Bölüm 30 - Evim Sensin

Pazartesi sabahı Caitlyn, Violet’in alarmından önce uyandı ve bir süre onu izledi.
Violet yüzünü yastığa gömmüş, battaniyeyi üzerine çekmişti.
Caitlyn gülümseyerek saçlarını kulağının arkasına itti.
Caitlyn: Violet.
Violet: Hımm?
Caitlyn: Uyan.
Violet: Hayır.
Caitlyn: Sana bir şey söyleyeceğim.
Violet: Mesaj at.
Caitlyn kıkırdadı ve Violet’in yanağına bir öpücük bıraktı.
Caitlyn: Seni seviyorum.
Violet gözlerini açmadan gülümsedi.
Violet: Bunun için mi uyandırdın?
Caitlyn: Evet.
Violet: Bir daha söyle.
Caitlyn: Seni seviyorum.
Violet bu kez gözlerini açıp ona döndü.
Violet: Ben de seni seviyorum, güzelim.
Caitlyn: Bir öpücük daha alabilir miyim?
Violet: İstediğin kadar.
Violet onu dudaklarından öptü ve ardından kollarını beline doladı.
Violet: Şimdi uyuyabilir miyiz?
Caitlyn: Beş dakika daha.
Violet: Seninle geçirdiğim her sabah beş dakika diye başlayıp bir saate dönüşüyor.
Caitlyn: Şikâyetçi misin?
Violet: Kesinlikle hayır.
Bir süre daha sarıldıktan sonra sonunda yataktan kalktılar.
Kahvaltı sırasında Caitlyn, annesinden gelen mesajı gösterdi.
Caitlyn: Tadilat bitmiş.
Violet elindeki çatalı tabağına bıraktı.
Violet: Bugün mü?
Caitlyn: Evet, eşyalarımı akşam götürebiliriz.
Violet birkaç saniye ona baktıktan sonra gülümsedi.
Violet: O zaman sana yardım ederim.
Caitlyn: Üzüldün mü?
Violet: Biraz.
Caitlyn elini masanın üzerinden uzatıp onun elini tuttu.
Caitlyn: Ben de.
Violet: Ama bu, seni artık göremeyeceğim anlamına gelmiyor.
Caitlyn: Biliyorum.
Violet: İstediğin zaman bana gelebilirsin.
Caitlyn: Ya sen bana gelirsen?
Violet: O zaman kapıyı açarsın.
Caitlyn gülerek başını salladı.
Caitlyn: Bazen seni öpmek için bahane bulmana gerek olmadığını hatırlatmam gerekiyor.
Violet: Benim bahanelere ihtiyacım yok, sevgilim.
Violet ayağa kalkıp Caitlyn’in yanına geldi ve eğilerek onu öptü.
Violet: Bak, gayet güzel bir sebep buldum.
Caitlyn: Neymiş?
Violet: Çünkü seni öpmek istedim.
Caitlyn: Kabul edildi.
Akşam olduğunda birlikte Caitlyn’in eşyalarını topladılar.
Caitlyn’in kıyafetleri, kitapları ve küçük eşyaları kutulara yerleşirken Violet eline aldığı bir saç tokasını havaya kaldırdı.
Violet: Bunu burada unutmuşsun.
Caitlyn: Onu bilerek bıraktım.
Violet kaşını kaldırdı.
Violet: Neden?
Caitlyn: Geri gelmek için bir bahanem olsun diye.
Violet tokayı cebine koyup gülümsedi.
Violet: Buna gerek yoktu.
Caitlyn: Biliyorum ama artık bahanem de var.
Son kutuyu kapattıklarında ev birden sessizleşmiş gibi geldi.
Caitlyn kapının yanında duran çantasına baktı, ardından Violet’e döndü.
Caitlyn: Sanırım gitmem gerekiyor.
Violet yanına gelip elini tuttu.
Violet: Seni geçireyim.
Caitlyn: Sadece bu kadar mı?
Violet: Ne bekliyordun?
Caitlyn kollarını açtı.
Caitlyn: Biraz daha sevgi bekliyordum.
Violet gülerek ona sarıldı.
Violet: Gel buraya, ilgi bağımlısı.
Caitlyn: Senin ilgi bağımlın.
Violet: Evet, maalesef tedavisi yok.
Caitlyn: İyi ki yok.
Violet onu biraz daha sıkı tuttu ve yanağından öptü.
Violet: Seni seviyorum.
Caitlyn: Ben de seni seviyorum.
Birbirlerinden ayrılmaları birkaç saniye sürdü ama ikisi de bunun bir veda olmadığını biliyordu.
Caitlyn çantasını alıp kapıya yöneldiğinde Violet arkasından seslendi.
Violet: Caitlyn.
Caitlyn dönüp baktı.
Caitlyn: Efendim?
Violet elindeki küçük anahtarlığı ona uzattı.
Caitlyn anahtarlığı alıp inceledi.
Caitlyn: Bu ne?
Violet: Evimin anahtarı.
Caitlyn şaşkınlıkla ona baktı.
Violet: Artık kapıyı çalmak zorunda değilsin.
Caitlyn’in yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı.
Caitlyn: Emin misin?
Violet: Sana güvenmesem anahtarımı vermezdim.
Caitlyn ona sarılıp yanağını öptü.
Caitlyn: Seni gerçekten çok seviyorum.
Violet: Bunu biliyorum ama duymak hoşuma gidiyor.
Caitlyn: Seni seviyorum, Violet Blackwell.
Violet: Ben de seni seviyorum, Caitlyn Kiramman.
Caitlyn sonunda kendi evine gitti ama o gece birbirlerine görüntülü aramayla eşlik ettiler.
Ertesi sabah Caitlyn, elinde iki kahveyle Violet’in kapısında belirdi.
Violet kapıyı açtığında onu görünce gülümsedi.
Violet: Günaydın, güzelim.
Caitlyn: Günaydın.
Violet: Daha dün gittin.
Caitlyn: Özledim.
Violet: Beni mi, yoksa kahvaltımı mı?
Caitlyn: İkisini de.
Violet kenara çekilip ona yol verdi.
Violet: Gir bakalım, evine hoş geldin.
Caitlyn içeri girip kahveleri masaya bıraktı, sonra hiç beklemeden Violet’e sarıldı.
Caitlyn: Biraz benimle ilgilenir misin?
Violet kollarını onun beline doladı.
Violet: Bütün gün seninle ilgilenebilirim.
Caitlyn: Söz mü?
Violet: Söz.
Caitlyn başını kaldırıp onu öptü.
Sonra el ele tutuşup mutfağa geçtiler, kahvaltı hazırlarken birbirlerine takıldılar ve günün geri kalanını birlikte geçirdiler.
Artık aynı evde yaşamıyorlardı ama bu, birbirlerinin hayatında daha az yer kapladıkları anlamına gelmiyordu.
Bazen Caitlyn Violet’in evinde kalıyor, bazen Violet Caitlyn’in evine gidiyor, bazen de yalnızca birkaç saat görüşebilmek için bütün gün plan yapıyorlardı.
Ve her seferinde kapı açıldığında aynı gülümsemeyle birbirlerine sarılıyorlardı.
Çünkü bazı insanlar hayatına sessizce girer, bütün düzenini değiştirir ve bir gün fark edersin ki onların varlığı artık hayatının en güzel parçasıdır.
Violet Blackwell için Caitlyn Kiramman tam olarak böyle biriydi.
Caitlyn Kiramman içinse Violet, her zaman dönmek isteyeceği kişiydi.
Birbirlerine verdikleri söz büyük değildi, gösterişli de değildi.
Yalnızca birbirlerini sevmeye, birbirlerine zaman ayırmaya ve ne olursa olsun yan yana kalmanın bir yolunu bulmaya söz vermişlerdi.
Ve ikisi için de bu yeterliydi.
Çünkü bazen bir ev, dört duvardan ibaret değildir.
Bazen bir ev, sana sarılan, seni güldüren ve her sabah yeniden seçtiğin kişidir.
Violet’in evi Caitlyn’e açıktı.
Caitlyn’in kalbi de Violet’e.
Ve onların hikâyesi, aynı evde yaşamak zorunda olmadan da birlikte bir hayat kurabileceklerini öğrendikleri yerde mutlu sonla bitti.
Son.