Dracula kitap kapağı

5. bölüm / 28

V. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 28Şu an: V. Bölüm
  1. 1 Bölüm I — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.775 kelime
  2. 2 İkinci Bölüm — JONATHAN HARKER'IN GÜNLÜĞÜ—devam3.543 kelime
  3. 3 Iıı. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devamı3.661 kelime
  4. 4 Iv. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.669 kelime
  5. 5 V. Bölüm2.329 kelime · Okuduğun bölüm
  6. 6 “Vı. Bölüm — Mına Murray’in Günlüğü”3.623 kelime
  7. 7 Vıı. Bölüm3.804 kelime
  8. 8 Vııı. Bölüm — Mına Murray’nin Günlüğü3.997 kelime
  9. 9 Ix. Bölüm3.808 kelime
  10. 10 Bölüm X3.879 kelime
  11. 11 Bölüm XI3.322 kelime
  12. 12 Bölüm XII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.756 kelime
  13. 13 Bölüm XIII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devamı.4.293 kelime
  14. 14 Xıv. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.254 kelime
  15. 15 Xv. Bölüm — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam.3.859 kelime
  16. 16 Bölüm XVI — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.083 kelime
  17. 17 Bölüm XVII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.647 kelime
  18. 18 Bölüm XVIII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.539 kelime
  19. 19 Xıx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.672 kelime
  20. 20 Xx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.816 kelime
  21. 21 Xxı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.052 kelime
  22. 22 Xxıı. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.505 kelime
  23. 23 Bölüm XXIII — Dr. Seward’ın Günlüğü3.755 kelime
  24. 24 Xxıv. Bölüm — Dr. Seward’ın Fonograf Günlüğü; Van Helsıng’in Sesinden4.157 kelime
  25. 25 Xxv. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.300 kelime
  26. 26 Xxvı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.592 kelime
  27. 27 Xxvıı. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.844 kelime
  28. 28 Not416 kelime

V. BÖLÜM
Bayan Mina Murray’den Bayan Lucy Westenra’ya mektup.

“9 Mayıs.

“Sevgili Lucy’m,

“Yazmakta bu kadar geciktiğim için beni bağışla; işlere resmen boğuldum. Yardımcı öğretmenlik bazen insanı epey zorluyor. Yanında, deniz kıyısında olmayı; birlikte özgürce konuşup hayaller kurmayı çok istiyorum. Son zamanlarda çok çalışıyorum, çünkü Jonathan’ın derslerinden geri kalmak istemiyorum; steno alıştırmalarımı da büyük bir gayretle sürdürüyorum. Evlendiğimizde Jonathan’a yardımcı olabileceğim. Yeterince hızlı steno yazabilirsem söylediklerini not alıp daktiloyla temize çekebilirim; daktilo çalışmasını da çok sıkı sürdürüyorum. Jonathan’la bazen birbirimize stenoyla mektup yazıyoruz; o da yurt dışı yolculuklarını steno günlüğüne kaydediyor. Yanında olduğumda ben de aynı şekilde günlük tutacağım. Haftada iki sayfa ayrılmış, pazar gününün köşeye sıkıştırıldığı türden günlüklerden söz etmiyorum; canım ne zaman isterse yazabileceğim bir günlük olacak. Başkalarının ilgisini çekecek pek bir şey olacağını sanmıyorum; zaten onlar için tutmuyorum. Bir gün paylaşmaya değer bir şey varsa Jonathan’a gösterebilirim, ama aslında bu bir alıştırma defteri. Kadın gazetecilerin yaptığını gördüğüm şeyleri deneyeceğim: röportaj yapmak, betimlemeler yazmak, konuşmaları akılda tutmaya çalışmak. Biraz alıştırmayla insanın gün boyunca olup bitenleri ya da duyduklarını hatırlayabildiğini söylüyorlar. Bakalım. Buluştuğumuzda küçük planlarımı anlatırım. Jonathan’dan Transilvanya’dan aceleyle yazılmış birkaç satır aldım. İyiymiş; yaklaşık bir haftaya dönecek. Anlatacaklarını duymak için sabırsızlanıyorum. Yabancı ülkeleri görmek ne hoş olmalı. Bir gün, yani Jonathan’la ben, oralara birlikte gidebilecek miyiz acaba? Saat onu çalıyor. Hoşça kal.

“Seni seven

“Mina.

“Yazınca bütün haberleri anlat. Uzun zamandır bana hiçbir şey anlatmadın. Söylentiler duyuyorum; özellikle de uzun boylu, yakışıklı, kıvırcık saçlı bir adam hakkında???”

Lucy Westenra’dan Mina Murray’e mektup.

“17 Chatham Sokağı,

“Çarşamba.

“Sevgili Mina’m,

“Mektup yazmayı beceremediğim için beni çok haksız yere suçladığını söylemeliyim. Ayrıldığımızdan beri sana iki kez yazdım; senin son mektubun da ancak ikinci mektubundu. Üstelik anlatacak hiçbir şeyim yok. Seni ilgilendirecek gerçekten hiçbir şey olmadı. Şehir şu sıralar çok güzel; resim galerilerine epey gidiyor, parkta yürüyüşler ve gezintiler yapıyoruz. Uzun boylu, kıvırcık saçlı adama gelince, sanırım son Pop’ta yanımda olan kişiyi kastediyorsun. Biri belli ki laf taşımış. O, Bay Holmwood’du. Bizi sık sık görmeye geliyor; annemle de çok iyi anlaşıyorlar, konuşacakları pek çok ortak konu var. Bir süre önce, Jonathan’la nişanlı olmasaydın tam sana göre bir adamla tanıştık. Çok iyi bir kısmet: yakışıklı, varlıklı ve iyi bir aileden. Doktor, hem de gerçekten zeki. Düşünsene! Daha yirmi dokuz yaşında ve koca bir akıl hastanesini tek başına yönetiyor. Beni onunla Bay Holmwood tanıştırdı; evimize geldi, şimdi de sık sık uğruyor. Şimdiye dek gördüğüm en kararlı erkeklerden biri olduğunu düşünüyorum; ama aynı zamanda en sakinlerinden. Sanki hiçbir şey onu sarsamaz. Hastaları üzerinde nasıl da büyük bir etkisi olabileceğini tahmin edebiliyorum. İnsan gözlerinin içine dosdoğru bakmak gibi tuhaf bir huyu var; sanki düşüncelerini okumaya çalışıyor. Bana bunu çok yapıyor, ama çözmesi zor bir bilmece olduğumu söyleyerek övünebilirim. Bunu aynadan biliyorum. Sen hiç kendi yüzünü okumaya çalışır mısın? Ben çalışırım; sana söyleyeyim, hiç de kötü bir inceleme konusu değil. Denemediysen hayal edebileceğinden çok daha fazla uğraştırıyor insanı. Benim onun için tuhaf bir psikolojik inceleme konusu olduğumu söylüyor; alçakgönüllülükle, haklı olduğunu düşünüyorum. Bildiğin gibi, yeni modaları anlatacak kadar giyimle ilgilenmiyorum. Giysi işleri sıkıcı. Yine argo oldu, ama neyse; Arthur bunu her gün söylüyor. İşte, hepsini anlattım. Mina, çocukluğumuzdan beri birbirimize bütün sırlarımızı anlattık; birlikte uyuduk, yemek yedik, güldük, ağladık. Şimdi söyledim, ama daha fazlasını da söylemek istiyorum. Ah Mina, tahmin edemiyor musun? Ona âşığım. Yazarken yüzüm kızarıyor; çünkü beni sevdiğini düşünsem de bunu sözleriyle söylemedi. Ama ah Mina, onu seviyorum; seviyorum; seviyorum! İşte, bunu söylemek içimi rahatlattı. Yanında olmayı, eskiden yaptığımız gibi ateşin yanında oturup soyunmayı, sana neler hissettiğimi anlatmaya çalışmayı ne çok isterdim. Bunu sana bile nasıl yazabildiğimi bilmiyorum. Durmaya korkuyorum; yoksa mektubu yırtarım. Ama durmak da istemiyorum, çünkü sana her şeyi anlatmayı öyle çok istiyorum ki. Hemen yaz ve bu konuda ne düşündüğünü bana anlat. Mina, artık bitirmeliyim. İyi geceler. Dualarında beni an; Mina, mutluluğum için dua et.

“LUCY.

“Not: Bunun sır olduğunu söylememe gerek yok. Yeniden iyi geceler.

“L.

Lucy Westenra’dan Mina Murray’e mektup.

“24 Mayıs.

“Sevgili Mina’m,

“Tatlı mektubun için teşekkür ederim, tekrar teşekkür ederim, bir kez daha teşekkür ederim. Sana içimi dökebilmek ve anlayışını görmek çok güzeldi.

“Canım, yağmur yağdı mı sağanak başlar. Eski atasözleri ne kadar doğru. Eylülde yirmi yaşıma basacağım, ama bugüne kadar hiç evlenme teklifi almamıştım; hem de gerçek bir teklif. Bugünse üç tane aldım. Düşünebiliyor musun! Bir günde ÜÇ teklif! Korkunç değil mi! İki zavallı adama üzülüyorum, hem de gerçekten, yürekten üzülüyorum. Ah Mina, öyle mutluyum ki ne yapacağımı bilemiyorum. Üç teklif birden! Ama ne olur, kızlardan hiçbirine söyleme; yoksa olmadık beklentilere kapılır, eve döndükleri ilk gün en az altı teklif almadılarsa kendilerine haksızlık edildiğini, hor görüldüklerini sanırlar. Bazı kızlar pek kibirli! Seninle ben, sevgili Mina, nişanlıyız ve yakında ağırbaşlı, yaşlı evli kadınlara dönüşeceğiz; kibri küçümseyebiliriz. Neyse, üçünü de anlatmalıyım, ama tabii Jonathan dışında hiç kimseye söylemeyeceğine söz ver, canım. Ona anlatırsın; ben senin yerinde olsam Arthur’a kesinlikle anlatırdım. Bir kadın kocasına her şeyi anlatmalı, sence de öyle değil mi canım? Üstelik adil olmalıyım. Erkekler, özellikle de karılarının, kendileri kadar dürüst olmasını ister; korkarım kadınlar her zaman gerektiği kadar dürüst olmuyor. Neyse canım, bir numara öğle yemeğinden hemen önce geldi. Sana ondan söz etmiştim: akıl hastanesindeki doktor, Dr. John Seward; güçlü çeneli, güzel alınlı olan. Dışarıdan son derece sakindi, ama yine de gergindi. Belli ki türlü küçük ayrıntılara kendini hazırlamış ve hepsini aklında tutmuştu; ama neredeyse silindir şapkasının üstüne oturuyordu ki sakin erkekler genellikle böyle şeyler yapmaz. Sonra rahat görünmek isterken neşterle öyle oynayıp durdu ki neredeyse çığlık atacaktım. Bana çok açık konuştu, Mina. Beni ne kadar sevdiğini, beni yanında bulup desteğimi alırsa hayatının nasıl olacağını anlattı; oysa beni çok az tanıyordu. Bana değer vermezsem ne kadar mutsuz olacağını söyleyecekti, ama ağladığımı görünce kaba davrandığını ve derdime yenisini eklemeyeceğini söyledi. Sonra sözünü kesip zamanla onu sevip sevemeyeceğimi sordu; başımı sallayınca elleri titredi, ardından biraz tereddütle başka birini sevip sevmediğimi sordu. Çok nazikçe dile getirdi; güvenimi zorla söküp almak istemediğini, yalnızca bilmek istediğini, çünkü bir kadının kalbi boşsa erkeğin umutlanabileceğini söyledi. Sonra Mina, birinin olduğunu söylemem gerektiğini hissettim. Yalnızca bu kadarını söyledim; ayağa kalktı, iki elimi ellerine alırken güçlü ve ciddi görünüyordu. Mutlu olmamı umduğunu, bir dosta ihtiyaç duyarsam onu en iyi dostlarımdan biri saymam gerektiğini söyledi. Ah sevgili Mina, ağlamadan edemiyorum; mektubun mürekkep lekeleriyle dolu olmasını bağışla. Evlenme teklifi almak çok güzel, elbette; ama seni gerçekten seven zavallı bir adamın kalbi kırılmış halde çekip gidişini görmek ve o anda ne söylerse söylesin artık hayatından bütünüyle çıkacağını bilmek hiç mutlu edici değil. Canım, şimdilik burada kesmeliyim; çok mutsuzum, oysa çok da mutluyum.”

“Akşam.”

“Arthur az önce gitti. Mektubu bıraktığım ana göre kendimi daha iyi hissediyorum, artık günün geri kalanını anlatabilirim. Canım, iki numara öğle yemeğinden sonra geldi. Çok hoş biri; Teksaslı bir Amerikalı. Öyle genç, öyle dinç görünüyor ki bunca yeri gezmiş ve bunca macera yaşamış olması neredeyse imkânsız geliyor. Zavallı Desdemona’ya, kulağına böylesine tehlikeli bir hikâye döküldüğünde, hem de siyah bir adam tarafından, hak veriyorum. Sanırım biz kadınlar öyle korkağız ki bizi korkularımızdan bir erkeğin kurtaracağını düşünüp onunla evleniyoruz. Bir kızı kendime âşık etmek isteseydim, erkek olsaydım ne yapacağımı artık biliyorum. Hayır, bilmiyorum; çünkü Bay Morris bize hikâyelerini anlattı, Arthur ise hiç anlatmadı, ama yine de… Canım, lafı fazla ileri götürüyorum. Bay Quincey P. Morris beni yalnız buldu. Görünüşe bakılırsa erkekler bir kızı hep yalnız yakalar. Hayır, yakalamazlar; Arthur da fırsat yaratmak için iki kez uğraştı, ben de elimden geldiğince yardım ettim. Artık bunu söylemekten utanmıyorum. Baştan söyleyeyim, Bay Morris her zaman argo konuşmaz; yabancılara ya da onların yanında hiç konuşmaz, çünkü gerçekten iyi eğitimli ve son derece nazik biridir. Ama Amerikan argosuyla konuşmasının beni eğlendirdiğini fark etmiş; ben yanındayken ve bundan rahatsız olacak kimse yokken komik şeyler söylüyordu. Korkarım hepsini uydurması gerekiyor, çünkü söylediklerine tam denk düşüyor. Ama argo böyledir zaten. Ben de bir gün argo konuşur muyum bilmiyorum; Arthur’un hoşlanıp hoşlanmadığını da bilmiyorum, çünkü henüz ağzından hiç duymadım. Neyse, Bay Morris yanıma oturdu, olabildiğince mutlu ve neşeli görünmeye çalıştı; yine de çok gergin olduğunu anlayabiliyordum. Elimi eline aldı ve tatlı bir sesle şöyle dedi:—”

“‘Bayan Lucy, küçük ayakkabılarınızı süsleyecek kadar iyi biri olmadığımı biliyorum; ama böyle birini bulana dek beklerseniz, bu dünyadan göçtüğünüzde elinde lamba taşıyan o yedi genç kadına katılırsınız diye düşünüyorum. Benimle yan yana gelip uzun yola birlikte çıkmaya, çift koşumla araba sürmeye ne dersiniz?’”

“Öyle iyi huylu ve neşeli görünüyordu ki onu geri çevirmek zavallı Dr. Seward’ı reddetmek kadar zor gelmedi. Ben de olabildiğince hafif bir tavırla, koşum takmayı bilmediğimi ve henüz koşuma alıştırılmadığımı söyledim. Bunun üzerine hafifçe konuştuğunu, kendisi için böylesine ciddi ve önemli bir anda böyle davranarak hata ettiyse beni gücendirmemiş olmayı umduğunu söyledi. Bunu söylerken gerçekten ciddi görünüyordu; ben de ister istemez biraz ciddileştim. Biliyorum Mina, beni korkunç bir cilveli bulacaksın; yine de bir günde ikinci teklifin bana verdiği sevinci bastıramadım. Sonra canım, ben tek kelime edemeden aşkını dökmeye başladı; yüreğini, ruhunu ayaklarımın dibine serdi. Öyle içten görünüyordu ki, bir erkeğin bazen neşeli olmasının onun her zaman şakacı ve asla ciddi olmadığı anlamına geldiğini artık düşünemem. Sanırım yüzümde onu durduran bir şey gördü; birden sustu ve özgür olsaydım onu sevebileceğim türden, erkeksi bir içtenlikle şöyle dedi:—”

“‘Lucy, yüreği dürüst bir kız olduğunu biliyorum. Ruhunun en derinlerine kadar dosdoğru olduğuna inanmasam şu an burada böyle konuşuyor olmazdım. İki dost gibi söyle: Sevdiğin başka biri var mı? Varsa bir daha seni zerre kadar rahatsız etmem; izin verirsen de sana çok sadık bir dost olurum.’”

“Sevgili Mina, biz kadınlar erkeklere layık değilken onlar neden bu kadar soylu? Ben şu koca yürekli, gerçek beyefendiyle neredeyse alay ediyordum. Gözyaşlarına boğuldum; korkarım canım, mektubum birden fazla bakımdan epey sulanmış görünecek. Gerçekten de çok kötü hissettim. Neden bir kız üç erkekle, hatta onu isteyen erkeklerin hepsiyle evlenemiyor da bunca zahmetten kurtulamıyor? Ama bu sapkınlık, bunu söylememeliyim. Ağlıyor olmama rağmen Bay Morris’in cesur gözlerinin içine bakabildim ve ona dosdoğru şunu söyledim:—”

“‘Evet, sevdiğim biri var; ama o henüz beni sevdiğini bile söylemedi.’ Ona bu kadar açık konuşmakla doğru etmişim; yüzü aydınlandı, iki elini uzatıp ellerimi tuttu—sanırım ben ellerimi onun ellerine vermiştim—ve içtenlikle şöyle dedi:—”

“‘İşte benim cesur kızım. Seni kazanma şansı için geç kalmak, dünyadaki başka herhangi bir kıza zamanında yetişmekten daha iyidir. Ağlama canım. Eğer benim için ağlıyorsan, beni aşmak zordur; ben de dimdik karşılarım. Öteki adam mutluluğunun farkında değilse, tez zamanda farkına varsın; yoksa benimle uğraşmak zorunda kalır. Küçük kızım, dürüstlüğün ve cesaretin beni dostun yaptı; dost, âşıktan daha nadir bulunur, her hâlükârda daha özverilidir. Canım, buradan ahirete kadar uzanan epey yalnız bir yürüyüş beni bekliyor. Bana bir öpücük verir misin? Ara sıra karanlığı dağıtmama yarar. İstersen verebilirsin; çünkü o öteki iyi adam—iyi biri olmalı canım, hem de harika biri, yoksa onu sevemezdin—henüz konuşmadı.’ Bu beni öyle etkiledi ki, Mina; cesur ve tatlıydı, üstelik rakibine karşı da soylu davranmıştı, değil mi? Hem de böylesine üzgünken. Eğilip onu öptüm. İki elimi ellerinde tutarak ayağa kalktı, yüzüme baktı—korkarım çok kızarmıştım—ve şöyle dedi:—”

“‘Küçük kızım, elini tutuyorum, beni öptün; bunlar bizi dost etmeye yetmiyorsa hiçbir şey yetmez. Bana karşı gösterdiğin tatlı dürüstlük için teşekkür ederim. Hoşça kal.’ Elimi sıktı, şapkasını alıp arkasına bakmadan, gözyaşı dökmeden, titremeden, duraksamadan odadan çıktı; bense bebek gibi ağlıyorum. Etrafta, bastığı yere tapacak bir sürü kız varken böyle bir adam neden mutsuz olmalı? Özgür olsaydım, biliyorum ben de ona tapardım; yalnız özgür olmak istemiyorum. Canım, bu beni öyle sarstı ki, anlattıktan hemen sonra mutluluktan söz edemiyorum; üçüncü kişiyi de her şey mutlu sona erene kadar anlatmak istemiyorum.”

“Seni daima seven

“Lucy.”

“Not: Ah, üç numara hakkında… Üç numarayı anlatmama gerek yok, değil mi? Zaten her şey öyle karışıktı ki, odaya girmesiyle iki kolunun birden bana sarılması, beni öpmesi arasında yalnızca bir an geçmiş gibiydi. Çok ama çok mutluyum; bunu hak etmek için ne yaptığımı bilmiyorum. Bundan böyle bana böylesi bir sevgiliyi, kocayı ve dostu göndererek gösterdiği bütün iyiliklere karşı Tanrı’ya nankörlük etmediğimi göstermeye çalışmalıyım.”

“Hoşça kal.”

Dr. Seward’ın Günlüğü.

(Fonografa kaydedilmiştir)

25 Mayıs.—Bugün iştahımın çekildiği gün. Yiyemiyorum, dinlenemiyorum; onun yerine günlüğe yazıyorum. Dün geri çevrildiğimden beri içimde bir boşluk var; dünyada hiçbir şey yapmaya değecek kadar önemli görünmüyor… Bu tür şeylerin tek çaresinin çalışmak olduğunu bildiğimden hastaların yanına indim. Bana ilginç bir inceleme konusu sağlayan birini seçtim. Öyle tuhaf ki onu elimden geldiğince anlamaya kararlıyım. Bugün gizeminin özüne her zamankinden daha çok yaklaştığımı hissettim.

Sanrısının gerçeklerini kavramak amacıyla onu daha önce hiç olmadığı kadar ayrıntılı sorguladım. Şimdi fark ediyorum ki bunu yaparken biraz zalimce davrandım. Hastaları cehennemin ağzından sakınır gibi sakındığım halde, bu adamı deliliğinin odağında tutmak ister gibiydim.

(Not: Hangi koşullarda cehennem çukurundan sakınmazdım?) Roma’da her şey satılıktır. Cehennemin de bir bedeli var! Akıllı olana bu kadar söz yeter. Bu içgüdünün ardında bir şey varsa, sonradan izini dikkatle sürmek değerli olabilir; öyleyse şimdi başlamalıyım—

R. M. Renfield, 59 yaşında.—İyimser mizaç; büyük fiziksel güç; hastalık derecesinde heyecanlı; dönem dönem karamsarlığa kapılır, ardından ne olduğunu çözemediğim sabit bir fikre saplanır. Sanırım kanlı canlı mizacı ve sarsıcı etki, zihinsel bakımdan tamamlanmış bir sonuca yol açıyor; tehlikeli olabilecek biri, özgecilse muhtemelen tehlikeli. Bencil insanlarda ihtiyat, düşmanları için de kendileri için olduğu kadar güvenli bir kalkandır. Bu konuda aklımdan geçen şu: Benlik sabit nokta olduğunda merkezcil kuvvet merkezkaç kuvvetiyle dengelenir; sabit nokta görev, dava vb. olduğunda ise ikinci kuvvet ağır basar ve onu ancak rastlantı ya da bir dizi rastlantı dengeleyebilir.

Quincey P. Morris’ten Sayın Arthur Holmwood’a mektup.

“25 Mayıs.

“Sevgili Art,—

“Bozkırda kamp ateşinin başında hikâyeler anlattık; Marquesas’ta karaya çıkmaya çalışırken birbirimizin yaralarını sardık; Titicaca kıyısında kadeh kaldırdık. Anlatılacak daha hikâyeler, sarılacak başka yaralar, içilecek bir kadeh daha var. Yarın gece senin de benim kamp ateşime katılmana ne dersin? Belirli bir hanımın belirli bir akşam yemeğine davetli olduğunu, senin de boş olduğunu bildiğimden seni çağırmaktan hiç çekinmiyorum. Bir kişi daha olacak: Kore’deki eski dostumuz Jack Seward. O da geliyor. İkimiz de şarap kadehinin üzerinde birlikte gözyaşı dökmek, bütün yüreklerimizle dünyanın en mutlu adamına kadeh kaldırmak istiyoruz. Tanrı’nın yarattığı en soylu yüreği, kazanılmaya en çok değen yüreği kazanan adama. Sana içten bir karşılama, sevgi dolu bir selam ve sağ elin kadar sağlam bir kadeh sözü veriyoruz. O bir çift göze fazla içersen seni eve sağ salim götüreceğimize yemin ederiz. Gel!”

“Her zamanki gibi, daima senin,

“Quincey P. Morris.”

Arthur Holmwood’dan Quincey P. Morris’e telgraf.

“26 Mayıs.

“Beni her seferinde hesaba kat. İkinizin de kulaklarını çınlatacak haberler getiriyorum.

“Art.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…