~BEBEK İÇİN~

Görüşme odasında Yıldırımın gelmesini bekliyordum. O içeriye girince ister istemez tırsmıştım ama belli etmedim. Beni görünce afalladı. Bir süre sonra tebessüm ederek karşımdaki sandalyeye ilerledi. Oturunca geriye yaslandı.

"Çok mu özledin tatlım? Bu arada kilo almışsın. Formdan düşme bence" Son üç haftadır yiyiyordum. Sebebi belliydi. Yutkundum.Düz tutmaya çalıştığım ses tonuyla konuştum. "Gevezeliklerine tahammülüm yok! Seni uyarmaya geldim."

"Bak sen cesur yavruya. Burada olmamız sana güven veriyorsa eğer...vermesin. Şuan kalkıp seni boğabilirim ama yapmıyorum. Demem oki güvenme. O arkadaşınada etraftaki görevlilerede" Başımı dik tutmaya zorluyordum

"Yeter! Şimdi ben anlatacağım sen dinleyeceksin!" Yüzüme bakıyordu öylece. "Merak ettim. Anlat" Derin bir nefes alıp konuştum "Altay Bıçağı tanıyormusun?" Gözleri kısıldı

"Evet,bir arkadaş"

"İyi. Söyle o arkadaşına Gizeme yaptığı şikayeti geri çeksin" Bir kaşı havalandı "Şikayetçimi olmuş? Helal olsun ona" Elimi sertçe masaya vurdum

"Beni delirtme! Sen buradasın diye işlerini halledemiyor o herif. Şimdide sorumlusunu Gizem olarak görüyor" hiç istifini bozmadı. "Çünkü sorumlusu Gizem komiser. Sende söyledin. Ben burada olduğum için bunları yapıyor. Ama ben dışarıda olursam şikayetini geri çeker"

Ne yapmaya çalıştığını anlamıştım. Şikayetini geri çek diyordu. "Asla! Unut!" Hala rahattı. "Sende arkadaşını unut o zaman."

Sinirle nefesimi verdim. Daha fazla oyalanmayacaktım. Gömleğimin düğmelerini açmaya başladım. Gözü göğüslerime kaydı. Başını sallayark güldü "Yok artık. Buradamı sevişeceğiz?"

Pislik herif hala sevişmek diyordu! Tek hamlede bıçağı çıkarıp üzerine atladım. Ancak son anda bileğimi kavramıştı. Elimi çekmeye çalıştım ama olmadı. Bıçak elimden düşünce beni diğer tarafa savurdu. Karnımda hissettiğim şiddetli ağrıyla inledim. Yerdeki bıçağı alıp bana yürüdü. Üzerime eğilip bıçağı boğazıma dayadı

"Güzel plan. Ama yemezler. Şimdi buradan kimin cansız bedeni çıkacak biliyormusun?" Bıçağı ittirince bağırdım

"Dur! Bunu yapamazsın!" Oflayarak "Geçen seferde aynısını söyledin" dedi. Yutkundum. Sakarlığım yüzünden şimdi yine ölümün eşiğindeydim. Ne diyecektim? Uzun bir süre düşünmüş olmalıyımki bıçağın sertliğini hissedince herşeyi ortaya döktüm.

"Hamileyim!"

Bıçak şah damarımın üzerindeydi. Ölmem an meselesiydi. Kaşları çatılmıştı.

"Demek hamilesin. Kiminle yattın?" Anlamamışmıydı? Şoke olmuştum. Onun çocuğu olduğunu düşünmemişti "Babasının ismini verki bebeğinin ölümünü ona haber edeyim"

"Sen aptalmısın?" Ciddi sormuştum. "Aptal değilim. Sadece bir babanın çocuğunun ölümünü bilmekte hakkı var" Bide düşünceli davranıyordu şerefsiz! "Sen tam bir gerizekalısın! Küçükken kafanımı çarptın?"

"Bana hakaret etmeyi bırak. Madem babasını söylemeyeceksin niye vakit kaybettiriyorsun?" Bıçak hareketlenince bağırdım.

"Sensin Aptal! Babası sensin!'

...