15. Bölüm. 1. KİTAP FİNAL

Aradan iki yıl geçmişti.
Hayatımız değişmiş, büyümüş ve yeni başlangıçlarla dolmuştu.
Ama değişmeyen tek şey Aren’dı.
Hâlâ beni sinirlendiriyor, hâlâ kıskanıyor ve hâlâ her fırsatta bana prenses diyordu.
O gün birlikte çocukluğumuzun geçtiği parka gittik.
Aren elimi tuttu.
“Hatırlıyor musun?”
“Neyi?”
“Burada bana büyüyünce benimle evleneceğini söylemiştin.”
Gülmeye başladım.
“Sen de hâlâ bunu unutamadın.”
“Nasıl unutayım? Hayatımın en güzel sözüydü.”
Başımı omzuna yasladım.
“Ben de seni unutmadım.”
Aren saçlarıma hafifçe dokundu.
“İlk karşılaştığımızda beni hatırlamamıştın.”
“Çünkü çok küçüktüm.”
“Ben seni hatırlıyordum.”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Neden?”
Aren gülümsedi.
“Çünkü bazı insanlar unutulmaz.”
Birkaç gün sonra…
Wiliam’dan bir mesaj aldım.
Wiliam: Mutlu yıllar Victoria. Umarım her şey istediğin gibi olur.
Victoria: Çok teşekkür ederim Wiliam. Seni de özledim.
Wiliam: Ben de. Aren’a selam söyle.
Telefonu kapattığımda Aren yanıma geldi.
“Kim yazdı?”
“Wiliam.”
“Ne diyor?”
“Mutlu yıllar.”
Aren gülümsedi.
“Eski dostum.”
Akşam Aren beni tekrar parka götürdü.
Bankın üzerinde küçük bir zarf duruyordu.
Zarfı açtığımda çocukluğumuzdan kalma bir fotoğraf çıktı.
Arkasında ise yeni bir yazı vardı.
“Bir zamanlar seninle çocukken hayaller kurardık. Şimdi o hayalleri birlikte gerçekleştirmek istiyorum. İyi ki yeniden karşılaştık, Victoria.”
Gözlerim doldu.
Aren yanıma geldi.
“Beğendin mi?”
Ona sarıldım.
“Çok.”
Aren hafifçe güldü.
“Bir şey soracağım.”
“Sor.”
“Çocukken verdiğin sözü hâlâ hatırlıyor musun?”
Gülümsedim.
“Hangisini?”
“Benimle sonsuza kadar kalacağına dair olanı.”
Elini tuttum.
“Bu kez hatırlıyorum.”
Aren alnıma küçük bir öpücük kondurdu.
Bir zamanlar birbirini kaybeden iki çocuk, yıllar sonra yeniden karşılaşmıştı.
Biri diğerini hiç unutmamıştı.
Diğeri ise onu yeniden tanımıştı.
Ve sonunda ikisi de aynı şeyi anlamıştı.
Bazı aşklar zamanla kaybolmazdı.
Bazıları sadece doğru zamanı beklerdi.