Bölüm 8 - Seninle Sessizlik Bile Güzel

Ertesi sabah Violet mutfağa indiğinde Caitlyn'i pencerenin önünde oturmuş, elindeki fincandan kahve içerken buldu.
Violet: Günaydın, erkencilik abidesi.
Caitlyn: Günaydın, öğlene doğru uyanan insan.
Violet: Saat dokuz.
Caitlyn: Benim için geç.
Violet: Bunu bilmek hayatımı değiştirdi, teşekkürler.
Caitlyn gülümseyerek karşısındaki sandalyeyi işaret etti.
Caitlyn: Kahve ister misin?
Violet: Kendin mi yaptın?
Caitlyn: Hayır, komşudan sipariş ettim.
Violet: Komik olduğunu düşünmen beni endişelendiriyor.
Caitlyn: Kahve?
Violet: Evet, lütfen.
Caitlyn ayağa kalkıp Violet'e bir fincan hazırlarken Violet onu sessizce izledi.
Birkaç hafta önce bu kadının mutfağında dolaşması bile Violet'in sinirlerini bozarken şimdi onunla sabah kahvesi içmek sıradan bir alışkanlığa dönüşüyordu.
Caitlyn fincanı önüne bıraktı.
Caitlyn: Şeker koymadım, geçen sefer şekersiz içtiğini fark ettim.
Violet fincana baktı, sonra Caitlyn'e döndü.
Violet: Bunu hatırlıyor muydun?
Caitlyn: Aynı evde yaşıyoruz, Violet, bazı şeyleri fark ediyorum.
Violet: Ben de senin kahveni fazla sıcak içtiğini fark ettim ama bununla ilgili bir dosya hazırlamadım.
Caitlyn: Henüz.
Violet güldü ve kahvesinden bir yudum aldı.
Violet: Bugün ne yapıyorsun?
Caitlyn: Öğleden sonra birkaç işim var, sabah boşum.
Violet: Güzel.
Caitlyn kaşını kaldırdı.
Caitlyn: Güzel mi?
Violet: Evde tek başıma sıkılıyorum, belki bir şeyler yaparız diye düşündüm.
Caitlyn'in yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
Caitlyn: Birlikte bir şeyler yapmayı sen mi teklif ettin?
Violet: Teklifi geri alıyorum.
Caitlyn: Çok geç.
Violet: Kendini fazla önemli sanıyorsun.
Caitlyn: Senin teklifinden sonra mı?
Violet peçeteyi alıp Caitlyn'e fırlatacakmış gibi yaptı ama sonunda masaya bıraktı.
Violet: Bir yere gidelim bari.
Caitlyn: Nereye?
Violet: Bilmiyorum, dışarı çıkma fikrini ortaya atan ben değilmişim gibi davranma şimdi.
Caitlyn: Parkta yürüyebiliriz, sonra da bir şeyler yeriz.
Violet: Olur.
Caitlyn: Bu kadar kolay mı kabul ettin?
Violet: Bir daha fikrimi değiştirmeden hazırlan, Kiramman.
Yaklaşık yarım saat sonra evden çıktılar.
Hava serindi ama güneş ara sıra bulutların arasından çıkıyordu.
Parkın içindeki yürüyüş yolunda yan yana ilerlerken önce günlük şeylerden konuştular, sonra Caitlyn bir anda Violet'in elindeki kahve bardağına baktı.
Caitlyn: Daha dışarı çıkalı on dakika oldu, ikinci kahveni mi aldın?
Violet: Bu bir yaşam biçimi.
Caitlyn: Bir gün damarlarında kahve dolaşacak.
Violet: O gün de çok enerjik olacağım.
Caitlyn: Mantıklı bir savunma değil.
Violet: İşe yarıyor ama.
Bir süre sonra küçük bir göletin yanındaki banka oturdular.
Yakınlarından geçen birkaç çocuk ördekleri beslemeye çalışıyor, aileler de onları uzaktan izliyordu.
Violet: Çocukken buraya gelirdim.
Caitlyn: Gerçekten mi?
Violet: Annem bazen getirirdi, ben de ördeklere ekmek atardım.
Caitlyn: Artık yapmıyorsun demek.
Violet: Büyüdüm, Caitlyn.
Caitlyn: Büyümek ördeklere selam vermeyi yasaklamıyor.
Violet ona yan gözle baktı.
Violet: Sen ördeklerle konuşuyor musun?
Caitlyn: Gerekirse.
Violet kahkahasını tutamadı.
Violet: Bunu bir gün görmek zorundayım.
Caitlyn: Beni utandırmak için mi?
Violet: Elbette.
Caitlyn başını iki yana sallasa da o da gülümsüyordu.
Bir süre göleti izlediler.
Violet normalde sessizlikten rahatsız olmazdı ama insanlarla arasına mesafe koymaya alışkındı.
Caitlyn'in yanında ise konuşacak bir şey bulmak zorunda hissetmiyordu.
Caitlyn: Bir şey sorabilir miyim?
Violet: Sor.
Caitlyn: İnsanları kendine çok yaklaştırmıyorsun, değil mi?
Violet'in gülümsemesi hafifçe azaldı.
Violet: Bu nereden çıktı?
Caitlyn: Mina geçen gün senden bahsederken fark ettim, bir de seninle vakit geçirdikçe kendim gördüm.
Violet bir süre gölete baktı.
Violet: Herkesle yakın olmak zorunda değilim.
Caitlyn: Değilsin zaten.
Violet: İnsanlara alışınca bazen gitmeleri daha kötü oluyor.
Caitlyn bu cevabın üzerine hemen konuşmadı.
Caitlyn: Anlıyorum.
Violet: Gerçekten mi?
Caitlyn: Ben de insanları hayatıma alırken dikkatli davranırım, sadece bunu farklı gösteriyorum.
Violet ona döndü.
Violet: Sen mi dikkatli davranıyorsun?
Caitlyn: Evet.
Violet: Sen herkese kibarca gülümsüyorsun.
Caitlyn: Kibar olmak, herkese güvenmek demek değil.
Violet bu kez alaycı bir cevap vermedi.
Caitlyn'in söylediklerini düşündü ve onun hakkında bilmediği şeylerin hâlâ çok fazla olduğunu fark etti.
Violet: Sanırım seni biraz yanlış tanımışım.
Caitlyn: Biraz mı?
Violet: Fazla heyecanlanma, hâlâ sinir bozucusun.
Caitlyn: Bunu duymak içimi rahatlattı.
Bir süre sonra banktan kalkıp yakındaki küçük bir kafeye gittiler.
İçeride pencere kenarında bir masa bulup oturdular ve iki dilim pasta söylediler.
Violet kendi tabağındaki çatalı Caitlyn'in tabağına uzattı.
Caitlyn: Kendi pastan bitmedi mi?
Violet: Seninkinin tadına bakıyorum.
Caitlyn: Kendine neden aynısından söylemedin?
Violet: Seninkinin daha güzel göründüğünü nereden bilebilirdim?
Caitlyn: Çünkü ikisi de aynı pasta.
Violet çatalla küçük bir parça aldı.
Violet: Hımm, benimki daha güzelmiş.
Caitlyn: Az önce benimkini beğendin.
Violet: Fikirlerim değişebilir.
Caitlyn gülerek kendi tabağını biraz Violet'e doğru itti.
Caitlyn: Al, madem bu kadar beğendin.
Violet bir an durdu.
Violet: Ciddi misin?
Caitlyn: Bir dilim pasta için kavga etmeyeceğim.
Violet: Seni bu yüzden seviyorum.
Söz ağzından çıkar çıkmaz Violet'in eli havada kaldı.
Caitlyn de ona baktı.
Bir saniyelik sessizlikten sonra Violet hemen ekledi.
Violet: Yani, ev arkadaşı olarak katlanılabilir buluyorum.
Caitlyn'in dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
Caitlyn: Elbette, ben de seni ev arkadaşı olarak seviyorum.
Violet: Konuyu kapat.
Caitlyn: Henüz hiçbir şey söylemedim.
Violet: Ama söyleyecektin.
Caitlyn: Belki.
Violet başını iki yana salladı ama yüzündeki gülümsemeyi saklayamadı.
Eve döndüklerinde öğleden sonra olmuştu.
Caitlyn'in hazırlanıp işlerine gitmesi gerekiyordu, Violet ise salonda kalıp televizyon izlemeyi planlıyordu.
Caitlyn merdivenlere yönelirken arkasını döndü.
Caitlyn: Bugün için teşekkür ederim.
Violet: Ne yaptım ki?
Caitlyn: Benimle vakit geçirmek istedin.
Violet omuz silkti.
Violet: Fena değildi.
Caitlyn: Bence de.
Caitlyn yukarı çıkarken Violet salonda bir süre olduğu yerde kaldı.
Sonra kendi kendine gülümseyip koltuğa oturdu.
Violet: Kahretsin, bu kadınla vakit geçirmek gerçekten güzel.
Bunu yüksek sesle söylediğini fark edince evde kimsenin olmadığını hatırlayıp rahatladı.
Ama yukarıdan Caitlyn'in sesini duydu.
Caitlyn: Ben de seni duydum!
Violet gözlerini kapattı.
Violet: EVİNDE İŞİNİ YAP, KİRAMMAN!
Caitlyn'in kahkahası merdiven boşluğunda yankılandı.
Violet de istemeden güldü.
Artık mesele Caitlyn'in evde kalmasına katlanmak değildi.
Mesele, onun gitmesi gereken gün geldiğinde Violet'in buna nasıl tepki vereceğiydi.