17.Bôlüm

AŞKIN NEVA DAN DEVAM

Bugün büyük gündü. Okula gidecektim sonunda! Okulu özlemiştim. Önce bir

duşa girdim. Duştan çıkınca kremlerimi de sürdüm. Saçımı kuruttum ve

düzleştirdim.Dolabımdan güzel bir kombin seçtim. Üstümü giydikten sonra

aşağıya, kahvaltıya indim.“Günaydın, Alkan ailesi!” “Günaydın, kızım.”

“Babacığım, çok mutluyum bugün!” “Evet, baba. Okulu ve arkadaşlarımı çok

özledim.”“Aferin kızım. Okulunu sev, bizi haytalar gibi değil.”“İyi ki varsın, baba.”

“Ayıp oluyor vallahi! Kızını görünce bizi dışlıyorsun.”“Tabii dışlarım. Tek kızım

var benim!”Kahvaltı bittikten sonra okula doğru yol aldık. Okula varınca

arabayı park edip sınıflara dağıldık. Meriç telefona dalmıştı, benim geldiğimi

fark etmemişti.“Ooo, kedi yavrusu! Çabuk unutuldum herhâlde.”“Aşkım,

kuşum! Seni çok özledim.”“Ben de seni.”
B

irbirimize sarılıp geri çekildik ve

sıramıza oturduk. Öğretmen gelince derse başladık.Zil çalmıştı ve öğle

arasındaydık. Meriç, ben, Doruk, Toprak, Ömer, Mert ve Egemen kantinde

oturmuş sohbet ediyorduk.“Aşkın, daha iyi misin? İyileşebildin mi?”“Sağ ol,

Egemen. Daha iyiyim. Yaralarım da iyileşti.” “İyi, sevindim.” “Doruk’tan

sonra ben de abin sayılırım, ona göre. Bir şeye ihtiyacın olursa beni araman

yeterli.” “Sağ ol, Egemen. Düşünmen yeter.”Biraz daha oturduk ve sınıfa

çıktık. Dersin geri kalanı çok sıkıcı geçmişti. Ve şimdi de eve dönmüştük.

“Çocuklar, hadi mangala gidiyoruz! Hava çok güzel. Bugün de dışarıda, açık

havada yiyelim.” “Yaşasın! İlk kez ailemle vakit geçireceğim. Hemen

gidelim!”Heyecanla konuşmuştum.Her şey hazır olunca arabalara geçtik. Piknik

yapılacak yere doğru yol aldık. Vardığımızda arabaları park ettiler.

Bütün eşyaları alıp yerleştirdik. Babam ve Ateş abim mangalın başında

bekliyordu.“Hadi gelin, oyun oynayalım!” dedi Can.“Ne oynayalım?”

“Doğruluk mu, cesaret mi?”Herkes onayladı. Can bir şişe alıp ortasına

koydu. Şişe benimle Doruk’un arasına geldi. O soruyor, ben cevaplıyordum.

“D mi, C mi?”

“D.”

“Daha önce sevgilin oldu mu?”

“Hayır, olmadı.”

Şişe tekrar çevrildi. Bu sefer Cem ile Can’ın arasında durdu. Can soruyor, Cem cevaplıyordu.

“D mi, C mi?”

“Cesaret lan!”

Can bunu duyunca piç sırıtışı yaptı.“O zaman git ve ilerideki erkeğin yanına

gidip çıkma teklifi et.” “Tamam lan!”
“İnşallah başına bir şey gelmez,” dedim

içimden.“Âmin,” dedim.Can kalkıp ilerideki çocuğun yanına doğru ilerledi.

Gay gibi cilve yapıp konuşmaya başladı:“Selam, yakışıklı! Tanışalım mı?

Seni uzaktan gördüm, çok beğendim. Benimle çıkar mısın?”Adamın onu

dövmesini beklerken sanki bir şey oldu. “ Olur! Zaten ben de seni çok beğendim.

Sen gelmesen ben gelecektim.”Can mal mal çocuğa baktı. Biz de kahkahayı

bastık.“Şey… Sen yanlış anladın. Biz oyun oynuyorduk. Cesaret çıktı, o yüzden sana

yürüdüm.”“Utanma, utanma! Naz yapma, naz yapma. Erkekleri daha çok

severim.”Diyerek Can’a yaklaştı. Can korkuyla kaçmaya başladı.“Gel, kaçma!

Buraya gel!” Biz kahkahalarla gülüyorduk. Gülmekten karnım

ağrımıştı.Bir süre sonra geri geldi. Çocuk tan da kurtulmuştu.Yemeklerimizi yiyip eve doğru yol aldık.