Bölümler 28Şu an: Iıı. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devamı
- 1 Bölüm I — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.775 kelime
- 2 İkinci Bölüm — JONATHAN HARKER'IN GÜNLÜĞÜ—devam3.543 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devamı3.661 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 Iv. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.669 kelime
- 5 V. Bölüm2.329 kelime
- 6 “Vı. Bölüm — Mına Murray’in Günlüğü”3.623 kelime
- 7 Vıı. Bölüm3.804 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Mına Murray’nin Günlüğü3.997 kelime
- 9 Ix. Bölüm3.808 kelime
- 10 Bölüm X3.879 kelime
- 11 Bölüm XI3.322 kelime
- 12 Bölüm XII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.756 kelime
- 13 Bölüm XIII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devamı.4.293 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.254 kelime
- 15 Xv. Bölüm — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam.3.859 kelime
- 16 Bölüm XVI — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.083 kelime
- 17 Bölüm XVII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.647 kelime
- 18 Bölüm XVIII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.539 kelime
- 19 Xıx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.672 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.816 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.052 kelime
- 22 Xxıı. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.505 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Dr. Seward’ın Günlüğü3.755 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Dr. Seward’ın Fonograf Günlüğü; Van Helsıng’in Sesinden4.157 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.300 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.592 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.844 kelime
- 28 Not416 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
III. BÖLÜM
JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devamı
Mahkûm olduğumu anlayınca içimi çılgınca bir duygu kapladı. Merdivenlerde aşağı yukarı koştum; bulabildiğim her kapıyı denedim, her pencereden dışarı baktım. Ama kısa süre sonra çaresiz olduğum gerçeği bütün öteki duygulara üstün geldi. Birkaç saat sonra geriye dönüp bakınca, o sırada aklımı kaçırmış olmalıyım diye düşünüyorum; tuzağa düşmüş bir fare gibi davranmıştım. Çaresiz olduğumu kabullenince sakince oturdum—hayatımda yaptığım her şeyden daha sakin biçimde—ve ne yapmam gerektiğini düşünmeye başladım. Hâlâ düşünüyorum; henüz kesin bir sonuca varamadım. Yalnızca bir şeyden eminim: düşüncelerimi Kont’a açmanın faydası yok. Mahkûm olduğumu gayet iyi biliyor; bunu yapan da kendisi ve elbette kendi nedenleri var. Ona bütün gerçekleri anlatıp güvenirsem beni yalnızca aldatır. Görebildiğim kadarıyla tek planım, bildiklerimi ve korkularımı kendime saklayıp gözlerimi açık tutmak. Korkularımın beni bir bebek gibi aldatması da mümkün; yoksa gerçekten çaresiz bir durumdayım. İkincisi doğruysa, buradan kurtulmak için bütün aklımı kullanmam gerekecek; kullanmam da gerekecek.
Bu sonuca varalı daha pek olmamıştı ki aşağıdaki büyük kapının kapandığını duydum; Kont’un döndüğünü anladım. Hemen kütüphaneye gelmedi, ben de temkinle kendi odama gittim. Onu yatağı yaparken buldum. Bu tuhaftı ama başından beri düşündüğümü, evde hizmetçi olmadığını doğruluyordu. Daha sonra yemek odasında masayı hazırlarken onu kapı menteşesinin aralığından gördüğümde bundan emin oldum; bu kadar ayak işini kendisi yapıyorsa, yapacak başka kimse yok demekti. Bu beni ürküttü; çünkü kalede başka kimse yoksa beni buraya getiren arabanın sürücüsü Kont’un ta kendisi olmalıydı. Bu korkunç bir düşünce; öyleyse, elini sessizce kaldırarak kurtları nasıl denetleyebildi? Bistritz’teki insanların ve arabadakilerin benim için duyduğu o korkunç korkunun sebebi neydi? Haçın, sarımsağın, yaban gülünün ve üvezin verilmesi ne anlama geliyordu? Boynuma haçı asan o iyi, çok iyi kadına şükürler olsun! Ona her dokunduğumda bana teselli ve güç veriyor. Hoş karşılamamam ve putperestlik saymam öğretilen bir şeyin, yalnızlık ve sıkıntı zamanında bana yardımcı olması tuhaf. Acaba bu nesnenin özünde bir şey mi var, yoksa sempati ve teselli anılarını aktaran elle tutulur bir araç mı? Fırsat bulursam bu konuyu inceleyip ne düşüneceğime karar vermeliyim. Şimdilik Kont Drakula hakkında öğrenebildiğim her şeyi öğrenmeliyim; bu, onu anlamama yardım edebilir. Sohbeti o yöne çevirirsem bu gece kendinden söz edebilir. Yine de kuşkusunu uyandırmamaya çok dikkat etmeliyim.
Gece yarısı.—Kont’la uzun uzun konuştum. Ona Transilvanya tarihi hakkında birkaç soru sordum; konuya olağanüstü bir hevesle sarıldı. Olaylardan, insanlardan, özellikle de savaşlardan söz ederken hepsinde bulunmuş gibi konuşuyordu. Sonradan bunu, bir boyar için ailesinin ve adının gururunun kendi gururu, onların şanının kendi şanı, kaderlerinin kendi kaderi olduğunu söyleyerek açıkladı. Ailesinden söz ederken hep “biz” diyor, neredeyse bir kral gibi çoğul konuşuyordu. Söylediklerinin tümünü, tam söylediği gibi yazabilmeyi isterdim; beni büyülemişti. Sanki içinde ülkenin bütün tarihi vardı. Konuştukça heyecanlanıyor, odada dolaşırken büyük beyaz bıyığını çekiştiriyor, eline ne geçerse bütün gücüyle ezecekmiş gibi kavrıyordu. Söylediklerinden birini, elden geldiğince aslına yakın biçimde yazacağım; çünkü kendi soyunun hikâyesini anlatıyor:
“Biz Sekeller olarak gurur duymaya hakkımız var; çünkü damarlarımızda, tıpkı aslan gibi hâkimiyet uğruna savaşmış nice yiğit soyun kanı akıyor. Avrupa halklarının girdabında Ugr kavmi, Thor ile Wodin’in onlara verdiği savaşçı ruhu İzlanda’dan buraya taşıdı; Berserkerleri bu ruhu Avrupa kıyılarında, evet Asya ve Afrika kıyılarında da öylesine amansızca sergilediler ki halklar, kurt adamların bizzat geldiğini sandı. Onlar geldiğinde burada, savaşçı öfkesi yeryüzünü canlı bir alev gibi kasıp kavurmuş Hunları da buldular; öyle ki can çekişen halklar, damarlarında eski cadıların kanının aktığına inanıyordu. Bu cadılar İskitya’dan kovulmuş, çölde şeytanlarla çiftleşmişti. Aptallar, aptallar! Hangi şeytan ya da cadı damarlarımızda kanı akan Attila kadar büyük olabilir?” Kollarını havaya kaldırdı. “Fetheden bir soy olmamıza, gurur duymamıza şaşılır mı? Macarlar, Lombardlar, Avarlar, Bulgarlar ya da Türkler binlercesiyle sınırlarımıza dayandığında onları geri püskürtmemiz şaşırtıcı mı? Arpad ve lejyonları Macar yurdunu baştan başa geçerken sınıra ulaştıklarında bizi burada bulmaları, Honfoglalas’ın burada tamamlanması tuhaf mı? Macar seli doğuya aktığında, zafer kazanan Macarlar Sekelleri kendilerinden saydı; yüzyıllar boyunca Türkiye sınırını koruma görevi bize verildi. Evet, bundan da öte, sınır muhafızlığının bitmek bilmeyen nöbeti; çünkü Türklerin dediği gibi, ‘Su uyur, düşman uyumaz.’ Dört Ulus’un tamamında, ‘kanlı kılıç’ çağrısını bizden daha büyük bir sevinçle karşılayan ya da savaş çağrısı üzerine Kral’ın sancağına bizden daha çabuk koşan kim vardı? Ulusumun büyük utancı, Kosova utancı; Eflaklıların ve Macarların bayraklarının Hilal’in altında düştüğü o utanç ne zaman silindi? Voyvoda olarak Tuna’yı geçip Türk’ü kendi topraklarında yenen, benim soyumdan biri değil miydi? İşte gerçek bir Drakula buydu! Ne acı ki, o düştükten sonra kendi değersiz kardeşi halkını Türk’e sattı ve onları kölelik utancına sürükledi! Daha sonraki bir çağda ordularını büyük ırmağın ötesine, Türkiye topraklarına tekrar tekrar götüren; geri püskürtüldüğünde, askerleri katledilirken kanlı savaş alanından tek başına gelmesi gerekse bile yeniden, yeniden, yeniden dönen; sonunda zaferi yalnız kendisinin kazanabileceğini bilen o başka soydaşına esin veren de yine bu Drakula değil miydi? Onun yalnız kendini düşündüğünü söylediler. Saçmalık! Önderi olmayan köylüler ne işe yarar? Savaşı yönetecek bir akıl ve yürek olmadan savaş nerede biter? Mohács Savaşı’ndan sonra Macar boyunduruğunu üzerimizden attığımızda da, özgür olmamaya ruhumuz dayanmadığı için, Drakula kanından olan bizler önderlerin arasındaydık. Ah, genç efendi, Sekellerin—ve yüreklerinin kanı, beyinleri, kılıçları olan Drakulaların—övünecekleri bir sicil var; Habsburglar ve Romanovlar gibi birdenbire ortaya çıkmış hanedanlar ona asla erişemez. Savaş günleri geçti. Şerefsiz barış günlerinde kan fazla değerli; büyük soyların şanlı günleri de anlatılıp geçilmiş bir hikâye gibi.”
Sabah olmak üzereydi; yatmaya gittik. (Not: Bu günlük, tıpkı her şeyin horoz ötünce yarıda kesilmesi gereken “Binbir Gece Masalları”nın başlangıcına ya da Hamlet’in babasının hayaletine benzemeye başladı.)
12 Mayıs.—İşe olgularla başlayayım: kitaplarla ve rakamlarla doğrulanmış, çıplak, kıt ve kuşku götürmez olgularla. Bunları kendi gözlemlerime ya da anılarıma dayanması gereken yaşantılarımla karıştırmamalıyım. Dün akşam Kont odasından çıkınca bana hukuk işleri ve bazı işlerin yürütülmesi hakkında sorular sormaya başladı. Günü kitapların başında yorgun argın geçirmiştim; yalnızca zihnimi oyalamak için Lincoln’s Inn’de üzerinde durduğum bazı konuları gözden geçirdim. Kont’un sorularında belli bir düzen vardı; belki bilgim bir gün işe yarar diye onları sırayla yazmaya çalışacağım.
Önce, İngiltere’de bir kişinin iki ya da daha fazla avukatı olup olamayacağını sordu. İsterse bir düzine avukat tutabileceğini, ama aynı işlem için birden fazlasını görevlendirmenin akıllıca olmayacağını söyledim; aynı anda yalnızca biri iş görebilirdi ve avukat değiştirmek kesinlikle kendi çıkarına aykırı olurdu. Bunu iyice anladığı belliydi; sonra, örneğin bankacılık işleriyle bir kişinin, deniz taşımacılığı işleriyle başka bir kişinin ilgilenmesinin; bankacılık avukatının bulunduğu yerden uzakta yerel yardıma ihtiyaç duyulursa, pratikte bir güçlük çıkarıp çıkarmayacağını sordu. Yanlış yönlendirmemek için konuyu daha açık anlatmasını istedim; o da şöyle dedi:—
“Bir örnek vereyim. Dostunuz ve benim dostum Bay Peter Hawkins, Londra’dan uzaktaki Exeter’deki güzel katedralinizin gölgesinden, sizin aracılığınızla Londra’daki mülkümü benim için satın alıyor. Güzel! Şimdi, Londra’da yaşayan birinin hizmetine başvurmak yerine neden bu kadar uzaktaki birini seçtiğimi tuhaf bulmamanız için açıkça söyleyeyim: Amacım, yalnızca kendi isteğimin dışında hiçbir yerel çıkarın gözetilmemesiydi; Londra’da yaşayan birinin belki kendisine ya da bir dostuna yarar sağlamak gibi bir amacı olabilirdi. Ben de yalnızca çıkarımı gözetmesi gereken temsilcimi bulmak için uzaklara gittim. Şimdi, işleri başından aşkın biri olarak Newcastle’a, Durham’a, Harwich’e ya da Dover’a mal göndermek istesem, bu malları o limanlardan birindeki birine teslim ederek göndermek daha kolay olmaz mı?” Kesinlikle daha kolay olacağını, fakat biz avukatların birbirimiz için temsilcilik sistemi olduğunu söyledim. Böylece yerel işler, herhangi bir avukattan gelen talimatla yerinde yürütülebilirdi; müvekkil yalnızca tek bir kişinin hizmetine girerek, başka bir uğraşa gerek kalmadan dileklerini onun aracılığıyla yerine getirtebilirdi.
“Ama,” dedi, “talimatı kendim verme özgürlüğüm olurdu. Öyle değil mi?”
“Elbette,” diye karşılık verdim; “işlerinin tamamının tek bir kişinin bilgisine açılmasını istemeyen iş adamları da sık sık böyle yapar.”
“Güzel!” dedi; ardından mal sevkiyatının nasıl yapılacağını, hangi işlemlerin gerektiğini ve önceden düşünüp önlem alarak aşılabilecek türlü güçlükleri sormaya koyuldu. Elimden geldiğince hepsini açıkladım. Bende, Kont’un olağanüstü bir avukat olacağı izlenimini bıraktı; düşünmediği ya da önceden görmediği hiçbir şey yoktu. Bu ülkede hiç bulunmamış ve görünüşe bakılırsa işlerle de pek uğraşmamış bir adam için bilgisi ve kavrayışı şaşırtıcıydı. Konuştuğu konularda içi rahat ettikten ve ben de elimizdeki kitaplardan elimden geldiğince her şeyi doğruladıktan sonra birden ayağa kalkıp şöyle dedi:—
“İlk mektubunuzdan sonra dostumuz Bay Peter Hawkins’e ya da başka birine yazdınız mı?” Biraz buruk bir yürekle, yazmadığımı, henüz kimseye mektup gönderme fırsatı bulamadığımı söyledim.
“Öyleyse şimdi yazın, genç dostum,” dedi ve ağır elini omzuma koydu. “Dostumuza ve başka birine yazın; dilerseniz, bundan bir ay sonrasına kadar yanımda kalacağınızı da söyleyin.”
“Bu kadar uzun süre kalmamı mı istiyorsunuz?” diye sordum; bunu düşününce yüreğim buz kesti.
“Bunu çok istiyorum; hayır, reddetmenizi kabul etmeyeceğim. Efendiniz, işvereniniz—ona ne derseniz deyin—sizin yerinize birinin gelmesini ayarlarken yalnızca benim ihtiyaçlarımın gözetileceği anlaşılmıştı. Masraftan kaçınmadım. Öyle değil mi?”
Kabul etmekten başka ne yapabilirdim? Bay Hawkins’in çıkarı söz konusuydu, benimki değil; kendimi değil onu düşünmeliydim. Üstelik Kont Drakula konuşurken gözlerinde ve tavrında, tutsak olduğumu ve istesem bile seçme hakkım bulunmadığını bana hatırlatan bir şey vardı. Kont, başımı eğişimden zaferini, yüzümdeki sıkıntıdan da üstünlüğünü anladı; bunları hemen kullanmaya başladı ama bunu kendine özgü, yumuşak ve karşı konulmaz bir biçimde yaptı:—
“Rica ederim sevgili genç dostum, mektuplarınızda iş dışında başka şeylerden söz etmeyin. Dostlarınız iyi olduğunuzu ve yanlarına dönmeyi sabırsızlıkla beklediğinizi öğrenmekten kuşkusuz memnun olur. Öyle değil mi?” Konuşurken önüme üç yaprak mektup kâğıdı ve üç zarf koydu. Hepsi en ince yabancı posta kâğıdındandı. Kâğıtlara, sonra ona baktım; sessiz gülümsemesini, kırmızı alt dudağının üzerine uzanan sivri köpek dişlerini fark edince, söylemiş kadar açık biçimde ne yazdığıma dikkat etmem gerektiğini anladım; yazdıklarımı okuyabilecekti. Bu yüzden şimdilik yalnızca resmî kısa notlar yazmaya, ama Bay Hawkins’e gizlice uzun bir mektup göndermeye karar verdim; Mina’ya da yazacaktım, çünkü ona stenografiyle yazabilirdim ve Kont görse bile ne yazdığımı anlayamazdı. İki mektubumu yazınca sessizce oturup kitap okudum; Kont ise birkaç mektup yazdı, yazarken masasında duran kitaplardan bazılarına bakıyordu. Sonra benim iki mektubumu alıp kendi mektuplarının yanına koydu ve yazı malzemelerini kaldırdı. Kapı arkasından kapanır kapanmaz öne eğilip masadaki, yüzleri aşağı dönük mektuplara baktım. Bunu yapmaktan hiç vicdan azabı duymadım; koşullar altında kendimi elimden gelen her yolla korumam gerektiğini düşünüyordum.
Mektuplardan biri Whitby, The Crescent, 7 numarada yaşayan Samuel F. Billington’a, bir diğeri Varna’daki Herr Leutner’e gönderilmişti; üçüncüsü Londra’daki Coutts & Co.’ya, dördüncüsü ise Buda-Pesth’teki bankacılar Herren Klopstock & Billreuth’a yazılmıştı. İkinci ve dördüncü mektupların zarfları kapatılmamıştı. Tam onlara bakmak üzereydim ki kapı kolunun oynadığını gördüm. Sandalyeme geri yaslandım; mektupları eski hâllerine koymaya ve Kont elinde bir başka mektupla odaya girmeden önce kitabımı yeniden açmaya ancak vakit bulmuştum. Masadaki mektupları alıp dikkatle damgaladı, sonra bana dönerek şöyle dedi:—
“Umarım beni bağışlarsınız; ama bu akşam özel olarak halletmem gereken çok işim var. Umarım her şey istediğiniz gibidir.” Kapıda durup döndü, bir an bekledikten sonra şöyle dedi:—
“Size öğüt vereyim, sevgili genç dostum—hayır, bütün ciddiyetimle uyarayım: Bu odalardan çıkarsanız kalenin başka bir yerinde sakın uyumayın. Kale eski, nice anıyla dolu; düşünmeden uyuyanları kötü düşler bekler. Uyarıyorum! Uyku şimdi ya da başka bir zaman sizi bastırırsa, yahut bastıracak gibi olursa, hemen kendi odanıza ya da bu odalara dönün; orada güvenle dinlenebilirsiniz. Bu konuda dikkatli olmazsanız, o zaman—” Sözünü korkunç bir hareketle bitirdi; elleriyle sanki onları yıkıyormuş gibi işaret etti. Ne demek istediğini gayet iyi anladım. Tek kuşkum, hiçbir düş o doğa dışı, korkunç karanlık ve gizem ağından daha dehşetli olabilir miydi; sanki bu ağ çevremde kapanıyordu.
Daha sonra.—Son yazdıklarımı yineleyeyim; ama bu kez hiçbir kuşkum yok. O yokken hiçbir yerde uyumaktan korkmayacağım. Yatağımın başucuna haçı astım—böylece düşlerden daha uzak kaldığımı sanıyorum; haç orada kalacak.
Yanımdan ayrılınca odama gittim. Bir süre hiç ses duymayınca dışarı çıkıp taş merdivenlerden, güneye bakabileceğim yere kadar çıktım. Dar ve karanlık avluya kıyasla, erişemeyecek olsam da uçsuz bucaksız açıklıkta bir özgürlük duygusu vardı. Dışarı bakarken gerçekten tutsak olduğumu hissettim; gece havası bile olsa bir soluk temiz hava ister gibiydim. Gece yaşantısı üzerimde etkisini göstermeye başladı. Sinirlerimi yıpratıyor. Kendi gölgemden irkiliyor, türlü korkunç kuruntulara kapılıyorum. Tanrı bilir, bu lanetli yerde korkunç dehşetim için yeterince neden var! Yumuşak sarı ay ışığıyla yıkanmış, neredeyse gündüz kadar aydınlık güzel manzaraya baktım. Bu yumuşak ışıkta uzaktaki tepeler birbirine karışıyor, vadilerle geçitlerin gölgeleri kadife gibi kapkara görünüyordu. Güzelliğin kendisi içimi ferahlatmış gibiydi; aldığım her solukta huzur ve teselli vardı. Pencereden dışarı eğildiğimde gözüm, bir kat aşağıda ve biraz solumda hareket eden bir şeye takıldı; odaların sıralanışına bakılırsa Kont’un kendi odasının pencereleri o yönde olmalıydı. Önünde durduğum pencere uzun ve derindi, taş dikmeleri vardı. Hava koşulları yıpratmış olsa da hâlâ sağlamdı; ama kanatları çok uzun zamandır yerinde değildi. Taş işçiliğin arkasına çekilip dikkatle dışarı baktım.
Gördüğüm, Kont’un başının pencereden dışarı çıkmasıydı. Yüzünü görmedim ama boynundan, sırtının ve kollarının hareketinden adamı tanıdım. Her hâlükârda, üzerinde inceleme fırsatı bulduğum elleri yanılmış olamayacağım kadar iyi tanıyordum. Önce ilgimi çekti, hatta biraz da eğlendirdi; çünkü insan tutsakken küçücük şeylerin onu ne kadar ilgilendirip eğlendirebildiği şaşırtıcı. Ama adamın tamamının yavaşça pencereden çıkıp o korkunç uçurumun üzerinde, yüzü aşağı dönük hâlde kale duvarından aşağı sürünmeye başladığını görünce duygularım iğrenme ve dehşete dönüştü; pelerini çevresinde açılıp kocaman kanatlar gibi yayılıyordu. Önce gözlerime inanamadım. Ay ışığının bir oyunu, gölgelerin tuhaf bir etkisi sandım; ama bakmayı sürdürdüm ve bunun bir yanılsama olması mümkün değildi. Parmaklarıyla ayak parmaklarının, yılların baskısıyla harcı aşınıp açığa çıkmış taş köşelerine tutunduğunu gördüm. Her çıkıntıyı ve girintiyi kullanarak epey hızlı biçimde aşağı indi; tıpkı bir kertenkelenin duvar boyunca ilerlemesi gibi.
Bu nasıl bir adam, ya da insan kılığındaki nasıl bir yaratık? Bu korkunç yerin dehşetinin üzerime çöktüğünü hissediyorum; korkuyorum—korkunç bir korku içindeyim—ve kaçışım yok; düşünmeye bile cesaret edemediğim dehşetler dört bir yanımı sarmış....
15 Mayıs.—Kont’u yine kertenkele gibi dışarı çıkarken gördüm. Yan yan aşağı indi; yaklaşık yüz ayak kadar aşağıya, epey de sola ilerledi. Bir deliğin ya da pencerenin içine girip gözden kayboldu. Başı kaybolunca daha fazlasını görmek için dışarı sarktım ama boşuna; mesafe, düzgün bir görüş açısı elde etmeye izin vermeyecek kadar uzaktı. Artık kaleden çıktığını biliyordum ve henüz cesaret edemediğimden daha fazlasını keşfetmek için bu fırsatı kullanmaya karar verdim. Odaya dönüp bir lamba aldım ve bütün kapıları denedim. Beklediğim gibi hepsi kilitliydi; kilitleri de oldukça yeniydi. Taş merdivenlerden, ilk girdiğim salona indim. Sürgüleri kolayca geri çekip koca zincirleri çıkarabildiğimi gördüm; ama kapı kilitliydi ve anahtar yoktu! Anahtar Kont’un odasında olmalı; kapısının kilidinin açılıp açılmadığını kollamalıyım ki anahtarı alıp kaçabileyim. Çeşitli merdivenleri ve geçitleri iyice incelemeye, bunlardan açılan kapıları denemeye devam ettim. Salonun yakınındaki bir iki küçük oda açıktı; ama içlerinde eski, toz tutmuş ve güvelerin yediği mobilyalardan başka görülecek bir şey yoktu. Sonunda merdivenin tepesinde, kilitli gibi görünmesine rağmen bastırınca biraz oynayan bir kapı buldum. Daha sert denedim; aslında kilitli olmadığını, menteşeleri biraz çöktüğü için ağır kapının yere dayandığını anladım. Bir daha elime geçmeyebilecek bir fırsattı bu; kendimi zorlayıp birçok kez uğraştıktan sonra kapıyı içeri girebileceğim kadar açmayı başardım. Şimdi kalenin, bildiğim odalardan daha sağda ve bir kat aşağıda kalan bir kanadındaydım. Pencerelerden, oda dizisinin kalenin güney tarafı boyunca uzandığını; uçtaki odanın pencerelerinin hem batıya hem güneye baktığını görebiliyordum. Her iki yönde de büyük bir uçurum vardı. Kale, büyük bir kayanın köşesine kurulmuştu; üç yanı bütünüyle ele geçirilemez durumdaydı. Sapanın, okun ya da kolombornanın erişemeyeceği bu yerlere büyük pencereler açılmış, böylece savunulması gereken bir konumda elde edilemeyecek ışık ve rahatlık sağlanmıştı. Batıda büyük bir vadi, onun ötesinde de uzakta yükselen, sivri ve sarp dağ kaleleri vardı. Dik kayalıklarda dağ üvezi ve alıç ağaçları büyüyor, kökleri taşın çatlaklarına, yarıklarına ve oyuklarına tutunuyordu. Burası belli ki eski zamanlarda kalenin hanımlarının yaşadığı bölümdü; çünkü mobilyalar gördüklerimden daha konforluydu. Pencerelerde perde yoktu; baklava biçimli camlardan içeri dolan sarı ay ışığında renkler bile seçilebiliyor, ışık her yeri kaplayan toz yığınını yumuşatırken zamanın ve güvelerin tahribatını da bir ölçüde gizliyordu. Parlak ay ışığında lambam pek işe yaramıyor gibiydi; ama yanımda olmasına sevindim, çünkü buradaki ürkütücü yalnızlık yüreğimi üşütüyor, sinirlerimi titretiyordu. Yine de Kont’un varlığı yüzünden nefret etmeye başladığım odalarda tek başıma yaşamaktan iyiydi burası. Sinirlerimi biraz yatıştırmaya çalıştıktan sonra içimi yumuşak bir dinginliğin kapladığını hissettim. İşte buradayım; eski zamanlarda belki de bir hanımefendinin oturup uzun uzun düşünerek, utana sıkıla, yazım yanlışlarıyla dolu aşk mektubunu kaleme aldığı küçük meşe masada oturuyor, son yazdığımdan bu yana olanları günlüğüme stenoyla kaydediyorum. İşte on dokuzuncu yüzyılın tam anlamıyla güncel hâli. Yine de duyularım beni yanıltmıyorsa, eski yüzyılların sırf “modernlik”le öldürülemeyecek kendilerine özgü güçleri vardı ve hâlâ da var.
Sonra: 16 Mayıs sabahı.—Tanrı akıl sağlığımı korusun; geldiğim hâle bakın. Güvenlik ve güvende olduğuna dair güvence artık geçmişte kaldı. Burada yaşadığım sürece umabileceğim tek şey, henüz delirmediysem bile delirmemek. Aklım başımdaysa, bu nefret dolu yerde pusuda bekleyen bütün o iğrenç şeyler arasında Kont’un benim için en az korkuncu olduğunu düşünmek insanı çılgına çevirmeli; yalnızca işine yaradığım sürece güvenliğimi sağlayacak olsa da güvenebileceğim tek kişi o. Ulu Tanrım! Merhametli Tanrım! Sakinleşmeme yardım et; sakinleşemezsem gerçekten delireceğim. Beni şaşırtan bazı şeyleri artık başka türlü görmeye başlıyorum. Şimdiye dek Shakespeare’in Hamlet’e şu sözleri söyletirken ne demek istediğini tam anlayamamıştım:
“Yazı levhalarım! Çabuk, yazı levhalarım!
Bunu yazmalıyım,” vb.,
çünkü şimdi, sanki kendi aklım yerinden çıkmış ya da onu sonunda çökertecek darbe gelmiş gibi hissederek teselli bulmak için günlüğüme dönüyorum. Her şeyi doğru dürüst kaydetme alışkanlığı beni yatıştırmalı.
Kont’un gizemli uyarısı o sırada beni korkutmuştu; şimdi düşündükçe daha da korkutuyor, çünkü bundan böyle üzerimde korkunç bir gücü var. Söyleyeceklerinden kuşku duymaya korkacağım!
Günlüğüme yazdıktan sonra defteri ve kalemi neyse ki cebime geri koyunca uykum geldi. Kont’un uyarısı aklıma düştü ama ona karşı gelmenin verdiği zevke kapıldım. Uykunun ağırlığı üzerime çökmüştü; onun öncüsü gibi gelen inatçılık da peşinden geldi. Yumuşak ay ışığı içimi yatıştırıyor, dışarıdaki geniş açıklık da bana ferahlık veren bir özgürlük duygusu veriyordu. Bu gece karanlığın kol gezdiği odalara dönmemeye, eskiden hanımların oturup şarkı söyledikleri ve tatlı bir hayat sürdükleri; nazik yürekleri ise amansız savaşların ortasında uzakta kalan erkekleri için kederlenen bu yerde uyumaya karar verdim. Köşeye yakın duran büyük kanepeyi çekip çıkardım; uzandığımda doğuya ve güneye uzanan güzel manzarayı görebilecektim. Tozu umursamadan, düşünmeden uyumak üzere yerleştim. Herhâlde uykuya daldım; umarım öyle olmuştur. Ama ardından gelenlerin tümü öylesine çarpıcı bir gerçeklik taşıyordu ki şimdi sabahın parlak, dolgun güneş ışığında otururken bunların hepsinin bir rüya olduğuna hiç inanamıyorum.
Yalnız değildim. Oda, içeri girdiğimden beri hiçbir biçimde değişmemişti; parlak ay ışığında yerde, uzun zamandır birikmiş tozu dağıttığım için kendi ayak izlerimi görebiliyordum. Karşımda, ay ışığının içinde üç genç kadın duruyordu; giysileri ve tavırları hanımefendi olduklarını gösteriyordu. Onları gördüğümde rüya görüyor olmalıyım diye düşündüm; çünkü ay ışığı arkalarından vurduğu hâlde yere hiç gölge düşürmüyorlardı. Yanıma geldiler, bir süre bana baktılar, sonra aralarında fısıldaştılar. İkisi esmerdi; Kont’unkiler gibi kemerli, yüksek burunları ve soluk sarı ay ışığında neredeyse kırmızı görünen, iri ve delici koyu gözleri vardı. Öteki sarışındı; olabilecek en açık sarı saçlıydı, altın rengi saçları iri dalgalar hâlinde dökülüyor, gözleri soluk safirleri andırıyordu. Yüzünü bir yerlerden tanıdığımı, onu düş gibi bir korkuyla ilişkilendirdiğimi hissediyordum; ama o anda nerede ya da nasıl gördüğümü çıkaramadım. Üçünün de parlak beyaz dişleri, şehvetli dudaklarının yakut kırmızısı üzerinde inci gibi parlıyordu. Beni huzursuz eden bir şey vardı onlarda; bir yandan arzu, bir yandan da ölümcül bir korku uyandırıyorlardı. Yüreğimde, o kırmızı dudaklarla beni öpmelerini isteyen kötü, yakıcı bir arzu hissettim. Bunu buraya yazmak iyi değil; belki bir gün Mina’nın gözüne çarpar da onu üzer. Ama gerçek bu. Aralarında fısıldaştılar, sonra üçü birden güldü; gümüş gibi çınlayan, ahenkli bir kahkahaydı, ama insan dudaklarının yumuşaklığından çıkmış olamayacak kadar sertti. Usta bir elin çaldığı cam kadehlerin dayanılmaz, titreten tatlılığı gibiydi. Sarışın kız cilveli bir edayla başını salladı; öteki ikisi onu yüreklendirdi. Biri şöyle dedi:
“Hadi! Önce sen; sonra biz geliriz. Başlama hakkı senin.” Öteki ekledi:
“Genç ve güçlü; hepimize öpücük düşer.” Sessizce yatıyordum, tatlı bir beklentinin verdiği ıstırap içinde kirpiklerimin altından onları izliyordum. Güzel kız yaklaşıp üzerime eğildi; nefesinin hareketini üzerimde hissedebiliyordum. Bir bakıma tatlıydı, bal kadar tatlı; sesiyle aynı ürperişi sinirlerime yayıyordu. Ama tatlının altında, kan kokusunda hissedilen türden acı ve tiksindirici bir şey de vardı.
Göz kapaklarımı kaldırmaya korkuyordum ama kirpiklerimin arasından bakıp her şeyi açıkça görüyordum. Kız dizlerinin üzerine çöktü, üzerime eğildi; adeta keyifle bakıyordu. Hem heyecan verici hem de itici, bilinçli bir şehvet vardı tavrında. Boynunu geriye doğru bükerken bir hayvan gibi dudaklarını yaladı; ay ışığında kızıl dudaklarında ve beyaz, keskin dişlerini yalayan kırmızı dilinde parlayan ıslaklığı görebiliyordum. Dudakları ağzımın ve çenemin hizasının altına inince başı giderek yaklaştı; boğazıma yapışacak gibiydi. Sonra durakladı. Dilinin dişlerini ve dudaklarını yalarken çıkardığı şapırtıyı duyabiliyor, boynumda sıcak nefesini hissedebiliyordum. Ardından boğazımın derisi, gıdıklayacak el yaklaştıkça insanın teninin ürpermesi gibi ürperdi; biraz daha, biraz daha yaklaştı. Boğazımın aşırı duyarlı derisinde dudaklarının yumuşak, ürpertici dokunuşunu ve iki sivri dişin sert uçlarını, dokunup orada durakladıklarını hissedebiliyordum. Tatlı bir kendinden geçişle gözlerimi kapattım ve bekledim; kalbim çarparak bekledim.
Ama tam o anda içimden şimşek hızıyla başka bir duygu geçti. Kont’un orada olduğunu ve öfke fırtınasıyla kuşatıldığını hissettim. Gözlerim iradem dışında açılınca onun güçlü elinin güzel kadının ince boynunu kavradığını, dev kuvvetiyle onu geriye çektiğini gördüm. Mavi gözleri öfkeyle değişmiş, beyaz dişleri hiddetle kenetlenmiş, açık renk yanakları tutkuyla kıpkırmızı olmuştu. Ama Kont! Cehennemin iblislerinde bile böyle bir öfke ve hiddet düşleyemezdim. Gözleri adeta alev alev yanıyordu. İçlerindeki kırmızı ışık, sanki cehennem ateşi arkalarında parlıyormuş gibi ürkütücüydü. Yüzü ölüm gibi solgundu; çizgileri gerilmiş teller gibi sertti. Burnunun üzerinde birleşen gür kaşları şimdi kızgınlıkla dalgalanan, beyaz kor hâlindeki bir metal çubuğa benziyordu. Kolunu sertçe savurup kadını kendinden uzaklaştırdı, sonra ötekilere, sanki onları geri püskürtüyormuş gibi işaret etti; bu, kurtlara yaptığını gördüğüm aynı buyurgan el hareketiydi. Alçak sesle, neredeyse fısıltıyla konuştu; ama sesi havayı yarıp odanın çevresinde yankılanıyor gibiydi. Şöyle dedi:
“Hiçbiriniz ona dokunmaya nasıl cüret edersiniz? Yasakladığım hâlde ona göz dikmeye nasıl cüret edersiniz? Geri çekilin, hepinize söylüyorum! Bu adam bana ait! Ona karışmaya kalkmayın, yoksa karşınızda beni bulursunuz.” Sarışın kız müstehcen bir cilveyle gülüp ona döndü ve karşılık verdi:
“Sen hiç sevmedin; sevmezsin!” Öteki kadınlar da ona katıldı. Odada yankılanan neşesiz, sert, ruhsuz kahkaha beni neredeyse bayıltacaktı; iblislerin keyfi gibiydi. Kont yüzüme dikkatle baktıktan sonra dönüp yumuşak bir fısıltıyla konuştu:
“Evet, ben de sevebilirim; bunu geçmişten siz de bilirsiniz. Öyle değil mi? Pekâlâ, onunla işim bittiğinde onu dilediğinizce öpebileceğinize söz veriyorum. Şimdi gidin! Gidin! Onu uyandırmalıyım; yapılacak işler var.”
“Bu gece bize hiçbir şey düşmeyecek mi?” diye sordu içlerinden biri alçak sesle gülerek; Kont’un yere attığı ve içinde canlı bir şey varmış gibi kıpırdayan çantayı gösteriyordu. Kont başıyla karşılık verdi. Kadınlardan biri öne atılıp çantayı açtı. Kulaklarım beni yanıltmadıysa, yarı boğulmuş bir çocuğunki gibi bir soluk ve alçak bir inilti duydum. Kadınlar çantanın çevresini sardı; ben dehşet içinde kalmıştım. Ama bakarken kadınlar da, korkunç çanta da gözden kayboldu. Yakınlarında kapı yoktu; benim fark etmemden geçip gitmiş olamazlardı. Sanki ay ışığının huzmelerine karışıp pencereden dışarı süzüldüler; bütünüyle kaybolmadan önce dışarıda belirsiz, gölgeli şekillerini bir an görebildim.
Sonra dehşet beni bastırdı ve bilincimi yitirerek yere yığıldım.
Bölüm etkileşimi
