Bölümler 31Şu an: Xxvııı. Bölüm — Pompadour’da Gudrun
- 1 Bölüm I. — Kız Kardeşler4.687 kelime
- 2 Iı. Bölüm. — Shortlands3.117 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Sınıfta2.872 kelime
- 4 Bölüm Iv. — Dıver1.814 kelime
- 5 Bölüm V. — Trende2.346 kelime
- 6 Bölüm Vı. — Nane Likörü4.128 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Fetiş1.371 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Breadalby7.860 kelime
- 9 Bölüm Ix. — Kömür Tozu2.616 kelime
- 10 Bölüm X. — Eskiz Defteri1.097 kelime
- 11 Bölüm Xı. — Bir Ada2.858 kelime
- 12 Bölüm Xıı. — Halı Döşeme2.715 kelime
- 13 Bölüm Xııı. — Mino3.058 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Gölde Gezi10.166 kelime
- 15 Xv. Bölüm — Pazar Akşamı2.181 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Erkekten Erkeğe3.463 kelime
- 17 Xvıı. Bölüm — SANAYİ DEVi6.876 kelime
- 18 Bölüm Xvııı. — Tavşan2.795 kelime
- 19 Bölüm Xıx. — Aylı6.259 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Gladyatörlere Özgü2.746 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Eşik4.008 kelime
- 22 Xxıı. Bölüm — Kadından Kadına2.899 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Sapma5.454 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Ölüm ve Aşk8.278 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Evlilik Mi, Değil Mi907 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Bir Koltuk2.726 kelime
- 27 Bölüm Xxvıı. — Taşınma4.214 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Pompadour’da Gudrun1.634 kelime · Okuduğun bölüm
- 29 Xxıx. Bölüm. — Kıta Avrupası15.393 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Karda Mahsur9.658 kelime
- 31 Bölüm Xxxı. — Çıkarlar1.952 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXVIII. BÖLÜM
POMPADOUR’DA GUDRUN
Noel yaklaşıyordu; dördü de yola çıkmaya hazırlanıyordu. Birkin ile Ursula, sonunda hangi ülkeye, hangi yere gitmeye karar verirlerse oraya gönderilmek üzere birkaç kişisel eşyalarını toplamaya koyulmuştu. Gudrun çok heyecanlıydı. Yola düşmeye bayılırdı.
İlk hazırlananlar Gudrun’la Gerald oldu; Londra ve Paris üzerinden, Ursula ile Birkin’le buluşacakları Innsbruck’a doğru yola çıktılar. Londra’da bir gece kaldılar. Müzikholde, ardından da Pompadour Kafesi’nde vakit geçirdiler.
Gudrun Kafeden nefret ederdi ama tanıdığı sanatçıların çoğu gibi dönüp dolaşıp yine oraya giderdi. Kafenin küçük kötülüklerle, küçük kıskançlıklarla ve küçük sanatçılıklarla dolu havasından iğrenirdi. Yine de kente her gelişinde uğrardı. Sanki bu küçük, ağır dönen, çöküşün ve çözülüşün merkezindeki girdaba dönüp bir kez daha bakması gerekiyordu.
Gerald’la oturmuş, hafif tatlımsı bir likör içiyor; masalardaki çeşitli gruplara kara, asık bakışlarla göz gezdiriyordu. Kimseyi selamlamazdı ama genç erkekler ona sık sık, küçümseyen bir aşinalıkla başlarını sallardı. Gudrun hepsini görmezden gelirdi. Yanakları kızarmış, gözleri kara ve asık halde orada oturup hepsini nesnel bir gözle, kendinden ayrı tutulan, bir hayvanat bahçesindeki aşağılık maymunsu yaratıklarmış gibi görmek hoşuna giderdi. Tanrım, ne iğrenç bir güruhtu! Damarlarında kanı öfkeden ve tiksintiden kara, koyu koyu akıyordu. Yine de oturup izlemeliydi, izlemeliydi. Bir iki kişi gelip onunla konuştu. Kafenin her yanından gözler yarı gizlice, yarı alayla ona çevriliyordu; erkekler omuzlarının üzerinden, kadınlar şapkalarının altından bakıyordu.
Eski çevre oradaydı: Carlyon, köşesinde öğrencileri ve kızıyla; Halliday, Libidnikov ve Pussum—hepsi oradaydı. Gudrun Gerald’ı izliyordu. Gözlerinin bir an Halliday’de, Halliday’nin grubunda durduğunu gördü. Onlar da tetikteydi; Gerald’a başlarıyla selam verdiler, o da karşılık verdi. Kendi aralarında kıkırdayıp fısıldaştılar. Gerald onları gözlerinde o sakin parıltıyla izliyordu. Pussum’ı bir şeye kışkırtıyorlardı.
Sonunda ayağa kalktı. Üzerinde, farklı renklerle lekelenmiş, tuhaf bir alaca bulaca görünüm veren koyu renk ipekten bir elbise vardı. Zayıflamıştı; gözleri belki daha ateşli, daha da dağınıktı. Bunun dışında aynıydı. Gerald, yanlarına gelirken onu gözlerindeki aynı sakin parıltıyla izledi. Kız ince, esmer elini ona uzattı.
“Nasılsın?” dedi.
Gerald onunla el sıkıştı ama oturmaya devam etti; kızın masanın yanında ayakta durmasına izin verdi. Kız, Gudrun’la nasıl konuşacağını bilemediğinden ona asık bir ifadeyle başını salladı; ama onu görünüşünden ve namından yeterince iyi tanıyordu.
“Çok iyiyim,” dedi Gerald. “Ya sen?”
“Ah, iyiyim. Vupert nasıl?”
“Rupert mı? O da çok iyi.”
“Evet, onu demiyorum. Evlenmesini diyorum.”
“Aa, evet, evlendi.”
Pussum’ın gözleri ateş gibi parladı.
“Aa, gerçekten başarmış demek? Ne zaman evlendi?”
“Bir iki hafta önce.”
“Gerçekten mi! Hiç mektup yazmadı.”
“Hayır.”
“Hayır. Sence de çok yazık değil mi?”
Bunu meydan okurcasına söylemişti. Pussum, ses tonuyla Gudrun’ın konuşulanları dinlediğini bildiğini belli etti.
“Canı istememiştir herhalde,” diye karşılık verdi Gerald.
“Ama neden istememiş?” diye üsteledi Pussum.
Bu soruya sessizlikle karşılık verildi. Kısa saçlı kızın küçük, güzel bedeninde çirkin, alaycı bir ısrar vardı; Gerald’ın yanında ayakta duruyordu.
“Kentte uzun süre kalacak mısınız?” diye sordu.
“Yalnızca bu gece.”
“Aa, yalnız bu gece. Julius’la konuşmaya uğrayacak mısınız?”
“Bu gece değil.”
“Pekâlâ, ona söylerim o zaman.” Ardından o şeytani havası ortaya çıktı. “Çok sağlıklı görünüyorsunuz.”
“Evet, öyle hissediyorum.” Gerald son derece sakin ve rahattı; gözlerinde alaycı bir eğlence kıvılcımı vardı.
“İyi vakit geçiriyor musunuz?”
Bu, Gudrun’a doğrudan yöneltilmiş bir darbeydi; duygusuz bir rahatlığın düz, ifadesiz sesiyle söylenmişti.
“Evet,” diye karşılık verdi, yüzünde en ufak bir ifade olmadan.
“Daireye uğramayacak olmanıza çok üzüldüm. Dostlarınıza pek sadık değilsiniz.”
“Pek değil,” dedi.
İkisine de başıyla “İyi geceler” dedi ve ağır ağır kendi grubuna döndü. Gudrun onun tuhaf yürüyüşünü izledi; kalçaları sertçe, kesik kesik hareket ediyordu. Düz, ifadesiz sesini açıkça duydular.
“Gelmeyecek; başka bir işi var,” dedi. Masada kahkahalar, alçak sesli konuşmalar ve alaylar sürdü.
“Arkadaşın mı?” diye sordu Gudrun, Gerald’a sakin sakin bakarak.
“Birkin’le Halliday’nin dairesinde kaldım,” dedi; onun ağır ve sakin gözleriyle göz göze gelerek. Pussum’ın metreslerinden biri olduğunu Gudrun biliyordu; Gerald da onun bunu bildiğini biliyordu.
Etrafına bakınıp garsonu çağırdı. Her şey bir yana, buzlu bir kokteyl istiyordu. Gerald bunu eğlenceli buldu; acaba neler oluyordu?
Halliday’nin grubu sarhoştu ve kötü niyetliydi. Birkin hakkında yüksek sesle konuşuyor, her yönüyle, özellikle de evliliğiyle alay ediyorlardı.
“Ah, Birkin’i düşünmeme neden olma,” diye ciyakladı Halliday. “Beni fena hâlde hasta ediyor. İsa’dan aşağı kalır yanı yok. ‘Kurtulmak için ne yapmalıyım, Tanrım!’”
Sarhoş sarhoş kıkırdadı.
Rus’un canlı sesi duyuldu: “Mektuplarını hatırlıyor musunuz? ‘Arzu kutsaldır—’”
“Ah, evet!” diye bağırdı Halliday. “Ah, ne kadar da harika. Bakın, cebimde bir tane var. Eminim vardır.”
Cep defterinden türlü türlü kâğıtlar çıkardı.
“Eminim bir tane—hık! Ah, aman!—var.”
Gerald ile Gudrun dikkatle izliyordu.
“Ah, evet, ne kadar da—hık!—harika! Beni güldürme, Pussum, hıçkırık yapıyor. Hık!—” Hepsi kıkırdadı.
“O mektupta ne diyordu?” diye sordu Pussum; öne eğilmişti, yumuşak, koyu renk saçları yüzüne düşüp sallanıyordu. Küçük, uzunumsu, esmer kafatasında tuhaf bir edepsizlik, müstehcenlik vardı; özellikle kulakları göründüğünde.
“Bekle—ah, bekle biraz! Hayıır, sana vermeyeceğim, yüksek sesle okuyacağım. En güzel yerlerini okuyacağım—hık! Ah, aman! Sence su içsem şu hıçkırık geçer mi? Hık! Kendimi tümüyle çaresiz hissediyorum.”
“Karanlıkla aydınlığı birleştirmekten ve Çürüme Akışı’ndan söz eden mektup bu değil miydi?” diye sordu Maxim, keskin ve hızlı sesiyle.
“Galiba öyle,” dedi Pussum.
“Öyle mi? Hık! O mektup olduğunu unutmuşum,” dedi Halliday, mektubu açarken. “Hık! Ah, evet. Ne kadar da harika! En iyilerinden biri. ‘Her ırkta bir evre vardır—’” diye ağır ağır, ezgili ve açık seçik, Kutsal Kitap’ı okuyan bir papaz gibi okudu: “‘Yıkma arzusu bütün öteki arzulara baskın gelir. Bireyde bu arzu, eninde sonunda kendini yıkma arzusudur’—hık!—” Durup başını kaldırdı.
“Umarım kendini yıkma işini sürdürüyordur,” dedi Rus’un canlı sesi. Halliday kıkırdadı ve başını belli belirsiz geriye bıraktı.
“Onda yıkılacak pek bir şey yok,” dedi Pussum. “Zaten o kadar zayıf ki, işe koyulacak geriye bir izmarit kalmış.”
“Ah, ne kadar güzel! Okumaya bayılıyorum! Hıçkırığımı iyileştirdi galiba!” diye ciyakladı Halliday. “Devam etmeme izin verin. ‘İnsanın kendi içindeki küçülme sürecine, kaynağa doğru yeniden küçülmesine, Çürüme Akışı boyunca varoluşun ilk ilkel koşullarına dönüşüne duyduğu arzudur bu—!’ Ah, ama bence olağanüstü. Neredeyse Kitab-ı Mukaddes’i bile geride bırakıyor—”
“Evet—Çürüme Akışı,” dedi Rus. “O ifadeyi hatırlıyorum.”
“Ah, Çürüme’den hep söz ederdi,” dedi Pussum. “Aklını bu kadar kurcaladığına göre, kendisi de çürümüş olmalı.”
“Kesinlikle!” dedi Rus.
“Devam etmeme izin verin! Ah, bu olağanüstü bir parça! Ama şunu dinleyin. ‘Ve yaratılmış yaşam bedeninin geriye doğru büyük çözülüşünde bilgiye, bilginin ötesinde ise keskin duyumun fosforlu coşkusuna ulaşırız.’ Ah, bu ifadeler akıl almaz ölçüde harika değil mi? Ama sizce de—neredeyse İsa kadar iyi değiller mi? ‘Ve Julius, Pussum’la bu küçülme coşkusunu istiyorsan, tamamlanana dek sürdürmelisin. Ama sende, bir yerlerde, olumlu yaratmaya, nihai bir inançla ilişki kurmaya yönelik canlı bir arzu da olmalı; bütün bu etkin çürüme süreci, çamurun tüm çiçekleriyle birlikte aşılır ve az çok sona erer—’ Çamur çiçekleri acaba ne demek? Pussum, sen bir çamur çiçeğisin.”
“Teşekkürler—peki ya sen nesin?”
“Ah, bu mektuba göre ben de öyleyim elbette! Hepimiz çamur çiçekleriyiz—fleurs—hık! du mal! Ne olağanüstü! Birkin Cehennem’i tırmıklıyor—Pompadour’u tırmıklıyor—Hık!”
“Devam et—devam et,” dedi Maxim. “Sonra ne geliyor? Gerçekten çok ilginç.”
“Böyle yazması inanılmaz küstahlık,” dedi Pussum.
“Evet—evet, ben de öyle düşünüyorum,” dedi Rus. “Elbette megaloman; bu, dinsel bir cinnet türü. İnsanlığın kurtarıcısı olduğunu sanıyor—okumaya devam et.”
“Elbette,” diye ağır bir sesle okudu Halliday: “‘Elbette iyilik ve merhamet ömrüm boyunca peşimden geldi—’” Durup kıkırdadı. Sonra papaz gibi vurgulayarak yeniden başladı. “‘Elbette içimizde bu arzuya—sürekli ayrılıp durmaya, her şeyi birbirinden ayırma tutkusuna—bir son gelecek: her şeyi, kendimizi bile, parça parça küçültmeye; yalnızca yıkım için yakınlık kurmaya; cinselliği büyük bir küçültme aracı olarak kullanıp erkekle kadının iki büyük unsurunu o son derece karmaşık birliklerinden çözmeye; eski düşünceleri küçültmeye, duyumlarımızı aramak için vahşilere dönmeye—her zaman o nihai, zihinsiz ve sonsuz kara duyumda kendimizi yitirmeye; yalnızca yıkıcı ateşlerle yanmaya, bütünüyle tükenip yanıp kül olma umuduyla öfkeyle sürüp gitmeye—’”
Garsona işaret ederken Gerald’a, “Gitmek istiyorum,” dedi Gudrun. Gözleri parlıyor, yanakları kızarıyordu. Birkin’in mektubunun kusursuz bir papaz ezgisiyle, açık ve yankılı biçimde, ifade ifade okunmasının tuhaf etkisi, sanki delirmiş gibi kanını başına toplamıştı.
Gerald hesabı öderken ayağa kalktı ve Halliday’nin masasına yürüdü. Hepsi başlarını kaldırıp ona baktı.
“Affedersiniz,” dedi. “Okuduğunuz mektup sahiden gerçek mi?”
“Evet,” dedi Halliday. “Tamamen gerçek.”
“Görebilir miyim?”
Aptalca gülümseyerek, sanki hipnotize olmuş gibi mektubu ona uzattı.
“Teşekkür ederim,” dedi.
Mektupla birlikte döndü ve ölçülü adımlarla, masaların arasından, ışıl ışıl salon boyunca Kafe’den çıktı. Bir süre kimse neler olduğunu anlayamadı.
Halliday’nin masasından yarım yamalak çığlıklar yükseldi, ardından biri yuhaladı; sonra salonun öteki ucundakiler de Gudrun uzaklaşırken yuhalamaya başladı. Modaya uygun biçimde siyaha çalan yeşil ve gümüş rengi giysiler içindeydi. Şapkası, bir böceğin parıltısını andıran parlak yeşildi; yumuşak koyu yeşil kenarı ince gümüş rengiyle çevriliydi. Paltosu parlak koyu yeşildi; yüksek yakası gri kürkten, geniş manşetleri de kürktendi. Elbisesinin kenarında gümüş rengi ve siyah kadife görünüyordu; çoraplarıyla ayakkabıları gümüş grisiydi. Yavaş adımlarla, modaya uygun bir kayıtsızlıkla kapıya yöneldi. Kapı görevlisi saygıyla kapıyı açtı; Gudrun başını sallayınca kaldırımın kenarına koşup taksi çağırmak için ıslık çaldı. Bir aracın iki ışığı hemen ardından, iki göz gibi ona doğru kıvrıldı.
Gerald, herkes yuhalarken şaşkınlık içinde peşinden gitmiş, Gudrun’ın ne kabahat işlediğini anlayamamıştı. Pussum’ın sesini duydu:
“Git de mektubu ondan geri al. Böylesini hiç duymadım! Git, geri al. Gerald Crich’e söyle—işte gidiyor—git de mektubu geri vermesini sağla.”
Gudrun, adamın kendisi için açık tuttuğu taksinin kapısında duruyordu.
“Otele mi?” diye sordu Gerald aceleyle dışarı çıkarken.
“Nereye istersen,” diye karşılık verdi.
“Pekâlâ!” dedi. Sonra şoföre seslendi:
“Wagstaff’s—Barton Sokağı.”
Şoför başını eğip bayrağı indirdi.
Gudrun, iyi giyimli ve ruhunun derinliklerinde küçümseyici bir kadının ağırbaşlı, soğuk hareketleriyle taksiye bindi. Oysa duyguları öylesine kabarmıştı ki donup kalmıştı. Gerald peşinden bindi.
“Adamı unuttun,” dedi soğukkanlılıkla, şapkasını hafifçe eğerek. Gerald kapı görevlisine bir şilin verdi. Adam selam durdu. Yola koyuldular.
“Bütün o gürültü ne içindi?” diye sordu Gerald, şaşkın bir heyecanla.
“Birkin’in mektubunu alıp gittim,” dedi; Gerald elindeki ezilmiş kâğıdı gördü.
Gözleri memnuniyetle parladı.
“Ah!” dedi. “Harika! Bir alay eşek!”
“Hepsini öldürebilirdim!” diye öfkeyle bağırdı.
“İtler! Hepsi it! Rupert nasıl oluyor da onlara böyle mektuplar yazacak kadar aptal olabiliyor? Neden kendini böyle rezil bir sürüye açık ediyor? Buna katlanılır şey değil.”
Gerald onun bu tuhaf öfkesine şaştı.
Gudrun artık Londra’da bir dakika daha kalamazdı. Charing Cross’tan sabah trenine binmeleri gerekiyordu. Trende köprüyü geçerken, büyük demir kirişlerin arasından nehri şöyle bir görüp, haykırdı:
“Bu iğrenç kenti bir daha hiç görmesem diyorum—buraya dönmeye dayanamazdım.”
Bölüm etkileşimi
