18.Bölüm

AŞKIN NEVA DAN DEVAM BU

Bugün hafta sonuydu ve baba tarafımdan amcam, yengem ve çocukları

gelecekti. Amcam babamdan iki yaş büyükmüş. Amcamdan sonra babam

doğmuş. Doğumu zor olduğu için doktor, babaanneme bir daha doğum yaparsa

ölebileceğini söylemiş. O yüzden iki kardeşlermiş.Amcamlar yurt dışında

yaşadıkları için olanları geç öğrenmişler di. Hem geçmiş olsun demek hem de

tanışmak için geleceklerdi. Bir de gelmeleri 1-2 saat süreceği için duş alıp

banyo yaptım ve güzel bir kombin seçtim.Hazır olunca aşağı indim. Babam

onları almaya gitmişti. 30 saat sonra burada olacaklardı. Oturup beklemeye

başladım. Yarım saat dolmuştu. Tam, “Nerede kaldılar?” derken kapı çaldı.

Herkes gelmişti. Amcam, yengem ve dört çocuklarıyla birlikte...“Hoş geldiniz.”

“Hoş bulduk, kızım. Önce kendimizi tanıtalım, biz en iyisi.”

“Ben Ayaz. 17 yaşındayım, 11. sınıfa gidiyorum. Yağız'ın ikiziyim.”

“Ben de Yağız. Ayaz'ın ikiziyim. 17 yaşındayım, 11. sınıfa gidiyorum.”

“Ben Çağan. 23 yaşındayım, polisim.”

“Ben Para. 28 yaşındayım, şirkette çalışıyorum.”

“Ben de dayın Ahmet. 52 yaşındayım, şirketim var.”

“Ben de yengen Sare. 47 yaşındayım, modacıyım.”

“Ben de Aşkın Neva. 17 yaşındayım, 11. sınıfa gidiyorum.”

Tanıştığıma memnun oldum.“Biz de kızım. Hadi, yemek yiyin. Sonra

dinlenirsiniz.”Hep beraber yemeğe geçtik. Bir güzel yemek yedikten sonra

hep beraber salona geçtik ve oturduk.
“Selam kuzum, nasılsın? Vallahi bu

kadar güzel kuzenim olduğunu bilsem daha önce gelirdim yanına, seni

tanımaya.”Bunu deyince kıkırdadım. “Ateş abi, ensesine şaplak attı.”

“Höst! Kardeşimle düzgün konuş.”“Ya abiciğim, bu tam yaramazın yanında

durma. Yanıma otur.”“Yaş abi, kötü bir şey demedik. Sadece güzelsin dedim.”

“Ben bu piçi iyi tanıyorum. Tüm kızlara böyle yavşıyor.”“Off, abi, off! Hadi oyun

oynayalım, sıkıldım.”“Ne oynayalım?”
“Fıstığım, UNO oynayalım mı?”

“Olur, oynayalım.”Bütün kuzenler bir araya gelip UNO oynadık. Yatana kadar

oyun oynadık. Çok uykum geldiği için odama gitmeye karar verdim. Gözlerim

bir açılıp bir kapanıyordu.“Fıstığım, uykun mu geldi?” “Evet, yatsam iyi

olacak.” “Emre abi: O zaman fıstığımı odasına kadar taşımak benim şerefim.”

Beni kucağına alıp odama doğru yol aldı. Daha fazla dayanamadım ve gözlerimi kapattım.

Emir'in Ağzından

Küçüğüm kucağımda uyuyakalmıştı. Uyurken küçük bir bebek gibiydi.

Kaçırıldığı zaman çok korkmuştum, ona bir şey olacak diye. Ona çok bağlanmış

tım. Bir gün benden gider diye korkuyordum.Odasına geldiğimizde

yorganı çekip yatağa yatırdım. Üstünü örttükten sonra kendi odama gittim.

Küçüğümü düşünüyordum. Uyurken çok masum duruyordu. Çok şey yaşamıştı.

Bir psikolog olarak onu anlayabiliyor dum.Düşüncelerimden sıyrılıp derin bir uykuya daldım.