~YALAN~

Ter içindeydim. O ise yüzüme aval aval bakıyordu. Baktım tepki vermiyor ayağa kalktım. Hala hareket etmiyordu. Duvara bakıyordu resmen. Korkmaya başlamıştım. Tepkisizliği normalmiydi? "Yıldırım?"

Yavaşça başını çevirip bana baktı "Yalan söylüyorsun" Cidden maldı bu. "Ya gerizekalı! Neden yalan söyleyeyim"

"Hamileysen bile babası ben olamam." Çıldırmak üzereydim! "En son kimle yattın?" Bu soru fazla arsızdı. Ama artık dayanamıyordum. "Senle yattım!"

"Siktirgit! Üç haftadır hiçmi sevişmedin başkasıyla? İnanmamı bekleme" Bu gidişle ikimizde tımarhanelik olacaktık. "İnanmazsan inanma be! Ben gidiyorum!" Öldürememiştimde zaten.

Arkamı döndüğüm sırada elini ensemde hissettim. Beni kendine çevirip duvara yapıştırdı. Bunu ilk karşılaşmamızdada yapmıştı. Derin nefesler alıyordum. Yaklaştı.

"Bir kez soracağım. Tek bir cevap istiyorum. " Onaylarcasına başımı salladım. "Karnındaki şey bendenmi?" Şey diye hitap etmesi sinirimi bozsada sustum. "Senden!" Nefesini tutmuştu. Acaba o ne olmasını istiyordu? "Bebek doğmadan önce DNA testi yapılabiliyormu?" Bunu bana ciddi soruyordu! Tüm gücümle ittim onu. "Sana hiçbirşeyi kanıtlamak zorunda değilim. İnansan bile hiçbirşey değişmeyecek! Sen bu dört duvar içerisinde kalacaksın. Ve bende çocuğumu doğurup buardan defolup gideceğim!"

Kaşları havalanmıştı. "Çocuğu doğurma kararı aldın ve doğurduktan sonrada onu kaçıracaksın? Bana bak aptal kadın burada kalmaya niyetim yok. Heleki o çocuk bendense sana bırakmaya hiç yok! Ben buradan çıkacağım. En az bir hafta içerisinde hemde. Ve çıktığım zaman gideceğim tek adres senin evin olacak. Eğer geldiğimde evinde olmazsan...seni yeniden bulurum. Bunu bilerek hareket et." Üzerime eğildi. "Madem doğurma kararı aldın,ona annelik yapmaya karar verdin...o zaman bu tabloda bir yer daha aç. Şu hayatta bir çocuğum olacaksa bile onu yetiştirmeden ölmeye,hapsedilmeye göz yummam. Şimdi evine dön ve ben gelene kadar o şeye iyi bak. Şuan hayattaysan tek sebebi karnındaki bebek."

Hiçbirşey söylememe izin vermedi ve arkasını dönüp gitti.

...