12. Bölüm

Son birkaç gündür Aren’la daha fazla vakit geçiriyorduk.
Ama aramızda hâlâ konuşulmayan bir şey vardı.
Bir akşam telefonuma mesaj geldi.
Aren: Hazır ol. Seni bir yere götüreceğim.
Victoria: Nereye?
Aren: Sürpriz.
Bir süre sonra evimin önüne geldi.
Arabaya bindiğimde bana gülümsedi.
“Merhaba, prenses.”
“Merhaba, gizemli beyefendi.”
Gülerek arabayı çalıştırdı.
Bir süre sonra çocukluğumuzun geçtiği parka geldik.
Etrafıma baktım.
“Burayı hatırlıyorum galiba.”
Aren başını salladı.
“Çünkü burada çok fazla anımız var.”
Bir bankın üzerine oturduk.
Aren telefonundan eski bir fotoğraf açtı.
Küçük Victoria, küçük Aren’ın elini tutuyordu.
“Burada bana ne diyordun biliyor musun?”
“Ne?”
“Benim en iyi arkadaşım olduğunu söylüyordun.”
Gülümsedim.
“Çok tatlıymışım.”
“Biraz da baş belasıydın.”
Koluna vurdum.
“AREN!”
Gülmeye başladı.
Sonra ciddileşti.
“Victoria, sana bir şey söylemek istiyorum.”
Ona döndüm.
“Söyle.”
“Ben seni sadece çocukluk arkadaşım olarak görmüyorum.”
Kalbim hızlandı.
“Ne olarak görüyorsun?”
Aren gözlerimin içine baktı.
“Seni seviyorum Victoria.”
Bir süre konuşamadım.
Aren devam etti.
“Sana bunu söylemek için uzun zamandır doğru zamanı bekliyordum. Senden hemen cevap vermeni istemiyorum.”
Başımı hafifçe eğdim.
“Ben de senden hoşlanıyorum.”
Aren’ın yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
“Gerçekten mi?”
“Hayır, şaka yapıyorum.”
“Victoria!”
Kahkahalarımız parkta yankılandı.
O akşam birbirimize ilk kez duygularımızı açıkça söylemiştik.