Dracula kitap kapağı

24. bölüm / 28

Xxıv. Bölüm — Dr. Seward’ın Fonograf Günlüğü; Van Helsıng’in Sesinden

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 28Şu an: Xxıv. Bölüm — Dr. Seward’ın Fonograf Günlüğü; Van Helsıng’in Sesinden
  1. 1 Bölüm I — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.775 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — JONATHAN HARKER'IN GÜNLÜĞÜ—devam3.543 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devamı3.661 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.669 kelime
  5. 5 V. Bölüm2.329 kelime
  6. 6 “Vı. Bölüm — Mına Murray’in Günlüğü”3.623 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm3.804 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Mına Murray’nin Günlüğü3.997 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm3.808 kelime
  10. 10 Bölüm X3.879 kelime
  11. 11 Bölüm XI3.322 kelime
  12. 12 Bölüm XII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.756 kelime
  13. 13 Bölüm XIII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devamı.4.293 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.254 kelime
  15. 15 Xv. Bölüm — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam.3.859 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.083 kelime
  17. 17 Bölüm XVII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.647 kelime
  18. 18 Bölüm XVIII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.539 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.672 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.816 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.052 kelime
  22. 22 Xxıı. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.505 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Dr. Seward’ın Günlüğü3.755 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Dr. Seward’ın Fonograf Günlüğü; Van Helsıng’in Sesinden4.157 kelime · Okuduğun bölüm
  25. 25 Xxv. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.300 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.592 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.844 kelime
  28. 28 Not416 kelime

XXIV. BÖLÜM

DR. SEWARD’IN FONOGRAF GÜNLÜĞÜ; VAN HELSING’İN SESİNDEN
BU, Jonathan Harker’a.

Sevgili Bayan Mina’nın yanında kalacaksın. Araştırma yapmaya gideceğiz—buna araştırma diyebilirsem; aslında araştırmıyor, öğrenmeye çalışıyoruz, yalnızca doğrulama peşindeyiz. Sense bugün kalıp onunla ilgilen. Yapabileceğin en iyi ve en kutsal görev bu. Bugün burada onu bulamaz. Bunu sana söylüyorum ki dördümüzün zaten bildiğini sen de bil; onlara anlattım. Düşmanımız gitti; Transilvanya’daki Şatosu’na döndü. Bundan öyle eminim ki sanki koca bir ateş eli bunu duvara yazmış. Bunu bir şekilde önceden hazırlamış; son toprak kutusu da bir yerlere gönderilmek üzere hazırmış. Parayı bu yüzden aldı; en sonunda acele etti, güneş batmadan onu yakalamayalım diye. Son umudu buydu; bir de, zavallı Bayan Lucy’nin kendisi gibi olduğunu sanıp ona açık tuttuğunu düşündüğü mezara saklanma ihtimali vardı. Ama vakit kalmadı. O olmayınca son çaresine, son toprak sığınağına yöneldi—çifte anlamı amaçlasaydım, son toprak işi de diyebilirdim. Zeki, ah, çok zeki! Buradaki oyununun bittiğini biliyordu; bu yüzden eve dönmeye karar verdi. Geldiği güzergâhtan giden bir gemi buldu ve ona bindi. Şimdi hangi gemi olduğunu ve nereye gittiğini bulmaya çıkıyoruz; öğrenince dönüp sana her şeyi anlatacağız. Sonra sana ve zavallı, sevgili Bayan Mina’ya yeni umut vereceğiz. Üzerinde düşününce umut olacak bu: Her şey kaybolmuş değil. Peşine düştüğümüz bu yaratığın Londra’ya varması yüzlerce yıl sürdü; ama onu nereye götürdüklerini öğrendiğimiz gün, onu buradan çıkarıp atacağız. Gücü çok büyük zarar vermeye yetse ve bizim gibi acı çekmese de sınırlıdır. Oysa her birimiz kendi amacımızda güçlüyüz; birlikteyse çok daha güçlüyüz. Yüreğini yeniden ferah tut, sevgili Bayan Mina’nın kocası. Bu savaş daha yeni başladı ve sonunda kazanacağız—Tanrı çocuklarını gözetmek için yücelerde oturduğu sürece bundan eminim. Dönene kadar için rahat olsun.

Van Helsing.

Van Helsing.

Jonathan Harker’ın Günlüğü.

4 Ekim.—Mina’ya Van Helsing’in fonograftaki mesajını okuyunca zavallı kızın yüzü epey aydınlandı. Kont’un ülkeden çıktığından artık emin olması bile ona huzur verdi; huzur da güç demek. Bana gelince, o korkunç tehlike artık karşımızda değilken varlığına inanmak neredeyse imkânsız geliyor. Drakula Şatosu’nda yaşadığım korkunç deneyimler bile uzun zaman önce unutulmuş bir düş gibi. Burada, serin sonbahar havasında, parlak güneş ışığında——

Ah, nasıl inanmayabilirim! Düşüncelerimin ortasında gözüm zavallı sevgilimin bembeyaz alnındaki kırmızı ize takıldı. O iz durdukça inanmamak mümkün değil. Sonrasında bile anısı, inancımı capcanlı tutacak. Mina’yla boş durmaktan korkuyoruz; bu yüzden günlükleri baştan sona defalarca gözden geçirdik. Her seferinde gerçeklik daha da belirginleşiyor sanki, ama acı ve korku azalıyor. Baştan sona kendini gösteren bir yol gösterici amaç var; bu da içimizi rahatlatıyor. Mina, belki de eninde sonunda iyiliğe hizmet edecek araçlar olduğumuzu söylüyor. Olabilir! Ben de onun gibi düşünmeye çalışacağım. Henüz geleceğimiz hakkında birbirimizle hiç konuşmadık. Araştırmalarını bitirip Profesör’ü ve ötekileri görene kadar beklemek daha iyi.

Gün, yeniden bir günün benim için bu kadar hızlı geçeceğini hiç düşünmediğim kadar çabuk ilerliyor. Saat şimdi üç.

Mina Harker’ın Günlüğü.

5 Ekim, saat 17.00.—Rapor toplantımız. Katılanlar: Profesör Van Helsing, Lord Godalming, Dr. Seward, Bay Quincey Morris, Jonathan Harker, Mina Harker.

Dr. Van Helsing, Kont Drakula’nın hangi gemiyle ve nereye kaçtığını bulmak için gün içinde atılan adımları anlattı:

“Transilvanya’ya dönmek istediğini bildiğim için Tuna’nın ağzından ya da bir yerinden Karadeniz’e geçeceğinden emindim; çünkü geldiği yol buydu. Önümüzde kapkaranlık bir boşluk vardı. Omne ignotum pro magnifico; bilinmeyen her şey insana yüce görünür. Ağır yüreklerle, önceki gece Karadeniz’e giden hangi gemilerin ayrıldığını bulmaya koyulduk. Yelkenlerin açıldığını söylediğine göre bir yelkenliyle gitmişti Bayan Mina. Bu gemiler Times’ın deniz taşımacılığı listesine girecek kadar önemli değildi; bu yüzden Lord Godalming’in önerisiyle bütün gemilerin, ne kadar küçük olursa olsun, kaydının tutulduğu Lloyd’s’a gittik. Gelgitle birlikte Karadeniz’e doğru yalnızca bir geminin yola çıktığını gördük. Czarina Catherine’di bu; Doolittle Rıhtımı’ndan Varna’ya, oradan da başka yerlere ve Tuna’ya doğru gidiyordu. ‘Öyleyse,’ dedim, ‘Kont bu gemide.’ Doolittle Rıhtımı’na gittik; öyle küçük bir ahşap büroda bir adam bulduk ki adam bürodan büyük görünüyordu. Czarina Catherine’in hareketlerini ona sorduk. Çok küfretti; yüzü kıpkırmızı, sesi gürdü, ama yine de iyi bir adamdı. Quincey cebinden, dürünce hışırdayan bir şey çıkarıp ona verdi; adam onu giysisinin derinlerine sakladığı küçücük bir keseye koydu. Bundan sonra daha da iyi bir adam oldu, bize boyun eğdi. Bizimle geldi ve kaba saba, öfkeli görünen birçok adama sorular sordu; susuzluklarını giderdikten sonra onlar da iyi adamlara dönüştüler. Kandan ve ‘bloom’dan, anlayamadığım başka şeylerden çok söz ettiler; ne demek istediklerini tahmin ediyordum. Her şeye rağmen bilmek istediklerimizin hepsini anlattılar.”

“Aralarından biri bize, önceki öğleden sonra saat beş sularında telaşla gelen bir adam olduğunu anlattı. Uzun boylu, zayıf ve solgunmuş; burnu kemerli, dişleri bembeyaz, gözleri yanıyormuş. Başına kendisine de zamana da hiç uymayan hasır bir şapka takmış; geri kalanı simsiyahmış. Karadeniz’e hangi geminin, nereye gittiğini hızla öğrenmek için etrafa para saçmış. Bazıları onu önce büroya, sonra gemiye götürmüş. Geminin güvertesine çıkmamış; iskele tahtasının kıyıdaki ucunda durmuş ve kaptanın yanına gelmesini istemiş. İyi para alacağını öğrenen kaptan gelmiş; önce çok küfretse de şartları kabul etmiş. Sonra zayıf adam gitmiş; biri ona nereden atla araba kiralanabileceğini söylemiş. Oraya gidip az sonra, üzerinde kocaman bir sandık bulunan arabayı kendi sürerek geri gelmiş. Sandığı kendi başına indirmiş; oysa onu geminin yük arabasına koymak için birkaç kişi gerekiyormuş. Sandığın nereye, nasıl yerleştirileceği konusunda kaptana uzun uzun talimat vermiş. Kaptan bundan hoşlanmamış, pek çok dilde ona küfretmiş ve isterse gelip sandığın nereye konacağını görebileceğini söylemiş. Adam, ‘Hayır,’ demiş; henüz gelmeyeceğini, yapacak çok işi olduğunu söylemiş. Bunun üzerine kaptan acele etmesinin iyi olacağını söylemiş—‘blood’la—çünkü gemisi gelgit dönmeden limandan ayrılacakmış—‘blood’la. Zayıf adam gülümseyip elbette kaptan uygun gördüğünde gidebileceğini söylemiş; ama bu kadar erken gideceğine şaşıracağını da eklemiş. Kaptan yine türlü dillerde küfretmiş; zayıf adam kaptana baş eğdirmiş, teşekkür etmiş ve yola çıkmadan önce gemiye gelerek onun nezaketinden biraz olsun yararlanacağını söylemiş. Sonunda kaptan her zamankinden daha da kızarıp daha da çok dilde, gemisinde ‘bloom’lu, bir de ‘blood’lu Fransız istemediğini—gemisi de ‘blood’luymuş—söylemiş. Yakınlarda gemi evrakı satın alabileceği bir gemi olup olmadığını sorduktan sonra adam oradan ayrılmış.”

“Nereye gittiğini kimse bilmiyordu; dediklerine göre ‘kimin umurunda, kahretsin’. Çünkü düşünecek başka şeyleri vardı—yine ‘blood’la; zira kısa süre içinde herkes Czarina Catherine’in beklendiği gibi yola çıkmayacağını anlamıştı. Nehirden ince bir sis yükselmeye başladı; giderek yoğunlaştı, sonunda gemiyi ve çevresini koyu bir sis kapladı. Kaptan türlü dillerde—çok türlü dillerde—‘bloom’lu, ‘blood’lu küfürler yağdırdı; ama elinden bir şey gelmiyordu. Su yükselip durdu; gelgiti tümüyle kaçırmaktan korkmaya başladı. Tam gelgit en yüksek düzeydeyken zayıf adam yeniden iskele tahtasından gemiye çıkıp sandığının nereye yerleştirildiğini görmek istediğinde, kaptanın hiç keyfi yoktu. Kaptan, kendisinin ve sandığının—eski, ‘bloom’lu ve ‘blood’lu halleriyle—cehennemde olmasını diledi. Ama zayıf adam gücenmedi; ikinci zabitle aşağı inip sandığın konduğu yeri gördü, sonra yukarı çıkıp güvertede sisin içinde bir süre durdu. Kimse onu fark etmediğine göre kendi başına inmiş olmalı. Zaten kimse onu düşünmedi; çünkü sis kısa süre sonra çözülmeye başladı ve ortalık yeniden açıldı. Susuzluktan ve ‘bloom’la ‘blood’dan ibaret dilden yakınan dostlarım, olanları anlatırken güldüler. O sırada nehirde aşağı yukarı dolaşan başka denizcilere sorular sorulunca, kaptanın küfürlerinin her zamanki türlü dilli hâlini bile aştığını; sisin rıhtım çevresinde yayıldığı yer dışında neredeyse hiç sis görmediklerini öğrenince kaptanın küfürlerinin ne kadar renkli bir hâl aldığını anlattılar. Her neyse, gemi alçalan gelgitle yola çıktı; sabaha karşı nehrin ağzından epey uzaklaşmış olmalıydı. Bize bunları anlattıklarında çoktan açık denize çıkmıştı.”

“İşte böyle, sevgili Bayan Mina; bir süre dinlenmemiz gerekiyor. Düşmanımız denizde, sis onun emrinde, Tuna’nın ağzına doğru yol alıyor. Gemi ne kadar hızlı giderse gitsin, deniz yolculuğu zaman alır; yola çıktığımızda karadan daha hızlı ilerler ve orada onunla buluşuruz. En büyük umudumuz, onu kutunun içindeyken, gün doğumuyla gün batımı arasında yakalamak; çünkü o zaman karşı koyamaz ve ona gerekeni yapabiliriz. Hazırlıklarımızı yapmak için günlerimiz var. Nereye gittiğini biliyoruz; geminin sahibini gördük, bize faturalarıyla elindeki bütün evrakı gösterdi. Aradığımız sandık Varna’da karaya çıkarılacak ve orada belgelerini sunacak olan Ristics adlı bir temsilciye teslim edilecek. Böylece tüccar dostumuz kendi görevini yapmış olacak. Bir aksilik olup olmadığını sorup Varna’da telgrafla araştırma yaptırabileceğini söyleyince ‘Hayır’ dedik; çünkü yapılacak iş polisin ya da gümrüğün işi değil. Bunu yalnızca biz, kendi yöntemimizle yapmalıyız.”

Dr. Van Helsing konuşmasını bitirince Kont’un gemide kaldığından emin olup olmadığını sordum. “Bunun en sağlam kanıtı var: Bu sabah hipnoz altındayken senin anlattıkların,” diye yanıtladı. Kont’un peşine düşmelerinin gerçekten gerekli olup olmadığını yeniden sordum; çünkü ah, Jonathan’ın benden ayrılmasından korkuyordum ve ötekiler giderse onun da kesinlikle gideceğini biliyordum. Önce sakin bir sesle, ama giderek öfkelenip sesini yükselterek yanıt verdi. Sonunda hepimiz, insanları uzun süre kendine bağlayan kişisel otoritesinin en azından bir bölümünü görmekten kendimizi alamadık:

“Evet, gerekli—gerekli—gerekli! Önce sizin iyiliğiniz için, sonra da insanlığın iyiliği için. Bu canavar, kendini bulduğu dar alanda ve henüz yalnızca karanlıkta küçücük bir alanı yoklayan, ne olduğunu bilmeyen bir beden hâlindeyken geçirdiği kısa sürede bile çok zarar verdi. Bütün bunları ötekilere anlattım; sevgili Bayan Mina, siz de dostum John’un fonografından ya da eşinizinkinden öğreneceksiniz. Kendi çorak yurdunu—insanlardan yana çorak yurdunu—bırakıp insanların hayatla kaynaştığı, ayakta duran buğday başakları gibi çoğaldığı yeni bir ülkeye gelmek için geçen sürenin yüzyılların işi olduğunu anlattım onlara. Onun gibi yaşayan ölülerden bir başkası, yaptığını yapmaya kalksa belki geçmişte yaşanmış ya da gelecekte yaşanacak bütün yüzyıllar ona yardım edemezdi. Bu tekinde, doğanın gizli, derin ve güçlü bütün kuvvetleri mutlaka olağanüstü bir biçimde bir araya gelmiş olmalı. Bunca yüzyıl yaşadığı, yaşayan ölü olarak varlığını sürdürdüğü yer, jeolojik ve kimyasal dünyanın gariplikleriyle dolu. Kimsenin nereye uzandığını bilmediği derin mağaralar ve yarıklar var. Bazılarının ağızlarından hâlâ tuhaf özellikte sular ve öldüren ya da canlandıran gazlar çıkan yanardağlar olmuş. Kuşkusuz, gizli kuvvetlerin bu bileşimlerinden bazılarında, fiziksel yaşamı tuhaf biçimlerde etkileyen manyetik ya da elektriksel bir şey var; kendisinde de en başından beri büyük nitelikler bulunuyordu. Zorlu ve savaşçı bir çağda, herkesten daha demir gibi sinirlere, daha keskin bir akla ve daha cesur bir yüreğe sahip olmasıyla ün salmıştı. İçindeki yaşamsal ilke tuhaf bir biçimde en yüksek düzeyine ulaşmıştı; bedeni güçlü kalıp gelişip serpildikçe aklı da gelişti. Bütün bunlar, kendisine kesinlikle yardımcı olan şeytani desteğin dışında gerçekleşti; çünkü bu destek, iyilikten gelen ve iyiliği simgeleyen güçlere boyun eğmek zorunda. İşte şimdi bizim için olduğu kişi bu. Size bulaştı—ah, sevgilim, bunu söylemek zorunda kaldığım için beni bağışlayın; ama sizin iyiliğiniz için konuşuyorum. Öyle bir biçimde bulaştı ki, artık hiçbir şey yapmasa bile, yalnızca yaşamanız yeter; kendi eski, tatlı hâlinizde yaşamaya devam edin, zamanla insanın ortak kaderi olan ve Tanrı’nın buyruğuyla gelen ölüm sizi ona benzetir. Buna izin verilemez! Buna izin verilmemesi için birlikte yemin ettik. Böylece Tanrı’nın kendi isteğine hizmet ediyoruz: Oğlunun uğruna öldüğü dünya ve insanlar, varlıklarıyla O’na hakaret edecek canavarlara teslim edilmeyecek. Tanrı bir ruhu kurtarmamıza izin verdi; şimdi daha fazlasını kurtarmak için eski Haç şövalyeleri gibi yola çıkıyoruz. Onlar gibi gün doğumuna doğru yol alacağız; onlar gibi, düşersek iyi bir dava uğruna düşeceğiz.” Durdu, ben de dedim ki:—

“Ama Kont bu geri çevrilişi olgunlukla karşılamaz mı? İngiltere’den kovulduğuna göre, kendisini avlayanların köyünden uzak duran bir kaplan gibi İngiltere’den kaçınmaz mı?”

“Aha!” dedi. “Kaplan benzetmen benim için çok iyi; onu benimsiyorum. Hindistanlıların insan yiyen dedikleri kaplan, bir kez insan kanının tadına baktı mı başka avla ilgilenmez; avını ele geçirene dek durmadan dolaşır. Köyümüzden kovduğumuz bu şey de kaplan, insan yiyen bir kaplan; dolaşmaktan hiç vazgeçmez. Hayır, öyle uzakta durup geri çekilecek biri değil. Yaşarken, canlı olduğu dönemde, Türkiye sınırını geçip düşmanına kendi topraklarında saldırırdı; püskürtüldü, peki durdu mu? Hayır! Yine geldi, yine geldi, yine geldi. Israrına ve dayanıklılığına bakın. Kendisine çocuk aklı verilmişken, büyük bir şehre gelme fikrini çoktan kavramıştı. Ne yaptı? Dünyada kendisi için en çok umut vadeden yeri buldu. Sonra bu işe hazırlanmak için oturup bilinçli biçimde çalıştı. Gücünün ne olduğunu, neler yapabileceğini sabırla anlamaya uğraştı. Yeni diller öğrendi. Yeni toplumsal düzeni; eski âdetlerin yeni çevredeki hâlini, siyaseti, hukuku, maliyeyi, bilimi, kendisinden sonra ortaya çıkmış yeni bir ülkenin ve halkın alışkanlıklarını öğrendi. Önceden edindiği kısa izlenim, yalnızca iştahını kabartıp arzusunu biledi. Dahası, aklının gelişmesine de yardım etti; çünkü bütün bunlar, ilk tahminlerinde ne kadar haklı olduğunu ona kanıtladı. Bunları tek başına yaptı; yapayalnız! Unutulmuş bir ülkedeki yıkık bir mezardan. Düşüncenin daha büyük dünyası önüne açıldığında daha neler yapmaz ki? Tanıdığımız kadarıyla ölüme gülümseyebilen, bütün halkları kırıp geçiren hastalıkların ortasında bile serpilip gelişen biri o. Ah, böyle biri Şeytan’dan değil de Tanrı’dan gelseydi, şu eski dünyamız için nasıl bir iyilik gücü olurdu! Ama dünyayı kurtarmaya ant içtik. Çabamız sessiz, girişimlerimiz gizli olmalı; çünkü insanların gözleriyle gördüklerine bile inanmadığı bu aydınlanmış çağda, bilge kişilerin kuşkusu onun en büyük gücü olurdu. Bu kuşku aynı anda hem kını hem zırhı, biz düşmanlarını yok etme silahı olurdu; oysa biz sevdiğimiz birinin güvenliği, insanlığın iyiliği, Tanrı’nın şerefi ve yüceliği uğruna kendi ruhlarımızı bile tehlikeye atmaya hazırız.”

Genel bir görüş alışverişinden sonra o gece için kesin bir karara varılmamasına; hepimizin olayları bir gece boyunca düşünüp doğru sonuçlara ulaşmaya çalışmasına karar verildi. Ertesi gün kahvaltıda yeniden buluşacak, vardığımız sonuçları birbirimize anlattıktan sonra nasıl bir yol izleyeceğimize kesin olarak karar verecektik.

. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .
. . . . .

Bu gece içimde harikulade bir huzur, bir dinlenmişlik var. Sanki beni sürekli rahatsız eden bir varlık üzerimden kalkmış gibi. Belki ...

Tahminimi tamamlayamadım, tamamlayamazdım; çünkü aynada alnımdaki kırmızı izi gördüm ve hâlâ kirli olduğumu anladım.

Dr. Seward’ın Günlüğü.

5 Ekim.—Hepimiz erkenden kalktık; sanırım uyku hepimize çok iyi geldi. Sabah erkenden kahvaltıda buluştuğumuzda, bir daha yaşayacağımızı umduğumuzdan çok daha neşeliydik.

İnsan doğasının ne kadar dayanıklı olduğu gerçekten şaşırtıcı. Önümüzdeki bir engel, ne olursa olsun, herhangi bir yolla—ölümle bile—ortadan kalksın; hemen umut ve yaşama sevincinin temel duygularına dönüyoruz. Masanın çevresinde otururken birden fazla kez gözlerim hayretle açıldı: Geçtiğimiz günlerin hepsi bir düşten ibaret değil miydi? Gerçekliğe ancak Bayan Harker’ın alnındaki kırmızı lekeyi görünce döndüm. Şimdi bile, meseleyi ciddi ciddi düşünürken, bütün dertlerimizin sebebinin hâlâ var olduğunu kavramak neredeyse imkânsız. Bayan Harker da sık sık derdini unutuyor; ancak bir şey ona hatırlattığında korkunç yara izini düşünüyor. Yarım saat içinde çalışma odamda buluşup nasıl hareket edeceğimize karar vereceğiz. Önümüzde tek bir acil güçlük görüyorum; bunu aklımdan çok içgüdülerimle biliyorum: Hepimiz açıkça konuşmak zorunda kalacağız, ama zavallı Bayan Harker’ın dilinin gizemli bir biçimde bağlandığından korkuyorum. Kendi sonuçlarına vardığını biliyorum; yaşananlardan, bunların ne kadar parlak ve doğru olduğunu tahmin edebiliyorum, ama bunları dile getirmiyor, belki de getiremiyor. Bunu Van Helsing’e söyledim; yalnız kaldığımızda konuyu konuşacağız. Sanırım Van Helsing’in “Vampirin kanla vaftizi” dediği şeyle damarlarına giren o iğrenç zehir etkisini göstermeye başlıyor. Kont’un ona bunu verirken kendi amaçları vardı. Öyleyse iyi şeylerden de damıtılan bir zehir olabilir; ptomainelerin varlığının bile gizem sayıldığı bir çağda hiçbir şeye şaşırmamalıyız! Bir şeyi biliyorum: Zavallı Bayan Harker’ın suskunluğuyla ilgili içgüdüm doğruysa, önümüzdeki işte korkunç bir güçlük, bilinmeyen bir tehlike var demektir. Onu susturan güç, konuşmaya da zorlayabilir. Daha fazlasını düşünmeye cesaret edemiyorum; yoksa düşüncelerimde soylu bir kadına saygısızlık etmiş olurum!

Van Helsing, ötekilerden biraz önce çalışma odama gelecek. Konuyu onunla açmaya çalışacağım.

Daha sonra.—Profesör gelince durumu konuştuk. Aklında söylemek istediği bir şey olduğunu, ama konuya nasıl gireceğinde tereddüt ettiğini görebiliyordum. Biraz lafı dolandırdıktan sonra birden şöyle dedi:—

“Dostum John, seninle yalnız konuşmamız gereken bir şey var; en azından şimdilik. Sonra belki ötekileri de sırımıza ortak etmemiz gerekecek.” Sustı, ben de bekledim; sonra devam etti:—

“Bayan Mina, zavallı, sevgili Bayan Mina değişiyor.” En kötü korkularımın böylece doğrulandığını görünce içimden soğuk bir ürperti geçti. Van Helsing sözlerini sürdürdü:—

“Bayan Lucy’den edindiğimiz acı deneyimle, bu kez işler çok ilerlemeden önlem almalıyız. Görevimiz artık gerçekte her zamankinden daha zor; bu yeni dert, her saati son derece önemli hâle getiriyor. Yüzünde vampirin özelliklerinin belirmeye başladığını görüyorum. Şimdilik çok, çok hafif; ama önyargıyla hüküm vermeden dikkat edebilirsek fark edilir. Dişleri biraz sivrileşmiş, gözleri de bazen daha sert bakıyor. Ama hepsi bu değil; artık sık sık sessiz kalıyor, tıpkı Bayan Lucy gibi. Daha sonra bilinmesini istediği şeyleri yazdığı zaman bile konuşmuyordu. Şimdi korkum şu: Hipnoz yoluyla bize Kont’un gördüklerini ve duyduklarını anlatabiliyorsa, onu ilk kez hipnotize eden, öz kanını içen ve ona kendi kanını içiren kişi de isterse bildiklerini ona açıklaması için zihnini zorlayamaz mı?” Başımı sallayarak onayladım; devam etti:—

“Öyleyse yapmamız gereken bunu önlemek; niyetimizden habersiz kalmasını sağlamalıyız ki bilmediği şeyi anlatamasın. Acı bir görev bu! Ah, düşünmesi bile yüreğimi parçalıyor; ama yapılmalı. Bugün buluştuğumuzda, nedenini söylemeyeceğimiz bir sebepten ötürü artık kurulumuza katılmaması, yalnızca bizim gözetimimizde bulunması gerektiğini söylemeliyim.” Zavallı, zaten böylesine acı çeken kadına vereceği üzüntüyü düşündükçe alnından boncuk boncuk terler boşandı. Benim de aynı sonuca vardığımı söylersem biraz olsun rahatlayacağını biliyordum; en azından kuşkunun verdiği acıyı hafifletirdi. Ona bunu söyledim; beklediğim gibi oldu.

Genel toplantımızın vakti yaklaştı. Van Helsing toplantıya ve kendisine düşen acı göreve hazırlanmak için gitti. Sanırım asıl amacı yalnız başına dua edebilmek.

Daha sonra.—Toplantımızın daha başında Van Helsing’le ikimiz büyük bir rahatlama duyduk. Bayan Harker, şu an aramıza katılmayacağını, varlığıyla bizi sıkmadan hareketlerimizi rahatça konuşabilmemizin daha iyi olacağını düşündüğünü söylemek için kocasıyla haber göndermişti. Profesör’le bir an birbirimize baktık; nedense ikimiz de rahatlamış gibiydik. Bana kalırsa Bayan Harker tehlikenin farkına kendisi vardıysa hem acının hem de tehlikenin büyük bir kısmı savuşturulmuştu. Bu koşullar altında, birbirimize sorgulayan bakışlar atıp dudaklarımıza parmağımızı götürerek, yeniden yalnız başımıza konuşabilene dek kuşkularımızdan söz etmemeye karar verdik. Hemen Harekât Planımızı ele aldık. Van Helsing önce olayları kabaca ortaya koydu:—

“Çarina Catherine dün sabah Thames’ten ayrıldı. Şimdiye dek yaptığı en hızlı yolculukla bile Varna’ya ulaşması en az üç hafta sürecek; oysa karadan oraya üç günde gidebiliriz. Şimdi, Kont’un yaratabileceğini bildiğimiz hava koşullarını hesaba katarak geminin yolculuğunun iki gün daha kısa sürebileceğini; yolda karşımıza çıkabilecek gecikmeler için de tam bir gün bir gece ayırmamız gerektiğini varsayarsak, elimizde neredeyse iki haftalık bir pay kalır. Bu yüzden tam anlamıyla güvende olmak için en geç ayın 17’sinde buradan ayrılmalıyız. Böylece her hâlükârda gemi varmadan bir gün önce Varna’da olur, gerekli hazırlıkları yapabiliriz. Elbette hepimiz silahlı olacağız—hem manevi hem de maddi kötülüklere karşı.” Quincey Morris söze karıştı:—

“Kont’un kurtların bol olduğu bir ülkeden geldiğini biliyorum; belki bizden önce oraya ulaşır. Silahlarımıza Winchester tüfekleri de eklemeyi öneriyorum. Böyle bir belanın çevremizde kol gezdiği zamanlarda Winchester’a güvenim var. Art, Tobolsk’ta sürünün peşimizde olduğu zamanı hatırlıyor musun? O zaman hepimiz birer tekrarlamalı tüfek için neler verirdik!”

“Güzel!” dedi Van Helsing. “Winchester’lar olacak. Quincey’nin aklı her zaman başındadır, ama avlanma vakti gelince daha da başında olur; benzetme bilime, kurtların insana oluşturduğu tehlikeden daha büyük bir hakarettir. Bu arada burada yapabileceğimiz bir şey yok; Varna da hiçbirimize tanıdık gelmediğine göre neden daha erken gitmeyelim? Orada beklemek de burada beklemek kadar uzun sürer. Bu geceyle yarın hazırlanabiliriz; her şey yolunda giderse dördümüz yola çıkarız.”

“Dördümüz mü?” dedi Harker, kuşkulu bir sesle hepimize bakarak.

“Elbette!” diye karşılık verdi Profesör hemen. “Sevgili eşine bakmak için sen burada kalmalısın!” Harker bir süre sustu, sonra boğuk bir sesle şöyle dedi:—

“O kısmı sabah konuşalım. Mina’ya danışmak istiyorum.” Van Helsing’in şimdi ona planlarımızı Mina’ya açmaması gerektiğini söyleyeceğini düşündüm; ama o hiç oralı olmadı. Anlamlı bir bakış attım, öksürdüm. Cevap olarak parmağını dudaklarına götürüp arkasını döndü.

Jonathan Harker’ın Günlüğü.

5 Ekim, öğleden sonra.—Bu sabahki toplantımızdan sonra bir süre düşünemedim. Olayların yeni yönleri zihnimi öyle bir şaşkınlık içinde bırakıyor ki etkin biçimde düşünmeye yer kalmıyor. Mina’nın konuşmaya katılmamaya kararlı olması beni düşündürdü; onunla bu konuyu tartışamayınca yalnızca tahminde bulunabildim. Hâlâ bir çözüme ulaşabilmiş değilim. Ötekilerin tepkisi de aklımı karıştırdı; konuyu son konuştuğumuzda aramızda hiçbir şey gizlememeye karar vermiştik. Mina şimdi sakin ve tatlı bir biçimde, küçük bir çocuk gibi uyuyor. Dudakları kıvrılmış, yüzü mutlulukla ışıldıyor. Tanrı’ya şükür, böyle anlar hâlâ yaşayabiliyor.

Daha sonra.—Her şey ne tuhaf. Mina’nın mutlu uykusunu seyrettim; sanırım kendim de olabileceğim kadar mutlu olmaya yaklaştım. Akşam ilerleyip güneş alçaldıkça yeryüzü gölgelerini topladı; odanın sessizliği bana giderek daha ağırbaşlı gelmeye başladı. Birden Mina gözlerini açtı, bana şefkatle baktı ve şöyle dedi:—

“Jonathan, bana şeref sözü vererek bir konuda söz vermeni istiyorum. Bana vereceğin bu sözü Tanrı’nın huzurunda kutsal bir yemin gibi etmelisin; diz çöküp acı gözyaşlarıyla yalvarsam bile bozmamalısın. Hemen, şimdi söz vermelisin.”

“Mina,” dedim, “böyle bir sözü hemen veremem. Belki de bunu vermeye hakkım yok.”

“Ama sevgilim,” dedi; öyle derin bir ruhsal yoğunlukla konuşuyordu ki gözleri Kutup Yıldızları gibiydi. “Bunu isteyen benim; üstelik kendim için istemiyorum. Haklı olup olmadığımı Dr. Van Helsing’e sorabilirsin; o katılmazsa istediğini yaparsın. Hatta daha da ileri gideyim: Sonradan hepiniz aynı fikirde olursanız, verdiğin söz artık seni bağlamaz.”

“Söz veriyorum!” dedim; bir an için yüzü büyük bir mutlulukla aydınlandı. Oysa alnındaki kırmızı yara izi yüzünden onun mutlu olması bana yasaklanmış gibiydi. Şöyle dedi:—

“Kont’a karşı girişilecek harekât için alınan planlarla ilgili bana hiçbir şey anlatmayacağına söz ver. Ne sözle ne imayla ne de üstü kapalı biçimde; bu iz alnımda durduğu sürece hiçbir zaman!” diye ciddi ciddi yara izini gösterdi. Ciddi olduğunu anladım ve ben de ciddi bir sesle şöyle dedim:—

“Söz veriyorum!” dedim; o anda aramıza bir kapı kapanmış gibi hissettim.

Daha sonra, gece yarısı.—Mina bütün akşam neşeli ve canlıydı. Öyle ki ötekilerin hepsi onun neşesinden biraz etkilenmiş gibi cesaret buldu; bunun sonucunda ben bile üzerimize çöken kasvet perdesi biraz aralanmış gibi hissettim. Hepimiz erkenden yatmaya çekildik. Mina şimdi küçük bir çocuk gibi uyuyor; korkunç derdinin ortasında uyuma yetisini hâlâ koruması olağanüstü. Tanrı’ya şükür; hiç değilse uyurken tasasını unutabiliyor. Belki bu geceki neşesi gibi örneği de beni etkiler. Deneyeceğim. Ah, keşke düşsüz bir uykuya dalsam.

6 Ekim, sabah.—Yeni bir sürpriz daha. Mina dünle hemen hemen aynı saatte, erkenden beni uyandırıp Dr. Van Helsing’i çağırmamı istedi. Yine hipnoz için çağırdığını düşündüm; hiç soru sormadan Profesör’ü almaya gittim. Belli ki böyle bir çağrı bekliyordu; odasında giyinmiş halde buldum onu. Kapısı aralıktı, odamızın kapısının açıldığını duyabilmişti. Hemen geldi; odaya girerken Mina’ya ötekilerin de gelip gelemeyeceğini sordu.

“Hayır,” dedi gayet sade bir biçimde, “gerek yok. Onlara siz de anlatabilirsiniz. Yolculuğunuzda size eşlik etmeliyim.”

Dr. Van Helsing de benim kadar şaşırmıştı. Bir an durakladıktan sonra sordu:—

“Ama neden?”

“Beni yanınıza almalısınız. Sizin yanınızda daha güvendeyim; siz de benimle daha güvende olacaksınız.”

“Ama neden, sevgili Bayan Mina? Güvenliğinizin en kutsal görevimiz olduğunu biliyorsunuz. Tehlikeye gidiyoruz; koşullar, yaşananlar yüzünden siz hepimizden daha fazla tehlikeye maruz kalabilirsiniz.” Mahcup bir halde durakladı.

Mina cevap verirken parmağını kaldırıp alnını işaret etti:—

“Biliyorum. İşte bu yüzden gitmeliyim. Şimdi, güneş doğarken size anlatabilirim; bir daha fırsatım olmayabilir. Kont beni istediğinde gitmek zorunda olduğumu biliyorum. Bana gizlice gelmemi söylerse hileyle, kandırmak için her türlü yola başvurarak gelmem gerektiğini biliyorum; Jonathan’ı bile aldatabilirim.” Konuşurken bana çevirdiği bakışı Tanrı gördü; gerçekten bir Kayıt Meleği varsa, o bakış onun ebedî şerefine kaydedilmiştir. Elini tutmaktan başka bir şey yapamadım. Konuşamadım; duygularım öylesine güçlüydü ki gözyaşları bile beni rahatlatamazdı. Sözlerine devam etti:—

“Siz erkekler cesur ve güçlüsünüz. Sayıca da güçlüsünüz; çünkü tek başına nöbet tutmak zorunda kalan bir insanın dayanma gücünü kıracak şeye karşı koyabilirsiniz. Üstelik bana da iş düşebilir; beni hipnotize ederek benim bile bilmediğim şeyleri öğrenebilirsiniz.” Dr. Van Helsing son derece ciddi bir sesle şöyle dedi:

“Bayan Mina, her zamanki gibi çok bilgesiniz. Bizimle geleceksiniz; hep birlikte yola çıkıp başarmaya gittiğimiz şeyi başaracağız.” O konuşurken Mina’nın uzun süre sessiz kalması dikkatimi çekti ve ona baktım. Yastığına yaslanmış, uykuya dalmıştı; storu kaldırıp odayı dolduran güneş ışığını içeri almama rağmen uyanmadı. Van Helsing sessizce yanına gelmem için işaret etti. Odasına gittik; bir dakika geçmeden Lord Godalming, Dr. Seward ve Bay Morris de yanımıza katıldı. Mina’nın söylediklerini onlara anlattı, sonra şöyle devam etti:—

“Sabah Varna’ya gideceğiz. Artık yeni bir etkenle, Bayan Mina’yla, ilgilenmemiz gerekiyor. Ah, ama ruhu ne kadar temiz. Bize bu kadarını anlatmak bile ona büyük acı veriyor; yine de en doğrusu bu ve zamanında uyarıldık. Hiçbir fırsatı kaçırmamalıyız; Varna’da gemi gelir gelmez harekete geçmeye hazır olmalıyız.”

“Tam olarak ne yapacağız?” diye sordu Bay Morris kısa ve öz biçimde. Profesör cevap vermeden önce durakladı:—

“Önce o gemiye bineceğiz; sonra sandığı bulunca üzerine yaban gülü dalı koyacağız. Onu oraya sabitleyeceğiz; çünkü oradayken içinden kimse çıkamaz. En azından batıl inanç böyle söylüyor. Önce batıl inanca güvenmeliyiz; bu, ilk çağlarda insanın imanına dayanıyordu ve bugün de kökü imana dayanıyor. Ardından aradığımız fırsatı bulduğumuzda, yakınımızda görecek kimse yokken sandığı açacağız ve… her şey yoluna girecek.”

“Hiçbir fırsatı beklemeyeceğim,” dedi Morris. “Sandığı görür görmez açıp o canavarı yok edeceğim; bin kişi bakıyor olsa bile, bunun yüzünden bir sonraki an öldürülecek olsam bile!” İçgüdüsel olarak elini tuttum; çelik parçası kadar sağlamdı. Bakışımı anladığını sanıyorum; umarım anlamıştır.

“Aferin delikanlı,” dedi Dr. Van Helsing. “Cesur delikanlı. Quincey tam bir erkek. Tanrı onu bu yüzden kutsasın. Evladım, bana inan, hiçbirimiz geride kalmayacak, korkudan duraksamayacağız. Yalnızca ne yapabileceğimizi, ne yapmak zorunda olduğumuzu söylüyorum. Ama aslında ne yapacağımızı söyleyemeyiz. Olabilecek o kadar çok şey, izlenecek o kadar çok yol ve varılacak o kadar çok sonuç var ki, o an gelene dek bunu bilemeyiz. Her bakımdan silahlanacağız; son an geldiğinde çabamız eksik kalmayacak. Şimdi bugün bütün işlerimizi yoluna koyalım. Sevdiklerimizle ve bize bağlı olanlarla ilgili her şeyi tamamlayalım; çünkü hiçbirimiz sonun ne olacağını, ne zaman ve nasıl gerçekleşeceğini bilemeyiz. Benim işlerim yolunda; başka yapacak işim olmadığı için yolculuk düzenlemelerini yapmaya gideceğim. Biletlerimizi ve yolculuk için gereken her şeyi ayarlayacağım.”

Söylenecek başka bir şey kalmamıştı; ayrıldık. Şimdi dünyadaki bütün işlerimi yoluna koyup başımıza ne gelirse gelsin hazır olacağım…

Daha sonra.—Her şey tamam; vasiyetimi yaptım, her şeyi düzenledim. Mina hayatta kalırsa tek mirasçım o. Hayatta kalmazsa, bize bunca iyilik etmiş olan ötekiler mirasın kalanını alacak.

Güneş batmak üzere; Mina’nın huzursuzluğu dikkatimi buna çekti. Günbatımının tam vaktinde onu düşündüren bir şeyin açığa çıkacağına eminim. Bu anlar hepimiz için giderek daha yürek parçalayıcı oluyor; her gün doğumu ve günbatımı yeni bir tehlike, yeni bir acı getiriyor. Ama Tanrı’nın dileğiyle bunlar iyi bir sonuca da vesile olabilir. Sevgilim bunları şimdi duymamalı; bu yüzden hepsini günlüğüme yazıyorum. Belki bir gün yeniden okuyabilir diye hazır bulunsunlar.

Beni çağırıyor.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…