Dr. Jekyll ve Bay Hyde kitap kapağı

6. bölüm / 10

Dr. Lanyon'un Şaşırtıcı Olayı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 10Şu an: Dr. Lanyon'un Şaşırtıcı Olayı

DR. LANYON'UN ŞAŞIRTICI OLAYI
Zaman geçti; Sir Danvers'ın ölümünün halkın uğradığı bir haksızlık sayılması üzerine ödül olarak binlerce sterlin teklif edildi, ama Bay Hyde polisin gözünden, sanki hiç yaşamamış gibi kayboldu. Geçmişinin büyük bölümü ortaya çıkarıldı; üstelik hepsi de rezalet doluydu: adamın hem duygusuzca hem de şiddetle sergilediği zalimliğine, iğrenç yaşamına, tuhaf dostlarına ve hayatını sarmış gibi görünen nefrete dair hikâyeler yayıldı; ama nerede olduğuna ilişkin tek bir fısıltı bile duyulmadı. Cinayet sabahı Soho'daki evden ayrıldığı andan itibaren, sanki silinip gitmişti. Zaman geçtikçe Bay Utterson da korkusunun harareti yatışınca kendine gelmeye, iç huzurunu yeniden bulmaya başladı. Onun düşüncesine göre, Bay Hyde'ın ortadan kaybolması Sir Danvers'ın ölümünün fazlasıyla karşılığıydı. Bu kötü etki artık ortadan kalktığından, Dr. Jekyll için yeni bir hayat başladı. Gözlerden uzak yaşamına son verdi, dostlarıyla yeniden görüşmeye başladı, yine onların sık sık ağırladığı bir konuk ve ev sahibi oldu; eskiden beri hayırseverliğiyle tanınırken, şimdi dindarlığıyla da aynı ölçüde öne çıkıyordu. Meşguldü, sık sık açık havaya çıkıyor, iyilik yapıyordu; yüzü, içten gelen bir hizmet duygusuyla aydınlanıp canlanmış gibiydi. Doktor iki aydan uzun bir süre boyunca huzur içinde yaşadı.

8 Ocak'ta Utterson, doktorun evinde küçük bir grupla yemek yemişti; Lanyon da oradaydı ve ev sahibinin yüzü, üçü ayrılmaz dost oldukları eski günlerdeki gibi, birinden ötekine dönüp durmuştu. Ayın 12'sinde, sonra da 14'ünde avukatın içeri girmesine izin verilmedi. Poole, “Doktor evden çıkamıyor, kimseyle görüşmüyor,” dedi. Utterson 15'inde yeniden denedi, yine geri çevrildi. Son iki aydır dostunu neredeyse her gün görmeye alışmış olduğundan, bu yeniden başlayan yalnızlık içini kararttı. Beşinci gece Guest'i yemeğe çağırdı; altıncı gece de Dr. Lanyon'a gitti.

En azından orada içeri alınmaması söz konusu değildi; ama içeri girdiğinde doktorun görünüşündeki değişiklik karşısında sarsıldı. Ölüm hükmü yüzüne açıkça yazılmıştı. Al yanaklı adam solmuş, etleri erimişti; gözle görülür biçimde saçları dökülmüş, yaşlanmıştı. Yine de avukatın dikkatini çeken, bu hızlı bedensel çöküşün belirtilerinden çok, gözlerindeki ifade ve tavrındaki bir niteliğin zihninin derinliklerine yerleşmiş bir dehşete tanıklık etmesiydi. Doktorun ölümden korkması pek akla yatkın değildi; yine de Utterson bundan kuşkulanmaya meyletti. “Evet,” diye düşündü, “doktor; kendi hâlini ve ömrünün sayılı günleri kaldığını bilmesi gerekir. Bu bilgiye dayanması da fazla ağır geliyor.” Utterson, sağlıksız görünüşünden söz ettiğinde ise Lanyon, başına geleceklerden emin bir adamın vakarıyla, artık kurtuluşu olmadığını söyledi.

“Bir şok geçirdim,” dedi, “ve bunu asla atlatamayacağım. Birkaç haftalık ömrüm kaldı. Eh, hayat güzeldi; seviyordum onu; evet efendim, severdim. Bazen düşünüyorum da, her şeyi bilseydik, buradan göçüp gitmeye daha çok sevinirdik.”

“Jekyll da hasta,” dedi Utterson. “Onu gördünüz mü?”

Ama Lanyon'un yüzü değişti ve titreyen elini kaldırdı. “Dr. Jekyll'ı bir daha görmek ya da ondan söz edildiğini duymak istemiyorum,” dedi yüksek ve titrek bir sesle. “O kişiyle tüm ilişkimi kestim; ölü saydığım birinden söz etmemenizi rica ediyorum.”

“Hadi canım,” dedi Bay Utterson; uzun bir sessizliğin ardından, “Yapabileceğim bir şey yok mu?” diye sordu. “Üçümüz de çok eski dostuz, Lanyon; başkalarını dost edinecek kadar yaşayamayacağız.”

“Yapılacak bir şey yok,” diye karşılık verdi Lanyon; “kendisine sorun.”

“Beni kabul etmiyor,” dedi avukat.

“Buna şaşırmadım,” diye karşılık verdi. “Bir gün, Utterson, ben öldükten sonra, belki bu işin doğrusunu yanlışını öğrenirsiniz. Size anlatamam. Bu arada, oturup benimle başka şeylerden konuşabiliyorsanız, Tanrı aşkına kalın; ama bu lanet olası konudan uzak duramayacaksanız, Tanrı aşkına gidin, çünkü buna dayanamıyorum.”

Utterson eve varır varmaz oturup Jekyll'a bir mektup yazdı; evine alınmamasından yakındı ve Lanyon'la aralarındaki bu üzücü kopuşun nedenini sordu. Ertesi gün, çoğu yürek burkucu, kimi zaman da karanlık ve esrarengiz bir dille yazılmış uzun bir yanıt aldı. Lanyon'la aralarındaki kavganın telafisi yoktu. Jekyll şöyle yazmıştı: “Eski dostumuzu suçlamıyorum, ama bir daha karşılaşmamamız gerektiği konusunda onunla aynı fikirdeyim. Bundan böyle bütünüyle gözlerden uzak bir hayat sürmek niyetindeyim; kapım sana bile sık sık kapalı olursa şaşırma, dostluğumdan da kuşku duyma. Bırak beni kendi karanlık yolumda ilerleyeyim. Adını koyamayacağım bir cezayı ve tehlikeyi kendi üzerime çektim. Günahkârların en büyüğü bensem, acı çekenlerin de en büyüğüyüm. Bu dünyanın insanı böylesine güçsüz bırakan acılara ve dehşetlere yer verdiğini düşünemezdim; Utterson, bu yazgının yükünü hafifletmek için yapabileceğin tek şey suskunluğuma saygı göstermek.” Utterson şaşkına dönmüştü; Hyde'ın karanlık etkisi ortadan kalkmış, doktor eski işlerine ve dostluklarına dönmüştü; daha bir hafta önce, önünde neşeli ve saygın bir yaşlılık vaatleriyle dolu bir gelecek uzanıyordu. Şimdiyse dostluğu, iç huzuru ve hayatının bütün akışı bir anda yıkılmıştı. Böylesine büyük ve hazırlıksız bir değişiklik deliliğe işaret ediyordu; ama Lanyon'un tavrı ve sözleri düşünüldüğünde, bunun daha derinde yatan bir nedeni olmalıydı.

Bir hafta sonra Dr. Lanyon yatağa düştü ve iki hafta bile geçmeden öldü. Utterson'ın büyük üzüntü duyduğu cenaze töreninin ertesi gecesi, avukat çalışma odasının kapısını kilitledi. Kasvetli bir mumun ışığında oturup, ölmüş dostunun el yazısıyla adreslenmiş ve mührüyle mühürlenmiş bir zarf çıkardı; önüne koydu. Üzerine büyük harflerle şöyle yazılmıştı: “ÖZELDİR: G. J. Utterson'ın eline verilecek; YALNIZCA kendisine; kendisi önce ölürse, okunmadan imha edilecek.” Avukat içindekileri görmekten korkuyordu. “Bugün bir dostumu toprağa verdim,” diye düşündü; “ya bu da bir başkasına mal olursa?” Sonra korkusunu sadakatsizlik sayıp mührü kırdı. İçinden, o da mühürlenmiş ve kapağına “Dr. Henry Jekyll'ın ölümü ya da ortadan kaybolmasına dek açılmayacak” yazılmış başka bir zarf çıktı. Utterson gözlerine inanamadı. Evet, ortadan kaybolma denmişti; tıpkı uzun zaman önce yazarı Jekyll'a iade ettiği o çılgın vasiyetnamede olduğu gibi, yine ortadan kaybolma düşüncesiyle Henry Jekyll'ın adı yan yana getirilmişti. Ama vasiyetnamede bu düşünce, Hyde adlı adamın uğursuz imasından kaynaklanıyordu; oraya fazlasıyla açık ve korkunç bir amaçla konmuştu. Lanyon'un elinden çıkmış bu yazı ne anlama gelebilirdi? Mütevelli olarak büyük bir merak duydu; yasağı çiğneyip bu gizemlerin dibine hemen inmek istiyordu. Ama meslek onuru ve ölmüş dostuna bağlılığı onu sıkı sıkıya bağlıyordu; paket, özel kasasının en dip köşesinde beklemeye bırakıldı.

Merakı bastırmak başka, ona yenik düşmemek başkadır; Utterson'ın o günden sonra hayatta kalan dostunun yanına gitmeyi aynı hevesle isteyip istemediği kuşkuludur. Onu iyi düşünüyordu; ama aklı kaygılı ve korkuluydu. Ziyarete gittiği de oluyordu, ama belki de içeri alınmayınca rahatlıyordu; belki yüreğinin derininde, o gönüllü tutsaklık evine kabul edilip esrarengiz münzeviyle oturup konuşmaktansa, eşiğin önünde Poole'la konuşmayı, açık kentin havasına ve seslerine karışmayı tercih ediyordu. Poole'un vereceği haberler pek iç açıcı değildi. Anlaşılan doktor, artık her zamankinden çok, laboratuvarın üstündeki çalışma odasına kapanıyordu; bazen orada yatıp uyuyordu. Keyifsizdi, gitgide daha sessizleşmişti, kitap okumuyordu; aklında bir şey var gibiydi. Utterson bu değişmeyen haberleri duymaya öyle alıştı ki ziyaretlerini yavaş yavaş seyreltti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…