Hayal Edilen Adalet

Hayatım boyunca bir şeyler için savaştım,ama adalet için savaşmaya başladığımda gerçek anlamda neye sahip olduğumu fark ettim.”

YAZAR ANLATIMIYLA
24 Temmuz 16.47

Lara,evin mutfak penceresinden dışarıya bakarken,rüzgarın düşürdüğü yaprakların hışırtısını duydu.Evdeki sessizlik,anne ve babasının boş bakışları kadar gergindi.Her gün aynı sözler,aynı davranışlar… Hedefleri,hayalleri hiç önemsenmemişti.Ama o,her şeye rağmen bir şeyleri değiştirmeyi umuyordu.Lise yıllarına başladığı günden beri,adaletin peşinden gitmek,bir savcı olmak,tüm bunların ötesindeydi.

Bir gün,annesi ona bağırırken bile “Savcı olacağım!” diye bağırmıştı.Hiçbir tepki almadı,ama buna alışmıştı.Her şeyin üstesinden gelebilirdi.Yalnızca kendi gücüne güvenerek…

Lara,odasında sessizce defterine notlar alıyordu.Hukuk kitaplarını gizlice internetten indirip çalışıyordu. Hayallerinden asla vazgeçmemişti.Kalemi bir kez daha kağıda değdiği sırada kapı hızla açıldı.

Babası içeri girdi;gözleri öfkeyle doluydu.

“Ne yapıyorsun sen yine? Kitap mı
karıştırıyorsun?”diye bağırdı.

“Baba,sadece ders çalışıyorum,” dedi Lara,titreyen sesiyle.“Sınavlara hazırlanmam lazım.Ben savcı olmak istiyorum.”

Adam gülerek yaklaştı,“Senin neyine savcılık?Eylül ayında seni Talihliler’in oğluna vereceğiz.O kadar konuşuldu,söz kesildi.Çeyiz bile bakılmaya başlandı!”

Lara’nın yüzü bembeyaz kesildi. “Hayır! Ben evlenmek istemiyorum! Benim hayallerim var! Bir mesleğim olacak!”

Babası bir anda tokadı patlattı.Lara yere düştü.Dizleri acıdı ama daha çok kalbi sızladı.

Yerde,gözyaşları yanağına doğru süzülürken,”Ne olur baba… Lütfen! Hayallerim var. Evlenmek istemiyorum,”dedi yalvararak.

Adam hiçbir şey söylemeden kıza bir de tekme attı,sonra kapıyı çarpıp çıktı.

Az sonra annesi içeri girdi.Gözlerinde ne merhamet ne de öfke vardı,sadece soğukluk.

Eğildi,Lara’nın saçlarını sertçe tuttu.

“Baban ne derse o olur.Kız kısmı hayal kurmaz,evlenir.Sakın ona bir daha karşı gelme,” dedi ve kapıyı çarparak çıktı.

Lara odasında yere çöktü.Gözyaşları sessizce akarken,hayalleri daha da büyüdü içinde.

Karanlık ne kadar derinleşirse,aydınlığa olan inancı o kadar büyüyordu.

Evin içinde yankılanan kapı sesi kesildiğinde,Lara derin bir nefes aldı.Nihayet gitmişlerdi.Annesi ve babası… Onları tanımlayacak pek çok sıfat vardı ama “sevgi dolu ebeveynler” bunların en uzağındaydı.Yine kendisini yalnız bırakmışlardı.Bu kez bahaneleri,Lara’yı zorla evlendirmek istedikleri o tuhaf damat adayıyla görüşmekti.

Lara’nın tüm itirazlarına rağmen,kendi çıkarlarını her zaman ön planda tutmuşlardı.

Lara,pencereye yaklaştı ve sokağa bakan perdenin arasından gri renkli arabalarının uzaklaşmasını izledi.İçinde buruk bir his vardı.Onlara karşı karmaşık duygular besliyordu.

Bir yandan onlardan uzaklaşmak bir rahatlamaydı,diğer yandan ise bu umursamazlık ve yalnızlık hissi içini kemiriyordu.

Araba sokağın köşesini dönüp gözden kaybolduğunda,Lara derin bir iç çekti.Kendi kaderiyle baş başaydı yine.Belki de bu evlilikten kurtulmanın bir yolunu bulmalıydı.

Düşüncelere dalmışken,zihninde beliren huzursuz bir hisle irkildi.Sanki kötü bir şey olmak üzereydi.

24 Temmuz 18.07

Şehrin dışına doğru ilerleyen arabada ise ge rgin bir sessizlik hakimdi.Adam,sinirle direksiyonu sıkıyordu.Yan koltukta oturan kadın,kocasının öfkesini sezmiş gibi suskundu.

Tek düşündükleri,bir an önce o “fırsat” olarak gördükleri damatla konuşup işi bağlamaktı.Kızlarının ne hissettiği,onların umrunda bile değildi.

Adam,düşüncelerine o kadar dalmıştı ki,önündeki yola yeterince dikkat etmiyordu.

Aniden,önlerinde olan araç beklenmedik bir şekilde frene bastı.Adam,panikle kendi frenine yüklendi.Lastikler asfaltta acı bir çığlıkla kaymaya başladı.

Arabanın kontrolü saniyeler içinde kayboldu. Adam,dehşetle direksiyonu çevirmeye çalıştı ama araç savruluyordu.Gözü,yanındaki karısına takıldı.Yüzünde şaşkın ve korku dolu ifadeyi gördü. O an,her şeyin kontrolden çıktığını anladı.

Zaman yavaşlamış gibiydi.Adamın zihninde,kızlarını evde tek başına bıraktıkları o an canlandı.Belki de bu kadar acımasız olmamalıydı.Belki de Lara’yı dinlemeliydiler. Ama artık çok geçti.

Savrulan araba,yolun kenarındaki ağaçlık alana doğru kaydı.Adam,karısının gözlerinin içine çaresizce bakarken,kaçınılmaz son yaklaşıyordu.Korkunç bir gürültüyle,arabanın ön tarafı kalın bir ağacın gövdesine çarptı.Şiddetli bir sarsıntı,cam kırıkları ve buruşan metalin sesi geceyi yırtarcasına yankılandı.

Arabanın içindeki hava bir anda toz ve dumanla doldu.Adamın başı direksiyona çarptı,bilinci yavaş yavaş kayboldu.Yan koltukta oturan kadın ise aldığı darbenin etkisiyle hareketsiz kaldı.O an,bencillikleri ve umursamazlıkları yüzünden,kızlarını yapayalnız bırakarak hayata veda ettiler.

Evde onları bekleyen Lara ise,o korkunç kazadan habersiz,kendi yalnızlığı içinde kaybolmuştu.Kader,Lara’nın anne ve babasına bir son hazırlamıştı.

Lara’nın hayatı o an sessizce değişmişti.Onlar için bir son,Lara içinse yeni bir
başlangıçtı…