4. Bölüm

Babamın sözleri zihnimde yankılanıp duruyordu.“O gece yalnızca kaybolmadın, Victoria. Bir şey gördün.”Karşımda duran kahverengi zarfa baktım. İçinde hayatımın bütün cevapları saklıymış gibi hissediyordum. Annem koltuğun ucuna oturmuş, ellerini birbirine kenetlemişti. Babamsa sanki yıllardır taşıdığı bir yükü artık saklayamayacak kadar yorulmuş görünüyordu.“Ne gördüm?” diye sordum.Sesim düşündüğümden daha kısık çıkmıştı.Babam gözlerini anneme çevirdi. Annem başını hafifçe salladı.“Bence artık bilmeyi hak ediyor,” dedi.Babam derin bir nefes alıp zarfı açtı. İçinden birkaç fotoğraf, eski bir mektup ve kenarları sararmış küçük bir gazete kupürü çıkardı.İlk fotoğrafı elime aldım.Fotoğrafta küçücük bir kız çocuğu vardı. Saçları dağılmış, dizleri çamurlanmıştı. Yanında duran çocuksa yüzünde belli belirsiz bir gülümsemeyle ona bakıyordu.Kız bendim.Yanımdaki çocuk da Wiliam.Ama fotoğrafın arkasında yazan tarih, içimi ürpertti.12 EKİM.“Bu fotoğraf o gece mi çekildi?” diye sordum.Babam başını salladı.“Kaybolduğun günün öğleden sonrasında.”Fotoğrafı masaya bıraktım ve gazete kupürünü aldım. Başlıkta büyük harflerle şu yazıyordu:KÜÇÜK BİR ÇOCUK KAYBOLDUAltındaki yazıları okumaya çalışırken gözlerim bir cümlede durdu.Olay sırasında bölgede bulunan diğer çocuğun ifadesi alınamadı.Diğer çocuk.Wiliam mıydı?“Wiliam da orada mıydı?” diye sordum.Annem gözlerini kaçırdı.“Evet.”“Peki neden kimse bana bunları anlatmadı? Neden kendi hayatımla ilgili hiçbir şey hatırlamıyorum?”Annem yanıma gelip elimi tuttu.“Seni korumaya çalıştık.”“Benden gerçeği saklayarak mı?”Elimi yavaşça geri çektim. Annemin yüzündeki acıyı görmek canımı yakıyordu ama bu, yıllardır benden saklananları açıklamıyordu.Babam masadaki mektubu bana uzattı.“Bunu da o gece bulmuştuk.”Mektubu açtım. Çocuk yazımla yazılmış birkaç satır vardı.Wiliam, eğer bunu okuyorsan beni unutma. Sana söz veriyorum, bir gün geri döneceğim.Boğazım düğümlendi.Ben bunu yazmıştım.Wiliam’a.Ama neden?“Ben nereye gitmiştim?” diye fısıldadım.Babam cevap vermeden önce uzun süre sustu.“O gece seni bulduğumuzda çok korkmuştun. Sürekli aynı şeyi söylüyordun ama ne demek istediğini anlayamamıştık.”“Ne söylüyordum?”Babam gözlerimin içine baktı.“‘Kapıyı açmayın,’ diyordun. ‘Bizi bulmasınlar.’”İçimden soğuk bir ürperti geçti.Bizi.Demek yalnız değildim.“Wiliam da benimle miydi?”Babamın sessizliği cevaptan daha korkutucuydu.Ayağa kalktım. Daha fazla burada kalamazdım. Odama çıkıp kapıyı kapattım ve telefonumu elime aldım.Wiliam’ın numarası bende yoktu.Ama okulun ortak grubunda olduğunu biliyordum.Ekrana uzun süre baktıktan sonra ona özelden bir mesaj gönderdim.“Benimle konuşman gerekiyor. Bu gece hakkında bir şeyler öğrendim.”Mesajı gönderdikten sonra telefonu yatağa bıraktım.Henüz bir dakika bile geçmemişti ki ekran aydınlandı.Wiliam cevap vermişti.“Sonunda sana anlattılar mı?”Kalbim hızla çarpmaya başladı.“Sen her şeyi biliyor musun?”Cevabı hemen geldi.“Her şeyi değil.”Bir mesaj daha yazdı.“Ama senin unuttuğun bir şeyi hatırlıyorum, Victoria.”Parmaklarım ekranda donup kaldı.“Ne?”Bu kez cevap biraz gecikti.Sonunda tek bir cümle belirdi.“Beni orada yalnız bırakmadığını.”Mesajı tekrar okudum.Sonra bir kez daha.Wiliam’ın beni yıllardır beklemesinin sebebi yalnızca çocukluk arkadaşlığı mıydı? Yoksa o gece ikimizin arasında, benim bile hatırlayamadığım bir söz mü verilmişti?Telefonum yeniden titredi.“Yarın okuldan sonra eski oyun parkına gel. Sana anlatmam gereken bir şey var.”Eski oyun parkı…Nedense o kelimeleri okuduğum anda zihnimde küçücük bir görüntü belirdi.Yağmur.Karanlık bir sokak.Ve bana uzanan bir el.Gözlerimi sıkıca kapattım. Görüntü kaybolmadan önce tek bir ses duydum.“Victoria, sakın arkana bakma!”Gözlerimi açtığımda nefes nefeseydim.Bu sesi tanıyordum.Küçükken de duymuştum.Wiliam’ın sesiydi.Ve ertesi gün, geçmişimle yüzleşmek zorundaydım.