Bölümler 28Şu an: Xıv. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü
- 1 Bölüm I — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.775 kelime
- 2 İkinci Bölüm — JONATHAN HARKER'IN GÜNLÜĞÜ—devam3.543 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devamı3.661 kelime
- 4 Iv. Bölüm — JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.669 kelime
- 5 V. Bölüm2.329 kelime
- 6 “Vı. Bölüm — Mına Murray’in Günlüğü”3.623 kelime
- 7 Vıı. Bölüm3.804 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Mına Murray’nin Günlüğü3.997 kelime
- 9 Ix. Bölüm3.808 kelime
- 10 Bölüm X3.879 kelime
- 11 Bölüm XI3.322 kelime
- 12 Bölüm XII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.756 kelime
- 13 Bölüm XIII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devamı.4.293 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.254 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 Xv. Bölüm — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam.3.859 kelime
- 16 Bölüm XVI — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.083 kelime
- 17 Bölüm XVII — DR. SEWARD’IN GÜNLÜĞÜ—devam3.647 kelime
- 18 Bölüm XVIII — Dr. Seward’ın Günlüğü4.539 kelime
- 19 Xıx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.672 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.816 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.052 kelime
- 22 Xxıı. Bölüm — Jonathan Harker’ın Günlüğü3.505 kelime
- 23 Bölüm XXIII — Dr. Seward’ın Günlüğü3.755 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Dr. Seward’ın Fonograf Günlüğü; Van Helsıng’in Sesinden4.157 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.300 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Dr. Seward’ın Günlüğü4.592 kelime
- 27 Xxvıı. Bölüm — Mına Harker’ın Günlüğü4.844 kelime
- 28 Not416 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XIV. BÖLÜM
MINA HARKER’IN GÜNLÜĞÜ
23 Eylül.—Jonathan kötü bir gecenin ardından daha iyi. Yapacak bolca işi olmasına çok seviniyorum; böylece aklı korkunç şeylerden uzak kalıyor. Yeni görevinin sorumluluğu artık omuzlarına yüklenmiyor, buna da çok seviniyorum. Kendine sadık kalacağını biliyordum; şimdi Jonathan’ımın yükseldiği mevkiye layık hale gelişini ve önüne çıkan görevlerle her bakımdan başa çıkışını görmek beni ne kadar gururlandırıyor. Öğle yemeğini evde yiyemeyeceğini söyledi; bütün gün, geç saate kadar dışarıda olacak. Ev işlerini bitirdim; şimdi onun yabancı dildeki günlüğünü alıp odama kapanarak okuyacağım....
24 Eylül.—Dün gece yazacak gücü kendimde bulamadım; Jonathan’ın o korkunç anlatısı beni çok sarstı. Zavallı sevgilim! Gerçek de olsa, yalnızca hayal ürünü de olsa, ne çok acı çekmiş olmalı. Acaba anlattıklarının herhangi bir gerçek payı var mı? Beyin hummasına tutulup sonra mı bütün o korkunç şeyleri yazdı, yoksa bunların hepsi için bir nedeni mi vardı? Sanırım bunu hiçbir zaman öğrenemeyeceğim; çünkü konuyu açmaya cesaret edemiyorum.... Yine de dün gördüğümüz o adam! Ondan emin gibiydi.... Zavallı Jonathan! Sanırım cenaze onu sarstı ve düşünceleri yeniden bir iz üzerinde yürümeye başladı.... Kendisi de anlattıklarına inanıyor. Düğün günümüzde, ‘Uyanık ya da uykuda, deli ya da aklı başında, o acı saatlere geri dönmemi gerektiren ciddi bir görev çıkmadıkça,’ dediğini hatırlıyorum. Bütün bunların içinde bir süreklilik çizgisi var sanki.... O korkunç Kont Londra’ya geliyordu.... Ya gerçekten geldiyse, üstelik milyonlarca adamıyla birlikte Londra’ya geldiyse.... Önümüzde ciddi bir görev olabilir; çıkarsa ondan kaçmamalıyız.... Hazır olacağım. Hemen şimdi daktilomu alıp yazıya geçirmeye başlayacağım. Böylece gerekirse başkalarının incelemesine hazır oluruz. İstenirse, belki ben hazır olursam zavallı Jonathan da sarsılmaz; onun yerine ben konuşabilir, onu bu işten hiç rahatsız etmeyebilirim. Jonathan sinirlerini toparlayınca belki her şeyi bana anlatmak ister. Ona sorular sorup olup biteni öğrenebilir, nasıl teselli edeceğimi görebilirim.
Van Helsing’den Bayan Harker’a mektup.
“24 Eylül.
(Özel)
“Sayın Hanımefendi,—
“Size mektup yazmamı bağışlamanızı dilerim; çünkü ben, Bayan Lucy Westenra’nın üzücü ölüm haberini size gönderecek kadar dostunuzum. Lord Godalming’in lütfuyla, bazı hayati meselelerle yakından ilgilendiğimden onun mektuplarını ve kâğıtlarını okuma iznim var. İçlerinde, ne kadar yakın arkadaş olduğunuzu ve onu nasıl sevdiğinizi gösteren birkaç mektubunuzu buldum. Ah, Bayan Mina, bu sevginiz adına size yalvarıyorum, bana yardım edin. Başkalarının iyiliği için istiyorum bunu—büyük bir yanlışı düzeltmek, sizin bile bilemeyeceğiniz kadar ağır ve korkunç sıkıntıları hafifletmek için. Sizi görebilir miyim? Bana güvenebilirsiniz. Dr. John Seward’ın ve Lord Godalming’in dostuyum (Bayan Lucy’nin Arthur’u odur). Şimdilik bunu herkesten gizli tutmalıyım. Gelmeme izin verip veremeyeceğinizi, nerede ve ne zaman gelebileceğimi söylerseniz, sizi görmek için hemen Exeter’e gelmeliyim. Bağışlayın beni, hanımefendi. Zavallı Lucy’ye yazdığınız mektupları okudum; ne kadar iyi biri olduğunuzu ve kocanızın ne çok acı çektiğini biliyorum. Bu nedenle, mümkünse onu aydınlatmamanızı rica ediyorum; zarar görebilir. Bir kez daha özür diliyorum, beni bağışlayın.
“Van Helsing.”
“Van Helsing.”
Bayan Harker’dan Van Helsing’e telgraf.
“25 Eylül.—Yetiştirebilirseniz bugün saat onu çeyrek geçe kalkan trenle gelin. Ne zaman uğrarsanız görüşebilirim.”
“Wilhelmina Harker.”
MINA HARKER’IN GÜNLÜĞÜ.
25 Eylül.—Dr. Van Helsing’in ziyareti yaklaştıkça kendimi korkunç bir heyecan içinde buluyorum; nedense bu ziyaretin Jonathan’ın acı dolu yaşantısına biraz ışık tutacağını sanıyorum. Zavallı sevgili Lucy’yi son hastalığında o tedavi ettiğine göre, bana onun hakkında her şeyi anlatabilir. Gelişinin nedeni bu; Lucy ve onun uykuda yürümeye başlamasıyla ilgili, Jonathan’la değil. Öyleyse gerçekleri hiçbir zaman öğrenemeyeceğim! Ne kadar aptalım. O korkunç günlük hayal gücümü ele geçiriyor, her şeye kendi rengini sürüyor. Elbette konu Lucy. Zavallı sevgilimin o alışkanlığı geri dönmüştü; uçurumdaki o korkunç gece de onu hasta etmiş olmalı. Kendi işlerime dalıp sonrasında ne kadar hasta olduğunu neredeyse unutmuşum. Uçurumdaki uyurgezerlik olayını ve benim her şeyi bildiğimi ona anlatmış olmalı; şimdi de anlayabilmesi için bildiklerini bana anlattırmak istiyor. Bayan Westenra’ya bundan söz etmeyerek doğru yaptığımı umuyorum. Benim herhangi bir davranışım—hiçbir şey yapmamış olmam bile—zavallı sevgili Lucy’ye zarar verseydi kendimi asla bağışlayamazdım. Umarım Dr. Van Helsing beni de suçlamaz; son zamanlarda o kadar çok sıkıntı ve kaygı yaşadım ki şu an daha fazlasına dayanamayacağımı hissediyorum.
Sanırım ağlamak zaman zaman hepimize iyi geliyor; başka yağmurlar gibi havayı temizliyor. Belki de dün günlüğü okumak beni sarstı; sonra Jonathan bu sabah bütün bir gün ve gece benden uzakta kalmak üzere gitti. Evlendiğimizden beri ilk kez ayrı düşüyoruz. Sevgilim kendine dikkat etsin, onu sarsacak hiçbir şey olmasın diye dua ediyorum. Saat iki; doktor birazdan burada olur. Sormadıkça Jonathan’ın günlüğünden söz etmeyeceğim. Kendi günlüğümü daktiloda yazmış olmama çok seviniyorum; Lucy’yi sorarsa eline verebilirim, böylece bir sürü soru sormasına gerek kalmaz.
Daha sonra.—Geldi ve gitti. Ah, ne tuhaf bir görüşmeydi; olanlar başımı döndürüyor! Kendimi rüyada gibi hissediyorum. Bütün bunlar, hatta bir kısmı bile mümkün olabilir mi? Önce Jonathan’ın günlüğünü okumasaydım, ihtimalini bile kabul edemezdim. Zavallı, zavallı sevgili Jonathan! Ne çok acı çekmiş olmalı. İyi Tanrı’dan dileğim, bütün bunlar onu yeniden sarsmasın. Onu korumaya çalışacağım; ama sonuçları korkunç, dehşet verici olsa da, gözlerinin, kulaklarının ve beyninin onu yanıltmadığını, bütün bunların gerçek olduğunu kesin olarak bilmek ona teselli ve destek de verebilir. Belki de onu rahatsız eden kuşkudur; kuşku ortadan kalkınca, gerçeğin uyanıklıkta mı yoksa rüyada mı yattığı ortaya çıksın, darbenin yükünü daha iyi taşıyıp kendini daha huzurlu hisseder. Dr. Van Helsing, Arthur’la ve Dr. Seward’la dost olduğuna, Lucy’ye bakması için onu ta Hollanda’dan getirdiklerine göre, zeki olduğu kadar iyi bir adam da olmalı. Onu görünce iyi, nazik ve soylu yaradılışlı olduğunu hissettim. Yarın geldiğinde Jonathan’ı soracağım; o zaman, Tanrı’nın izniyle, bütün bu keder ve kaygı iyi bir sonuca varabilir. Bir zamanlar röportaj yapmayı öğrenmek isterdim. Jonathan’ın ‘Exeter News’ gazetesindeki arkadaşı, böyle bir işte belleğin her şey olduğunu; sonradan bazı sözleri düzeltmek gerekse bile konuşulan hemen hemen her kelimeyi tam olarak kaydetmek gerektiğini söylemişti. İşte karşımda eşsiz bir röportaj; konuşmayı kelimesi kelimesine yazmaya çalışacağım.
Kapı çalındığında saat iki buçuktu. Cesaretimi toplayıp bekledim. Birkaç dakika sonra Mary kapıyı açtı ve “Dr. Van Helsing” diye haber verdi.
Ayağa kalkıp eğilerek selam verdim; o da bana doğru geldi. Orta yapılı, sağlam bünyeli bir adamdı. Geniş ve derin göğsünün üzerinde omuzlarını geride tutuyor, boynu da başın boyun üzerinde dengede durması gibi gövdesinin üstünde dengeli duruyordu. Başının duruşu, düşünce gücü ve kudretin belirtisi olarak hemen dikkat çekiyordu. Başı soylu görünüşlü, iyi biçimli, geniş ve kulaklarının arkasında iriydi. Tıraşlı yüzünde sert, köşeli bir çene; iri, kararlı ve hareketli bir ağız; oldukça düz, ama kaşları çatılıp ağzı sıkıldığında genişliyormuş gibi görünen, duyarlı burun deliklerine sahip, düzgün bir burun vardı. Alnı geniş ve güzeldi; önce neredeyse dümdüz yükseliyor, sonra birbirinden uzak iki çıkıntının üzerinden geriye doğru eğim alıyordu. Kızılımsı saçları bu alnın üzerine düşemez, doğal olarak geriye ve yanlara uzanırdı. İri, koyu mavi gözleri birbirinden ayrı duruyor; adamın ruh haline göre hızla yumuşuyor ya da sertleşiyordu. Bana şöyle dedi:
“Bayan Harker, değil mi?” Onaylamak için başımı eğdim.
“Siz Bayan Mina Murray miydiniz?” Yine başımla onayladım.
“Ben, zavallı sevgili çocuk Lucy Westenra’nın arkadaşı olan Mina Murray’i görmeye geldim. Bayan Mina, ölüler adına geldim.”
“Efendim,” dedim, “Lucy Westenra’nın dostu ve yardımcısı olmanız, sizi ağırlamam için yeter de artar bile.” Elimi uzattım. Elimi tuttu ve şefkatle şöyle dedi:
“Ah, Bayan Mina, o zavallı zambak gibi kızın dostunun iyi biri olması gerektiğini biliyordum; ama daha öğrenmemiştim ki—” Sözünü zarifçe eğilerek bitirdi. Kendisiyle ne hakkında görüşmek istediğini sordum; hemen söze başladı:
“Bayan Lucy’ye yazdığınız mektupları okudum. Bağışlayın, ama bir yerden soruşturmaya başlamam gerekiyordu ve sorabileceğim kimse yoktu. Whitby’de onun yanında olduğunuzu biliyorum. Bazen günlük tutardı—şaşırmayın, Bayan Mina; siz ayrıldıktan sonra başlamıştı ve sizi örnek alıyordu—o günlüğünde, bazı şeylerin uyurgezerlik sırasında yaşandığı sonucuna varıyor ve sizin onu kurtardığınızı yazıyor. İşte büyük bir şaşkınlık içindeyim; lütfedip hatırlayabildiğiniz her şeyi bana anlatmanızı rica ediyorum.”
“Sanırım size her şeyi anlatabilirim, Dr. Van Helsing.”
“Ah, öyleyse olayları, ayrıntıları iyi hatırlıyorsunuz? Genç hanımlarda bu her zaman böyle olmaz.”
“Hayır, doktor, ama o sırada hepsini yazmıştım. İsterseniz gösterebilirim.”
“Ah, Bayan Mina, minnettar kalırım; bana büyük iyilik etmiş olursunuz.” Onu biraz şaşırtma fırsatına karşı koyamadım—sanırım ilk günahın elmasının tadından hâlâ ağzımızda biraz kalmış—ve stenografiyle tuttuğum günlüğü uzattım. Minnetle eğilerek aldı ve şöyle dedi:
“Okuyabilir miyim?”
“İsterseniz,” diye olabildiğince mahcup bir tavırla cevap verdim. Günlüğü açtı, yüzü bir an düştü. Sonra ayağa kalkıp eğildi.
“Ah, ne kadar zeki bir kadınsınız!” dedi. “Bay Jonathan’ın çok minnettar bir adam olduğunu uzun zamandır biliyordum; ama bakın, bütün güzel özellikler karısında. Bana bu iyiliği yapıp onu benim için okur musunuz? Ne yazık ki stenografiyi bilmiyorum.” Bu sırada küçük şakam sona ermişti ve neredeyse utanıyordum; çalışma sepetimden daktiloyla yazılmış kopyayı alıp ona uzattım.
“Bağışlayın,” dedim. “Kendimi tutamadım; ama sevgili Lucy hakkında soru sormak istediğinizi düşünmüştüm. Beklemek zorunda kalmayasınız diye—benim için değil, zamanınızın kıymetli olduğunu bildiğimden—metni sizin için daktiloyla yazdım.”
Kâğıtları aldı, gözleri parladı. “Ne kadar iyisiniz,” dedi. “Şimdi okuyabilir miyim? Okuduktan sonra size bazı şeyler sormak isteyebilirim.”
“Elbette,” dedim. “Ben öğle yemeğini söyleyene kadar okuyun; sonra yemek yerken bana sorularınızı sorabilirsiniz.” Eğilip ışığı arkasına alacak şekilde bir sandalyeye yerleşti ve kâğıtlara daldı. Ben de, özellikle rahatsız edilmesin diye öğle yemeğiyle ilgilenmeye gittim. Geri döndüğümde odada telaşla bir aşağı bir yukarı yürüdüğünü gördüm; yüzü heyecandan alev alevdi. Bana koşup geldi ve iki elimi birden tuttu.
“Ah, Bayan Mina,” dedi, “size ne kadar borçlu olduğumu nasıl anlatayım? Bu kâğıt güneş ışığı gibi. Bana kapıyı açıyor. Bu kadar ışık karşısında şaşkına dönmüş, gözlerim kamaşmış durumda; yine de ışığın ardında durmadan bulutlar beliriyor. Ama siz bunu anlayamazsınız, anlayamazsınız. Ne kadar minnettarım size, ne kadar zeki bir kadınsınız. Hanımefendi”—bunu çok ciddi bir sesle söyledi—“Abraham Van Helsing sizin ya da sevdikleriniz için bir şey yapabilirse, bana haber vermenizi dilerim. Bir dost olarak size hizmet etmek benim için mutluluk, sevinç olur; dost olarak, öğrendiğim her şey, yapabileceğim her şey sizin ve sevdikleriniz için. Hayatta karanlıklar da vardır, ışıklar da; siz o ışıklardan birisiniz. Mutlu, güzel bir hayatınız olacak ve kocanız sizinle kutsanacak.”
“Ama doktor, beni çok fazla övüyorsunuz; hem—hem beni tanımıyorsunuz.”
“Sizi tanımıyor muyum—ben ki yaşlıyım ve bütün hayatım boyunca kadınları, erkekleri inceledim; beynin ve onunla ilgili her şeyin, ondan kaynaklanan her şeyin uzmanlığını edindim! Ben ki benim için o kadar güzel yazdığınız ve her satırında gerçeklik soluyan günlüğünüzü okudum. Ben ki zavallı Lucy’ye evliliğinizi ve birbirinize duyduğunuz güveni anlatan o tatlı mektubunuzu okudum; sizi tanımıyor muyum! Ah, Bayan Mina, iyi kadınlar bütün hayatlarını, gün be gün, saat saat, dakika dakika öyle şeylerle anlatırlar ki melekler okuyabilir; bilmek isteyen biz erkeklerde de meleklerin gözlerinden bir parça vardır. Kocanız soylu yaradılışlı, siz de öylesiniz; çünkü güveniyorsunuz, güven de aşağılık yaradılışlı birinde bulunamaz. Peki ya kocanız—bana ondan söz edin. Tamamen iyileşti mi? Ateşi geçti mi, sağlıklı ve güçlü mü?” Jonathan’ı sormak için bir fırsat yakaladığımı görüp şöyle dedim:
“Neredeyse iyileşmişti, ama Bay Hawkins’in ölümü onu çok sarstı.” Sözümü kesti:
“Ah, evet, biliyorum, biliyorum. Son iki mektubunuzu okudum.” Devam ettim:
“Sanırım onu bu sarstı; çünkü geçen perşembe şehirdeyken bir tür şok geçirdi.”
“Beyin hummasının hemen ardından şok mu! Hiç iyi değil. Ne tür bir şoktu?”
“Korkunç bir şeyi hatırlatan birini gördüğünü sandı; bu, beyin hummasına yol açan bir şeymiş.” Derken her şey bir anda üzerime çöktü. Jonathan için duyduğum acı, onun yaşadığı dehşet, günlüğündeki korkunç gizem ve o zamandan beri içime çöreklenen korku hepsi birden kargaşa içinde üzerime geldi. Sanırım histeriye kapılmıştım; dizlerimin üzerine çöküp ellerimi ona uzattım ve kocamı yeniden iyileştirmesi için yalvardım. Ellerimi tuttu, beni ayağa kaldırdı, kanepeye oturttu ve yanıma oturdu; elimi avuçlarının arasına alıp bana, ah, sonsuz bir şefkatle şöyle dedi:
“Hayatım yalnızlık ve kimsesizlik içinde geçti; öyle çok çalıştım ki dostluklara pek zamanım olmadı. Fakat dostum John Seward beni buraya çağırdığından beri öyle çok iyi insan tanıdım, öyle soyluluklar gördüm ki hayatımın yalnızlığını her zamankinden daha fazla hissediyorum—yaşım ilerledikçe bu duygu büyüdü. İnanın, buraya size büyük saygı duyarak geldim; bana umut verdiniz—arayışımda bulmayı umduğum şey için değil, hayatı mutlu kılacak iyi kadınların hâlâ var olduğuna dair umut; hayatları ve doğrulukları doğacak çocuklara iyi bir ders olacak kadınlar. Size burada bir faydam dokunabilecek diye mutluyum, çok mutluyum; çünkü kocanız acı çekiyorsa, bu benim araştırma ve deneyim alanımın içindedir. Size söz veriyorum, onun için elimden gelen her şeyi seve seve yapacağım—hayatının güçlü ve erkekçe, sizin hayatınızın da mutlu olması için her şeyi. Şimdi yemek yemelisiniz. Çok yıprandınız, belki de fazla kaygılısınız. Kocanız Jonathan sizi böyle solgun görmeyi istemezdi; sevdiği kişide istemediği şey onun iyiliğine olmaz. Bu yüzden onun hatırı için yemek yemeli ve gülümsemelisiniz. Lucy hakkında her şeyi anlattınız; artık bundan söz etmeyeceğiz, sizi üzmesin. Bu gece Exeter’de kalacağım; anlattıklarınız üzerine uzun uzun düşünmek istiyorum. Düşündükten sonra, izin verirseniz, size sorular soracağım. Sonra da kocanız Jonathan’ın sıkıntısını, anlatabildiğiniz kadarıyla anlatırsınız, ama şimdi değil. Şimdi yemek yemelisiniz; sonra bana her şeyi anlatırsınız.”
Öğle yemeğinden sonra salona döndüğümüzde bana şöyle dedi:
“Şimdi de bana onun hakkında her şeyi anlatın.” Bu büyük bilgine anlatmaya sıra gelince, beni zayıf, akılsız biri; Jonathan’ı da deli sanacağından korkmaya başladım—günlük çok tuhaftı—ve devam etmekte tereddüt ettim. Ama o kadar tatlı ve nazikti, yardım edeceğine söz vermişti; ona güveniyordum, bu yüzden şöyle dedim:
“Dr. Van Helsing, size anlatacaklarım öyle tuhaf ki ne bana ne de kocama gülmelisiniz. Dünden beri kuşkular içinde, bir tür ateşli hâl içindeyim; bana karşı nazik olmalısınız ve bazı çok tuhaf şeylere yarı yarıya bile inanmış olduğum için beni akılsız sanmamalısınız.” Şöyle derken hem tavrıyla hem sözleriyle beni rahatlattı:
“Ah, sevgili hanımefendi, burada bulunma sebebim olan konunun ne kadar tuhaf olduğunu bilseniz, gülecek olan siz olurdunuz. İnancı ne kadar tuhaf olursa olsun, kimsenin inancını küçümsememeyi öğrendim. Açık fikirli kalmaya çalıştım; zihnimi kapatabilecek olan hayatın sıradan şeyleri değil, tuhaf, olağanüstü şeylerdir; insanı bunların aklı başında mı yoksa deli mi olduğunu sorgulamaya iten şeyler.”
“Teşekkür ederim, binlerce kez teşekkür ederim! İçimdeki yükü hafiflettiniz. İzin verirseniz size okumanız için bir kâğıt vereceğim. Uzun, ama daktiloyla yazdım. Sıkıntımı ve Jonathan’ınkini anlatacak. Yurt dışındayken tuttuğu günlüğün ve başına gelenlerin kopyası. Bunun hakkında konuşmaya cesaret edemiyorum; kendiniz okuyup karar verin. Sizi gördüğümde belki nazik davranıp ne düşündüğünüzü söylersiniz.”
Kâğıtları ona verirken, “Söz veriyorum,” dedi; “yarın, elimden gelir gelmez, izin verirseniz sizi ve kocanızı görmeye geleceğim.”
“Jonathan saat on bir buçukta burada olacak; öğle yemeğinde bize katılmalı, o zaman onu görürsünüz. Saat 3.34’teki hızlı trene yetişebilirsiniz; sizi sekizden önce Paddington’a ulaştırır.” Tren saatlerini ezbere bilişime şaşırdı ama acele etmesi gerekirse Jonathan’a yardım edebilmek için Exeter’e giden ve Exeter’den kalkan bütün trenleri ezberlediğimi bilmiyor.
Böylece kâğıtları alıp gitti; ben de burada oturmuş düşünüyorum—ne düşündüğümü bilmiyorum.
Van Helsing’den Bayan Harker’a el yazısı mektup.
“25 Eylül, saat 6.
“Sevgili Bayan Mina,
“Kocanızın o olağanüstü günlüğünü okudum. Artık kuşku duymadan uyuyabilirsiniz. Ne kadar tuhaf ve korkunç olsa da doğru! Hayatımı ortaya koyarım. Başkaları için daha kötü olabilir; ama onun ve sizin için korkulacak bir şey yok. O soylu bir adam; erkekler konusundaki deneyimime dayanarak şunu söyleyeyim: O duvardan aşağı, o odaya inen—evet, üstelik ikinci kez inen biri, bir şok yüzünden kalıcı biçimde zarar görecek biri değildir. Beyni de yüreği de sağlam; onu henüz görmeden bunu söylüyorum. İçiniz rahat olsun. Başka şeyler hakkında ona soracak çok şeyim var. Bugün sizi görmeye geldiğim için mutluyum; bir anda o kadar çok şey öğrendim ki yeniden gözlerim kamaştı—hiç olmadığı kadar; düşünmem gerek.”
“En sadık dostunuz,
“Abraham Van Helsing.”
Bayan Harker’dan Van Helsing’e mektup.
“25 Eylül, akşam 6.30.
“Sevgili Dr. Van Helsing,
“Nazik mektubunuz için binlerce teşekkür; içimdeki büyük yükü hafifletti. Yine de doğruysa dünyada ne korkunç şeyler var; o adam, o canavar gerçekten Londra’daysa ne dehşet verici! Bunu düşünmeye korkuyorum. Tam bu mektubu yazarken Jonathan’dan bir telgraf aldım. Launceston’dan bu akşam saat 6.25’te hareket edip 10.18’de burada olacağını söylüyor; bu yüzden bu gece korkmayacağım. Öyleyse bizimle öğle yemeği yemek yerine, sizin için çok erken değilse saat sekizde kahvaltıya gelir misiniz? Aceleniz varsa 10.30 trenine yetişebilirsiniz; Paddington’a 2.35’te varır. Buna cevap yazmayın; haber alamazsam kahvaltıya geleceğinizi varsayacağım.”
“İnanın,
“Sadık ve minnettar dostunuz,
“Mina Harker.”
Jonathan Harker’ın Günlüğü.
26 Eylül.—Bu günlüğe bir daha yazacağımı hiç sanmıyordum, ama vakti geldi. Dün gece eve döndüğümde Mina yemeği hazırlamıştı. Yemekten sonra Van Helsing’in ziyaretini, iki günlüğü kopyalayıp ona verdiğini ve benim için ne kadar kaygılandığını anlattı. Doktorun mektubunda, yazdığım her şeyin doğru olduğunu gösterdi. Bu sanki beni yeniden başka bir adama dönüştürdü. Beni yıkan, bütün bunların gerçek olup olmadığına dair kuşkumdu. Kendimi güçsüz, karanlıkta ve güvensiz hissettim. Ama artık bildiğime göre, Kont’tan bile korkmuyorum. Demek ki sonunda Londra’ya gelme planını gerçekleştirmiş; gördüğüm kişi oydu. Gençleşmiş; ama nasıl? Mina’nın anlattığı gibiyse, Van Helsing onu açığa çıkarıp izini sürecek adam. Gece geç vakte kadar oturup her şeyi konuştuk. Mina giyiniyor; birkaç dakika içinde otele uğrayıp onu bize getireceğim…
Sanırım beni görünce şaşırdı. Bulunduğu odaya girip kendimi tanıtınca omzumdan tuttu, yüzümü ışığa çevirdi ve dikkatle inceledikten sonra şöyle dedi:
“Ama Bayan Mina bana hasta olduğunuzu, şok geçirdiğinizi söylemişti.” Bu iyi kalpli, sert yüzlü yaşlı adamın karımdan “Bayan Mina” diye söz etmesi çok komiğime gitti. Gülümsedim ve şöyle dedim:
“Hastaydım, şok geçirdim; ama siz beni şimdiden iyileştirdiniz.”
“Nasıl?”
“Dün gece Mina’ya yazdığınız mektupla. Kuşku içindeydim; sonra her şey gerçek dışı görünmeye başladı, kendi duyularıma dair kanıtlar da dâhil, neye güveneceğimi bilemedim. Neye güveneceğimi bilmeyince ne yapacağımı da bilemedim; tek yapabildiğim, o zamana dek hayatımın alışılmış düzeninde çalışmayı sürdürmekti. Ama o düzen artık işe yaramaz oldu ve kendimden kuşku duydum. Doktor, her şeyden, kendinizden bile kuşku duymanın nasıl bir şey olduğunu bilemezsiniz. Hayır, bilemezsiniz; sizin kaşlarınız varken bunu yaşayamazsınız.” Memnun olmuş gibiydi, gülerek şöyle dedi:
“Demek fizyonomistsiniz. Burada her saat yeni bir şey öğreniyorum. Kahvaltıya gelmek beni öyle mutlu ediyor; ah efendim, yaşlı bir adamın övgüsünü bağışlayın, ama böyle bir eşle kutsanmışsınız.” Mina’yı övmeyi günlerce dinlerdim; yalnızca başımı sallayıp sessizce ayakta durdum.
“O, Tanrı’nın kendi eliyle biçim verdiği kadınlardan biri; bize, erkeklere ve diğer kadınlara, girebileceğimiz bir cennet olduğunu ve onun ışığının yeryüzünde de bulunabileceğini göstermek için yaratılmış. Öylesine dürüst, tatlı, soylu, bencillikten öylesine uzak ki—bana inanın, kuşkucu ve bencil olan bu çağda bu çok şey demektir. Siz efendim—zavallı Bayan Lucy’ye yazdığınız mektupların hepsini okudum; bazılarında sizden söz ediliyordu. Bu yüzden birkaç gündür başkalarının anlattıklarından sizi tanıyordum; ama gerçek kişiliğinizi dün geceden beri görüyorum. Elinizi verir misiniz? Ömrümüz boyunca dost olalım.”
El sıkıştık. Öyle içten ve nazikti ki boğazım düğümlendi.
“Şimdi,” dedi, “sizden biraz daha yardım isteyebilir miyim? Yapmam gereken büyük bir iş var ve işe öğrenerek başlamalıyım. Bana burada yardım edebilirsiniz. Transilvanya’ya gitmeden önce neler olduğunu anlatabilir misiniz? Sonra başka türlü bir yardım daha isteyebilirim; ama şimdilik bu yeter.”
“Bakın efendim,” dedim, “yapmanız gereken iş Kont’la mı ilgili?”
“Öyle,” dedi ciddi bir tavırla.
“Öyleyse bütün kalbimle, canımla yanınızdayım. 10.30 trenine bineceğiniz için kâğıtları okumaya vaktiniz olmayacak; ama belge tomarını alırım. Yanınıza alıp trende okuyabilirsiniz.”
Kahvaltıdan sonra onu istasyona kadar geçirdim. Ayrılırken şöyle dedi:
“Size haber gönderirsem Mina Hanım’ı da alıp şehre gelir misiniz?”
“Ne zaman isterseniz ikimiz de geliriz,” dedim.
Sabah gazetelerini ve bir önceki akşamın Londra gazetelerini almıştım. Tren kalksın diye vagonun penceresinde konuşurken gazeteleri karıştırıyordu. Birindeki bir şey gözüne ilişmiş gibiydi—renginden tanıdığım “The Westminster Gazette”—ve yüzü bembeyaz kesildi. Bir şeyi dikkatle okudu, kendi kendine inleyerek, “Mein Gott! Mein Gott! Bu kadar çabuk! Bu kadar çabuk!” diye söylendi. O sırada beni hatırladığını sanmıyorum. Tam o anda düdük çaldı ve tren hareket etti. Kendine geldi; pencereden dışarı eğilip el salladı ve “Bayan Mina’ya sevgilerimi söyleyin; mümkün olur olmaz yazacağım,” diye seslendi.
Dr. Seward’ın Günlüğü.
26 Eylül.—Gerçekten de hiçbir şey kesin olarak sona ermiyor. Daha bir hafta önce “Son” demiştim; şimdi yine baştan başlıyorum, daha doğrusu aynı kaydı sürdürüyorum. Bu öğleden sonraya kadar olup bitenleri düşünmem için bir neden yoktu. Renfield, her bakımdan, şimdiye dek olduğu kadar aklı başında hâle gelmişti. Sinek işinde epey ilerlemişti; örümcek yetiştirmeye de yeni başlamıştı, dolayısıyla bana hiç sıkıntı çıkarmıyordu. Arthur’dan, pazar günü yazdığı bir mektup aldım; mektubundan, kendini şaşırtıcı ölçüde toparladığını anlıyorum. Quincey Morris yanında; bu da ona çok yardımcı oluyor, çünkü Quincey başlı başına bir neşe kaynağı. Quincey de bana birkaç satır yazmış; Arthur’un eski neşesini yavaş yavaş geri kazandığını ondan öğrendim. Bu yüzden hepsi için içim rahat. Kendime gelince, işime eskiden duyduğum hevesle yeniden sarılıyordum; zavallı Lucy’nin açtığı yaranın kabuk bağlamaya başladığını rahatça söyleyebilirdim. Ama şimdi her şey yeniden açıldı; sonunun ne olacağını yalnız Tanrı bilir. Van Helsing’in de sonu bildiğini düşündüğüm oluyor, ama merakımızı kamçılayacak kadarını söylemekle yetiniyor. Dün Exeter’e gitti ve geceyi orada geçirdi. Bugün döndü; saat beş buçuk sularında neredeyse odaya koşarak girdi ve dün akşamki “Westminster Gazette”yi elime tutuşturdu.
“Bunun hakkında ne düşünüyorsunuz?” diye sordu; sonra geri çekilip kollarını kavuşturdu.
Ne demek istediğini gerçekten anlamadığım için gazeteye göz gezdirdim; ama gazeteyi elimden alıp Hampstead’de çocukların kandırılarak götürülmesiyle ilgili bir paragrafı gösterdi. Çocukların boyunlarında küçük delikler açıldığını anlatan bölüme gelene kadar bu bana pek bir şey ifade etmedi. Aklıma bir şey geldi, başımı kaldırdım. “Eee?” dedi.
“Zavallı Lucy’ninkilere benziyor.”
“Peki bundan ne sonuç çıkarıyorsunuz?”
“Yalnızca, ikisinin de ortak bir nedeni olduğunu. Ona zarar veren neyse, onlara da zarar vermiş.” Yanıtını pek anlayamadım:—
“Dolaylı olarak doğru, ama doğrudan değil.”
“Ne demek istiyorsunuz, Profesör?” diye sordum. Ciddiyetini biraz hafife almaya yatkındım; ne de olsa dört günlük dinlenme ve içimi yakan, yıpratıcı kaygıdan uzak kalmak insanın neşesini yerine getiriyordu. Ama yüzünü görünce ciddileştim. Zavallı Lucy için umutsuzluğa kapıldığımız günlerde bile hiç bu kadar sert görünmemişti.
“Söyleyin!” dedim. “Bir tahminde bulunamam. Ne düşüneceğimi bilmiyorum; varsayımımı dayandırabileceğim hiçbir verim yok.”
“Dostum John, zavallı Lucy’nin neden öldüğünden hiç kuşkulanmadığınızı mı söylüyorsunuz? Bunca ipucundan sonra; olayların yanı sıra benim verdiğim ipuçlarına rağmen mi?”
“Büyük miktarda kan kaybının ya da kanın tükenmesinin ardından gelen sinirsel çöküntüden.”
“Peki kan nasıl kayboldu ya da tükendi?” Başımı salladım. Yanıma gelip oturdu ve sözünü sürdürdü:—
“Zeki bir adamsınız, dostum John; iyi akıl yürütüyorsunuz ve cesur bir zekânız var, ama önyargılarınız fazla güçlü. Gözlerinizin görmesine, kulaklarınızın işitmesine izin vermiyorsunuz; gündelik hayatınızın dışındaki şeyleri hesaba katmıyorsunuz. Anlayamadığınız ama var olan şeyler olabileceğini; bazı insanların başkalarının göremediği şeyleri görebileceğini düşünmüyor musunuz? Ama insanların üzerinde düşünmemesi gereken eski ya da yeni bazı şeyler vardır; çünkü başkalarının onlara anlattığı bazı şeyleri bilirler ya da bildiklerini sanırlar. Ah, bilimin kusuru her şeyi açıklamak istemesi; açıklayamazsa da açıklanacak hiçbir şey olmadığını söylemesi. Oysa her gün çevremizde yeni olduklarını sanan inançların doğuşunu görüyoruz; bunlar aslında genç görünmeye çalışan eski inançlardan başka bir şey değil—operaya giden şık hanımlar gibi. Şimdi siz bedensel aktarım olduğuna inanmıyorsunuz, sanırım. Hayır mı? Maddileşmeye de mi? Hayır mı? Astral bedenlere de mi? Hayır mı? Düşünce okumaya da mı? Hayır mı? Hipnoza—”
“Evet,” dedim. “Charcot bunu epey iyi kanıtladı.” Gülümseyerek sürdürdü: “Öyleyse bu konuda ikna oldunuz. Evet mi? Elbette nasıl işlediğini anlıyor ve artık aramızda olmayan büyük Charcot’nun zihninden, etkilediği hastanın ruhunun derinliklerine kadar uzanabiliyorsunuz. Hayır mı? O hâlde, dostum John, olguyu yalnızca kabul edip öncüllerden sonuca uzanan yolu boş bırakmakla yetindiğinizi mi anlamalıyım? Hayır mı? Öyleyse söyleyin—ben bir beyin öğrencisiyim—hipnozu kabul edip düşünce okumayı nasıl reddediyorsunuz? Dostum, elektrik biliminde bugün yapılan bazı şeyler, elektriği keşfedenlerin gözünde kutsala saygısızlık sayılırdı; daha kısa süre önce kendileri büyücü diye yakılabilecek adamlardı onlar. Hayatta her zaman gizemler vardır. Methuselah neden dokuz yüz yıl, ‘Yaşlı Parr’ yüz altmış dokuz yıl yaşadı da zavallı Lucy’nin damarlarında dört erkeğin kanı dolaştığı hâlde bir gün bile yaşamasına yetmedi? Bir gün daha yaşasaydı onu kurtarabilirdik. Yaşamın ve ölümün bütün sırlarını biliyor musunuz? Karşılaştırmalı anatominin tümünü biliyor ve hayvanların özelliklerinin neden bazı insanlarda olup bazılarında olmadığını söyleyebiliyor musunuz? Başka örümcekler küçükken ve çabucak ölürken, yaşlı İspanyol kilisesinin kulesindeki o kocaman örümceğin yüzyıllar boyunca yaşayıp büyümesini; sonunda aşağı indiğinde kilisedeki bütün lambaların yağını içebilmesini açıklayabilir misiniz? Pampalarda ve başka yerlerde geceleri gelip sığırların, atların damarlarını açarak kanlarını emen yarasalar olduğunu; Batı denizlerindeki bazı adalarda bütün gün ağaçlarda asılı duran ve onları görenlerin dev yemişlere ya da kozalağa benzettikleri yarasalar bulunduğunu; hava sıcak olduğundan denizciler güvertede uyurken bunların üzerlerine süzüldüğünü ve sabahleyin—evet, sabahleyin—Bayan Lucy kadar bembeyaz, ölü adamlar bulunduğunu açıklayabilir misiniz?”
“Aman Tanrım, Profesör!” dedim, yerimden fırlayarak. “Lucy’nin böyle bir yarasa tarafından ısırıldığını mı söylüyorsunuz? Üstelik böyle bir yaratık on dokuzuncu yüzyılda Londra’da mı?” Susmam için elini salladı ve sözünü sürdürdü:—
“Kaplumbağanın neden insan kuşaklarından daha uzun yaşadığını; filin hanedanları görüp görene kadar neden yaşamayı sürdürdüğünü; papağanın neden kedi ya da köpek ısırığı veya başka bir hastalık dışında hiç ölmediğini söyleyebilir misiniz? İnsanların her çağda ve her yerde, izin verilirse sonsuza dek yaşayacak birkaç kişi bulunduğuna neden inandıklarını açıklayabilir misiniz? Bilimin doğruladığı üzere, dünyanın gençliğinden beri onu içine alabilmiş, yalnızca bir kurbağanın sığabileceği kadar dar bir oyukta, kayaların içinde binlerce yıl kapalı kalmış kurbağalar olduğunu hepimiz biliyoruz. Hint fakirinin kendini nasıl ölü hâle getirebildiğini; gömülüp mezarı mühürlendikten ve üzerine ekin ekildikten, ekin biçildikten, kesilip yeniden ekilip tekrar biçildikten sonra insanların gelip bozulmamış mührü kaldırdıklarında, Hint fakirinin orada ölü değil, sapasağlam yattığını; sonra kalkıp eskisi gibi aralarında yürüdüğünü açıklayabilir misiniz?” Burada sözünü kestim. Aklım karışıyordu; doğanın tuhaflıklarını ve olası imkânsızlıklarını öyle üst üste sıralamıştı ki hayal gücüm alevleniyordu. Eskiden Amsterdam’daki çalışma odasında yaptığı gibi bana bir ders verdiğini sezer gibiydim; ama o zaman konuyu söyler, böylece ne üzerine düşüneceğimi bilirdim. Şimdi bu yardımdan yoksundum; yine de onu izlemek istediğimden şöyle dedim:—
“Profesör, yeniden gözde öğrenciniz olayım. Tezinizi söyleyin ki bilginizi anlatırken uygulayabileyim. Şu anda zihnimde bir noktadan ötekine, aklı başında biri gibi değil, deli gibi bir düşüncenin peşinden gidiyorum. Sisin içindeki bir bataklıkta ilerlemeye çalışan acemi gibiyim; nereye gittiğimi bilmeden, yalnızca ilerlemek uğruna bir tümsekten ötekine sıçrıyorum.”
“Güzel bir benzetme,” dedi. “Pekâlâ, söyleyeceğim. Tezim şu: İnanmanızı istiyorum.”
“Neye inanmamı?”
“İnanamayacağınız şeylere. Açıklayayım. Bir keresinde, inancı şöyle tanımlayan bir Amerikalıdan söz edildiğini duymuştum: ‘Doğru olmadığını bildiğimiz şeylere inanmamızı sağlayan yeti.’ Ben o adamdan yanayım. Söylemek istediği, zihnimizi açık tutmamız ve küçük bir gerçeğin, tıpkı küçük bir taşın demiryolu vagonunu durdurması gibi, büyük bir gerçeğin akışını kesmesine izin vermememiz gerektiğidir. Önce küçük gerçeği öğreniriz. Güzel! Ona sahip çıkar, değer veririz; ama evrendeki bütün gerçeğin kendisi sanmasına izin vermemeliyiz.”
“Öyleyse, tuhaf bir mesele karşısında önceden edindiğim bir inancın zihnimin alıcılığını zedelemesine izin vermememi istiyorsunuz. Dersinizi doğru mu anlıyorum?”
“Ah, hâlâ en gözde öğrencimsiniz. Size ders vermeye değer. Artık anlamaya istekli olduğunuza göre, anlamak için ilk adımı attınız. Öyleyse çocukların boğazlarındaki o küçük deliklerin Bayan Lucy’ninkini açan şey tarafından yapıldığını mı düşünüyorsunuz?”
“Sanırım öyle.” Ayağa kalktı ve ciddi bir sesle şöyle dedi:—
“Yanılıyorsunuz. Ah, keşke öyle olsaydı! Ama ne yazık ki değil. Çok, çok daha kötü.”
“Tanrı aşkına, Profesör Van Helsing, ne demek istiyorsunuz?” diye bağırdım.
Umutsuz bir hareketle kendini sandalyeye bıraktı; konuşurken dirseklerini masaya dayayıp yüzünü elleriyle kapattı:—
“Onları Bayan Lucy yaptı!”
Bölüm etkileşimi
