14. Bölüm

Aradan birkaç hafta geçmişti.
Aren’la artık birlikteydik.
Bazen tartışıyor, bazen birbirimize inatlaşıyor, bazen de saatlerce konuşuyorduk.
Ama Aren’ın bir huyu vardı.
Beni sürekli şaşırtıyordu.
Bir sabah okula geldiğimde sıramın üzerinde küçük bir kutu buldum.
İçinde çocukluk fotoğrafımız vardı.
Arkasına yeni bir not eklenmişti.
“O zamanlar sana verdiğim sözü bugün de tutuyorum. Seni unutmayacağım.”
Fotoğrafı elime alıp gülümsedim.
Tam o sırada Aren sınıfa girdi.
“Beğendin mi?”
“Çok.”
“Bir şey daha var.”
“Neymiş?”
Aren cebinden küçük bir bileklik çıkardı.
Üzerinde iki harf vardı.
A ve V.
“Birlikte takalım mı?”
Bilekliği elime aldım.
“Çok güzel.”
Aren bilekliği bileğime taktı.
“Artık çocukluk arkadaşım değilsin.”
Kaşlarımı kaldırdım.
“Öyle mi?”
“Evet. Artık sevgilimsin.”
Gülerek ona sarıldım.
Akşam Wiliam’dan bir mesaj geldi.
Wiliam: Umarım ikiniz de çok mutlu olursunuz.
Victoria: Teşekkür ederim. Sen de kendine dikkat et.
Wiliam: Merak etme. Bu kez herkesin yeri belli.
Telefonu kapattım.
Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, hikâyemizin bir parçası olmak için girerdi.
Wiliam da bizim hikâyemizin unutulmaz bir parçasıydı.
Aren’la parkta buluştuk.
Çocukluğumuzun geçtiği banka oturduk.
“Victoria?”
“Hı?”
“Bir gün bana evleneceğimizi söylemiştin.”
Gözlerimi büyüttüm.
“Yine mi başladın?”
Aren kahkaha attı.
“Merak ettim sadece.”
“Belki.”
“Belki mi?”
“Çok nazlısın.”
Aren gülümsedi.
“Senin yanında öyleyim.”