Dr. Jekyll ve Bay Hyde kitap kapağı

4. bölüm / 10

Carew Cinayeti Davası

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 10Şu an: Carew Cinayeti Davası

CAREW CİNAYETİ DAVASI
Aradan neredeyse bir yıl geçmişti. 18—— yılının Ekim ayında Londra, olağanüstü vahşette ve kurbanının yüksek konumu nedeniyle daha da dikkat çekici bir cinayetle sarsıldı. Ayrıntılar az ama çarpıcıydı. Nehirden pek uzak olmayan bir evde tek başına yaşayan bir hizmetçi kız, saat on bir sularında yatmak için üst kata çıkmıştı. Küçük saatlerde kentin üzerine sis çökse de gecenin ilk bölümü bulutsuzdu; kızın penceresinden görünen sokak dolunay ışığıyla pırıl pırıl aydınlanıyordu. Anlaşılan hayal kurmayı severdi; pencerenin hemen altındaki sandığın üzerine oturup düşüncelere dalmıştı. (Bu olayı anlatırken gözyaşları içinde söylediğine göre) hayatında hiçbir zaman bütün insanlarla daha barışık hissetmemiş, dünyaya daha sevecen gözle bakmamıştı. Orada otururken, beyaz saçlı, yaşlı ve yakışıklı bir beyefendinin sokaktan yaklaştığını fark etti; onunla karşılaşmak üzere ilerleyen, boyu posu pek küçük başka bir beyefendi ise başta daha az dikkatini çekmişti. Konuşabilecek kadar yaklaştıklarında —tam da kızın penceresinin altındaydılar— yaşlı adam ötekine pek hoş ve nazik bir tavırla eğilerek selam verdi, söze başladı. Konu pek önemli görünmüyordu; hatta yaşlı adamın işaret edişinden, bazen yalnızca yol soruyormuş gibi bir izlenim doğuyordu. Ama konuşurken ay ışığı yüzüne vuruyordu; kız onu izlemekten hoşlanmıştı, çünkü yüzünde öylesine masum, eski zamanlardan kalma bir iyilik, üstelik sağlam bir özsaygıdan doğan bir yücelik var gibiydi. Derken bakışları ötekine kaydı ve bir zamanlar efendisini ziyaret etmiş, kendisinin de antipati duyduğu Bay Hyde'ı tanıyınca şaşırdı. Elinde ağır bir baston vardı; onunla oyalanıp duruyordu. Ama tek kelime etmeden, güçlükle dizginlediği bir sabırsızlıkla dinliyor gibiydi. Sonra birden öfkeyle alevlendi; ayağını yere vurdu, bastonunu savurdu ve (hizmetçinin anlattığına göre) delirmiş gibi davranmaya başladı. Yaşlı beyefendi, şaşkın ve biraz da incinmiş bir edayla bir adım geriledi. Bunun üzerine Bay Hyde bütün sınırları aştı ve onu bastonuyla yere serdi. Bir sonraki anda, maymunu andıran bir öfkeyle kurbanını ayakları altında eziyor, kemiklerin duyulur biçimde kırıldığı ve bedenin yola sıçradığı bir darbe yağmurunu üzerine indiriyordu. Bu manzara ve seslerin dehşetiyle hizmetçi kız bayıldı.

Kendine geldiğinde saat ikiydi; polisi çağırdı. Katil çoktan kaçmıştı ama kurbanı sokağın ortasında, inanılmaz derecede parçalanmış hâlde yatıyordu. Cinayette kullanılan baston ender bulunan, son derece sert ve ağır bir ağaçtandı; yine de bu akıl almaz vahşetin altında ortasından kırılmıştı. Parçalanmış yarılardan biri yakındaki oluğa yuvarlanmıştı; ötekiyse kuşkusuz katil tarafından götürülmüştü. Kurbanın üzerinde bir kese ve altın bir saat bulundu; kartvizit ya da kâğıt yoktu, yalnızca muhtemelen postaya vermek üzere taşıdığı, mühürlenmiş ve damgalanmış bir zarf vardı. Zarfın üzerinde Bay Utterson'ın adı ve adresi yazılıydı.

Zarf, ertesi sabah avukat yataktan kalkmadan kendisine getirildi. Zarfı görüp olayın ayrıntılarını dinler dinlemez dudaklarını ciddi bir ifadeyle büzdü. “Cesedi görmeden bir şey söylemeyeceğim,” dedi. “Bu çok ciddi olabilir. Giyinirken lütfen bekleyin.” Aynı ciddi ifadeyle kahvaltısını aceleyle bitirip cesedin götürüldüğü polis merkezine gitti. Hücreye girer girmez başını salladı.

“Evet,” dedi, “onu tanıyorum. Üzülerek söylüyorum ki bu Sir Danvers Carew.”

“Aman Tanrım, efendim,” diye haykırdı görevli, “olabilir mi?” Bir sonraki anda gözleri mesleki hırsla parladı. “Bu olay çok ses getirecek,” dedi. “Belki adamı bulmamıza da yardım edebilirsiniz.” Hizmetçi kızın gördüklerini kısaca anlattı ve kırık bastonu gösterdi.

Bay Utterson, Hyde adını duyduğunda zaten irkilmişti; baston önüne konunca artık kuşku duymasına imkân kalmadı. Kırılmış, hırpalanmış hâline rağmen bunun yıllar önce Henry Jekyll'a bizzat hediye ettiği baston olduğunu tanıdı.

“Bu Bay Hyde kısa boylu biri mi?” diye sordu.

“Hizmetçi kız onu özellikle kısa boylu ve özellikle de kötü görünümlü diye tarif ediyor,” dedi görevli.

Bay Utterson düşündü; sonra başını kaldırdı. “Benim arabamla gelirseniz,” dedi, “sizi evine götürebileceğimi sanıyorum.”

Saat sabah dokuza yaklaşıyordu; mevsimin ilk sisi çökmüştü. Çikolata renginde yoğun bir örtü gökyüzüne çökmüş, ama rüzgâr bu çarpışan sis bulutlarına durmadan saldırıp onları dağıtıyordu. Araba sokak sokak ağır ağır ilerlerken Bay Utterson alacakaranlığın şaşırtıcı sayıda tonuna ve rengine tanık oldu: Bir yerde akşamın sonu gibi karanlık basıyor, başka bir yerde tuhaf bir yangının ışığıymışçasına zengin, uğursuz bir kahverengi parıltı beliriyordu; derken sis bir anlığına dağılıyor, döne döne ilerleyen kıvrımların arasından solgun bir gün ışığı huzmesi süzülüyordu. Değişen bu görüntüler altında görünen Soho'nun kasvetli mahallesi; çamurlu sokakları, pejmürde yayaları ve bu kederli karanlık istilasıyla savaşmak için hiç söndürülmemiş ya da yeniden yakılmış sokak lambalarıyla, avukata kâbuslardaki bir kentin semti gibi görünüyordu. Üstelik zihninden geçenler de en koyu renkteydi. Yanındaki yol arkadaşına baktığında, en dürüst insanı bile zaman zaman sarabilen kanundan ve kanun görevlilerinden duyulan korkunun bir parçasını hissetti.

Araba verilen adreste durduğunda sis biraz hafifledi ve Bay Utterson'a pis, bakımsız bir sokak gösterdi: bir cin meyhanesi, ucuz bir Fransız lokantası, bir penilik fasiküller ve iki penilik salatalar satan bir dükkân, kapı ağızlarında kümelenmiş bir sürü yırtık pırtık çocuk ve ellerinde anahtarlarla sabah içkisini içmeye çıkan, çeşitli milletlerden birçok kadın... Bir sonraki anda sis yine o bölgenin üzerine çöktü; koyu toprak kahverengisiydi ve onu çevresindeki rezil manzaradan ayırdı. Burası Henry Jekyll'ın gözdesinin eviydi; çeyrek milyon sterlin miras alacak bir adamın.

Fildişi gibi solgun yüzlü, gümüş saçlı yaşlı bir kadın kapıyı açtı. İkiyüzlülüğün düzelttiği kötü bir yüzü vardı ama tavırları kusursuzdu. Evet, buranın Bay Hyde'ın evi olduğunu, ancak kendisinin evde bulunmadığını söyledi; gece çok geç saatte gelmiş, bir saatten az kalıp yeniden çıkmıştı. Bu olağandışı değildi; alışkanlıkları çok düzensizdi ve sık sık ortadan kaybolurdu. Örneğin, dün gelene dek onu neredeyse iki aydır görmemişti.

“Pekâlâ, öyleyse odalarını görmek istiyoruz,” dedi avukat. Kadın bunun imkânsız olduğunu söylemeye başlayınca ekledi: “Bu kişinin kim olduğunu söylemem daha iyi olur. Bu, Scotland Yard'dan Müfettiş Newcomen.”

Kadının yüzünde tiksindirici bir sevinç parladı. “Aa!” dedi. “Başını belaya mı sokmuş? Ne yaptı?”

Bay Utterson ile müfettiş bakıştılar. “Pek sevilen biri değilmiş gibi görünüyor,” dedi müfettiş. “Şimdi, iyi kadın, şu beyefendiyle birlikte evi şöyle bir gezmemize izin verin.”

Yaşlı kadının dışında boş olan evin tamamında Bay Hyde yalnızca iki oda kullanmıştı; ama bu odalar lüks ve zevkle döşenmişti. Bir dolap şarapla doluydu; sofra takımları gümüş, masa örtüleri zarifti. Duvarlarda iyi bir tablo asılıydı; Utterson bunun, sanat konusunda epey bilgili olan Henry Jekyll'ın hediyesi olduğunu düşündü. Halıların havı yoğundu, renkleri göze hoş geliyordu. Ne var ki odalar o sırada yakın zamanda aceleyle didik didik aranmış olduklarını gösteren izlerle doluydu: Giysiler cepleri dışarı çevrilmiş hâlde yerde yatıyor, kilitli çekmeceler açık duruyor, şöminenin içinde de sanki birçok kâğıt yakılmış gibi bir kül yığını görünüyordu. Müfettiş bu közlerin arasından, ateşe dayanmış yeşil bir çek defterinin dip ucunu çıkardı. Bastonun öteki yarısı kapının arkasında bulundu. Bu, kuşkularını kesinleştirdiğinden görevli memnuniyetini gizlemedi. Bankaya gidip katilin hesabında birkaç bin sterlin bulunduğunu öğrenmesi de sevincini tamamladı.

“Bana güvenebilirsiniz, efendim,” dedi Bay Utterson'a. “Onu avucumun içine aldım. Aklını yitirmiş olmalı; yoksa bastonu, hele çek defterini yakmak yerine bırakmazdı. Hem, o adam için para hayattır. Bankada onu beklemek ve ilanları bastırmak dışında yapacak işimiz yok.”

Ancak bu son iş o kadar kolay değildi; çünkü Bay Hyde'ın tanıdığı pek az kişi vardı. Hizmetçi kızın efendisi bile onu yalnızca iki kez görmüştü. Ailesine dair hiçbir iz bulunamıyordu; fotoğrafı hiç çekilmemişti. Onu tarif edebilen birkaç kişi de sıradan gözlemcilerin yapacağı gibi birbirinden çok farklı şeyler söylüyordu. Yalnızca bir noktada anlaşmışlardı: kaçak, kendisini görenlerde, dile getirilemeyen bir biçim bozukluğunun rahatsız edici izlenimini bırakıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…