Bölüm 2 - Odamı Neden Seninle Paylaşayım?!

Caitlyn valizlerini odasına bıraktıktan sonra merdivenlerden aşağı indiğinde Violet'i koltuğa yayılmış, telefonunda bir şeyler izlerken buldu.
Caitlyn: Mutfağın nerede olduğunu biliyorum ama kahvenin nerede olduğunu henüz öğrenemedim.
Violet: Dolapta.
Caitlyn: Hangi dolapta?
Violet: Caitlyn, evdeki dolapların hepsini açıp kahve arayacak kadar enerjin varsa sana başka işler de bulabilirim.
Caitlyn: Mesela?
Violet: Valizlerini toplayıp geri gitmek gibi.
Caitlyn gülümseyerek mutfağa yöneldi.
Caitlyn: Güzel fikir ama annem seninle anlaşmış bile.
Violet: Annemle aramızdaki bu meseleyi sonra konuşacağız.
Caitlyn: Ona da kahve yapayım mı?
Violet: Kendine yap, bana dokunma.
Caitlyn: Peki, kahvemi senin fincanında içebilir miyim?
Violet başını kaldırıp ona baktı.
Violet: Sen gerçekten benim sinirlerimi test etmek için mi geldin?
Caitlyn: Hayır, ama sonuçlar oldukça ilginç.
Violet yastığı alıp ona fırlattı.
Caitlyn yastığı yakalayamadı ve yastık doğrudan yüzüne çarptı.
Birkaç saniyelik sessizlikten sonra Violet kahkahaya boğuldu.
Caitlyn: Çok komik, değil mi?
Violet: Yüzünü görmen lazım!
Caitlyn: Aynaya bakarım, teşekkürler.
Violet: Dur, bir daha yapalım.
Caitlyn: Sakın.
Violet ikinci yastığı eline aldığında Caitlyn kahvesini tezgâha bırakıp onu işaret etti.
Caitlyn: O yastığı fırlatırsan ben de karşılık veririm.
Violet: Tehdit mi ediyorsun beni?
Caitlyn: Bilgilendiriyorum.
Violet yastığı fırlattı.
Caitlyn bu kez eğildi ve yastık koltuğun arkasına uçtu.
Caitlyn: Iskaladın.
Violet: Şanslı günündesin.
Caitlyn: Öyle görünüyor.
Violet ayağa kalkıp yastığı almaya giderken Caitlyn'in kahvesini fark etti.
Violet: Benim kupamı mı aldın?
Caitlyn kupaya baktı.
Caitlyn: Üzerinde adın yazmıyordu.
Violet: Çünkü o benim kupam!
Caitlyn: O zaman neden bütün kupalara isim yazmıyorsun?
Violet: Bir dahaki sefere senin alnına da yazarım, karıştırmazsın.
Caitlyn kahvesinden bir yudum alıp kupayı tezgâha bıraktı.
Caitlyn: Kahven güzelmiş.
Violet: Konuyu değiştirme.
Caitlyn: Değiştirmiyorum, sadece kahveni övüyorum.
Violet: Kupamı da övebilirsin ama artık o kupayı kullanamazsın.
Caitlyn: Peki, bir dahaki sefere başka bir kupa seçerim.
Violet: Bir dahaki sefere mi?
Caitlyn: Birkaç hafta burada kalacağım, Violet.
Violet iki elini yüzüne kapattı.
Violet: Bu cümleyi her duyduğumda ömrümden beş yıl gidiyor.
Caitlyn: O zaman sana uzun bir ömür diliyorum.
Violet: SENİNLE GEÇECEKSE GEREK YOK!
Caitlyn kahkaha atarak kupasını yıkadı.
Bir süre sonra Violet mutfağa geçip buzdolabını açtı.
Violet: Akşam ne yiyeceğiz?
Caitlyn: Bilmem, ne yapmayı düşünüyorsun?
Violet: Ben makarna yapacaktım.
Caitlyn: Güzel, yardım edebilirim.
Violet ona şüpheyle baktı.
Violet: Sen yemek yapabiliyor musun?
Caitlyn: Evet.
Violet: Emin misin?
Caitlyn: Violet, su kaynatmayı biliyorum.
Violet: Etkileyici bir yetenek.
Caitlyn: İstersen sana da öğretebilirim.
Violet: Ben sen doğmadan önce yemek yapıyordum.
Caitlyn: Aramızda yalnızca iki yaş var.
Violet: O iki yılı sonuna kadar kullanacağım.
Caitlyn gülerek tezgâha yanaştı.
Birlikte yemek hazırlamaya başladıklarında Violet makarnayı ocağa koydu, Caitlyn de sos için domatesleri doğradı.
Her şey gayet iyi gidiyordu.
Ta ki Violet baharat dolabını açıp aradığı şeyi bulamayınca Caitlyn'e dönene kadar.
Violet: Karabiber nerede?
Caitlyn: Sağındaki kavanozda.
Violet kavanozu aldı ve kapağını açtı.
İçinden tarçın çıktı.
Violet yavaşça Caitlyn'e döndü.
Violet: Bu mu karabiber?
Caitlyn kavanoza baktı.
Caitlyn: Yanlış kavanozu almışım.
Violet: Bunu fark etmen gerçekten büyük bir başarı.
Caitlyn: İstersen yemeğe tarçın da koyabiliriz.
Violet: İstersen sen de ocağın üstüne oturabilirsin.
Caitlyn gülmeye başladı.
Violet: Gülme, sosu mahvettin!
Caitlyn: Daha sosu bile yapmadık.
Violet: BİR DE BANA CEVAP VERİYORSUN!
Caitlyn bu kez kahkahasını tutamadı.
Violet de birkaç saniye sonra kendini tutamayarak güldü.
Violet: Seninle yemek yapmak tam bir felaket.
Caitlyn: Ama eğleniyorsun.
Violet: Maalesef.
Yemeklerini hazırlayıp masaya oturduklarında ikisi de günün yorgunluğunu biraz olsun unutmuştu.
Caitlyn: Fena olmadı.
Violet: Ben yaptım zaten.
Caitlyn: Sosu da ben yaptım.
Violet: Tarçın koymadığın için teşekkürler.
Caitlyn: Rica ederim.
Violet ona baktı ve başını iki yana salladı.
Violet: Seninle aynı evde birkaç hafta geçirmek beni yaşlandıracak.
Caitlyn: Bence sana iyi gelecek.
Violet: Kendine bu kadar güvenme.
Caitlyn: Çok geç.
Yemekten sonra Caitlyn tabakları toplarken Violet masayı sildi.
Aralarında hâlâ küçük atışmalar vardı ama artık birbirlerinin yanında sessiz kalabildikleri anlar da oluşmaya başlamıştı.
Akşam salona geçtiklerinde Violet televizyonu açtı ve koltuğa yerleşti.
Caitlyn: Ne izliyoruz?
Violet: Bir korku filmi.
Caitlyn: Güzel, severim.
Violet: Korkarsan bana sarılmak yok.
Caitlyn: Korkarsan sen bana sarılabilirsin.
Violet: Ben korkmam.
Caitlyn: Elbette.
Film başladığında Violet kumandayı elinde tutarak ekrana odaklandı.
Caitlyn ise koltuğun diğer ucuna yerleşti.
İlk korkutucu sahne geldiğinde Violet hafifçe irkildi.
Caitlyn bunu fark etti ama bir şey söylemedi.
İkinci sahnede Violet istemsizce Caitlyn'in koluna tutundu.
İkisi de birkaç saniye hareketsiz kaldı.
Violet yavaşça elini çekti.
Violet: Koltuğun kenarı kayıyor.
Caitlyn: Tabii.
Violet: Gerçekten.
Caitlyn: Sana inandım.
Violet: Ses tonun hiç öyle demiyor.
Caitlyn gülümseyip yeniden ekrana döndü.
Filmin devamında Violet bu kez yerinden kıpırdamadı.
Caitlyn de o küçük anı yeniden gündeme getirmedi.
Film bittiğinde Caitlyn ayağa kalkıp esnedi.
Caitlyn: İyi geceler, Violet.
Violet: İyi geceler.
Caitlyn merdivenlere yönelirken durdu.
Caitlyn: Bu arada, yarın kahvaltıyı ben hazırlayayım.
Violet: Mutfağı yakmazsan kabul.
Caitlyn: Sana güzel bir kahvaltı hazırlayacağım.
Violet: Göreceğiz.
Caitlyn üst kata çıktıktan sonra Violet koltukta birkaç saniye daha oturdu.
Violet: Sinir bozucu kadın.
Ama bu kez yüzünde küçük bir gülümseme vardı.
Henüz bunu kendine bile itiraf etmeye hazır değildi ama Caitlyn'in gelişi, evin alıştığı sessizliği çoktan değiştirmişti.