12.Bölüm

Karakterleri koycaktım unut simdi koydum
~~~~~~~~~~~~~~~~~~

AŞKIN NEVA DAN DEVAM

Sabah gözlerimi açtım. Önce elimi yüzümü yıkadım, sonra üstüme güzel bir

kombin yaptım. Dedemin evindeydik. Hazır olunca kahvaltıya indim.Günaydın,

canım ailem!” “Günaydın, kızım. Gel torunum, yanıma otur sen.”“Tabii,

dedeciğim. Geliyorum.”Dedemin yanına oturdum. Hemen tabağıma bir şeyler

doldurdu.“Az olsun, dedeciğim. Bitiremem.”.“Bitirirsin, torunum. Çok

zayıfsın, ye de kilo al.” “Siz benim torunuma bakmıyor musunuz? Çok

zayıf!” “Ölümü baba! Biz onu güzelce doyuruyoruz.”“Belli, belli. Nasıl

beslediniz?”Kahvaltım bitince masadan kalktım. Arka bahçeye, biraz salıncakta

oturmak için gittim. Salıncağa doğru ilerlemeye başladım.O sırada ayaklarıma

bir şey dolandı. Dolanan şey bir köpek yavrusuydu.“Yaaa! Yerim seni, çok

tatlısın!”Havlayıp zıplamaya başladı. Hemen eğilip kucağıma aldım.“Yerim

ben seni, yerim!” Köpeğin başını okşadım. Ohh! Başına öpücük

kondurdum.Köpekle beraber salıncağa oturdum. Köpek de

kucağımda uyuyakaldı. Hemen fotoğrafını çekip Meriç’e attım.

Ben: aynı sen nin gibi uykucu bak hshdhdhhd

(Çaktırmayın yapay zeka ile yaptım)

Kedi yavrusu: Hahaha, çok komik! Gülem de boşuna gitmesin.

Ben: Çok tatlı ve şirin bir köpek bence. Kucağımdan inmiyor, yakışıklı.

Kedi yavrusu:Bence sen onu indir. Rahat rahat uyusun. Bence o yakışıklı köpek çık...

Ben: Sen köpeğimi kıskandın, bana mı öyle geliyor?

Kedi yavrusu: Sana öyle geliyor. Neyse, işim var. Sonra görüşürüz, bay.

Ben: Görüşürüz.

Telefondan çıktım. Hâlâ kucağımda uyuyan köpeğe bakıyordum. Çok

sevimliydi.“Torunum, ne yapıyorsun burada?”“Köpeği seviyorum, dedeciğim.

Kucağımda uyudu. Uyanmasın diye kalkamadım.” “Çok mu sevdin köpeği?”

“Evet, çok sevimli. Ayağıma dolandı, şebeklik yaptı. Ben de çok sevdim onu.”

“Madem çok sevdin, senin olsun o köpek.” “Gerçekten mi? Çok mutlu

olurum!” “İsmini ne koymak istiyorsun?”
“Şebek olsun bence. Şebeklik yapıyor.”

“Güzel isimmiş.”Köpek uyanınca kucağımda içeri doğru ilerledim.

Abilerim içerideydi.“Aa, Doruk! Sen ne ara dışarı çıktın? Hiç fark etmedim.”“Bir

de Aşkın’ın kucağındasın abi, ben buradayım!”“Ayy, pardon! Köpeği

görünce sen zannettim, Doruk.”Doruk hariç herkes kahkaha attı.“Yaa, abi!

Köpeğime düzgün konuş! Onun adı Şebek.” “Nereden buldun kız o köpeği?”

“Dedemin değil miydi o?” “Evet, dedemindi ama bana verdi. Benim

köpeğim artık.”“Vay be! Adem dedem, bak sen! Hemen Aşkın’ı görünce nasıl da

vermiş köpeği. Biz istedik, vermedi.”
O sırada dedem geldi.“Tek kız torunum

Aşkın! Haytalar, size niye vereyim? Gidin, babanız alsın köpeği!”“Bu Aşkın’ın

köpeği!”.“Vay, ne de Aşkın’ı görünce bizi sattın!” “Tek hayalim bir kız torunum

olsun, o da oldu zaten. Sizi ne yapayım? Gidin, babanızla ananız sevsin!”“Yazdım

bunu bir kenara, dede. Haberiniz olsun!”
“Git nereye yazarsan yaz, hayta!”Bir

günüm de böyle geçmişti. Abilerim dedemle didişmişti. Bir tık beni kıskanmışlardı.