Yeni Bir Şehir, Yeni Bir Hayat

Bir süre sonra Lara,ailesini merak etmeye başlamıştı.

Ders çalışmayı bırakıp televizyonu açtığında haber kanalıyla karşılaştı.
İlgi alanı olmadığı için tam geçiçekken, Haberdeki arabanın ailesine ait olduğunu anladı.

“Evet sayın seyirciler son dakika haberi ile karşınızdayız.İzmir de kimliği belirlenemeyen iki kişinin kaza anı şuan sizlerle.”

Ve kamera görüntüleri çıktı, Lara ne yapacağını şaşırdı televizyona bakakalmıştı.

O sırada biri onu arıyordu.Arayan kişi Teyzesiydi yani ailede sevdiği tek kişi,
“ALO LARA HEMEN İSTANBUL’A GELİYORSUN KIZIM SENİ ORADA BIRAKMAM”
Bir süre sonra kendine gelmiş ve eşyalarını toplamıştı.

Teyzesi uçak bileti almıştı. Hava limanına doğru taksiye binip gitti. Bir kaç saatlik yolculuk sonrası teyzesinin yaşadığı şehre gelmişti. Teyzesi onu havalimanın da gördüğü anda ona sarılmıştı.

BİR YIL SONRA

Teyzesinin küçük mutfağında çay demliyor, duvarda asılı takvim günlerden
“3 Eylül’ü” gösteriyordu.Lara masanın kenarına oturmuş,elindeki çantanın fermuarını
son kez kontrol ediyordu.Her şeyi tamamlamıştı ama içindeki boşluğu dolduracak bir şey yoktu:Vedalaşma Vakti.

Teyzesi karşısına geçti,elinde ince belli bardakla çayı uzattı.Gözlerinde her zamanki
gibi kararlı ama sevgi dolu bir bakış vardı.

“Unutma Lara,” dedi, “Geçmiş seni tanımlar ama yönünü sen belirlersin.Güçlü ol,Kimseye boyun eğme.Sen bu zamana kadar ne acılar atlattın,bir şehir seni korkutmasın.”

Lara’nın boğazı düğümlendi, “Sen olmasaydın…belki ben çoktan pes etmiştim.”
Teyzesi sadece başını salladı ve kızın alnına bir öpücük kondurdu. “Pes eden sen değildin.O güçlü kızın içindeki ses hiç susmadı”

1 SAAT SONRA

Yol boyunca camdan dışarıyı izledi Lara.Geçtiği her şehir,arkasında bıraktığı her anı gibiydi. Sessiz,uzak ve artık dönüşü olmayan bir yerde.

Ankara Otogarı’na vardığında,karşısında onu bekleyen tanıdık bir yüz vardı:

Zeynep.

Zeynep kollarını iki yana açarak gülümsedi, “Lara Soykan! Nihayet birlikteyiz!”

Lara,dostunun kucağına kendini bıraktı.Gözleri dolsa da gülümseyerek
sarıldı. “Artık yalnız değilim,” dedi içinden.

İki kız,birlikte tuttukları küçük ama sıcak eve doğru yola çıktılar.Bavulları taşırken
birbirlerine gülümsediler,geçmişi hatırladılar ve yeni başlangıçlara dair planlar kurdular.

O gece, ilk kez kendi evlerinde baş başa kaldıklarında… Her şey farklıydı.
Özgürlük kokuyordu Ankara’nın gecesi.