
  22. 22 Xxıı. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.505 kelime · Okuduğun bölüm
  23. 23 Bölüm XXIII — Dr. Seward’ın Günlüğü3.755 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Dr. Seward’ın Fonograf Günlüğü; Van Helsıng’in Sesinden4.157 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.300 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.592 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.844 kelime
  28. 28 Not416 kelime

XXII. BÖLÜM

JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ
3 Ekim.—Bir şey yapmazsam delireceğim; bu yüzden bu günlüğü yazıyorum. Saat şimdi altı; yarım saat sonra çalışma odasında buluşup bir şeyler yiyeceğiz. Doktor Van Helsing ile Doktor Seward, yemek yemezsek en iyi şekilde çalışamayacağımız konusunda hemfikir. Bugün elimizden gelenin en iyisine, Tanrı bilir, ihtiyacımız olacak. Her fırsatta yazmayı sürdürmeliyim; düşünmek için durmaya cesaret edemiyorum. Büyük küçük her şeyi kaydetmeliyiz; belki sonunda bize en çok küçük şeyler öğretir. Büyük ya da küçük, bu dersler Mina’yı da beni de bugün bulunduğumuz yerden daha kötü bir yere götüremezdi. Yine de güvenmeli ve umut etmeliyiz. Zavallı Mina az önce, sevgili yanaklarından yaşlar süzülürken, sıkıntı ve sınav zamanlarında inancımızın sınandığını, güvenmeyi sürdürmemiz gerektiğini ve Tanrı’nın sonuna kadar bize yardım edeceğini söyledi. Son! Ah Tanrım! Nasıl bir son?.. İşe koyulmalı! İşe koyulmalı!

Doktor Van Helsing ile Doktor Seward zavallı Renfield’ı görüp döndüklerinde ne yapılması gerektiğini ciddi ciddi konuştuk. Önce Doktor Seward, Doktor Van Helsing’le aşağıdaki odaya indiklerinde Renfield’ı yerde, büzülmüş hâlde bulduklarını anlattı. Yüzü ezilip berelenmiş, boyun kemikleri kırılmıştı.

Doktor Seward, koridorda nöbetçi olan görevliye bir şey duyup duymadığını sordu. Görevli oturduğunu—hatta yarı uyukladığını itiraf etti—ve odadan yüksek sesler geldiğini duyduğunu, ardından Renfield’ın birkaç kez yüksek sesle “Tanrı! Tanrı! Tanrı!” diye bağırdığını söyledi. Sonra bir şeyin düştüğünü duymuş; odaya girdiğinde doktorların gördüğü gibi Renfield’ı yüzüstü yerde yatarken bulmuş. Van Helsing, “sesler” mi yoksa “bir ses” mi duyduğunu sordu. Görevli bunu söyleyemeyeceğini; önce iki ses varmış gibi geldiğini, ama odada kimse olmadığına göre yalnızca bir ses olabileceğini söyledi. Gerekirse, “Tanrı” sözünü hastanın söylediğine yemin edebilirdi. Doktor Seward yalnız kaldığımızda, konuyu açmak istemediğini söyledi. Bir soruşturma ihtimali göz önünde bulundurulmalıydı; gerçeği öne sürmek olmazdı, çünkü kimse inanmazdı. Görevlinin ifadesine dayanarak düşerek yataktan kaza sonucu ölüm belgesi verebileceğini düşünüyordu. Adli tabip talep ederse, aynı sonuca varacak resmî bir soruşturma yapılması kaçınılmazdı.

Bir sonraki adımımızın ne olacağını konuşmaya başladığımızda, ilk kararımız Mina’nın her şeyi bilmesi oldu; ne kadar acı verici olursa olsun hiçbir şey ondan saklanmayacaktı. Mina da bunun doğru olduğunu kabul etti. Böylesine cesur, ama böylesine kederli ve derin bir umutsuzluğa gömülmüş hâlde olması yürek parçalayıcıydı. “Hiçbir şey saklanmamalı,” dedi. “Ne yazık ki şimdiye kadar fazlasıyla saklandı. Üstelik dünyada bana çektiğimden, şu anda çektiğimden daha fazla acı verebilecek hiçbir şey yok! Ne olursa olsun, bana yeni bir umut ya da cesaret vermeli!” Van Helsing konuşurken gözlerini ondan ayırmıyordu; birden ama usulca şöyle dedi:

“Ama sevgili Bayan Mina, olanlardan sonra kendiniz için değil, başkalarına sizden gelebilecek zarar için korkmuyor musunuz?” Yüzü sertleşti; ama yanıt verirken gözleri bir şehidin bağlılığıyla parlıyordu:

“Hayır! Çünkü kararımı verdim!”

“Ne kararını?” diye yumuşakça sordu. Hepimiz çok sessizdik; her birimiz onun ne demek istediğini az çok seziyorduk. Mina’nın yanıtı, yalnızca bir gerçeği dile getiriyormuş gibi doğrudan ve yalındı:

“İçimde—ve bunun için kendimi dikkatle gözleyeceğim—sevdiğim herhangi birine zarar verebileceğime dair bir işaret görürsem, öleceğim!”

“Kendinizi öldürmezsiniz?” diye boğuk bir sesle sordu.

“Öldürürüm; beni seven ve böyle bir acıdan, böylesine çaresiz bir çabadan kurtaracak bir dostum yoksa!” Konuşurken anlamlı bir bakışla ona baktı. Oturuyordu; şimdi ayağa kalkıp yanına geldi ve başına elini koyarak ağırbaşlılıkla şöyle dedi:

“Çocuğum, senin iyiliğin için olsa bunu yapacak biri var. Kendi adıma, senin için böyle bir ötenazi bulmayı Tanrı huzurunda görevim sayabilirdim; en iyisi bu olsaydı, şu anda bile. Hayır, güvenli olsaydı! Ama çocuğum—” Bir an boğulur gibi oldu; boğazına büyük bir hıçkırık düğümlendi. Yutkunup hıçkırığını bastırdı ve devam etti:

“Burada seni ölümden koruyacak kişiler var. Ölmemelisin. Hiç kimsenin eliyle ölmemelisin; ama en çok da kendi elinle. O öteki, tatlı hayatını kirleten, gerçekten ölüp gitmeden sen ölmemelisin; çünkü hâlâ yaşayan ölülerle birlikteyse senin ölümün de seni onun gibi yapar. Hayır, yaşamalısın! Ölüm dile gelmez bir nimet gibi görünse de yaşamak için savaşmalı, çabalamalısın. Acı içinde ya da sevinçle; gündüz ya da gece; güven içindeyken ya da tehlikedeyken karşına çıksa bile Ölüm’ün kendisiyle savaşmalısın! Yaşayan ruhun üzerine yeminle buyuruyorum: Bu büyük kötülük sona erene kadar ölmeyeceksin—hayır, ölümü aklından bile geçirmeyeceksin!” Zavallı, sevgili Mina ölüm gibi bembeyaz kesildi; gelgit yükselirken sarsılıp titreyen bir kum bataklığı gibi sarsıldı. Hepimiz sessizdik; hiçbir şey yapamıyorduk. Sonunda biraz sakinleşti, ona dönüp elini uzatarak tatlı ama ah, ne kadar kederli bir sesle şöyle dedi:

“Sevgili dostum, Tanrı yaşamama izin verirse bunu yapmak için çabalayacağıma söz veriyorum; O’nun uygun gördüğü vakit gelene kadar bu dehşet belki benden uzaklaşır.” Mina öylesine iyi ve cesurdu ki hepimiz onun uğruna çalışıp dayanabilmek için yüreğimizin güçlendiğini hissettik ve ne yapacağımızı konuşmaya başladık. Kasadaki bütün evrakları, bundan sonra kullanabileceğimiz tüm evrakları, günlükleri ve fonografları ona vereceğimi; daha önce yaptığı gibi kayıt tutmasını istediğimi söyledim. Yapacak bir işi olacağı fikrine sevindi—böylesine kasvetli bir uğraş için “sevinmek” denebilirse.

Van Helsing her zamanki gibi hepimizden önce düşünmüş, yapacaklarımızı kesin bir sıraya koymaya hazırlanmıştı.

“Belki de iyi oldu,” dedi, “Carfax ziyaretimizden sonra yaptığımız toplantıda orada duran toprak sandıklarıyla ilgili hiçbir şey yapmamaya karar vermemiz. Öyle yapsaydık Kont amacımızı mutlaka anlardı ve kuşkusuz öteki sandıklar için böyle bir girişimi daha baştan boşa çıkarmak üzere önlem alırdı; oysa şimdi niyetimizi bilmiyor. Dahası, büyük olasılıkla sığınaklarını kullanılmaz hâle getirip eskisi gibi kullanmasını engelleyebilecek böyle bir gücümüz olduğunu da bilmiyor. Bu sığınakların yerleri konusunda artık çok daha fazla şey biliyoruz; Piccadilly’deki evi inceleyince sonuncusunun bile izini sürebiliriz. Öyleyse bugün bizim günümüz; umudumuz ona bağlı. Bu sabah kederimizin üzerine doğan güneş, yolculuğu boyunca bizi koruyor. Bu gece batana dek o canavar şu anki biçimini korumak zorunda. Yeryüzüne ait bedeninin sınırları içinde hapsolmuş durumda. İnce havaya karışamaz, çatlaklardan, aralıklardan ya da daracık yarıklardan geçip kaybolamaz. Bir kapıdan geçecekse, ölümlüler gibi kapıyı açmak zorunda. Bu yüzden bugün onun bütün sığınaklarını bulup kullanılmaz hâle getirebiliriz. Henüz onu yakalayıp yok edemediysek, onu yakalayıp yok etmemizin er ya da geç kesinleşeceği bir yerde kıstırırız. Dakikaların, saniyelerin Mina’nın yaşamı ve mutluluğuyla böylesine değerli biçimde yüklü olduğu düşüncesine dayanamadım; biz konuşurken hiçbir şey yapamadan zaman elimizden akıp gidiyordu. Ama Van Helsing uyarırcasına elini kaldırdı. “Hayır, dostum Jonathan,” dedi, “bu durumda eve varmanın en hızlı yolu en uzun yoldur, der sizin atasözünüz. Zamanı gelince hepimiz harekete geçecek, hem de büyük bir hızla. Ama düşünün, durumun anahtarı büyük olasılıkla Piccadilly’deki evde. Kont satın aldığı birçok eve sahip olabilir. Bu evlerin tapuları, anahtarları ve başka eşyaları onda bulunur. Üzerine yazı yazdığı kâğıtları, çek defteri vardır. Birçok eşyasını bir yerde bulundurmalı; neden de gelip gittiği, önünden ya da arkasından her saat girip çıktığı, trafiğin tam ortasında olduğu hâlde kimsenin dikkatini çekmediği bu sessiz, merkezi yerde olmasın? Gidip evi arayacağız; içinde neler olduğunu öğrenince de dostumuz Arthur’un avcılık deyişiyle ‘tilki inlerini kapatacağız’ ve böylece eski tilkimizi kıstıracağız, öyle mi? Değil mi?”

“Öyleyse hemen gidelim,” diye bağırdım, “değerli, pek değerli zamanımızı harcıyoruz!” Profesör kımıldamadı, yalnızca şöyle dedi:

“Piccadilly’deki o eve nasıl gireceğiz?”

“Herhangi bir yolla!” diye bağırdım. “Gerekirse zorla gireriz.”

“Peki ya polisiniz? Nerede olacaklar, ne diyecekler?”

Şaşırıp kaldım; ama gecikmek istiyorsa iyi bir nedeni olduğunu biliyordum. Bu yüzden olabildiğince sakin bir sesle şöyle dedim:

“Gereğinden fazla beklemeyin; içinde bulunduğum işkenceyi bildiğinizden eminim.”

“Ah, çocuğum, elbette biliyorum; kederini artırmak hiç istemem. Ama düşün bir, bütün dünya harekete geçene dek ne yapabiliriz? İşte o zaman bizim vaktimiz gelecek. Uzun uzun düşündüm; bana en iyisinin en basit yol olduğu gibi geliyor. Şimdi eve girmek istiyoruz ama anahtarımız yok, öyle değil mi?” Başımı salladım.

“Diyelim ki o evin gerçekten sahibi sensin ama yine de içeri giremiyorsun; üstelik eve zorla girmenin vicdan azabını da duymuyorsun. Ne yapardın?”

“Saygın bir çilingir bulur, kilidi benim için açmasını isterdim.”

“Peki polisiniz müdahale ederdi, değil mi?”

“Hayır! Adamı usulüne uygun olarak tuttuğumu bilseler etmezlerdi.”

“Öyleyse,” derken bana dikkatle baktı, “kuşkulu olan tek şey işverenin vicdanı ve polislerinizin, o işverenin vicdanının iyi mi kötü mü olduğuna dair inancıdır. Polislerinizin böyle şeylerle uğraşması için insanların yüreğini okuyabilen, gerçekten de çok ama çok zeki adamlar olması gerek. Hayır, hayır, dostum Jonathan, sizin Londra’nızda ya da dünyadaki herhangi bir şehirde yüz boş evin kilidini açarsınız; bunu doğru biçimde ve böyle işlerin yapılmasının uygun olduğu bir zamanda yaparsanız kimse müdahale etmez. Londra’da öyle güzel bir evi olan bir beyefendiyi okumuştum. Yazın birkaç aylığına İsviçre’ye gidip evini kilitlemiş. Bir hırsız gelip arka taraftaki pencereyi kırmış ve içeri girmiş. Sonra ön taraftaki kepenkleri açmış, polisin gözleri önünde kapıdan girip çıkmış. Ardından evde bir müzayede düzenleyip ilan vermiş, büyük bir duyuru asmış. Günü gelince de başkasının bütün eşyalarını ünlü bir müzayedeciye sattırmış. Sonra bir müteahhide gitmiş, evi ona satmış; belli bir süre içinde evi yıkıp her şeyi götürmesi için anlaşmışlar. Polis ve öteki yetkililer de ellerinden gelen yardımı yapmış. Evin sahibi İsviçre tatilinden döndüğünde, evinin yerinde yalnızca boş bir çukur bulmuş. Bütün bunlar kurallara uygun yapılmış; bizim işimiz de kurallara uygun olacak. Polislerin düşünecek pek az şeyi olduğu çok erken bir saatte gitmeyeceğiz, yoksa bu onlara tuhaf görünür. Saat onu geçince, ortalık kalabalıkken gideceğiz; evin sahibi biz olsaydık da böyle yapardık.”

Ne kadar haklı olduğunu görmemek mümkün değildi; Mina’nın yüzündeki korkunç umutsuzluk biraz olsun gevşedi. Bu iyi öğütte umut vardı. Van Helsing devam etti:

“O eve girince başka ipuçları bulabiliriz. Her hâlükârda, aramızdan bazıları orada kalabilir; geri kalanlar da Bermondsey ve Mile End’deki, başka toprak sandıklarının bulunduğu yerleri arar.”

Lord Godalming ayağa kalktı. “Burada biraz işe yarayabilirim,” dedi. “Uygun yerlere atlar ve arabalar göndermeleri için adamlarıma telgraf çekeceğim.”

“Bak dostum,” dedi Morris, “atla gitmemiz gerekirse diye her şeyi hazır tutmak harika bir fikir; ama süslü armalarla donatılmış gösterişli arabalarından biri Walworth’ün ya da Mile End’in ara sokaklarında işimize fazla dikkat çekmez mi sence? Güney ya da doğuya giderken taksi tutmamız, hatta gideceğimiz yerin yakınlarında bir yerde inmemiz gerektiğini düşünüyorum.”

“Dostumuz Quincey haklı!” dedi Profesör. “Onun kafası, sizin deyiminizle, ufuk hizasında. Yapacağımız iş zor; olabildiğince az kişinin bizi izlemesini istiyoruz.”

Mina’nın gittikçe artan bir ilgiyle her şeyi takip etmesine sevindim; işlerin aciliyeti, gecenin korkunç deneyimini bir süreliğine unutmasına yardım ediyordu. Çok, çok solgundu; neredeyse hayalet gibiydi. O kadar zayıflamıştı ki dudakları geriye çekilmiş, dişleri belirginleşmişti. Ona gereksiz yere acı vermesin diye bunu söylemedim; ama zavallı Lucy’yle Kont’un kanını emdiği sırada yaşananları düşündükçe damarlarımdaki kan donuyordu. Şimdilik dişlerinin sivrildiğine dair bir belirti yoktu; ama daha çok kısa bir süre geçmişti ve korkmak için hâlâ neden vardı.

Çabalarımızın sırasını ve kuvvetlerimizi nasıl dağıtacağımızı konuşmaya başlayınca yeni kuşkular ortaya çıktı. Sonunda Piccadilly’ye gitmeden önce yakındaki Kont sığınağını yok etmemiz kararlaştırıldı. Kont bunu çok erken öğrenirse, böylece yıkım işinde hâlâ onun önünde olacaktık; ayrıca onun bütünüyle maddi biçimde, en güçsüz hâlindeyken orada bulunması bize yeni bir ipucu sağlayabilirdi.

Kuvvetleri dağıtma konusunda Profesör, Carfax ziyaretimizden sonra hepimizin Piccadilly’deki eve girmesini; iki doktorla benim orada kalmamızı, Lord Godalming ile Quincey’nin ise Walworth ve Mile End’deki sığınakları bulup yok etmesini önerdi. Profesör, Kont’un gün içinde Piccadilly’de ortaya çıkmasının mümkün, hatta olası olduğunu; öyle olursa onunla tam orada başa çıkabileceğimizi söyledi. Her hâlükârda, kalabalık bir kuvvetle peşine düşebilirdik. Bu plana şiddetle karşı çıktım. Mina’yı korumak için kalmam gerektiğini söyleyerek kendi gidişim konusunda itiraz ettim; bu konuda kararımı vermiş gibiydim. Ama Mina itirazımı dinlemek istemedi. İşle ilgili, yararlı olabileceğim bazı hukuki meseleler çıkabileceğini; Kont’un kâğıtları arasında Transilvanya’daki deneyimim sayesinde anlayabileceğim bir ipucu bulunabileceğini söyledi. Üstelik Kont’un olağanüstü gücüyle baş edebilmek için elimizdeki bütün kuvvete ihtiyaç vardı. Boyun eğmek zorunda kaldım; çünkü Mina kararında kararlıydı. Hepimizin birlikte çalışmasının kendisi için son umut olduğunu söyledi. “Bana gelince,” dedi, “hiç korkmuyorum. Olabilecek en kötü şeyler yaşandı; bundan sonra ne olursa olsun içinde bir umut ya da teselli payı bulunmalı. Git kocam! Tanrı isterse beni, burada biri varken koruduğu kadar yalnızken de koruyabilir.” Bunun üzerine ayağa fırlayıp şöyle bağırdım: “Öyleyse Tanrı aşkına hemen gidelim; zaman kaybediyoruz. Kont, düşündüğümüzden daha erken Piccadilly’ye gelebilir.”

“O kadar çabuk değil!” dedi Van Helsing, elini kaldırarak.

“Ama neden?” diye sordum.

“Unuttun mu,” dedi, gerçekten gülümseyerek, “dün gece karnını iyice doyurdu; geç kalkacaktır.”

Unuttum mu! O korkunç sahneyi hiç unutabilir miyim, unutacak mıyım? Hiçbirimiz unutabilir miyiz? Mina cesur görünüşünü korumak için çok çabaladı; ama acı ona üstün geldi, ellerini yüzünün önüne kapatıp titreyerek inledi. Van Helsing onun korkunç deneyimini hatırlatmak istememişti. Zihnini meşgul eden düşünce yüzünden Mina’yı ve olaylardaki payını gözden kaçırmıştı. Ne söylediğini fark edince düşüncesizliğinden dehşete kapıldı ve onu teselli etmeye çalıştı. “Ah, Bayan Mina,” dedi, “sevgili, çok sevgili Bayan Mina, size bu denli saygı duyan herkes içinde bunu unutarak söylemiş olanın ben olmam ne acı! Şu budala yaşlı dudaklarım ve bu budala yaşlı kafam böyle bir şeyi hak etmiyor; ama unutursunuz, değil mi?” Konuşurken yanına eğildi. Mina elini tuttu ve gözyaşlarının arasından ona bakarak boğuk bir sesle şöyle dedi:

“Hayır, unutmayacağım; hatırlamam iyi. Üstelik sizinle ilgili o kadar çok tatlı anım var ki bunu da hepsine katıyorum. Artık hepiniz yakında yola çıkmalısınız. Kahvaltı hazır; güçlü olmak için hepimiz bir şeyler yemeliyiz.”

Kahvaltı hepimiz için tuhaf bir öğündü. Neşeli görünmeye ve birbirimizi yüreklendirmeye çalıştık; en neşeli, en moralli olanımız Mina’ydı. Kahvaltı bitince Van Helsing ayağa kalkıp şöyle dedi:

“Sevgili dostlarım, şimdi korkunç görevimize çıkıyoruz. Düşmanımızın sığınağını ilk ziyaret ettiğimiz geceki gibi, ruhani saldırılara olduğu kadar bedensel saldırılara karşı da silahlı mıyız?” Hepimiz öyle olduğumuzu söyledik. “Güzel. Bayan Mina, gün batımına dek burada her hâlükârda güvendesiniz; o vakitten önce de döneceğiz—eğer… Dö­neceğiz! Ama gitmeden önce kişisel bir saldırıya karşı sizi korumalıyım. Aşağı indiğinizden beri odanızı, bildiğimiz şeyleri yerleştirerek hazırladım; böylece O içeri giremez. Şimdi de sizi koruyayım. Baba, Oğul ve… adına şu Kutsal Ekmek parçasını alnınıza dokunduruyorum—”

Yüreklerimizi neredeyse donduran korkunç bir çığlık yükseldi. Ekmeği Mina’nın alnına koyduğu anda tenini yakmış, kor hâlindeki bir metal parçası gibi etine işlemişti. Zavallı sevgilimin zihni bunun ne anlama geldiğini, sinirleri acıyı alır almaz kavramıştı; bu ikisi onu öylesine sarstı ki aşırı gerilmiş ruhu o korkunç çığlıkla dile geldi. Ama zihninde beliren düşünceyi hemen kelimelere döktü. Çığlığın yankısı havada hâlâ sürerken tepki geldi ve büyük bir utanç içinde dizlerinin üzerine çöktü. Eski çağlarda cüzamlıların pelerinlerini yüzlerine çektikleri gibi, güzel saçlarını yüzüne çekip feryat etti:

“Kirliyim! Kirliyim! Yüce Tanrı bile lekelenmiş bedenimden kaçınıyor! Kıyamet Günü’ne dek alnımda bu utanç lekesini taşımak zorundayım.” Herkes donakaldı. Çaresiz bir keder içinde yanına atılmış, kollarımı çevresine dolayarak onu sımsıkı tutmuştum. Birkaç dakika boyunca kederli yüreklerimiz birlikte çarptı; çevremizdeki dostlarımız sessizce akan gözyaşlarını saklamak için bakışlarını çevirdi. Sonra Van Helsing dönüp ağırbaşlılıkla konuştu. Öyle ağırbaşlıydı ki, sanki bir ilhamla konuştuğunu ve kendisinin ötesindeki şeyleri dile getirdiğini hissettim:

“Tanrı’nın yeryüzünün ve oraya yerleştirdiği çocuklarının bütün haksızlıklarını gidermeyi uygun göreceği Kıyamet Günü’nde, o işaretin alnınızda kalması gerekebilir; Tanrı’nın bunu yapacağından elbette kuşkumuz yok. Ah, sevgili Bayan Mina, sevgilim, o kırmızı izin, olup biteni Tanrı’nın bildiğinin işareti olan bu izin silinip gittiğini ve alnınızı tanıdığımız yüreğiniz kadar saf bıraktığını görmeye, sizi seven bizler de orada olalım. Çünkü yaşadığımız sürece, Tanrı üzerimizdeki ağır yükü kaldırmayı uygun gördüğünde o izin silineceğinden eminiz. O zamana dek, Oğul’un Tanrı’nın isteğine boyun eğerek taşıdığı gibi biz de çarmıhımızı taşıyacağız. Belki de O’nun hoşnutluğu için seçilmiş araçlarız; öteki gibi O’nun buyruğuyla yaralar ve utanç, gözyaşları ve kan, Tanrı’yla insan arasındaki farkı oluşturan kuşkular ve korkular içinden geçerek yükseleceğiz.”

Sözlerinde umut ve teselli vardı; insanı kabullenmeye yöneltiyordu. Mina’yla ben de böyle hissettik; ikimiz birden yaşlı adamın ellerinden birini tutup eğilerek öptük. Sonra tek kelime etmeden hepimiz birlikte diz çöktük, el ele tutuşup birbirimize sadık kalacağımıza ant içtik. Biz erkekler, her birimizin kendi yolunca sevdiği kadının başındaki keder örtüsünü kaldırmaya söz verdik; önümüzde duran korkunç görevde yardım ve yol gösterilmesi için dua ettik.

Artık yola çıkma vaktiydi. Mina’ya veda ettim; ikimiz de ömrümüzün sonuna dek unutmayacağımız bir vedaydı bu. Sonra yola koyulduk.

Bir konuda kararımı verdim: Mina’nın sonunda vampir olmak zorunda kalacağını anlarsak, o bilinmez ve korkunç diyara yalnız gitmesine izin vermeyeceğim. Eski zamanlarda bir vampirden neden çok sayıda vampir türediğini böyle açıklayabilirim; iğrenç bedenleri ancak kutsal topraklarda yatabildiği gibi, en kutsal sevgi de onların korkunç safları için asker topluyordu.

Carfax’a sorunsuz girdik ve her şeyi ilk gelişimizdeki gibi bulduk. İhmal, toz ve çürümenin sıradan görüntüsü içinde, bildiğimiz korkuya yol açacak herhangi bir neden bulunabileceğine inanmak zordu. Kararımız kesin olmasaydı ve korkunç anılar bizi ileri itmeseydi, görevimize devam edemezdik. Evde hiçbir kâğıt ya da kullanıldığına dair bir iz bulamadık; eski şapeldeki büyük sandıklar da son gördüğümüz hâlleriyle duruyordu. Önlerinde dururken Dr. Van Helsing ağırbaşlılıkla şöyle dedi:

“Dostlarım, şimdi burada yerine getirmemiz gereken bir görev var. Bu toprağı arındırmalıyız; kutsal anılarla dolu bu toprağı, o, böylesine korkunç bir amaçla uzak bir ülkeden getirdi. Bu toprağı kutsal olduğu için seçti. Böylece kendi silahıyla onu yeneriz; çünkü toprağı daha da kutsal kılarız. İnsanların böyle kullanması için kutsanmıştı; şimdi onu Tanrı için kutsuyoruz.” Konuşurken çantasından bir tornavida ile bir İngiliz anahtarı çıkardı ve kısa süre içinde sandıklardan birinin üst kapağı açıldı. Toprak küf kokuyor, havasızlık kokuyordu; ama nedense bunu umursamadık, çünkü dikkatimiz Profesör’e çevrilmişti. Kutusundan bir parça Kutsal Ekmek alıp saygıyla toprağın üzerine koydu; sonra kapağı kapatıp vidalamaya başladı, biz de çalışırken ona yardım ettik.

Büyük sandıkların her birine aynı işlemi sırayla uyguladık; dışarıdan bakıldığında onları bulduğumuz gibi bırakmıştık, ama her birinin içinde bir parça Kutsal Ekmek vardı.

Kapıyı arkamızdan kapattığımızda Profesör ağırbaşlılıkla şöyle dedi:

“Bunu şimdiden yaptık. Ötekilerin hepsinde de aynı başarıyı gösterirsek, bu akşam batan güneş Bayan Mina’nın alnını fildişi gibi bembeyaz, lekesiz aydınlatabilir!”

İstasyona, trenimize yetişmek üzere çimenliği geçerken akıl hastanesinin ön cephesini görebiliyorduk. Heyecanla baktım; kendi odamın penceresinde Mina’yı gördüm. Ona el sallayıp başımı sallayarak oradaki işimizi başarıyla tamamladığımızı anlattım. O da anladığını göstermek için başını salladı. Onu son gördüğümde el sallayarak vedalaşıyordu. İstasyona ağır bir yürekle yöneldik ve perona vardığımız sırada içeri buharlar saçarak giren trene son anda yetiştik.

Bunu trende yazdım.

Piccadilly, saat 12.30.—Fenchurch Sokağı’na varmadan az önce Lord Godalming bana şöyle dedi:

“Quincey’yle bir çilingir bulacağız. Herhangi bir güçlük çıkarsa bizimle gelmesen iyi olur; koşullar göz önüne alındığında boş bir eve girmemiz o kadar kötü görünmeyebilir. Ama sen avukatsın; Tüzel Kişiliğe Sahip Hukuk Cemiyeti sana daha iyisini bilmen gerektiğini söyleyebilir.” Tehlikeyi, hatta suçlamayı bile paylaşmama itiraz ettim, ama sözünü sürdürdü: “Üstelik sayımız az olursa daha az dikkat çekeriz. Unvanım çilingirle ve yoldan geçebilecek herhangi bir polisle işi kolaylaştırır. Sen Jack’le Profesör’ün yanına git, Green Park’ta, evi görebileceğiniz bir yerde bekleyin. Kapının açıldığını ve çilingirin gittiğini görünce hepiniz karşıya geçin. Sizi gözetliyor olacağız; içeri alırız.”

“İyi öğüt!” dedi Van Helsing; biz de başka bir şey söylemedik. Godalming ile Morris bir faytona atlayıp hızla uzaklaştı; biz de başka bir faytonla peşlerinden gittik. Arlington Sokağı’nın köşesinde grubumuz araçtan inip Green Park’a doğru yürüdü. Umudumuzun böylesine bağlandığı evin, canlı ve bakımlı görünen komşularının arasında ıssız, kasvetli ve sessiz hâliyle yükseldiğini görünce yüreğim küt küt attı. Olabildiğince az dikkat çekmek için evi rahatça görebileceğimiz bir banka oturup puro yakmaya başladık. Ötekilerin gelmesini beklerken dakikalar kurşun gibi ağır ilerliyordu.

Sonunda dört tekerlekli bir faytonun yanaştığını gördük. Lord Godalming ile Morris ağır ağır indi; ardından, sürücü koltuğundan, hasır örme alet sepeti olan tıknaz bir işçi aşağı indi. Morris arabacıya parasını verdi; arabacı şapkasına dokunup uzaklaştı. İki adam basamakları birlikte çıktı ve Lord Godalming yapılmasını istediği işi gösterdi. İşçi ağır ağır ceketini çıkarıp demir parmaklıklardan birinin sivri ucuna astı; tam o sırada oradan gezinerek geçen bir polise bir şeyler söyledi. Polis başıyla onayladı; adam diz çöküp çantasını yanına koydu. Çantayı karıştırdıktan sonra içinden çeşitli aletler çıkarıp düzenlice yanına dizdi. Sonra ayağa kalktı, anahtar deliğine baktı, içine üfledi ve işverenlerine dönüp bir şey söyledi. Lord Godalming gülümsedi. Adam iri bir anahtar demeti kaldırdı; içinden birini seçip kilidi, sanki yolunu yokluyormuş gibi kurcalamaya başladı. Bir süre uğraştıktan sonra ikincisini, ardından üçüncüsünü denedi. Derken hafifçe itmesiyle kapı açıldı; kendisi ve öteki iki adam holde kayboldular. Yerimizden kıpırdamadık. Benim purom hararetle yanıyordu ama Van Helsing’inki bütünüyle sönmüştü. İşçinin dışarı çıkıp çantasını içeri getirmesini sabırla bekledik. Sonra kapıyı dizleriyle destekleyerek aralık tuttu, bir anahtarı kilide uydurdu. Sonunda anahtarı Lord Godalming’e verdi; o da cüzdanını çıkarıp adama bir şey uzattı. Adam şapkasına dokundu, çantasını aldı, ceketini giyip gitti. Bu olup bitenlere hiç kimse dönüp bakmadı.

Adam iyice uzaklaşınca üçümüz karşıya geçip kapıyı çaldık. Kapıyı hemen Quincey Morris açtı; yanında puro yakan Lord Godalming duruyordu.

“İçerisi berbat kokuyor,” dedi Lord Godalming içeri girerken. Gerçekten de berbat kokuyordu; Carfax’taki eski şapel gibi. Daha önce yaşadıklarımızdan, Kont’un burayı epey sık kullandığı belliydi. Saldırı ihtimaline karşı bir arada durarak evi araştırmaya koyulduk; güçlü ve kurnaz bir düşmanla karşı karşıya olduğumuzu biliyorduk, ayrıca Kont’un evde olup olmadığından henüz emin değildik. Holün arkasındaki yemek odasında sekiz toprak sandığı bulduk. Aradığımız dokuz sandıktan yalnızca sekizi! İşimiz bitmemişti; kayıp sandığı bulana dek de bitmeyecekti. Önce, dar taş döşeli bir avludan karşıdaki, küçük bir evin ön cephesini andıracak biçimde yapılmış ahırın boş duvarına bakan pencerenin kepenklerini açtık. Ahırda pencere yoktu, dolayısıyla kimsenin bizi gözetlemesinden korkmuyorduk. Sandıkları incelemekte vakit kaybetmedik. Yanımızda getirdiğimiz aletlerle onları teker teker açıp eski şapeldeki öteki sandıklara yaptığımızın aynısını yaptık. Kont’un o sırada evde olmadığı açıktı; eşyalarını aramaya koyulduk.

Bodrumdan çatı katına kadar odalara şöyle bir göz attıktan sonra, Kont’a ait olabilecek eşyaların yemek odasında bulunduğu sonucuna vardık ve onları dikkatle incelemeye başladık. Büyük yemek masasında, düzenli bir dağınıklık içinde duruyorlardı. Piccadilly’deki evin tapu senetleri büyük bir tomar hâlindeydi; Mile End ve Bermondsey’deki evlerin satın alma senetleri de oradaydı. Not kâğıtları, zarflar, kalemler ve mürekkep vardı. Hepsi tozlanmasın diye ince ambalaj kâğıdına sarılmıştı. Ayrıca bir elbise fırçası, bir saç fırçası ve tarak, bir sürahiyle leğen vardı; leğendeki kirli su, sanki kanla kızarmıştı. Son olarak türlü boyda anahtarlardan oluşan küçük bir yığın duruyordu; muhtemelen öteki evlerin anahtarlarıydı. Bu son buluntuyu da inceledikten sonra Lord Godalming ile Quincey Morris, Doğu ve Güney’deki evlerin adreslerini dikkatle not edip anahtarları büyük bir demet hâlinde yanlarına aldılar ve bu evlerdeki sandıkları yok etmeye koyuldular. Geri kalanımız, sabır gösterebildiğimiz ölçüde, onların dönmesini ya da Kont’un gelmesini bekliyoruz.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…