1

Bazı kasabalardan ayrılmak kolaydır. Zor olan, orada bıraktığın insanlara bir daha aynı gözlerle bakamamaktır.
Yirmi iki yaşındaki Lâl Arın, annesinin ölümünden sonra on bir yıldır dönmediği sahil kasabası Kıyıyaka'ya geri gelir. Amacı basittir: Annesinden kalan eski evi satmak, eşyaları toplamak ve İstanbul'daki hayatına geri dönmek.
Ancak kasabada hiçbir şey bıraktığı gibi değildir.
Bir zamanlar her yazını geçirdiği iskele çürümeye başlamıştır. Çocukken en sevdiği fırının yerinde bir emlakçı vardır. İnsanlar hâlâ annesinden söz ederken cümlelerini yarıda keser. Ve eski deniz fenerinin ışığı, yıllardır çalışmamasına rağmen bazı geceler denizin üzerinde belirir.
Lâl'in karşısına bir de Kuzey Sayer çıkar.
Kuzey, çocukken en yakın arkadaşı olan, on yedi yaşındayken bir gece hiçbir açıklama yapmadan ondan uzaklaşan çocuktur. Şimdiyse kasabanın eski tekne atölyesinde çalışan, az konuşan, insanlarla arasına görünmez duvarlar ören bir adamdır.
Lâl ondan nefret ettiğini düşünür.
Kuzey ise Lâl'in kendisine neden hâlâ kızgın olduğunu bildiğini sanır.
İkisi de yanılıyordur.
Çünkü on bir yıl önce yaşananların hikâyesini ikisi de yalnızca bir tarafından hatırlamaktadır.
Ve Lâl, annesinin evinde bulduğu, kendi el yazısıyla yazılmış ama hatırlamadığı bir mektubu açtığında, kasabaya dönüşünün tesadüf olmayabileceğini fark eder.