10. Bölüm

Telefonu kulağımdan çekip tekrar konuştum.
“Ne demek sadece çocukluk arkadaşı değildik?”
Aren bir süre sessiz kaldı.
“Victoria, küçükken birbirimize bir söz vermiştik.”
“Nasıl bir söz?”
“Birbirimizi asla unutmayacaktık.”
İstemeden gülümsedim.
“Çocukken verilen sözleri kim hatırlar ki?”
“Ben hatırlıyorum.”
“Başka?”
Aren derin bir nefes aldı.
“Bir gün büyüyünce evleneceğimizi söylerdin.”
Gözlerim büyüdü.
“NE?”
Aren kahkaha attı.
“Evet, küçük hanım. Hatta bana başka kızlarla konuşmamı bile yasaklamıştın.”
“Ben öyle bir şey yapmam!”
“Yapardın. Hem de fazlasıyla.”
Gülmeye başladım.
Peki neden hiçbirini hatırlamıyordum?
Aren’la buluşmak için sahildeki küçük kafeye gittim. Beni görünce ayağa kalktı.
“Hoş geldin.”
“Anlat bakalım.”
Aren çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta küçük bir kızla erkek çocuğu el ele tutuşuyordu.
Kız bendim.
Erkek ise Aren.
Fotoğrafın arkasında bir yazı vardı.
“Aren ve Victoria. Sonsuza kadar.”
Parmaklarımla yazının üzerinden geçtim.
“Bu fotoğrafı neden daha önce göstermedin?”
“Çünkü seni hatırlamaya zorlamak istemedim.”
Başımı kaldırdım.
“Ben seni tanımak istiyorum Aren. Geçmişte kim olduğumuzu da.”
Aren elini masanın üzerine koydu.
“Öyleyse bu kez hiçbir şeyi saklamayacağım.”