~UYARMAK~

"Söz vermelisin Gizem. Hayatım tehlikeye girebilir!" Beni hiç dinlemiyor gibiydi. Sehpanın üzerindeki defter ve kalemi aldı. "Nasıl biriydi?" Beni kesinlikle dinlemiyordu! "Gizem dedim!" Dik dik bana bakıyordu.

"Efsun fiziksel özelliklerini söylemelisin" Olumsuz anlamda başımı salladım. "Hayır! Hayatımı tehlikeye atmayacağım." Kararlıydım. Gizem elindekileri bıraktı ve bana yaklaştı. "Efsun,bak az önce anlattıkların normal değil. Anlıyorum korkuyorsun ama şuan güvendesin. Anlatmalısın. Anlatki o caniyi bulalım. Hadi güzelim lütfen."

İkilemde kalmıştım. "Anlatırsam bana birşey olmayacağına söz ver" Hemen başını salladı. "Söz veriyorum. Güvende olacaksın" Pes edip hatırladıklarımı söyledim. Gizemin gözleri büyüdü

"Siktir! Bu o, Yıldırım"Hiçbirşey anlamamıştım "Yıldırım kim?" Hemen ayağa kalktı. Odada volta atmaya başladı.

"Aylardır aradığımız bir seri katil Efsun! Resmen onla karşılaşmışsın ve cinayetine tanık olmuşsun! Bak canım bu adam normal bir vaka değil. Psikolojisi bozuk. 6 kere yakalayıp kliniğe yatırdık ama 15 hastayı ve 12 doktoru öldürüp kaçtı! Haberlerde çalkalanıyordu hatta. Zor kaldırdık internetten ismini. Yildırım diyoruz çünkü soy adı Yıldırım." Anlamıyordum. Devam etti

"Her neyse Klinikten kaçtı ve bulamadık. Ama şimdi bu caniyi yakalayabilme şansımız var Efsun. Şikayetçi olursan arama emri çıkartabilirim. Herşey senin elinde canım. Bu manyağın dışarıda olması çok tehlikeli."

Adam tekrar gözlerimin önünde canlandığında ne yapacağımı bilemedim. "Gizem sende söylüyorsun çok tehlikeli. Eğer şikayetçi olursam beni bulur. Gizem öldürmeyemi çalışıyorsun beni?"

"Saçmalama! Bak sana söz veriyorum hiçbirşey olmayacak. Seni koruyacağım. Güven bana ve yap şunu!"

İkilemdeydim yine. Şikayetçi olursam beni bulabilirmiydi? Gizem beni koruyabilirmiydi? Kime inanacaktım?

"Ben..."
Aklıma yerde yatan ceset geldiğinde durdum. Masum insanları öldüren biri. Belkide kadının bir çocuğu vardı. Kendimi düşünmeye zorladım ama vicdanım galip geldi "Tamam"

Gizemin yüzündeki vatan gülüşünü görünce göz devirdim. "Doğru olanı yapıyorsun. Şimdi sen benle karakola geliyorsun Efsun"

Zoraki birşekilde karakola gittik. Sanki adım atsam geriliyordum. Gizem benim ifademi alıp imza attırdı. Bir süre koridorda bekledim. Gizem ve arkasında bir ekip yanıma geldi "Efsun benim gitmem lazım. Kuzgunu bulmalıyım. Ekipler seni benim evime bırakıp ben katili bulana kadar nöbet tutacaklar. Telefonun açık olsun"

Birşey söylememe fırsat vermeden gidince kelimelerimi yuttum. Ekipler beni Gizemin evine getirdi ve dışarda nöbet tutmaya başladılar. O kadar korkuyordumki bütün kapı ve pencereleri kapatmıştım. Yatak odasına gidip kapıyı kilitledim. Yerimde duramıyordum. Umarım hemen bulurlardı o manyağı. Aynadan kendimi görünce şoke oldum. Sabah yüzümü bile yıkamamıştım. Üzerimde hala o elbise vardı. Makyajım mahfolmuştu. Saçlarımdan bahsetmiyorum bile. Hiç bu kadar pis hissetmemiştim. Üstelik kokuyordum. Tabi korkudan terlemem normal.

Midem kendimi kaldırmıyordu. Banyo kapısına baktım. Yani nede olsa ekipler nöbet tutuyordu. Kapılarda kilitliydi. İçimi rahatlatmaya çalışarak banyoya girdim. Kısa bir duş alacaktım. Tahminen 15 dakika duşta kalmıştım. Gözlerim banyoda bornoz aradı. Asılı olan bornozu giyip çıktım banyodan. Odadaki dolaba yürürken aniden ayaklarım çivi gibi yere çakıldı. Bir ıslık sesi duymuştum. Çok yakından gelmişti. Ve ben bu ıslığı biryerden hatırlıyordum. Yutkunarak arkamı döndüğümde karşımaki kişi oydu... Yıldırım denen herif

...