Sesimi Duydular Zeynep

Zeynep mutfağın köşesindeki masada ellerini çenesine yaslamış, gözlerini benden ayırmadan bakıyordu.

Bense kanepeye yığılıp kalmış.Ayaklarım ağrıyor,başım zonkluyordu ama tarifsiz bir kıpırtı vardı.

“Anlatsana artık!” dedi Zeynep, sabırsız bir çocuk gibi. “Ne oldu o salonda? Günlerdir hazırlanıyordun,ben de sabah sabah gerginliğinden delirdim!”

Derin bir nefes aldım. Gözlerimi tavana diktim. Sonra sessizce konuşmaya başladım:

“İlk kelimemi söylerken sesim titremedi Zeynep. Bu bile bana mucize gibi geldi.”

Zeynep’in yüzü aydınlandı. “Gerçekten mi?”

“Gerçekten,”dedim. “Mahkeme salonu doluydu. Karşı tarafın avukatı oldukça tecrübeliydi. Savcı da Mert Alkan’dı.”

Zeynep kaşlarını kaldırdı. “O da mı oradaydı?”

Başımı salladım. “Evet salona girdiğimde bana kısa bir bakış attı. Ama ne düşündüğünü anlamadım. Belki de sadece görevine odaklanmıştı. Ama ben… ben başka bir şeye odaklandım.”

Zeynep’in sesi yumuşadı. “Neye?”

“Adalete,” dedim.

Sonra derin bir sessizlik oldu. Ardından anlatmaya başladım.

“Kadının dosyasında sadece isimler vardı,tarih vardı,birkaç ifade… Ama o dosya bağırıyordu. Susturulmuş, yok sayılmış, görmezden gelinmiş bir kadının hikayesiydi. O yüzden ben yalnızca sanığı yargılatmadım bugün. O sistemin içindeki suskunluğu da mahkeme salonuna taşıdım.”

Zeynep’in gözleri doldu. Yutkundu.
“Bir ara, cümleler ağzımda kendiliğinden çıkmaya başladı. Duruşmada, sanki bem değilmişim gibiydi. Kelimeler içimden değil, kalbimden döküldü.”

“Ne dedin mesela?” diye fısıldadı.

“Bugün burada sadece fail değil, bir düzen yargılanıyor. dedim.”

Zeynep bir anda doğruldu. “Neee? Sen onu mu söyledin? O kadar güçlüydü ki sosyal medyada bile paylaşılmış bu cümle!”

Güldüm. “Duruşmadan sonra Mert geldi yanıma. ‘Bu ilk duruşmanız mıydı?’ diye sordu. ‘Evet ama son olmayacak.’ dedim.”

Zeynep gözlerini devirdi. “Of, bir film sahnesi gibi! Lütfen bana yalan söyleme, gerçekten böyle mi oldu?”

Gülümsedim. “Aynen öyle oldu.”

Zeynep yerinden kalktı, yanımda diz çöktü. Ellerimi tuttu.

“Lara… Sen artık sadece bir hukuk öğrencisi değilsin. Sen bu ülkedeki sessiz kadınların sesi oldun. Ve ben seninle gurur duyuyorum.”

O an içimde bir şey koptu. Sessizce ağlamaya başladım. Ama bu gözyaşları ilk defa yenilgiden değil, zaferdendi.
Ve ben o gece anladım:

Artık geri dönüş yok.
Artık yolum belli.
Bu yol dikenli, zorlu, yalnız olabilir ama…

Ben susan kadınlar adına konuşacaktım.