Bölüm 21 - Artık Eskisi Gibi Değil

Violet sabah gözlerini açtığında aklına gelen ilk şey, dün gece Caitlyn'le koltukta otururken ellerinin birbirine dokunmasıydı.
Violet: Hayır, günaydın falan yok, bugün hiçbir şeyi düşünmüyoruz.
Kendi kendine konuşup yastığını yüzüne kapattı.
Violet: Özellikle de mavi saçlı bir felaketi.
Birkaç saniye sonra yastığı indirdi.
Violet: Kahvesini nasıl içtiğini bile ezberledim ben, ne anlatıyorum?
Yataktan kalkıp üstünü değiştirdi ve mutfağa indi.
Caitlyn çoktan oradaydı; tezgâhın önünde kahve hazırlıyor, bir yandan da telefonundaki mesajları okuyordu.
Caitlyn: Günaydın.
Violet: Günaydın.
Caitlyn başını kaldırıp ona baktı.
Caitlyn: İyi uyudun mu?
Violet: Evet, sen?
Caitlyn: Ben de.
İkisi birkaç saniye boyunca birbirlerine baktılar.
Violet: Neden öyle bakıyorsun?
Caitlyn: Nasıl?
Violet: Sanki söyleyecek bir şeyin varmış gibi.
Caitlyn: Belki vardır.
Violet'in eli kahve fincanına uzanırken durdu.
Violet: Söyle o zaman.
Caitlyn: Dün gece söylediklerini düşündüm.
Violet: Kahvemi daha içmedim, Cait.
Caitlyn: Bunun kahveyle ne ilgisi var?
Violet: Önemli şeyleri kafeinsiz karşılayamıyorum.
Caitlyn hafifçe gülümsedi ve hazırladığı kahveyi Violet'in önüne koydu.
Caitlyn: O zaman önce kahveni iç.
Violet: Bazen senden nefret etmek istiyorum.
Caitlyn: Sadece bazen mi?
Violet istemeden güldü.
Kahvaltı boyunca dün geceki konuşmayı doğrudan açmadılar ama aralarındaki sessizlik bile eskisinden farklıydı.
Violet, Caitlyn'in anlattığı iş meselesini dinlerken onun fincanını boşalttığını fark edip kahveyi uzattı.
Caitlyn: Teşekkür ederim.
Violet: Rica ederim.
Caitlyn: Bunu düşünmeden yaptın.
Violet: Kahve uzatmak için duygusal analiz yapmamız mı gerekiyor?
Caitlyn: Hayır, ama senin yaptığın küçük şeyleri fark ediyorum.
Violet: İşte bu yüzden sana kahve vermemeliyim.
Caitlyn güldü.
Caitlyn: Geç kaldın.
Kahvaltıdan sonra Caitlyn'in işe gitmesi gerekiyordu, Violet ise evde kalıp birkaç işini halletmeyi planlıyordu.
Caitlyn kapının önünde ayakkabılarını giyerken Violet de koridora çıktı.
Caitlyn: Akşam geç kalabilirim.
Violet: Tamam.
Caitlyn: Birlikte yemek yemeyi düşünmüştüm ama programım değişebilir.
Violet: Cait, işin var, sorun değil.
Caitlyn ayağa kalktı ve bir an duraksadı.
Caitlyn: Yine de sana haber veririm.
Violet: Beklerim demedim.
Caitlyn: Ben de bekle dedim demedim.
Violet gözlerini devirdi.
Violet: Git işine, Kiramman.
Caitlyn kapıyı açtı ama çıkmadan önce dönüp baktı.
Caitlyn: Akşam görüşürüz, Violet.
Violet: Görüşürüz.
Kapı kapandıktan sonra Violet birkaç saniye yerinde kaldı.
Sonra telefonunu alıp Mina'ya mesaj attı.
Violet: Sanırım işler ciddileşiyor.
Mina: NE OLDU?
Violet: Sabah kahvemi hazırladı.
Mina: Violet, kadın seninle aynı evde yaşıyor.
Violet: Benim kahvemi nasıl sevdiğimi biliyor.
Mina: Bunu haftalardır biliyor olabilir.
Violet: Beni rahatlatmaya mı çalışıyorsun, yoksa aklımı mı kaçırıyorsun?
Mina: İkisi de olabilir.
Violet telefonunu koltuğa bıraktı.
Violet: Arkadaş seçme konusunda berbatım.
Öğleden sonra evdeki işlerini bitirdi, biraz müzik dinledi ve kitap okumaya çalıştı.
Ancak gözleri aynı paragrafta beşinci kez takılıp kaldığında kitabı kapattı.
Violet: Tamam, pes ediyorum.
Caitlyn'in akşam dönmesini beklediğini kendine itiraf etmek istemiyordu ama saat ilerledikçe mutfağa daha sık gidiyordu.
Saat yediye doğru telefonu titredi.
Caitlyn: İşim uzadı, yemeği tek başına yemek zorunda kalabilirsin.
Violet mesajı okudu ve hemen cevap yazdı.
Violet: Sorun değil, kendine dikkat et.
Mesajı gönderdikten sonra ekrana baktı.
Violet: Biraz daha normal davranırsam belki kendime gelirim.
Saat sekizi geçtiğinde kapının açılma sesi duyuldu.
Caitlyn: Violet?
Violet salondan seslendi.
Violet: Buradayım.
Caitlyn salona geldiğinde yorgun görünüyordu ve elinde küçük bir paket taşıyordu.
Violet: Ne o?
Caitlyn: Sana bir şey aldım.
Violet kaşlarını kaldırdı.
Violet: İşten geç çıkıp hediye mi aldın?
Caitlyn: Hediye demeyelim.
Paketi uzattı.
İçinden Violet'in birkaç gün önce kitapçıda görüp eline aldığı ama satın almadığı kitap çıktı.
Violet kitabı görünce şaşkınlıkla Caitlyn'e baktı.
Violet: Bunu nereden buldun?
Caitlyn: Geçen gün baktığın kitapçıdan.
Violet: Ben sadece birkaç dakika incelemiştim.
Caitlyn: Hoşuna gitmişti.
Violet'in yüzündeki alaycı ifade yavaşça kayboldu.
Violet: Bunu hatırladın mı gerçekten?
Caitlyn: Evet.
Violet kitabı göğsüne yakın tuttu, sonra duygulandığını belli etmemek için başını yana çevirdi.
Violet: Senin çok tehlikeli bir tarafın var.
Caitlyn: Öyle mi?
Violet: İnsanlara kendilerini özel hissettiriyorsun.
Caitlyn'in gülümsemesi hafifledi.
Caitlyn: Sen benim için özelsin, Violet.
Violet bu kez hemen bir şakaya sığınamadı.
Caitlyn: Bunu seni bir şeye zorlamak için söylemiyorum.
Violet: Biliyorum.
Caitlyn: Sadece bilmeni istedim.
Violet kitabı sehpanın üzerine bıraktı ve Caitlyn'e doğru bir adım attı.
Violet: Sana sarılabilir miyim?
Caitlyn'in yüzündeki şaşkınlık birkaç saniye içinde yumuşak bir gülümsemeye dönüştü.
Caitlyn: Elbette.
Violet ona sarıldığında Caitlyn de kollarını onun etrafına doladı.
Bu kez Violet hemen geri çekilmedi.
Başını Caitlyn'in omzuna yaslayıp birkaç saniye öylece kaldı.
Caitlyn: Yoruldun mu?
Violet: Biraz.
Caitlyn: Ben de.
Violet: O zaman konuşmadan biraz böyle duralım.
Caitlyn: Olur.
Salondaki sessizlik uzarken Violet, Caitlyn'in sırtındaki elinin hafifçe hareket ettiğini hissetti.
Bu küçük hareket bile ona beklediğinden daha fazla huzur veriyordu.
Bir süre sonra Violet başını kaldırdı.
Violet: Cait?
Caitlyn: Efendim?
Violet: Biz şimdi ne yapıyoruz?
Caitlyn bir an düşündü.
Caitlyn: Sanırım birbirimizi daha iyi anlamaya çalışıyoruz.
Violet: Peki ya sonra?
Caitlyn: Sonrasını da birlikte bulabiliriz.
Violet dudaklarının kenarında küçük bir gülümsemeyle ona baktı.
Violet: Bu cevabı beğendim.
Caitlyn: Sevindim.
Violet: Ama kitabı satın aldın diye seni sevdiğimi sanma.
Caitlyn kaşını kaldırdı.
Caitlyn: Öyle bir şey söylemedim.
Violet: Önlem alıyorum.
Caitlyn: Tabii, Blackwell.
Violet yeniden ona sarıldı.
Violet: Bir dakika daha.
Caitlyn'in yüzünde sıcak bir gülümseme belirdi.
Caitlyn: İstediğin kadar.
Ve Violet ilk kez, Caitlyn'e yakın olmayı istemesinin artık saklaması gereken bir şey olmadığını hissetti.