Bölümler 28Şu an: Xıx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü
- 1 Bölüm I — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.775 kelime
- 2 İkinci Bölüm — JONATHAN HARKER'IN GÜNLÜĞÜ—devam3.543 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devamı3.661 kelime
- 4 Iv. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.669 kelime
- 5 V. Bölüm2.329 kelime
- 6 “Vı. Bölüm — Mına Murray’in Günlüğü”3.623 kelime
- 7 Vıı. Bölüm3.804 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Mına Murray’nin Günlüğü3.997 kelime
- 9 Ix. Bölüm3.808 kelime
- 10 Bölüm X3.879 kelime
- 11 Bölüm XI3.322 kelime
- 12 Bölüm XII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.756 kelime
- 13 Bölüm XIII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devamı.4.293 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.254 kelime
- 15 Xv. Bölüm — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam.3.859 kelime
- 16 Bölüm XVI — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.083 kelime
- 17 Bölüm XVII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.647 kelime
- 18 Bölüm XVIII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.539 kelime
- 19 Xıx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.672 kelime · Okuduğun bölüm
- 20 Xx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.816 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.052 kelime
- 22 Xxıı. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.505 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Dr. Seward’ın Günlüğü3.755 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Dr. Seward’ın Fonograf Günlüğü; Van Helsıng’in Sesinden4.157 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.300 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.592 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.844 kelime
- 28 Not416 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XIX. BÖLÜM
JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ
1 Ekim, saat 5.—Arama için grupla birlikte, içim rahattı; çünkü Mina’yı hiç bu kadar güçlü ve iyi görmemiştim. Geri durup işi biz erkeklere bırakmayı kabul etmesine çok sevindim. Onun bu korkunç işe karışması bir şekilde içime korku salmıştı; ama şimdi görevi tamamlandığına ve bütün öykünün her ayrıntısı yerli yerine oturacak şekilde bir araya getirilmesi onun enerjisi, zekâsı ve öngörüsü sayesinde olduğuna göre, artık kendi payına düşen işi bitirdiğini ve geri kalanını bundan böyle bize bırakabileceğini düşünebilir. Sanırım hepimiz Bay Renfield’la yaşanan sahneden biraz sarsıldık. Odasından çıkınca çalışma odasına dönene kadar sessiz kaldık. Sonra Bay Morris, Dr. Seward’a şöyle dedi:
“Dinle Jack, o adam blöf yapmıyorsa, şimdiye kadar gördüğüm en aklı başında deli. Emin değilim ama ciddi bir amacı vardı sanırım; öyleyse ona fırsat verilmemesi hiç de hoş olmadı.” Lord Godalming’le ben sustuk, ama Dr. Van Helsing söze girdi:
“Dostum John, deliler konusunda benden daha çok şey biliyorsun; buna sevindim, çünkü karar bana kalsaydı, o son histeri nöbetinden önce onu salıverirdim sanırım. Ama yaşadıkça öğreniyoruz; şu anki görevimizde, dostum Quincey’nin deyişiyle, hiçbir şeyi şansa bırakamayız. Her şey olduğu gibi kalsın.” Dr. Seward ikisine de düşlere dalmış gibi bir tavırla karşılık verdi:
“Size katılmıyor değilim. O adam sıradan bir deli olsaydı, ona güvenmeyi göze alırdım; ama Kont’la öyle bir şekilde iç içe görünüyor ki, hezeyanlarına yardım ederek yanlış bir şey yapmaktan korkuyorum. Bir kedi için neredeyse aynı tutkuyla yakarışını, sonra da dişleriyle boğazımı parçalamaya kalkışını unutamıyorum. Üstelik Kont’a ‘efendim ve sahibim’ dedi; ona şeytani bir biçimde yardım etmek için dışarı çıkmak istiyor olabilir. O korkunç yaratığın kendisine yardım eden kurtları, fareleri ve kendi türünden yaratıklar var; saygın bir deliyi kullanmaya kalkışması da şaşırtıcı olmaz sanırım. Yine de gerçekten içten görünüyordu. Umarım doğru olanı yapmışızdır. Böyle şeyler, üstlendiğimiz o çılgınca işin yanına eklenince insanın sinirlerini bozuyor.” Profesör yanına gidip elini omzuna koydu ve ağırbaşlı, şefkatli sesiyle şöyle dedi:
“Dostum John, korkma. Çok üzücü ve korkunç bir olayda görevimizi yapmaya çalışıyoruz; ancak en doğru bulduğumuz şeyi yapabiliriz. İyi Tanrı’nın merhametinden başka ne umabiliriz?” Lord Godalming birkaç dakikalığına yanımızdan ayrılmıştı; şimdi geri döndü. Elinde küçük, gümüş bir düdük tutuyordu. Şöyle dedi:
“O eski yer farelerle dolu olabilir; öyleyse yanımda hazır bir panzehir var.” Duvarı aşıp eve doğru ilerledik; ay ışığı ortaya çıktığında çimenlikteki ağaçların gölgelerinde kalmaya dikkat ettik. Sundurmaya vardığımızda Profesör çantasını açıp bir sürü eşya çıkardı; bunları basamağın üzerine koyarak her birimiz için olduğu belli olan dört küçük gruba ayırdı. Sonra konuştu:
“Dostlarım, korkunç bir tehlikeye giriyoruz ve türlü türlü silahlara ihtiyacımız var. Düşmanımız yalnızca ruhani değil. Yirmi adamın gücüne sahip olduğunu unutmayın; bizim boynumuz ya da soluk borumuz sıradan, yani kırılabilir veya ezilebilir türden, ama onun boynu ve soluk borusu kaba kuvvetle zarar görecek gibi değil. Daha güçlü bir adam, ya da toplamda ondan daha güçlü bir grup, bazı zamanlarda onu tutabilir; ama onun bize verebildiği zararı biz ona veremeyiz. Bu yüzden dokunuşundan kendimizi korumalıyız. Şunu yüreğinize yakın tutun”—konuşurken küçük bir gümüş haç kaldırıp bana uzattı; ona en yakın kişi bendim—“şu çiçekleri boynunuza takın”—bana solmuş bir sarımsak çiçeği çelengi verdi—“daha dünyevi düşmanlara karşı da şu tabanca ile bıçak; her durumda yardım etmesi için şu küçücük elektrikli lambalar, göğsünüze iliştirebilirsiniz; hepsinden önemlisi, en son çare olarak da, gereksiz yere saygısızlık etmememiz gereken şu.” Bu, kutsal ekmekten bir parçaydı; onu bir zarfa koyup bana uzattı. Ötekilerin her birine de aynı şekilde donanım verdi. “Şimdi,” dedi, “dostum John, maymuncuklar nerede? Kapıyı açabilirsek, daha önce Bayan Lucy’nin evinde yaptığımız gibi pencereden girip eve zorla girmemize gerek kalmaz.”
Dr. Seward bir ya da iki maymuncuk denedi; cerrah olarak kazandığı el becerisi işine yaradı. Sonunda uygun olanı buldu; biraz ileri geri oynatınca sürgü açıldı ve paslı bir gürültüyle geriye çekildi. Kapıya yüklendik; paslı menteşeler gıcırdadı ve kapı yavaşça açıldı. Bu manzara, Dr. Seward’ın günlüğünde Bayan Westenra’nın mezarının açılışını anlatırken zihnimde canlandırdığı sahneye ürkütücü biçimde benziyordu. Sanırım ötekiler de aynı şeyi düşündü, çünkü hepimiz birden geriye çekildik. İlk ilerleyen Profesör oldu; açık kapıdan içeri adım attı.
“In manus tuas, Domine!” dedi ve eşiği geçerken istavroz çıkardı. Lambalarımızı yaktığımızda yoldan dikkat çekme ihtimaline karşı kapıyı arkamızdan kapattık. Aceleyle çıkmamız gerekirse içeriden açamayız diye Profesör kilidi dikkatle yokladı. Sonra hepimiz lambalarımızı yakıp aramaya koyulduk.
Küçük lambaların ışığı tuhaf biçimlerde dağılıyordu; ışınlar kesişiyor, bedenlerimizin ışığı engellemesi büyük gölgeler düşürüyordu. İçimizde başka biri varmış hissinden bir türlü kurtulamadım. Sanırım kasvetli çevrenin bana Transilvanya’daki o korkunç deneyimi güçlü biçimde hatırlatması yüzündendi. Bu his hepimizde vardı herhalde; çünkü her seste, her yeni gölgede ötekilerin de benim gibi omuzlarının üzerinden geriye baktığını fark ettim.
Her yer kalın bir toz tabakasıyla kaplıydı. Yakın zamanda ayak basılan yerler dışında zemin sanki santimlerce tozla örtülmüştü. Lambamı eğip tuttuğumda, çatlamış tozun üzerinde çivili ayakkabı izlerini görebiliyordum. Duvarlar da kabarık, ağır bir tozla kaplıydı; köşelerde örümcek ağları yığın hâlindeydi. Toz, ağların üzerine öyle birikmişti ki ağırlığı ağları kısmen aşağı çekmiş, eski püskü paçavralara benzetmişti. Girişteki bir masanın üzerinde, her birinde zamanla sararmış bir etiket bulunan koca bir anahtar demeti duruyordu. Birkaç kez kullanılmışlardı; çünkü Profesör anahtarları kaldırınca ortaya çıkan toz izine benzer, toz örtüsündeki birkaç yırtık da masanın üzerinde görünüyordu. Bana dönüp şöyle dedi:
“Jonathan, burayı biliyorsun. Haritalarını kopyaladın; en azından bizden daha iyi tanıyorsun. Şapele giden yol nerede?” Yönüne dair bir fikrim vardı, gerçi önceki gelişimde içeri girmeme izin verilmemişti. Önden yürüdüm; birkaç kez yanlış yola saptıktan sonra demir şeritlerle güçlendirilmiş, alçak ve kemerli meşe bir kapının önünde buldum kendimi. “Burası,” dedi Profesör ve lambasını, satın alma işlemiyle ilgili özgün yazışmalarımın dosyasından kopyalanmış küçük ev haritasına tuttu. Biraz uğraşıp demetteki anahtarı bulduk ve kapıyı açtık. Bazı tatsızlıklarla karşılaşmaya hazırlıklıydık; kapıyı açarken aralıktan hafif, kötü kokulu bir hava sızmıştı. Yine de karşılaştığımız kokunun böylesine ağır olacağını hiçbirimiz beklemiyorduk. Ötekilerin hiçbiri Kont’la yakından karşılaşmamıştı. Ben onu gördüğümde ya odasında varlığının açlık evresindeydi ya da taze kanla doymuş hâlde, havaya açık, harap bir binadaydı. Oysa burası küçük ve havasızdı; uzun zamandır kullanılmadığı için havası bayatlamış, bozulmuştu. Daha ağır kokunun içinden, kuru bir hastalık buharıymış gibi toprak kokusu geliyordu. Ama kokunun kendisini nasıl anlatabilirim? Yalnızca ölümün bütün kötülüklerinden ve kanın keskin, yakıcı kokusundan oluşmuyordu; sanki çürüme bile kendi içinde çürümüştü. Iyy! Düşünmesi bile midemi bulandırıyor. O canavarın verdiği her soluk, buraya sinmiş ve buranın iğrençliğini kat kat artırmış gibiydi.
Olağan koşullarda böylesi bir koku işimizi yarıda bıraktırırdı; ama bu olağan bir durum değildi. Bizi içine çektiği yüce ve korkunç amaç, sırf bedensel kaygıların üzerine çıkan bir güç veriyordu. İlk iğrenç koku dalgasıyla istemsizce geri çekildikten sonra hepimiz, o iğrenç yer gül bahçesiymiş gibi işimize koyulduk.
Profesör işe başlarken şöyle dedi; biz de yeri dikkatle incelemeye koyulduk:
“Önce kaç sandığın kaldığına bakmalıyız; sonra ötekilerin başına ne geldiğine dair bir ipucu bulabilir miyiz diye her deliği, köşeyi, kuytu yeri incelemeliyiz.” Büyük toprak sandıklar iri olduklarından ve birbirlerine karıştırılmaları mümkün olmadığından, kalanların sayısını anlamak için bir bakış yetti.
Elli sandıktan yalnızca yirmi dokuzu kalmıştı! Bir ara ödüm koptu: Lord Godalming’in ansızın dönüp kemerli kapıdan ötedeki karanlık geçide baktığını görünce ben de baktım; bir an yüreğim duracak gibi oldu. Gölgelerin içinden Kont’un şeytani yüzünün belirgin çizgilerini görür gibi oldum: burun kemerini, kırmızı gözlerini, kırmızı dudaklarını, korkunç solgunluğunu. Bu yalnızca bir an sürdü; Lord Godalming, “Bir yüz gördüm sandım ama yalnızca gölgelerdi,” deyip incelemesine devam edince lambamı o yöne çevirip geçide girdim. Kimsenin izi yoktu; köşe, kapı ya da herhangi bir açıklık bulunmadığından, yalnızca geçidin yekpare duvarları olduğundan, onun bile saklanabileceği bir yer yoktu. Korkunun hayal gücümü harekete geçirdiğini düşündüm ve bir şey söylemedim.
Birkaç dakika sonra Morris’in incelediği bir köşeden ansızın geri çekildiğini gördüm. Hepimiz gözlerimizle onu izledik; çünkü gerginliğimiz kesinlikle artıyordu. Yıldızlar gibi parıldayan koca bir fosforesans kümesi gördük. Hepimiz içgüdüsel olarak geriye çekildik. Bütün yer farelerle dolmaya başlamıştı.
Lord Godalming dışında hepimiz bir iki an dehşet içinde kalakaldık; oysa o, böyle bir acil duruma hazırlıklı görünüyordu. Dr. Seward’ın dışarıdan tarif ettiği, benim de gördüğüm, demir kuşaklarla güçlendirilmiş koca meşe kapıya koştu; kilidi anahtarla açtı, büyük sürgüleri çekip kapıyı ardına kadar açtı. Sonra cebinden küçük gümüş düdüğünü çıkarıp alçak, tiz bir sesle öttürdü. Dr. Seward’ın evinin arkasından köpek havlamalarıyla karşılık geldi ve yaklaşık bir dakika sonra üç teriyer evin köşesinden koşarak geldi. Farkında olmadan hepimiz kapıya doğru ilerlemiştik. Yürürken tozun epeyce karıştırıldığını fark ettim: dışarı çıkarılan sandıklar bu yoldan taşınmıştı. Ama aradan geçen o bir dakika içinde bile farelerin sayısı muazzam biçimde artmıştı. Bir anda her yanı sarıyor gibiydiler; hareket eden kara bedenleriyle parlayan uğursuz gözlerinin üzerine düşen lamba ışığı, burayı ateşböcekleriyle dolu bir toprak yığınına benzetiyordu. Köpekler ileri atıldılar ama eşiğe geldiklerinde ansızın durup hırladılar; sonra burunlarını aynı anda havaya kaldırıp son derece acıklı bir biçimde ulumaya başladılar. Fareler binlercesiyle çoğalıyordu; biz de dışarı çıktık.
Lord Godalming köpeklerden birini kaldırıp içeri taşıdı ve yere bıraktı. Patileri yere değer değmez cesareti yerine gelmiş gibi oldu; doğal düşmanlarına saldırdı. Fareler onun önünden öyle hızlı kaçıştı ki, o yirmisinin canını çıkaramadan aynı şekilde içeri taşınmış olan öteki köpeklere av kalmamıştı; farelerin tümü ortadan kaybolmuştu.
Farelerin gitmesiyle sanki kötü bir varlık da orayı terk etmişti; köpekler neşeyle hoplayıp zıplıyor, havlayarak yerde yatan düşmanlarına birden atılıyor, onları döndürüp havaya fırlatıyor ve vahşice silkeliyorlardı. Hepimizin keyfi yerine gelmiş gibiydi. Şapel kapısının açılmasının ölümcül havayı temizlemesi mi, yoksa açık havaya çıkmanın verdiği rahatlama mıydı, bilmiyorum; ama korkunun gölgesi kesinlikle bir giysi gibi üzerimizden kayıp gitmiş, buraya gelişimizin kasvetli anlamı bir ölçüde dağılmıştı. Yine de kararlılığımız zerre kadar azalmadı. Dış kapıyı kapatıp sürgüledik ve kilitledik; köpekleri de yanımıza alıp evi aramaya koyulduk. Her yerde olağanüstü miktarda tozdan başka bir şey bulmadık; ilk geldiğimdeki ayak izlerim dışında her şey el değmemişti. Köpekler bir kez bile huzursuzluk belirtisi göstermedi; şapele döndüğümüzde bile yaz ormanında tavşan avlamışlar gibi neşeyle hoplayıp zıplıyorlardı.
Ön kapıdan dışarı çıktığımızda doğunun ufku aydınlanmaya başlamıştı. Dr. Van Helsing, giriş kapısının anahtarını demetten alıp kapıyı usulünce kilitlemiş; sonra da anahtarı cebine koymuştu.
“Şimdiye kadar,” dedi, “gecemiz son derece başarılı geçti. Olmasından korktuğum türden bir zarar görmedik; ayrıca kaç sandığın eksik olduğunu da belirledik. Her şeyden önemlisi, ilk ve belki de en zor, en tehlikeli adımımızı, çok sevgili Bayan Mina’yı işe katmadan; onu unutamayacağı korkunç görüntü ve seslere, kokulara maruz bırakmadan, uyurken ya da uyanıkken zihnini rahatsız etmeden tamamlamış olmamıza seviniyorum. Bir ders daha çıkardık; özel bir durumdan genel sonuca varmamıza izin varsa: Kont’un buyruğundaki hayvanlar yine de onun ruhani gücüne boyun eğmiyor. Bakın, onun çağrısına gelen şu fareler, tıpkı şatosunun tepesinden kurtları sizin gidişiniz ve o zavallı annenin feryadı üzerine çağırdığı gibi, çağrısıyla geliyorlar; ama dostum Arthur’un minicik köpeklerinden hızla kaçıyorlar. Önümüzde başka işler, başka tehlikeler, başka korkular var; o canavar hayvanlar üzerindeki gücünü bu gece son kez kullanmış değil. Demek başka bir yere gitmiş. Güzel! Bu bize, insan ruhlarının üzerine oynadığımız bu satranç oyununda birkaç açıdan ‘şah’ deme fırsatı verdi. Şimdi eve gidelim. Şafak sökmek üzere ve ilk gecemizin çalışmasından memnun olmak için nedenimiz var. Tehlikelerle dolu daha nice gün ve gece geçirmemiz yazgımızda olabilir; ama devam etmeliyiz, hiçbir tehlikeden kaçınmamalıyız.”
Geri döndüğümüzde ev sessizdi; yalnızca uzaktaki koğuşlardan birinde zavallı bir yaratık çığlık atıyor, Renfield’ın odasından da boğuk bir inilti yükseliyordu. Zavallı adam herhâlde delilerin huyu üzere, acı düşüncelere kapılıp kendine eziyet ediyordu.
Kendi odamıza parmak uçlarımda girdim ve Mina’yı uyurken buldum. Öyle hafif soluk alıyordu ki duyabilmek için kulağımı yaklaştırmam gerekti. Her zamankinden daha solgun görünüyor. Bu geceki karşılaşmanın onu üzmemiş olmasını umuyorum. Bundan sonraki işlerimize, hatta görüşmelerimize bile katılmayacak olmasına gerçekten minnettarım. Bir kadının dayanması için çok ağır bir yük bu. Başta böyle düşünmüyordum ama şimdi daha iyi biliyorum. Bu yüzden kararın verilmiş olmasına seviniyorum. Duyması onu korkutacak şeyler olabilir; ama bir şeylerin kendisinden saklandığını sezerse bunları ondan gizlemek, anlatmaktan daha kötü olabilir. Bundan böyle, her şeyin bittiğini ve yeryüzünün yeraltı dünyasından gelen bir canavardan kurtulduğunu söyleyebileceğimiz zamana kadar işlerimiz onun için kapalı bir kitap olacak. Birbirimize bu kadar şey anlattıktan sonra sessiz kalmaya başlamak zor olabilir; ama kararlı olmalıyım. Yarın, bu gece yaptıklarımız konusunda ağzımı sıkı tutacağım ve olan biten hiçbir şeyden söz etmeyi reddedeceğim. Onu rahatsız etmemek için kanepede yatıyorum.
1 Ekim, daha sonra.—Hepimizin fazla uyuması doğaldı sanırım; gün yoğundu, geceyse hiç dinlenememiştik. Mina da yorgun düşmüş olmalı; güneş yükselene kadar uyudum, ama o uyanmadan önce kalkmıştım ve onu uyandırmak için iki üç kez seslenmem gerekti. Öyle derin uyuyordu ki birkaç saniye beni tanımadı; kötü bir rüyadan uyandırılmış biri gibi, boş bir dehşetle yüzüme baktı. Yorgun olduğundan biraz yakındı; günün ilerleyen saatlerine kadar dinlenmesine izin verdim. Şimdi yirmi bir sandığın götürüldüğünü biliyoruz; bu taşıma işlerinin her birinde birkaç sandık birden götürüldüyse hepsinin izini bulabiliriz. Bu, doğal olarak işimizi büyük ölçüde kolaylaştırır; meseleye ne kadar erken el atarsak o kadar iyi. Bugün Thomas Snelling’e uğrayacağım.
Dr. Seward’ın Günlüğü.
1 Ekim.—Profesör odama girdiğinde öğleye yaklaşıyordu; o sırada uyanmıştım. Her zamankinden daha neşeli ve keyifliydi; geçen geceki işin zihnindeki kasvetli yükü biraz hafiflettiği apaçık ortadaydı. Geceki macerayı baştan sona konuştuktan sonra ansızın şöyle dedi:
“Hastanız çok ilgimi çekiyor. Bu sabah sizinle birlikte onu ziyaret edebilir miyim? Yoksa çok meşgulseniz tek başıma da gidebilirim. Felsefe konuşan ve böylesine sağlam akıl yürüten bir akıl hastasıyla karşılaşmak benim için yeni bir deneyim.” Acil olarak yapmam gereken bir iş vardı; bu yüzden ona tek başına gitmesi hâlinde memnun olacağımı, böylece onu bekletmek zorunda kalmayacağımı söyledim. Bir görevli çağırıp gerekli talimatları verdim. Profesör odadan çıkmadan önce hastam hakkında yanlış bir izlenime kapılmaması için onu uyardım. “Ama,” diye karşılık verdi, “kendinden ve canlı şeyleri tüketme sanrısından söz etmesini istiyorum. Dün Madam Mina’ya, günlüğünüzde gördüğüm kadarıyla, bir zamanlar böyle bir inancı olduğunu söylemiş. Neden gülümsüyorsunuz, dostum John?”
“Affedersiniz,” dedim, “ama yanıt burada.” Elimi daktiloyla yazılmış metnin üzerine koydum. “Akıllı ve bilgili delimiz, eskiden yaşamı nasıl tükettiğini anlatırken, Bayan Harker odaya girmeden hemen önce yediği sineklerle örümceklerden midesi bulanıyordu.” Van Helsing de gülümsedi. “Güzel!” dedi. “Belleğiniz doğru, dostum John. Hatırlamalıydım. Yine de düşünce ve bellekteki bu çarpıklık, akıl hastalığını öylesine büyüleyici bir inceleme konusu yapıyor ki. Belki bu delinin budalalığından, en bilge kişinin öğrettiklerinden öğreneceğimden daha fazlasını öğrenebilirim. Kim bilir?” İşime döndüm ve çok geçmeden elimdekini bitirdim. Zaman gerçekten de pek kısa geçmiş gibiydi; bir de baktım ki Van Helsing çalışma odasına dönmüş. Kapıda durup nazikçe, “Sözümü mü kesiyorum?” diye sordu.
“Hiç de değil,” diye karşılık verdim. “Buyurun. İşim bitti, artık serbestim. İsterseniz şimdi sizinle gelebilirim.”
“Gerek yok; onu gördüm!”
“Ee?”
“Pek saygı duyduğunu sanmıyorum. Görüşmemiz kısa sürdü. Odasına girdiğimde, ortadaki bir tabureye oturmuş, dirseklerini dizlerine dayamıştı; yüzü, somurtkan bir hoşnutsuzluk tablosuydu. Elimden geldiğince neşeli konuştum ve takınabildiğim kadar saygılı bir tavır takındım. Hiç yanıt vermedi. ‘Beni tanımadınız mı?’ diye sordum. Verdiği yanıt iç açıcı değildi: ‘Sizi yeterince iyi tanıyorum; siz o ihtiyar budala Van Helsing’siniz. Gidin, o aptal beyin kuramlarınızı başka yerde anlatın. Kahrolsun bütün bu kalın kafalı Hollandalılar!’ Bundan başka tek kelime etmedi; amansız somurtkanlığıyla oturdu, sanki odada hiç yokmuşum gibi bana aldırmadı. Böylece bu seferlik, bu pek zeki deliden çok şey öğrenme fırsatım kaçtı. Şimdi gidip o tatlı can Madam Mina’yla birkaç güzel söz konuşarak kendimi avutacağım. Dostum John, onun artık acı çekmeyecek, korkunç işlerimiz yüzünden kaygılanmayacak olması beni anlatılamaz ölçüde sevindiriyor. Yardımını çok arayacağız ama böylesi daha iyi.”
“Bütün kalbimle size katılıyorum,” diye içtenlikle karşılık verdim; bu konuda kararından dönmesini istemiyordum. “Bayan Harker’ın bunların dışında kalması daha iyi. Dünyayı tanımış, hayatımız boyunca birçok zor durumdan geçmiş biz erkekler için bile işler yeterince kötü; ama burası bir kadına göre değil. Bu meseleyle ilgisi sürseydi, er ya da geç onu mutlaka mahvederdi.”
Van Helsing, Bayan Harker ve Harker’la konuşmaya gitti. Quincey ile Art, toprak sandıklarının izini sürmek için dışarıda. Ben de işlerimin geri kalanını bitireceğim; bu gece buluşacağız.
Mina Harker’ın Günlüğü.
1 Ekim.—Bugün olup bitenlerden habersiz bırakılmak bana tuhaf geliyor. Jonathan yıllardır bana her şeyi anlatırken şimdi bazı konulardan, hem de en önemli olanlardan, açıkça kaçındığını görüyorum. Bu sabah dünkü yorgunluğun ardından geç uyandım; Jonathan da geç kalkmıştı ama benden önce uyandı. Dışarı çıkmadan önce benimle her zamankinden de tatlı ve şefkatli konuştu; ama Kont’un evine yaptığı ziyarette olanlardan tek kelime etmedi. Oysa ne kadar kaygılandığımı mutlaka biliyordu. Zavallı sevgilim! Sanırım bu durum onu benden de fazla üzmüştür. Hepimiz bu korkunç işe daha fazla karışmamamın en iyisi olduğu konusunda anlaştık, ben de kabul ettim. Ama benden bir şey saklıyor olması! Şimdi de aptal gibi ağlıyorum; oysa bunun kocamın bana duyduğu büyük sevgiden, öteki güçlü erkeklerin de iyi niyetinden kaynaklandığını biliyorum.
İçimi dökmek iyi geldi. Bir gün Jonathan her şeyi anlatacak; onun benden bir şey sakladığımı düşünmesini önlemek için de günlüğümü her zamanki gibi tutuyorum. Böyle bir kuşkuya kapılırsa, kalbimden geçen her şeyi sevgili gözleri okusun diye yazdığımı ona gösteririm. Bugün kendimi tuhaf biçimde üzgün ve keyifsiz hissediyorum. Sanırım bu, korkunç heyecanın ardından gelen bir çöküntü.
Dün gece erkekler gittikten sonra, yalnızca öyle söylemiş oldukları için yatağa girdim. Uykum yoktu; içimi kemiren bir kaygıyla doluydum. Jonathan’ın Londra’da beni görmeye geldiği günden bu yana olan her şeyi düşündüm; hepsi, kaderin insanı amansızca kaçınılmaz bir sona sürüklediği korkunç bir trajedi gibi geliyor. İnsan ne kadar doğru davranırsa davransın, yaptığı her şey en çok üzüleceği şeye yol açıyor sanki. Whitby’ye gitmeseydim, belki de sevgili Lucy şimdi yanımızda olurdu. Ben gelene kadar mezarlığa gitmeye başlamamıştı; benimle gündüz oraya gelmeseydi uykusunda oraya yürümezdi. Geceleyin, hem de uykudayken oraya gitmeseydi o canavar onu mahvedemezdi. Ah, Whitby’ye neden gittim ki? İşte yine ağlıyorum! Bugün başıma ne geldiğini anlamıyorum. Bunu Jonathan’dan saklamalıyım; bir sabah içinde iki kez ağladığımı bilse—kendi derdim için hiç ağlamamış, onun yüzünden de bir damla gözyaşı dökmemiş ben—sevgili dostum üzüntüden kahrolurdu. Kendimi güçlü göstereceğim; ağlayacak gibi olsam bile bunu ona belli etmeyeceğim. Sanırım zavallı biz kadınların öğrenmesi gereken derslerden biri de bu...
Dün gece nasıl uykuya daldığımı pek hatırlamıyorum. Köpeklerin ansızın havladığını ve Bay Renfield’ın aşağıdaki odasından, sanki büyük bir kargaşayla dua ediliyormuş gibi, bir sürü tuhaf ses geldiğini hatırlıyorum. Sonra her yer sessizliğe büründü; öylesine derin bir sessizlikti ki irkildim ve kalkıp pencereden dışarı baktım. Her yer karanlık ve sessizdi. Ay ışığının düşürdüğü kara gölgelerin her biri kendine özgü sessiz bir gizem taşıyor gibiydi. Hiçbir şey kıpırdamıyor, her şey ölüm ya da kader gibi kasvetli ve donmuş görünüyordu. Bu yüzden çimenlerin üzerinden eve doğru neredeyse fark edilmeyecek kadar yavaş ilerleyen ince beyaz bir sis şeridi, sanki kendi bilinci ve canlılığı varmış gibi görünüyordu. Düşüncelerimin başka yöne kayması bana iyi gelmiş olmalı; yatağa döndüğümde üzerime bir uyuşukluk çökmeye başlamıştı. Bir süre yattım ama tam uyuyamadım; kalkıp yine pencereden dışarı baktım. Sis yayılmış, neredeyse eve kadar gelmişti; duvarın dibinde yoğunlaştığını, sanki pencerelere doğru sokulduğunu görebiliyordum. Zavallı adam her zamankinden daha yüksek sesle bağırıyordu. Tek kelimesini seçemesem de sesinde tutkulu bir yakarış olduğunu bir şekilde anlayabiliyordum. Ardından bir boğuşma sesi geldi; görevlilerin onunla uğraştığını anladım. Öyle korkmuştum ki yatağa sokulup örtüyü başıma çektim, parmaklarımı kulaklarıma bastırdım. O sırada hiç uykum yoktu, en azından öyle sanıyordum; ama uykuya dalmış olmalıyım, çünkü rüyalar dışında sabah Jonathan beni uyandırana kadar hiçbir şey hatırlamıyorum. Nerede olduğumu ve üzerime eğilen kişinin Jonathan olduğunu anlamam biraz çaba ve zaman almış olmalı. Rüyam çok tuhaftı; uyanıkken aklımızdan geçenlerin rüyalarımıza karışmasına ya da orada sürmesine neredeyse tipik bir örnekti.
Uyuduğumu ve Jonathan’ın dönmesini beklediğimi gördüm. Onun için çok kaygılanıyordum ama hiçbir şey yapamıyordum; ayaklarım, ellerim, aklım öylesine ağırlaşmıştı ki hiçbir şey alıştığım hızla ilerlemiyordu. Huzursuzca uyuyup düşünüyordum. Sonra havanın ağır, nemli ve soğuk olduğunu fark etmeye başladım. Örtüyü yüzümden çektim; şaşkınlıkla etrafın karanlık olduğunu gördüm. Jonathan için açık bıraktığım ama alevini kıstığım gaz lambası, belli ki koyulaşıp odaya dolmuş sisin içinden minicik kırmızı bir kıvılcım gibi görünüyordu. Yatmadan önce pencereyi kapattığımı hatırladım. Bundan emin olmak için kalkacaktım ama kurşun gibi bir uyuşukluk uzuvlarımı, hatta irademi bile zincirlemiş gibiydi. Hareketsiz yatıp dayandım; yapabildiğim tek şey buydu. Gözlerimi kapadım ama gözkapaklarımın ardından görmeyi sürdürdüm. (Rüyalarımızın bize ne oyunlar oynadığı ve neleri kolayca hayal edebildiğimiz şaşırtıcı.) Sis gitgide koyulaştı; şimdi nasıl içeri girdiğini görebiliyordum: Pencereden değil, kapının ek yerlerinden duman gibi—ya da kaynar suyun beyaz gücüyle—taşıyordu. Öyle yoğunlaştı ki odanın içinde bulut sütununa benzer bir şeye dönüştü; tepesinden gaz lambasının ışığını kırmızı bir göz gibi görüyordum. Bulut sütunu odada dönüp dururken zihnimde de düşünceler dönmeye başladı. Bütün bunların arasından Kutsal Kitap’taki şu sözler geldi: “Gündüz bulut sütunuyla, gece ateş sütunuyla.” Uykumda bana böyle bir ruhani rehberlik mi geliyordu? Ama bu sütun hem gündüz hem gece yol gösteren iki unsurdan oluşuyordu; çünkü ateş kırmızı gözün içindeydi. Bunu düşününce o göz beni daha da büyüledi. Bakarken ateş ikiye ayrıldı; sisin ardından bana bakan iki kırmızı göz gibi parladı. Lucy’nin, uçurumdayken batan güneş Azize Meryem Kilisesi’nin pencerelerine vurduğunda zihninin anlık olarak bulanıklaştığı sırada söz ettiği gözler gibi. Birden, Jonathan’ın o korkunç kadınların ay ışığında döne döne savrulan sisin içinden gerçeğe bürünüşünü böyle gördüğü dehşeti içime çöktü; rüyamda bayılmış olmalıyım, çünkü her yer zifiri karanlığa gömüldü. Hayal gücümün bilinçli olarak gösterdiği son şey, sisin içinden bana doğru eğilen solgun, ölü gibi beyaz bir yüzdü. Böyle rüyalara dikkat etmeliyim; fazlası insanın aklını yitirmesine yol açabilir. Bana uyumamı sağlayacak bir ilaç yazması için Dr. Van Helsing’e ya da Dr. Seward’a başvururdum ama onları telaşlandırmaktan korkuyorum. Şu sıralar böyle bir rüya, benim için duydukları kaygıya karışırdı. Bu gece doğal yoldan uyumak için çok çabalayacağım. Olmazsa yarın gece onlardan bir doz kloral vermelerini isteyeceğim; bir kereden bir şey olmaz, iyi bir gece uykusu da sağlar. Dün gece, hiç uyumamış olsaydım bundan daha az yorulurdum.
2 Ekim, saat 22.00.—Dün gece uyudum ama rüya görmedim. Jonathan yatağa girdiğinde uyanmadığıma göre derin uyumuş olmalıyım; yine de bu uyku beni dinlendirmedi, çünkü bugün kendimi korkunç derecede güçsüz ve bezgin hissediyorum. Dün bütün gün okumaya çalıştım ya da uzanıp kestirdim. Öğleden sonra Bay Renfield beni görüp göremeyeceğini sordu. Zavallı adam çok nazikti; yanından ayrılırken elimi öptü ve Tanrı’nın beni kutsamasını diledi. Bu bir şekilde beni çok etkiledi; onu düşününce ağlıyorum. Bu, dikkat etmem gereken yeni bir zayıflık. Ağladığımı bilse Jonathan çok üzülürdü. O ve ötekiler akşam yemeğine kadar dışarıdaydı; eve yorgun döndüler. Onları neşelendirmek için elimden geleni yaptım; sanırım bu çaba bana iyi geldi, çünkü yorgunluğumu unuttum. Yemekten sonra beni yatağa gönderdiler, sonra da hep birlikte sigara içmeye gittiler. Öyle söylediler ama gün içinde başlarına gelenleri birbirlerine anlatmak istediklerini biliyordum; Jonathan’ın tavrından önemli bir şey söyleyeceğini anlayabiliyordum. Uykum gelmesi gerekenden daha azdı; bu yüzden gitmeden önce Dr. Seward’dan, önceki gece iyi uyuyamadığım için, hafif bir yatıştırıcı vermesini istedim. Bana çok nazikçe hafif bir uyku şurubu hazırlayıp verdi ve zararının dokunmayacağını söyledi... İçtim, şimdi hâlâ gelmeyen uykuyu bekliyorum. Yanlış bir şey yapmadığımı umarım; çünkü uyku benimle cilveleşmeye başlayınca yeni bir korkuya kapıldım: Kendimi böyle uyanma gücünden yoksun bırakmakla akılsızlık etmiş olabilir miyim? Belki uyanmam gerekebilir. Uyku geliyor. İyi geceler.
Bölüm etkileşimi
