Dr. Jekyll ve Bay Hyde kitap kapağı

8. bölüm / 10

Son Gece

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 10Şu an: Son Gece

SON GECE
Bay Utterson, akşam yemeğinden sonra bir akşam şöminenin yanında oturuyordu ki Poole'un ziyareti onu şaşırttı.

“Aman Tanrım, Poole, sizi buraya getiren nedir?” diye seslendi; sonra ona bir kez daha bakıp, “Neyiniz var?” diye ekledi. “Doktor hasta mı?”

“Bay Utterson,” dedi adam, “bir şeyler yolunda değil.”

“Oturun, buyurun, size bir kadeh şarap,” dedi avukat. “Şimdi acele etmeden, ne istediğinizi açıkça anlatın.”

“Doktorun huyunu bilirsiniz efendim,” diye karşılık verdi Poole, “kendini nasıl içeri kapattığını da. İşte, yine çalışma odasına kapandı; bu hiç içime sinmiyor efendim, hoşuma gidiyorsa öleyim. Bay Utterson, efendim, korkuyorum.”

“Şimdi, dostum,” dedi avukat, “açık konuşun. Neden korkuyorsunuz?”

“Yaklaşık bir haftadır korkuyorum,” diye karşılık verdi Poole, soruyu inatla yanıtsız bırakarak. “Artık dayanamıyorum.”

Adamın görünüşü sözlerini fazlasıyla doğruluyordu; tavrı kötü yönde değişmişti ve korkusunu ilk kez dile getirdiği an dışında, avukatın yüzüne bir kez bile bakmamıştı. Şimdi de dizinde duran şarap kadehine dokunmadan oturuyor, gözlerini yerin bir köşesine dikiyordu. “Artık dayanamıyorum,” diye tekrarladı.

“Haydi,” dedi avukat, “bunun için sağlam bir nedeniniz olduğunu anlıyorum, Poole; ciddi bir şeylerin ters gittiği belli. Bana ne olduğunu anlatmaya çalışın.”

“Bence burada bir kötülük dönüyor,” dedi Poole boğuk bir sesle.

“Kötülük mü!” diye bağırdı avukat; epey korkmuştu, bu yüzden biraz da öfkelenmeye yatkındı. “Ne kötülüğü? Bu adam ne demek istiyor?”

“Söylemeye cesaret edemiyorum efendim,” diye yanıtladı; “ama benimle gelip kendi gözlerinizle görür müsünüz?”

Bay Utterson'ın tek yanıtı ayağa kalkıp şapkasını ve paltosunu almak oldu. Ama kahyanın yüzünde beliren büyük rahatlamayı şaşkınlıkla fark etti; belki bundan daha az şaşırmadığı şey, Poole'un peşinden gitmek üzere kalkarken şarabına hâlâ dokunmamış olmasıydı.

Mart ayına uygun, sert ve soğuk bir geceydi; solgun ay, sanki rüzgâr onu yatırmış gibi sırtüstü yatıyordu. Gökyüzünde tül gibi ince, uçuşan bulut parçaları vardı. Rüzgâr konuşmayı güçleştiriyor, yüzlere kan hücum ettiriyordu. Yolcuları sokaklardan olağandışı ölçüde süpürüp atmış gibiydi; Bay Utterson, Londra'nın o bölgesini hiç bu kadar ıssız görmediğini düşündü. Keşke böyle olmasaydı; hayatında hiçbir zaman hemcinslerini görüp onlara dokunmayı bu kadar şiddetle istememişti. Ne kadar çabalasa da, zihnine yaklaşan bir felaketin ezici beklentisi yerleşmişti. Meydana vardıklarında ortalık bütünüyle rüzgâr ve toz içindeydi; bahçedeki ince ağaçlar parmaklıklar boyunca savruluyordu. Yol boyunca bir iki adım önde yürüyen Poole, şimdi kaldırımın ortasında durdu; keskin soğuğa rağmen şapkasını çıkarıp kırmızı mendiliyle alnını sildi. Ama silip attığı, yola koyulmanın telaşından kaynaklanan ter değildi; boğucu bir ıstırabın nemiydi. Yüzü bembeyazdı; konuştuğunda sesi sert ve kırıktı.

“İşte geldik efendim,” dedi, “Tanrı'ya şükür, umarım ters giden bir şey yoktur.”

“Âmin, Poole,” dedi avukat.

Bunun üzerine hizmetçi son derece temkinli bir biçimde kapıyı çaldı; kapı zincir takılıyken aralandı ve içeriden bir ses, “Poole, sen misin?” diye sordu.

“Her şey yolunda,” dedi Poole. “Kapıyı aç.”

İçeri girdiklerinde hol ışıl ışıl aydınlatılmıştı; şöminede ateş gürül gürül yanıyordu. Bütün hizmetkârlar, kadınlı erkekli, ocağın çevresinde bir koyun sürüsü gibi birbirlerine sokulmuştu. Bay Utterson'ı gören hizmetçi kız sinir krizine benzer bir hıçkırıkla ağlamaya başladı; aşçı “Tanrı'ya şükür, Bay Utterson gelmiş!” diye bağırıp onu kucaklayacakmış gibi ileri atıldı.

“Ne, ne? Hepiniz burada mısınız?” dedi avukat huysuzca. “Hiç usule uygun değil, hiç yakışık almıyor; efendiniz bundan hiç hoşlanmaz.”

“Hepsi korkuyor,” dedi Poole.

Ardından tam bir sessizlik oldu; kimse itiraz etmedi. Yalnız hizmetçi kız sesini yükseltip şimdi yüksek sesle ağlıyordu.

“Kes sesini!” dedi Poole kıza; sesindeki hiddet, kendi sinirlerinin de ne kadar yıprandığını gösteriyordu. Kız ağıt gibi ağlamaya başlayınca hepsi irkilmiş, dehşetli bir beklentiyle iç kapıya dönmüştü. “Şimdi,” diye devam etti kahya, aşçı yamağına seslenerek, “bana bir mum ver de şu işi hemen aramızda halledelim.” Sonra Bay Utterson'dan kendisini izlemesini rica etti ve arka bahçeye doğru önden yürüdü.

“Şimdi efendim,” dedi, “olabildiğince sessiz ilerleyin. Sizin duymanızı, ama sizin duyulmanızı istemiyorum. Bir de bakın efendim, olur da sizi içeri çağırırsa sakın gitmeyin.”

Bu beklenmedik son karşısında Bay Utterson'ın sinirleri öyle bir gerildi ki neredeyse dengesini yitiriyordu; ama cesaretini toplayıp kahyanın peşinden laboratuvar binasına, oradan da sandıklar ve şişelerle dolu ameliyat salonundan geçerek merdivenin dibine gitti. Poole burada ona bir yana çekilip dinlemesini işaret etti; kendisi mumu yere bırakıp kararlılığını açıkça toparladıktan sonra basamakları çıktı ve çalışma odasının kapısındaki kırmızı kumaşa biraz tereddütle vurdu.

“Bay Utterson, efendim, sizi görmek istiyor,” diye seslendi. Bunu söylerken bile avukata bir kez daha sertçe işaret edip dikkat kesilmesini söylüyordu.

İçeriden bir ses yanıt verdi: “Ona kimseyi kabul edemeyeceğimi söyle,” dedi yakınır gibi.

“Teşekkür ederim efendim,” dedi Poole; sesinde zafere benzer bir tını vardı. Mumunu alıp Bay Utterson’ı avludan geçirerek büyük mutfağa götürdü. Ocaktaki ateş sönmüştü; hamam böcekleri yerde sıçrıyordu.

“Efendim,” dedi, Bay Utterson’ın gözlerinin içine bakarak, “efendimin sesi miydi o?”

“Sesi epey değişmiş gibi,” diye karşılık verdi avukat; yüzü bembeyazdı ama bakışını Poole’unkinden kaçırmadı.

“Değişmiş mi? Evet, sanırım öyle,” dedi kahya. “Bu adamın evinde yirmi yıl geçirdim; sesini tanımayacak mıyım? Hayır efendim; efendim ortadan kaldırıldı. Sekiz gün önce, Tanrı’nın adını haykırdığını duyduğumuzda onu ortadan kaldırdılar. Şimdi onun yerine içeride kim var ve orada neden kalıyor, bu göklere feryat ettirecek bir mesele, Bay Utterson!”

“Bu çok tuhaf bir hikâye, Poole; doğrusu, pek akıl almaz,” dedi Bay Utterson, parmağını ısırarak. “Diyelim ki senin düşündüğün gibi oldu; diyelim ki Dr. Jekyll… şey, öldürüldü. Katil neden içeride kalmaya devam etsin? Bu mantıklı değil; akla yatmıyor.”

“Pekâlâ Bay Utterson, sizi ikna etmek zor ama bunu yine de başaracağım,” dedi Poole. “Bilmeniz gerekir ki geçen hafta boyunca, o dolapta yaşayan her neyse—o mu, bu mu—gece gündüz bir çeşit ilaç istedi durdu; ama geleni de beğenmedi. Efendimin kâğıda siparişini yazıp merdivene atması âdetiydi. Bu hafta başka bir şey görmedik: yalnızca kâğıtlar, kapalı bir kapı ve kimse bakmıyorken gizlice içeri sokulan yemekler. Efendim, her gün, hatta aynı gün içinde iki üç kez sipariş ve şikâyet geldi; beni de şehirdeki bütün toptancı eczacılara koşturdu. Malzemeyi her getirişimde, saf olmadığı için geri vermemi isteyen başka bir kâğıt buluyordum; yanında da başka bir firmaya verilmiş yeni bir sipariş. Bu ilaca fena hâlde ihtiyaç var, efendim; ne için, onu Tanrı bilir.”

“Bu kâğıtlardan sende var mı?” diye sordu Bay Utterson.

Poole cebini yoklayıp buruşturulmuş bir not çıkardı. Avukat muma yaklaşarak kâğıdı dikkatle inceledi. Üzerinde şöyle yazıyordu:
“Dr. Jekyll, Maw’lara saygılarını sunar. Son numunesinin saf olmadığını ve şu anki amacı için tamamen işe yaramaz olduğunu bildirir. 18—— yılında Dr. J., M.’lerden oldukça büyük miktarda satın almıştı. Aynı nitelikte ellerinde kalmışsa, en özenli biçimde araştırıp derhâl kendisine göndermelerini rica eder. Masraf önemli değildir. Bunun Dr. J. için taşıdığı önem neredeyse abartılamaz.” Mektup buraya kadar sakince yazılmıştı; ama sonra kalemin birden sıçramasıyla yazanın duyguları taşmıştı.
“Tanrı aşkına,” diye eklemişti, “bana eski maddeden biraz bulun.”

“Bu tuhaf bir not,” dedi Bay Utterson; sonra sertçe, “Bunu neden açılmış hâlde buldun?” diye sordu.

“Maw’daki adam çok öfkeliydi efendim; kâğıdı bir paçavra gibi yüzüme fırlattı,” diye karşılık verdi Poole.

“Doktorun el yazısı olduğundan hiç kuşkun yok, değil mi?” diye devam etti avukat.

“Bana benzer gibi geldi,” dedi hizmetkâr biraz somurtarak. Sonra sesi değişti: “Ama el yazısının ne önemi var?” dedi. “Onu gördüm ben!”

“Onu mu gördün?” diye tekrarladı Bay Utterson. “E, sonra?”

“İşte mesele bu!” dedi Poole. “Şöyle oldu: Bahçeden birden tiyatroya girdim. İlacı ya da her neyse onu aramak için dışarı çıkmış olmalı; çünkü çalışma odasının kapısı açıktı, kendisi de odanın öbür ucunda sandıkların arasında eşeleniyordu. Ben girince başını kaldırdı, bir çeşit çığlık attı ve hızla yukarı, çalışma odasına kaçtı. Onu yalnızca bir dakika gördüm ama saçlarım diken diken oldu. Efendim, o efendimse yüzünde neden maske vardı? Efendimse neden sıçan gibi çığlık attı ve benden kaçtı? Ona yeterince uzun süre hizmet ettim. Sonra da…” Adam sustu ve eliyle yüzünü sıvazladı.

“Bunların hepsi çok tuhaf,” dedi Bay Utterson, “ama galiba artık aydınlanmaya başlıyor. Efendiniz, Poole, belli ki hastayı hem acı çektiren hem de biçimini bozan hastalıklardan birine yakalanmış. Bildiğim kadarıyla sesinin değişmesi de bu yüzden; maske takması ve dostlarından kaçınması da. Zavallı adam, sonunda iyileşme umudunu koruyabilmek için bu ilacı bulmaya bu yüzden böylesine hevesli—Tanrı onu boş yere umutlandırmasın! Benim açıklamam bu. Acıklı bir durum, Poole; hatta düşünmesi bile dehşet verici. Ama açık ve doğal; her şey birbirine uyuyor ve bizi akıl almaz korkulardan kurtarıyor.”

“Efendim,” dedi kahya; yüzü alacalı bir solgunluğa bürünmüştü. “O şey efendim değildi; gerçek bu. Efendim…” Etrafına bakıp fısıldamaya başladı. “Efendim uzun boylu, yapılı bir adamdır; bu ise daha çok bir cüceydi.” Utterson itiraz etmeye yeltendi. “Ah efendim,” diye bağırdı Poole, “yirmi yıldır efendime hizmet ediyorum; onu tanımadığımı mı sanıyorsunuz? Hayatım boyunca her sabah gördüğüm o kapının önünde başının nereye geldiğini bilmiyor muyum? Hayır efendim, maskeli o şey asla Dr. Jekyll değildi. Tanrı bilir neydi ama Dr. Jekyll olmadığı kesindi; bütün kalbimle inanıyorum ki bir cinayet işlendi.”

“Poole,” diye karşılık verdi avukat, “bunu söylüyorsan emin olmak benim görevim olur. Efendinizin duygularını incitmek istemesem ve hâlâ hayatta olduğunu kanıtlıyor gibi görünen bu not kafamı karıştırsa da, o kapıyı kırmayı görevim sayacağım.”

“Ah Bay Utterson, işte böyle konuşulur!” diye bağırdı kahya.

“Şimdi de ikinci soru geliyor,” diye devam etti Utterson. “Bunu kim yapacak?”

“Elbette siz ve ben,” diye karşılık verdi Poole, korkusuzca.

“Güzel söyledin,” dedi avukat. “Ne olursa olsun, zarara uğramaman için elimden geleni yapacağım.”

“Tiyatroda bir balta var,” diye devam etti Poole. “Siz de mutfaktaki ateş demirini alabilirsiniz.”

Avukat kaba ama ağır aleti eline alıp tarttı. “Poole,” dedi başını kaldırarak, “kendimizi epey tehlikeli bir duruma sokmak üzere olduğumuzu biliyor musun?”

“Kesinlikle öyle, efendim,” diye karşılık verdi kahya.

“Öyleyse açık konuşmamız iyi olur,” dedi öteki. “İkimiz de söylediğimizden fazlasını düşünüyoruz; içimizi dökelim. Gördüğün maskeli kişiyi tanıdın mı?”

“Efendim, öyle hızlı geçti ve o yaratık öyle kambur duruyordu ki kim olduğuna yemin edecek kadar emin olamam,” diye yanıt verdi. “Ama Bay Hyde mı demek istiyorsunuz? Evet, sanırım oydu! Boyu posu hemen hemen aynıydı; aynı hızlı, hafif yürüyüşü vardı. Laboratuvar kapısından başka kim girebilirdi ki? Cinayet işlendiğinde anahtarın hâlâ onda olduğunu unutmadınız, değil mi efendim? Ama hepsi bu değil. Bay Utterson, Bay Hyde’la hiç karşılaştınız mı, bilmiyorum.”

“Evet,” dedi avukat, “bir kez konuştum onunla.”

“Öyleyse hepimiz gibi siz de o beyefendide tuhaf bir şey olduğunu biliyorsunuzdur; insanın içini ürperten bir şey. Bunu nasıl anlatacağımı bilemiyorum efendim; yalnızca iliklerinde soğuk, cılız bir şey hissediyordunuz.”

“Anlattığın şeye benzer bir şey hissettiğimi kabul ediyorum,” dedi Bay Utterson.

“Aynen öyle efendim,” dedi Poole. “İşte, maskeli o maymun gibi şey kimyasalların arasından sıçrayıp çalışma odasına kaçtığında içime buz gibi bir ürperti indi. Ah, bunun kanıt olmadığını biliyorum Bay Utterson; okuyup yazmışlığım var, bunu bilirim. Ama insanın hisleri de var. İncil üzerine yemin ederim ki o Bay Hyde’dı!”

“Evet, evet,” dedi avukat. “Korkularım da aynı yönde. O bağın kötülük getireceğinden korkarım; kötülüğün geleceği kesindi. Evet, sana inanıyorum; zavallı Harry’nin öldürüldüğüne inanıyorum. Katilinin—amacını yalnız Tanrı bilir—hâlâ kurbanının odasında pusuya yattığına da inanıyorum. Öyleyse intikam bizim adımız olsun. Bradshaw’ı çağır.”

Çağrılan uşak içeri geldi; yüzü bembeyaz, sinirleri gergindi.

“Kendini toparla, Bradshaw,” dedi avukat. “Bu belirsizliğin hepinizi yıprattığını biliyorum; ama artık bu işe son vermeye karar verdik. Poole’la ben çalışma odasına zorla gireceğiz. Her şey yolundaysa, omuzlarım suçu üstlenmeye yeter. Yine de gerçekten bir terslik varsa ya da bir suçlu arka taraftan kaçmaya kalkarsa diye, sen ve oğlan iki sağlam sopa alıp köşeyi dolanın ve laboratuvar kapısında nöbet tutun. Yerlerinize geçmeniz için on dakika veriyoruz.”

Bradshaw çıkınca avukat saatine baktı. “Şimdi Poole, biz de yerimizi alalım,” dedi. Ateş demirini koltuğunun altına sıkıştırıp avluya doğru önden yürüdü. Bulutlar ayın önünü kapatmış, ortalık iyice kararmıştı. Derin bir kuyu gibi duran yapının içine yalnızca ara sıra esen rüzgâr giriyor, mum ışığını ayaklarının çevresinde bir o yana bir bu yana savuruyordu. Sonunda tiyatronun korunaklı yerine ulaşıp sessizce beklemek üzere oturdular. Londra’nın uğultusu çevrelerinde ağır ağır sürüyordu; yakınlarındaysa sessizliği yalnızca çalışma odasının zemininde gidip gelen ayak sesleri bozuyordu.

“Bütün gün böyle dolaşır efendim,” diye fısıldadı Poole. “Gecenin büyük bölümünde de. Yalnız eczacıdan yeni bir numune geldiğinde biraz duruyor. Ah, vicdan azabı dinlenmenin ne büyük düşmanı! Ah efendim, her adımında haksız yere dökülmüş kan var! Ama yine dinleyin, biraz daha yakından—kulak kesilin Bay Utterson, söyleyin: Bu doktorun ayak sesi mi?”

Adımlar yavaş olmasına rağmen hafif ve tuhaftı; belli bir ritimle salınıyordu. Henry Jekyll’ın ağır, gıcırdayan yürüyüşünden büsbütün farklıydı. Utterson içini çekti. “Hiç başka bir şey olmuyor mu?” diye sordu.

Poole başını salladı. “Bir kez,” dedi. “Bir kez ağladığını duydum!”

“Ağladığını mı? Nasıl yani?” diye sordu avukat; birdenbire içine çöken dehşet ürpertisini hissederek.

“Bir kadın ya da kayıp bir ruh gibi ağlıyordu,” dedi kahya. “Oradan ayrılırken yüreğim öyle burkulmuştu ki ben de ağlayabilirdim.”

On dakika dolmak üzereydi. Poole, balta yığınla ambalaj samanının altından çıkarıp aldı; saldırı sırasında yollarını aydınlatsın diye mumu en yakın masaya koydular. Sessiz gecede sabırlı ayak hâlâ bir aşağı bir yukarı gezinirken, nefeslerini tutup kapıya yaklaştılar.

“Jekyll!” diye gürledi Utterson. “Seni görmek istiyorum.” Bir an bekledi ama yanıt gelmedi. “Seni uyarıyorum: Kuşkularımız uyandı; seni mutlaka göreceğim,” diye sürdürdü. “Güzel yoldan olmazsa zorla! Rızanla olmazsa kaba kuvvetle!”

“Utterson,” dedi içeriden bir ses, “Tanrı aşkına, merhamet et!”

“Ah, bu Jekyll’ın sesi değil, Hyde’ın sesi!” diye bağırdı Utterson. “Kapıyı kır, Poole!”

Poole baltayı omzunun üstünde savurdu; darbe binayı sarstı, kırmızı kumaş kapı kilidine ve menteşelerine çarparak geriye sıçradı. Çalışma odasından, hayvani bir dehşet çığlığı gibi uğursuz bir çığlık yükseldi. Balta yeniden kalktı; paneller bir kez daha gürültüyle çarpıp çerçeve yerinden oynadı. Darbe dört kez indi; ama ahşap sağlam, kapı donanımı da üstün işçilikti. Kilit ancak beşinci darbede parçalandı ve kırık dökük kapı halının üzerine doğru içeri düştü.

Saldırının gürültüsü ve ardından çöken sessizlik karşısında irkilen adamlar biraz geri çekilip içeri baktılar. Gözlerinin önünde çalışma odası sessiz lamba ışığında uzanıyordu: ocakta güzel bir ateş yanıp çıtırdıyor, su ısıtıcısı ince bir sesle ötüyor, bir iki çekmece açık duruyor, çalışma masasında kâğıtlar düzgünce dizilmiş, ateşin yakınındaysa çay takımı hazırlanmıştı. Kimya dolaplarının camlı kapakları olmasa, o gece Londra’daki en sıradan oda denebilirdi buraya.

Odanın tam ortasında, şiddetle kıvranmış ve hâlâ seğiren bir adamın bedeni yatıyordu. Parmak uçlarında yaklaşıp onu sırtüstü çevirdiler; yüzünü görünce Edward Hyde olduğunu anladılar. Üzerindeki giysiler ona çok büyüktü; doktorun bedenine göre dikilmişlerdi. Yüzündeki kaslar hâlâ hayat belirtisiymiş gibi oynuyordu, ama hayat çoktan tükenmişti. Elindeki ezilmiş şişeden ve havada asılı kalan keskin badem kokusundan Utterson, kendini öldüren birinin bedenine baktığını anladı.

“Çok geç kaldık,” dedi sertçe. “Kurtarmak için de cezalandırmak için de. Hyde hesabını verdi; şimdi efendinizin bedenini bulmamız gerekiyor.”

Yapının büyük bölümü, zemin katın neredeyse tamamını kaplayan ve yukarıdan ışık alan tiyatro ile bir ucunda üst katı oluşturan ve avluya bakan çalışma odasından oluşuyordu. Bir koridor tiyatroyu ara sokaktaki kapıya bağlıyordu; çalışma odasıysa ikinci bir merdivenle koridora ayrı bir geçitten açılıyordu. Ayrıca birkaç karanlık dolap ve geniş bir bodrum vardı. Şimdi hepsini baştan sona aradılar. Dolapların hepsi boştu; kapılarından dökülen toz, uzun zamandır açılmadıklarını gösteriyordu. Bodrumsa Jekyll’dan önce burada çalışan cerrahın döneminden kalma, çoğu işe yaramaz eşyayla doluydu. Kapıyı açar açmaz, yıllardır girişi mühürleyen kalın bir örümcek ağı örtüsünün düşmesi, daha fazla aramanın boşuna olacağını gösterdi. Henry Jekyll’dan hiçbir iz yoktu; ne ölü ne diri.

Poole koridorun taş döşemesine ayağını vurdu. Sesi dinleyerek, “Buraya gömülmüş olmalı,” dedi.

“Ya da kaçmış olabilir,” dedi Utterson ve ara sokaktaki kapıyı incelemek için döndü. Kapı kilitliydi; yakınındaki taş zeminde, pas tutmuş anahtarı buldular.

“Bu anahtar kullanılmış gibi görünmüyor,” dedi avukat.

“Kullanılmış mı!” diye yineledi Poole. “Kırık olduğunu görmüyor musunuz efendim? Sanki biri üstüne basmış gibi.”

“Evet,” diye devam etti Utterson, “kırık yerleri de paslanmış.” İki adam korkuyla birbirine baktı. “Bunu anlayamıyorum Poole,” dedi avukat. “Çalışma odasına dönelim.”

Sessizce merdiveni çıktılar; arada bir cesede dehşetle göz atarak çalışma odasının içindekileri daha dikkatli incelemeye koyuldular. Bir masada kimyasal çalışmaların izleri vardı. Birkaç cam tabağa, sanki talihsiz adamın tamamlayamadığı bir deney içinmiş gibi, beyaz bir tuzdan ölçülüp konmuş küçük yığınlar dizilmişti.

“Bana durmadan getirtip durduğu ilaç bu,” dedi Poole. Tam o sırada su ısıtıcısı ürkütücü bir gürültüyle taştı.

Bu ses onları şöminenin yanına götürdü. Rahat koltuk ateşe doğru çekilmişti; çay takımı oturan kişinin yanı başında hazır duruyordu, fincana şeker bile konmuştu. Rafta birkaç kitap vardı; biri çay takımının yanında açık duruyordu. Utterson, Jekyll’ın büyük hayranlık duyduğunu birkaç kez söylediği dindar bir eserin, kendi el yazısıyla düşülmüş sarsıcı küfürlü notlarla dolu olduğunu görünce şaşkına döndü.

Odayı incelemeyi sürdürürken boy aynasının karşısına geldiler; derinliklerine bakarken istemsizce dehşete kapıldılar. Fakat ayna öyle çevrilmişti ki onlara yalnızca tavanda oynayan kızıl ışığı, dolapların camlı yüzeyinde yüzlerce kez parıldayan ateşi ve eğilip içeri bakan kendi solgun, korkmuş yüzlerini gösteriyordu.

“Bu ayna tuhaf şeylere tanıklık etmiştir efendim,” diye fısıldadı Poole.

“Kendisinden daha tuhafına tanıklık etmemiştir herhâlde,” diye aynı ses tonuyla karşılık verdi avukat. “Jekyll bu aynayı…” Derken irkilip sözünü kesti; kendini toparlayınca, “Jekyll bunu ne diye istemiş olabilir?” dedi.

“İşte onu siz söyleyin!” dedi Poole. Sonra çalışma masasına yöneldiler. Kâğıtların düzgünce dizildiği masanın üstünde büyük bir zarf vardı; en üstte duruyordu ve doktorun el yazısıyla Bay Utterson’ın adı yazılmıştı. Avukat zarfı açtı; içinden birkaç kâğıt yere düştü. İlki, altı ay önce geri verdiği vasiyetnameyle aynı tuhaf ifadelerle kaleme alınmıştı: ölüm hâlinde vasiyet, ortadan kaybolma hâlindeyse bağış belgesi olacaktı. Ancak avukat, Edward Hyde adının yerinde, tarif edilemez bir şaşkınlıkla Gabriel John Utterson adını okudu. Poole’a, sonra kâğıda, en sonunda da halının üzerinde uzanan ölü suçluya baktı.

“Başım dönüyor,” dedi. “Bunca gündür her şeye o hâkimdi; benden hoşlanması için bir neden yoktu; yerime geçtiğini görünce öfkeden kudurmuş olmalıydı. Ama bu belgeyi yok etmemiş.”

Sonraki kâğıdı aldı. Doktorun el yazısıyla yazılmış kısa bir nottu; en üstünde tarih vardı. “Ah Poole!” diye bağırdı avukat. “Bugün de burada ve hayattaymış. Bu kadar kısa sürede ortadan kaldırılmış olamaz; hâlâ yaşıyor olmalı, kaçmış olmalı! Peki neden kaçtı? Nasıl kaçtı? Öyleyse buna intihar diyebilir miyiz? Dikkatli olmalıyız. Efendinizi korkunç bir felakete sürükleyebileceğimizi şimdiden görüyorum.”

“Neden okumuyorsunuz efendim?” diye sordu Poole.

“Çünkü korkuyorum,” diye ciddi bir sesle karşılık verdi avukat. “Umarım korkmamı gerektirecek bir şey yoktur!” Bunu söyleyip kâğıdı gözlerine yaklaştırdı ve okumaya başladı:

“Sevgili Utterson’ım,—Bu mektup eline geçtiğinde, hangi koşullar altında olacağını öngörecek ferasete sahip olmadığım bir biçimde ortadan kaybolmuş olacağım; ama içgüdüm ve adını koyamadığım durumumun bütün koşulları, sonun kesin ve yakın olduğunu söylüyor. Öyleyse git ve önce Lanyon’ın eline bırakacağını söylediği anlatıyı oku; daha fazlasını öğrenmek istersen, itirafına geç:

“Sana layık olmayan ve mutsuz dostun,

“HENRY JEKYLL.”

“Üçüncü bir zarf daha mı vardı?” diye sordu Utterson.

“Buyurun efendim,” dedi Poole ve birkaç yerinden mühürlenmiş, hayli kalın bir paketi ona uzattı.

Avukat paketi cebine koydu. “Bu kâğıttan kimseye söz etmeyelim. Efendiniz kaçtıysa ya da öldüyse, en azından itibarını kurtarabiliriz. Saat on oldu; eve gidip bu belgeleri sessizce okumalıyım. Gece yarısından önce dönerim; o zaman polisi çağırırız.”

Tiyatro odasının kapısını arkalarından kilitleyip dışarı çıktılar. Utterson, hizmetkârları bir kez daha holde ateşin çevresinde bırakıp, bu gizemin artık açıklanacağı iki anlatıyı okumak üzere ağır adımlarla bürosuna döndü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…