Bölümler 10Şu an: Mektup Olayı
- 1 Kapının Öyküsü1.666 kelime
- 2 Bay Hyde’ın İzinde2.103 kelime
- 3 Dr. Jekyll Gayet Rahattı545 kelime
- 4 Carew Cinayeti Davası1.136 kelime
- 5 Mektup Olayı1.146 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Dr. Lanyon'un Şaşırtıcı Olayı1.022 kelime
- 7 Penceredeki Olay372 kelime
- 8 Son Gece3.010 kelime
- 9 Dr. Lanyon’ın Anlatısı1.799 kelime
- 10 Henry Jekyll’ın Olaya Dair Eksiksiz Açıklaması4.592 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
MEKTUP OLAYI
Öğleden sonra geç bir saatte Bay Utterson, Dr. Jekyll'ın evine ulaştı. Poole onu hemen içeri aldı; mutfak hizmetlilerinin bulunduğu yerlerden geçirip, bir zamanlar bahçe olan avlunun ötesindeki binaya götürdü. Bu binaya kimi zaman laboratuvar, kimi zaman da diseksiyon odaları denirdi. Doktor evi ünlü bir cerrahın mirasçılarından satın almıştı; kendi ilgi alanları anatomiden çok kimyaya yakın olduğundan bahçenin alt ucundaki yapının kullanım amacını değiştirmişti. Avukat, arkadaşının evinin bu bölümünde ilk kez ağırlanıyordu. Penceresiz, kasvetli binaya merakla baktı; bir zamanlar hevesli öğrencilerle dolup taşan, şimdi ise çıplak ve sessiz duran amfiye geçerken tuhaf ve itici bir yabancılık hissiyle çevresini süzdü. Masalar kimyasal araç gereçlerle doluydu; yerde kasalarla ambalaj samanı dağınık duruyordu; sisli kubbeden içeri belli belirsiz ışık sızıyordu. En dipteki merdivenler kırmızı çuha kaplı bir kapıya çıkıyordu. Bay Utterson sonunda bu kapıdan geçerek doktorun çalışma odasına alındı. Geniş oda, çevresi camlı dolaplarla kaplı ve bir ayaklı boy aynasıyla yazı masasının da aralarında bulunduğu eşyalarla döşenmişti. Avluya bakan üç tozlu penceresinde demir parmaklıklar vardı. Şöminede ateş yanıyordu; şömine rafında bir lamba yakılmıştı, çünkü evlerin içinde bile sis yoğunlaşmaya başlamıştı. Sıcaklığın hemen yanı başında Dr. Jekyll oturuyordu; ölümcül derecede hasta görünüyordu. Ziyaretçisini karşılamak için ayağa kalkmadı, soğuk elini uzatıp değişmiş bir sesle hoş geldin dedi.
“Şimdi,” dedi Bay Utterson, Poole yanlarından ayrılır ayrılmaz, “haberi duydunuz mu?”
Doktor ürperdi. “Meydanda bağırıyorlardı,” dedi. “Yemek odamdan duydum.”
“Bir şey soracağım,” dedi avukat. “Carew benim müvekkilimdi; ama siz de öylesiniz ve ne yaptığımı bilmek istiyorum. Bu adamı saklayacak kadar aklınızı yitirmediniz, değil mi?”
“Utterson, Tanrı'ya yemin ederim,” diye haykırdı doktor. “Onu bir daha asla görmeyeceğime Tanrı'ya yemin ederim. Bu dünyada onunla işimin bittiğine şerefim üzerine söz veriyorum. Her şey sona erdi. Zaten benim yardımımı istemiyor; onu benim tanıdığım gibi tanımıyorsun. Güvende, tamamen güvende; sözlerimi unutma, bir daha ondan haber alınmayacak.”
Avukat kasvetli bir sessizlikle dinledi; arkadaşının ateşli tavrından hoşlanmamıştı. “Ondan pek emin görünüyorsunuz,” dedi. “Sizin adınıza umarım haklısınızdır. İş mahkemeye varırsa sizin adınız da geçebilir.”
“Ondan tamamen eminim,” diye yanıtladı Jekyll. “Kimseyle paylaşamayacağım kesinlikte gerekçelerim var. Ama bir konuda bana akıl verebilirsiniz. Bir mektup aldım ve bunu polise göstermeli miyim, bilemiyorum. Onu sizin elinize bırakmak isterim, Utterson; sağduyuyla karar vereceğinize eminim. Size büyük güven duyuyorum.”
“Sanırım mektubun onun yakalanmasına yol açmasından korkuyorsunuz?” diye sordu avukat.
“Hayır,” dedi öteki. “Hyde'ın başına ne geleceği umurumda diyemem; onunla işim tamamen bitti. Bu iğrenç işin kendi itibarımı da bir ölçüde açığa çıkardığını düşünüyordum.”
Utterson bir süre düşündü; arkadaşının bencilliğine şaşırmış, ama bir yandan da rahatlamıştı. “Pekâlâ,” dedi sonunda, “mektubu göreyim.”
Mektup dik ve tuhaf bir el yazısıyla yazılmış, “Edward Hyde” diye imzalanmıştı. Kısaca, yazarın velinimeti Dr. Jekyll'ın, binlerce iyiliğini uzun zamandır böylesine nankörce karşılamış olmasına rağmen, onun güvenliği için kaygılanmasına gerek olmadığını bildiriyordu; çünkü kendisinin güvenle bel bağladığı kaçış yolları vardı. Avukat mektubu fena bulmadı; aralarındaki yakınlığa beklediğinden daha olumlu bir ışık düşürüyordu. Geçmişteki kuşkularından ötürü kendini suçladı.
“Zarfı sakladınız mı?” diye sordu.
“Ne yaptığımı düşünmeden önce yaktım,” diye yanıtladı Jekyll. “Ama üzerinde posta damgası yoktu. Not elden verilmiş.”
“Bunu alıp bir gece düşüneyim mi?” diye sordu Utterson.
“Kararı bütünüyle sizin vermenizi istiyorum,” diye karşılık verdi doktor. “Kendime güvenim kalmadı.”
“Pekâlâ, düşüneceğim,” dedi avukat. “Bir şey daha: Vasiyetinizdeki kaybolma koşullarını size Hyde mı dikte etti?”
Doktorun yüzünü bir baygınlık dalgası kaplamış gibiydi; ağzını sımsıkı kapatıp başını salladı.
“Biliyordum,” dedi Utterson. “Seni öldürmek istiyordu. Kıl payı kurtulmuşsun.”
“Çok daha önemli bir şey yaşadım,” diye ciddi bir sesle karşılık verdi doktor. “Bir ders aldım... Tanrım, Utterson, ne büyük bir ders!” Bir an elleriyle yüzünü kapattı.
Avukat çıkarken durup Poole'la birkaç kelime konuştu. “Bu arada,” dedi, “bugün bir mektup bırakılmış. Getiren nasıldı?” Ama Poole, postayla gelenler dışında hiçbir şey gelmediğinden emindi. “Onlar da yalnızca genelgeydi,” diye ekledi.
Bu haber, ziyaretçinin korkularını tazeleyerek oradan ayrılmasına yol açtı. Mektup açıkça laboratuvarın kapısından gelmişti; hatta belki de çalışma odasında yazılmıştı. Öyleyse farklı değerlendirilmesi ve çok daha dikkatle ele alınması gerekiyordu. Avukat giderken gazete satıcıları kaldırımlarda sesleri kısılana kadar bağırıyordu: “Özel baskı! Bir milletvekilinin korkunç cinayeti!” Bu, arkadaşlarından ve müvekkillerinden birinin cenaze söyleviydi. Öteki arkadaşının iyi adının da skandalın girdabına kapılıp gitmesinden duyduğu endişeyi bastıramadı. Vermesi gereken karar en azından hassas bir karardı; alışkanlığı gereği kendine güvenen biri olmasına rağmen, öğüt alma isteği duymaya başlamıştı. Doğrudan öğüt alamazdı; ama belki, diye düşündü, dolaylı yoldan alabilirdi.
Çok geçmeden kendi şöminesinin bir yanında, başkâtibi Bay Guest öte yanında oturuyordu. Aralarında, ateşten özenle hesaplanmış bir uzaklıkta, evinin temellerinde uzun zamandır güneş görmeden beklemiş özel bir eski şarap şişesi duruyordu. Sis hâlâ sular altında kalmış kentin üzerinde kanatlarını kapatmıştı; lambalar kırmızı değerli taşlar gibi parıldıyordu. Alçalmış bulutların boğucu örtüsünün ardından kentin yaşam alayı, büyük atardamarlarından güçlü bir rüzgârı andıran sesle akıp gelmeyi sürdürüyordu. Oysa oda şömine ışığıyla neşeliydi. Şişedeki asitler çoktan çözülüp gitmişti; imparatorluk moru zamanla yumuşamış, vitraylardaki renk koyulaştıkça olduğu gibi derinleşmişti. Yamaçlardaki bağlarda yaşanan sıcak sonbahar öğleden sonralarının parıltısı, serbest kalıp Londra sislerini dağıtmaya hazırdı. Avukat farkında olmadan gevşedi. Bay Guest'ten daha az sır sakladığı kimse yoktu; üstelik saklamayı amaçladığı sırların hepsini gerçekten saklayıp saklayamadığından da emin değildi. Guest doktorun evine birçok kez iş için gitmiş, Poole'u tanımıştı; Bay Hyde'ın evdeki tanıdıklığından habersiz kalmış olması pek mümkün değildi. Bazı sonuçlara varabilirdi. Öyleyse bu gizemi açıklığa kavuşturan bir mektubu görmesi daha iyi olmaz mıydı? Hele Guest el yazısı konusunda büyük bir meraklı ve eleştirmen olduğuna göre, böyle bir adım ona doğal ve nazik görünecekti. Üstelik kâtip akıl danışılabilecek biriydi; böyle tuhaf bir belgeyi okuyup da bir yorumda bulunmadan geçmesi pek olası değildi. Bay Utterson da bu yorumdan yola çıkarak bundan sonraki adımını belirleyebilirdi.
“Sir Danvers'ın başına gelenler çok üzücü,” dedi.
“Evet, efendim, gerçekten. Halkta büyük yankı uyandırdı,” diye karşılık verdi Guest. “Adam elbette deliydi.”
“Bu konudaki görüşünüzü duymak isterim,” dedi Utterson. “Elimde onun el yazısıyla yazılmış bir belge var; aramızda kalsın, ne yapacağımı pek bilmiyorum. İşin en iyi ihtimalle bile tatsız bir yanı var. Ama işte, tam sizin ilgi alanınıza girecek bir şey: Bir katilin imzası.”
Guest'in gözleri parladı; hemen oturup belgeyi büyük bir tutkuyla inceledi. “Hayır efendim,” dedi. “Deli değil; ama tuhaf bir el yazısı.”
“Anlatılanlara bakılırsa, el yazısı da pek tuhafmış,” diye ekledi avukat.
Tam o sırada hizmetçi bir not getirdi.
“Dr. Jekyll'dan mı, efendim?” diye sordu kâtip. “Yazısını tanıdığımı sanmıştım. Özel bir şey mi, Bay Utterson?”
“Yalnızca yemeğe davet. Neden, görmek mi istiyorsunuz?”
“Bir dakika. Teşekkür ederim, efendim.” Kâtip iki kâğıdı yan yana koyup yazılarını dikkatle karşılaştırdı. “Teşekkür ederim, efendim,” dedi sonunda, ikisini de geri verirken. “Çok ilginç bir el yazısı.”
Bir süre sessizlik oldu; Bay Utterson kendi içinde mücadele ediyordu. “Guest, onları neden karşılaştırdınız?” diye birden sordu.
“Şöyle efendim,” diye karşılık verdi kâtip, “oldukça çarpıcı bir benzerlik var; iki el yazısı birçok bakımdan aynı, yalnızca eğimleri farklı.”
“Epey tuhaf,” dedi Utterson.
“Dediğiniz gibi, epey tuhaf,” diye karşılık verdi Guest.
“Bu nottan söz etmezsiniz, değil mi?” dedi patron.
“Hayır efendim,” dedi kâtip. “Anlıyorum.”
Ama Bay Utterson o gece yalnız kalır kalmaz notu kasasına kilitledi; not, o günden sonra orada kaldı. “Ne!” diye düşündü. “Henry Jekyll bir katilin imzasını taklit etmiş!” Damarlarındaki kan dondu.
Bölüm etkileşimi
