2.Bölüm: Rasih’in Gidişi (7 yıl önce)

“ Mihrimah ben gidiyorum. Seninle geçirdiğim her vakit çok güzeldi. Seni hiç unutmayacağım inşallah sen de iyilerine kavuşursun.”

“Farklı bir ülke, yeni insanlar…Elbet unutulur Rasih. Yolun açık olsun İnşallah tüm hayallerin gerçek olur.”

Gitmeler… ve ardında bırakılan sevgiler. Rasih yeni bir hayatın başlangıcına doğru ilerlerken, Mihrimah içindeki zamanı Rasih’in gidişiyle durdurmuştu.Sanki zaman artık hiç ilerlemeyecek ve Mihrimah, Rasih ile son konuşmayı yaptığı mahalle başında öylece duracaktı.
Mihrimah da okumak istemişti. Üstelik lisede, Rasih’ten daha başarılı bir öğrenciydi.Fakat; babası Kazım bey Mihrimah’ın okumasına izin vermiyor, evden çıkmasını dahi istemiyordu. Şimdilik hayallerine veda etmiştim Mihrimah. Fakat hayallerine veda ettiği yerde aynı hayallerle güne başlıyor, aynı hayallerle güne veda ediyordu. Rasih ailesiyle vedalaşmış, hüzünlü bir şekilde topladığı birkaç eşya ile yolculuğa hazırlanmıştı.

“ Rasih annem benim Allah’a emanet ol. Rabbim oralarda seni hep korusun kollasın inşallah.”
“Amin anneciğim. Beni düşünmeyin iyi olacağım inşallah. Hem yalnız değilim ki. Sen söylemiştin unuttun mu Allah hep benimle beraber.”

Rasih, O zamanlar Allah’a olan inancı ve teslimiyeti ile kasabada bir çok anne ve babanın gözdesi olmuştu. Çoğu anne ve baba Rasih’in konuşmalarını, efendiliğini her gördüğünde kendi evlatları ile kıyaslıyor ve bu yaşta bu olgunluğa şaşırıyorlardı.
Rasih gitmişti.. peki ya Mihrimah? O şimdi ne yapacaktı? Gideceği bir okul da yoktu tutunanacağı bir sevgide.
Mihrimah’ın babası Kazım bey, mahallelinin ne soyledigini çok önemseyen biriydi.Evine gideceği sırada, komşusu Rıza Bey ile karşılaşmış ayaküstü sohbet başlamıştı.

“ Kazım abi nasılsın ne yapıyorsun?”
“ Ne yapayım iş güç. Eve gidiyorum Rıza.”
“Ben de öyle.”

Rıza bey , Kazım Bey’in yan komşusuydu.Üç tane kızı ve bir tane oğlu vardı. Kara kör cahil olan bu adam, okumaya ve okutmaya da karşıydı. Eşi de kendisi de çocuklarını bir işte çalıştırıp , kendilerince sefa sürüyorlardı.

“Rasih gitmiş duydun mu ?”
“Duydum evet. Kemal bey , sağ olsun her yerde anlatıyor oğlum tıp kazandı diye. Duymamak mümkün mü?”
Kazım bey’in cümleleri üzerine Rıza bey gülerek,
“Göndersin göndersin bırak. Göreceğim yarın bir gün. O çocuk daha da uğramaz buralara. Evlat da olmaz ondan. Sonra o çok övündüğü evladını bir hiç uğruna feda ettiği ile övünür durur.”
Kazım bey, Rıza bey’in sözlerinden sonra bir söz etmemiş evine gitmişti.