15.Bölüm

Alp Bey’in Ağzından

Kaç gündür kızımı aramadığım yer kalmamıştı. Vedat şerefsizi, kızımı

nereye götürmüştü, bilemiyordum.
Adamlarımdan birisi yanıma geldi.

“Alp Bey! Alp Bey!” “Ne oldu, Kerem?”
“Sonunda bulduk izlerini!”“Ne?

Gerçekten mi?Neredeler?”Telefonundaki konuma bakıp yola çıktık.Kaç gündür

gözüme uyku girmiyordu. Eşim Güz de sakinleştiriciler sayesinde ayakta

duruyordu. Beş tane oğlumuz olmasına rağmen kızımıza daha çok düşkündük.

Güz’ün hep hayalinde kız annesi olmak vardı. Benim de öyle.Kızımın bulunduğu

konuma geldik.“Dikkatli giriyoruz. Kızıma bir zarar gelmesini

istemiyorum.” “Tamam, efendim.”İçeri girdik.“Ooo, Alp! Seni daha geç

bekliyordum. Teşvik ettiniz buraya gelmeyi!” “Seni geberteceğim, Vedat!

Kızım nerede?”“Acele etme. Kızın içeride. Önce bir çay kahve içelim.”

“Ne çayı, ne kahvesi?”Dayanamayarak yüzüne bir yumruk çaktım. Tekme tokat

dalmaya başladım.“Baba, dur! Sakin ol. Bulduk, gel!” “Bırak! Bu

işi adamlar halledecek.” “Tamam, oğlum. Geliyorum.”Onu yerde

bırakıp kızıma koştum. Gördüğüm manzara karşısında donakaldım.

Aşkın Neva’nın Ağzından

Gözlerim bir açılıyor, bir kapanıyordu. Daha fazla dayanacak gücüm kalmamıştı.

Kapı tekrar açıldı. Birinin bana doğru koştuğunu gördüm. Kendimde

olmadığım için kim olduğunu idrak edemedim.Koşarak yanıma geldi, ipleri

çözdü ve beni kucağına aldı.“Dayan, bir tanem! Yetiştireceğim seni

hastaneye!”Bilincim tekrar kapandı. Sonsuz bir karanlığa çekildim.

Yazarın Ağzından

Aşkın’ı hastaneye yetiştirmişlerdi. İç kanaması olduğu için ameliyata aldılar.

Bütün sevdikleri onu bekliyordu: Abileri, annesi, babası, dedesi, babaannesi ve

arkadaşları.Meriç, Aşkın’ın bulunduğunu öğrenince ilk uçakla hastaneye gitmişti.

Gözleri dolu dolu onu bekliyordu.
Aşkın’ı çok seviyordu ama içindeki

duygunun ne olduğunu bilmiyordu. Onu her gördüğünde kalbi hızlı atıyordu.

Dışarıdan ne kadar sert gözükse de içinde duygusal bir şeyler yatıyordu.

Ameliyat bitmiş ve Aşkın yoğun bakım odasına alınmıştı. Ameliyat iyi geçmişti,

neyse ki. Şimdi de uyanmasını bekliyorlardı.Aradan dört beş saat geçti

ama hâlâ uyanmamıştı.Sonunda beklenen an geldi ve Aşkın gözlerini açtı. Bütün aile sevinçten havalara uçtu.

Aşkın Neva’nın Ağzından

Göz kapaklarımın üzerinde bir ağırlık vardı. Zar zor açtım gözlerimi. Gözüme

ışık gelince gözlerimi kıstım.Nerede olduğumu önce idrak edemedim. Sonra

hastanede olduğumu anladım.Hemşire gelip beni kontrol etti, sonra gitti.

Gittikten sonra kapı tekrar açıldı. Bütün ailem bir anda içeri girdi.“Anneciğim, iyi

misin bebeğim?” “Babacığım, iyi misin? Ağrın var mı?” “İyiyim, anne. İyi bir

şeyim yok.” “Nasıl yok? Kızım, hâlini görmüyor musun, Güz?”“Kızım, üzerime

titreme tamam.”“Hayatım, kızımıza bir şeyler yedirelim. Kim bilir ne zaman

yemek yedi.”“Tamam, hayatım. Hemen getiriyorum.”Babam odadan

çıktı. Abilerim teker teker bana sarıldı. Onlar da odadan çıktı,

fazla kalabalık yapmamak için.Ben de annemle baş başa kaldım.