Âşık Kadınlar kitap kapağı

6. bölüm / 31

Bölüm Vı. — Nane Likörü

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 31Şu an: Bölüm Vı. — Nane Likörü

BÖLÜM VI.

NANE LİKÖRÜ
Birkaç saat sonra kafede yeniden buluştular. Gerald, büyük ve yüksek tavanlı salona açılan itme kapılardan geçti. İçki içenlerin yüzleriyle başları duman pusunun ardından belli belirsiz görünüyordu; duvarlardaki büyük aynalarda daha da silik yansıyor, sonsuza dek çoğalıyordu. İnsan kendini, mavi tütün dumanının içinde uğuldayan gölgeli içkicilerle dolu belirsiz, loş bir dünyaya girmiş gibi hissediyordu. Yine de koltukların kırmızı kadifesi, bu haz kabarcığının içinde elle tutulur bir şey sunuyordu.

Gerald, masalarla yanlarından geçerken gölgeli yüzleri kendisine dönen insanların arasından ağır, gözlemci ve parıltılı bir dikkatle ilerledi. Tuhaf bir öğeye adım atıyor, çevresinde şehvet düşkünü ruhlardan oluşan bir kalabalığın bulunduğu aydınlık, yeni bir bölgeye geçiyor gibiydi. Hoşnut olmuş, eğleniyordu. Masaların üzerinden birbirine doğru eğilmiş, loş, uçucu ve tuhaf biçimde aydınlanmış yüzlere göz gezdirdi. Sonra Birkin’in ayağa kalkıp ona işaret ettiğini gördü.

Birkin’in masasında, sanatçı usulü kısa kesilmiş, yumuşak ve kabarık koyu renk saçları Mısır prensesininki gibi neredeyse dümdüz ve dolgun duran bir kız vardı. Ufak tefek, ince yapılıydı; teni sıcaktı, iri ve koyu gözleri düşmanca bakıyordu. Bütün vücudunda bir incelik, neredeyse güzellik vardı; aynı zamanda ruhundaki belli bir çekici hoyratlık Gerald’ın gözlerinde hemen bir kıvılcım çaktırdı.

Kendisi silik ve gerçek dışı görünen, varlığı sanki orada değilmiş gibi duran Birkin onu Bayan Darrington diye tanıttı. Kız, ani ve isteksiz bir hareketle elini uzattı; bütün bu sırada Gerald’a koyu renk gözleriyle açıkça, doğrudan bakıyordu. Gerald otururken yüzü aydınlandı.

Garson geldi. Gerald öteki ikisinin bardaklarına göz gezdirdi. Birkin yeşil bir şey içiyordu; Bayan Darrington’ın küçük likör kadehinde ise minicik bir damla dışında bir şey kalmamıştı.

“Biraz daha almaz mısınız—?”

“Konyak,” dedi kız; son damlayı yudumlayıp kadehi bıraktı. Garson uzaklaştı.

“Hayır,” dedi Birkin’e. “Geri döndüğümü bilmiyor. Beni burada görünce dehşete kapılacak.”

R’leri v gibi söylüyor, hafifçe peltek, biraz çocuksu bir telaffuzla konuşuyordu; bu söyleyiş hem yapmacıktı hem de karakterine uygundu. Sesi donuk ve tekdüzeydi.

“Peki o nerede?” diye sordu Birkin.

“Lady Snellgrove’un evinde özel bir gösteri yapıyor,” dedi kız. “Warens da orada.”

Bir süre sessiz kaldılar.

“Peki öyleyse,” dedi Birkin, kayıtsız ama koruyucu bir tavırla, “ne yapmayı düşünüyorsun?”

Kız somurtarak sustu. Bu sorudan nefret ediyordu.

“Bir şey yapmayı düşünmüyorum,” diye karşılık verdi. “Yarın birkaç poz işi arayacağım.”

“Kime gideceksin?” diye sordu Birkin.

“Önce Bentley’ye gideceğim. Ama kaçıp gittiğim için bana kızgın olduğunu sanıyorum.”

“Madonna işi mi?”

“Evet. Sonra beni istemezse, Carmarthen’ın yanında iş bulabileceğimi biliyorum.”

“Carmarthen?”

“Lord Carmarthen; fotoğraflar çekiyor.”

“Şifon ve omuzlar—”

“Evet. Ama çok iyi biridir.” Bir süre sessizlik oldu.

“Peki Julius konusunda ne yapacaksın?” diye sordu.

“Hiçbir şey,” dedi kız. “Yok sayacağım, o kadar.”

“Onunla ilişkin tamamen bitti mi?” Ama kız somurtarak yüzünü çevirdi ve soruya yanıt vermedi.

Başka bir genç adam aceleyle masaya geldi.

“Merhaba Birkin! Merhaba Pussum, ne zaman döndün?” diye hevesle sordu.

“Bugün.”

“Halliday biliyor mu?”

“Bilmiyorum. Umurumda da değil.”

“Ha ha! Rüzgâr hâlâ o yönden esiyor, öyle mi? Şu masaya gelebilir miyim?”

“Wupert’le konuşuyorum, sakıncası var mı?” diye karşılık verdi; soğuk ama aynı zamanda yalvarır gibi, bir çocuk misali.

“Açık itiraf ruhu ferahlatır, ha?” dedi genç adam. “Pekâlâ, görüşürüz.”

Genç adam, Birkin’e ve Gerald’a keskin bir bakış atıp ceketinin eteklerini savurarak uzaklaştı.

Bütün bu süre boyunca Gerald tamamen görmezden gelinmişti. Yine de kızın, yakınında olduğunun bedensel olarak farkında olduğunu hissediyordu. Bekledi, dinledi ve konuşmayı bir araya getirmeye çalıştı.

“Dairede mi kalıyorsun?” diye sordu kız Birkin’e.

“Üç günlüğüne,” diye karşılık verdi Birkin. “Ya sen?”

“Henüz bilmiyorum. Her zaman Bertha’ya gidebilirim.” Sessizlik oldu.

Birden kız Gerald’a döndü ve toplumsal bakımdan kendisinden aşağıda bir konumu kabullenmiş, ama hitap ettiği erkekle samimi bir yakınlığı doğal karşılayan bir kadının mesafeli tavrıyla, oldukça resmî ve nazik bir sesle konuştu:

“Londra’yı iyi tanır mısınız?”

“Pek öyle diyemem,” diye güldü. “Epeyce geldim ama buraya daha önce hiç uğramamıştım.”

“Demek sanatçı değilsiniz?” dedi kız; sesi onu dışarıdan biri saydığını belli ediyordu.

“Hayır,” diye karşılık verdi.

“Asker, kâşif, bir de sanayi dünyasının Napolyon’udur,” dedi Birkin; Gerald’ın bohem çevreye giriş kartını sunuyordu.

“Asker misiniz?” diye sordu kız, soğuk ama canlı bir merakla.

“Hayır, birkaç yıl önce ordudan ayrıldım,” dedi Gerald.

“Son savaşta görev yaptı,” dedi Birkin.

“Gerçekten mi?” dedi kız.

“Sonra Amazon’u keşfe çıktı,” dedi Birkin, “şimdiyse kömür madenlerini yönetiyor.”

Kız Gerald’a sakin, dikkatli bir merakla baktı. Kendisinden söz edildiğini duyunca güldü. İçini erkekçe bir güç ve gurur da kapladı. Keskin bakışlı mavi gözleri gülüşle parladı; kızılımsı yüzü, kısa ve açık renk saçlarıyla birlikte, memnuniyet içindeydi ve yaşamla ışıldıyordu. Kızın ilgisini uyandırmıştı.

“Ne kadar kalacaksınız?” diye sordu.

“Bir iki gün,” diye karşılık verdi. “Ama özellikle acelem yok.”

Kız hâlâ yüzüne, kendisini hem şaşırtan hem heyecanlandıran o yavaş, dolu bakışla bakıyordu. Kendi varlığının, çekiciliğinin farkındaydı; bu farkındalık keskin ve hoştu. Güçle dolup taşmış, çevresine elektrik gibi bir kudret yayabilecekmiş gibi hissediyordu. Kızın koyu, ateşli gözlerinin üzerinde olduğunu da biliyordu. Gözleri güzeldi; koyu, kocaman açılmış, ona bakarken çıplak bir açıklıkla yanıyordu. Gözlerinin üstünde, suya yayılmış yağ gibi, dağılıp çözülmenin, bir çeşit mutsuzluk ve somurtkanlığın ince bir örtüsü var gibiydi. Sıcak kafede şapka takmıyordu; boynuna bir iple tutturulmuş bol, sade bir kazak giymişti. Ama kazak, genç boğazından ve ince bileklerinden ağır ağır, yumuşakça sarkan, zengin şeftali tonlarında krepdöşindi. Görünüşü sade ve kusursuzdu; düzgün biçimi ve hatları, başının iki yanında dolgun ve düz düşen yumuşak koyu saçları, hafifçe dolgun kıvrımlarıyla Mısır heykellerini andıran küçük, düzgün, yumuşak yüz hatları, ince boynu ve narin omuzlarından sarkan sade, zengin renkli bluzuyla gerçekten güzeldi. Tavrı çok durgun, neredeyse silik; uzak ve tetikteydi.

Gerald’ın içine kuvvetle işliyordu. Üzerinde korkunç ama haz veren bir gücü, zalimliğe çok yakın içgüdüsel bir şefkati olduğunu hissetti. Çünkü kız bir kurbandı. Onun kendi gücünün altında olduğunu hissediyor, bu yüzden cömert davranıyordu. Elektrik, uzuvlarında kabarıp taşan, tensel ve zengin bir haz gibiydi. Yaydığı gücün kuvvetiyle onu tümüyle yok edebilirdi. Ama kız, kendi yalnızlığı içinde, teslim olmuşçasına bekliyordu.

Bir süre sıradan şeylerden konuştular. Birden Birkin dedi ki:

“İşte Julius!” dedi; yarı ayağa kalkıp yeni gelene el etti. Kız, tuhaf, neredeyse kötücül bir hareketle, gövdesini oynatmadan omzunun üzerinden arkasına baktı. Gerald, yumuşak koyu saçlarının kulaklarının üstünde savruluşunu izledi. Yaklaşan adamı dikkatle izlediğini hissedince o da baktı. Siyah şapkasının altından epey uzun, gür ve açık renk saçları sarkan, solgun, yapılı bir genç adam gördü. Odanın içinde hantal adımlarla ilerliyor; yüzü saf, sıcak ama boş bir gülümsemeyle aydınlanıyordu. Birkin’e, onu görmenin heyecanıyla acele ederek yaklaştı.

Kıza ancak iyice yaklaşınca gözü ilişti. İrkilip soldu ve tiz, cıyaklayan bir sesle dedi ki:

“Pussum, burada ne yapıyorsun?”

Kafedekiler bir çığlık duymuş hayvanlar gibi başlarını kaldırdılar. Halliday kımıldamadan duruyor, yüzünde neredeyse budalaca bir gülümseme solukça titreşiyordu. Kız ona yalnızca, içinde kavranamaz bir bilgi cehenneminin ve belli bir çaresizliğin alevlendiği kapkara bir bakışla baktı. Onun yüzünden eli kolu bağlıydı.

“Niye geri döndün?” diye yineledi Halliday, aynı tiz, histerik sesle. “Sana geri dönme demiştim.”

Kız cevap vermedi; Halliday, korunmak ister gibi yan masaya yaslanmış, geri çekilmiş dururken ona aynı yapışkan, ağır bakışla dosdoğru baktı.

“Onun geri dönmeni istediğini biliyorsun; gel, otur,” dedi Birkin ona.

“Hayır, geri dönmesini istemedim; ona geri dönme dedim. Ne diye geldin, Pussum?”

“Senden bir şey almak için gelmedim,” dedi kız, öfkeyle ağırlaşmış bir sesle.

“Öyleyse niye geri döndün?” diye bağırdı Halliday; sesi tiz bir cıyaklamaya dönüştü.

“Canı nasıl isterse öyle gelir,” dedi Birkin. “Oturacak mısın, oturmayacak mısın?”

“Pussum’la oturmayacağım,” diye bağırdı Halliday.

“Sana zarar vermeyeceğim, korkmana gerek yok,” dedi kız ona, çok kestirip atarak ama sesinde onu korur gibi bir tonla.

Halliday masaya gelip oturdu, elini yüreğinin üstüne koyarak haykırdı:

“Ah, ödümü kopardın! Pussum, keşke böyle şeyler yapmasan. Niye geri döndün?”

“Senden bir şey almak için gelmedim,” diye yineledi.

“Bunu daha önce de söyledin,” diye tiz bir sesle bağırdı.

Kız ondan tamamen uzaklaşıp gözleri ince bir alayla parlayan Gerald Crich’e döndü.

“Vahşilerden hiç çok kovktunuz mu?” diye sordu, sakin, donuk, çocuksu sesiyle.

“Hayır, hiçbir zaman pek korkmadım. Aslında zararsız sayılırlar; henüz doğmamışlar, onlardan gerçekten korkamazsınız. Onlarla başa çıkabileceğinizi bilirsiniz.”

“Veally mi? Çok yırtıcı değiller mi?”

“Pek değil. Aslına bakarsan, tehlikeli şey pek azdır. İnsan olsun hayvan olsun, gerçekten tehlikeli olabilecek pek az şey vardır.”

“Sürü hâlinde olduklarında hariç,” diye araya girdi Birkin.

“Öyle mi gerçekten?” dedi kız. “Ben vahşilerin hepsi o kadar tehlikelidir sanırdım ki, dönüp bakana kadar canınızı alırlar.”

“Öyle mi?” diye güldü. “Vahşiler gözümüzde fazla büyütülüyor. İlk tanışmadan sonra heyecan verici değiller; öteki insanlardan pek farkları yok.”

“Demek kâşif olmak öyle çok olağanüstü bir cesaret gerektirmiyor?”

“Hayır. Korkudan çok, zorluklara katlanma meselesi.”

“Aa! Hiç korkmadığınız olmadı mı?”

“Hayatımda mı? Bilmem. Evet, bazı şeylerden korkarım; bir yere kapatılmaktan, kilit altında tutulmaktan ya da bağlanmaktan. Elimi ayağımı bağlamalarından korkarım.”

Kız, ona yerleşip içini böylesine derinden uyandıran koyu gözleriyle hiç gözünü kırpmadan baktı; bu bakış, onun üst benliğini bütünüyle sakin bırakıyordu. Kızın, sanki bedeninin en derin, karanlık iliğinden çekip çıkarır gibi, kendi itiraflarını ondan söküp alması nefis bir duyguydu. Bilmek istiyordu. Koyu gözleri, sanki çıplak bedeninin içine bakıyordu. Ona çekildiğini, onunla karşılaşmaya yazgılı olduğunu, onu mutlaka görüp tanıması gerektiğini hissetti. Bu, içinde tuhaf bir coşku uyandırdı. Bir de kızın kendini onun ellerine bırakması, ona boyun eğmesi gerektiğini düşündü. Kız onu böylesine kutsala saygısız, köle gibi izliyor, ona kapılıyordu. Söyledikleriyle ilgilenmiyordu; onun kendini açışına, onun varlığına kapılmıştı. Sırrını, erkek olarak varoluşunun ona yaşatacağı deneyimi istiyordu.

Gerald’ın yüzü tekinsiz bir gülümsemeyle aydınlanmıştı; ışık ve uyanmış bir canlılık doluydu, ama bunun farkında değildi. Kollarını masaya dayamıştı; güneşte yanmış, hayvansı ama biçimli ve çekici, oldukça tekinsiz ellerini kıza doğru uzatmıştı. Kız bu ellerin büyüsüne kapılmıştı. Kendi büyülenişinin de farkındaydı; onu izliyordu.

Başka adamlar da masaya gelip Birkin ve Halliday’le konuşmaya başlamıştı. Gerald, Pussum’a alçak sesle, ötekilerden ayrı olarak sordu:

“Nereden döndün?”

“Taşradan,” diye karşılık verdi Pussum; sesi çok alçak ama tok ve tınlayandı. Yüzü sertçe kapandı. Halliday’e durmadan göz ucuyla bakıyor, ardından gözlerine kara bir alev yayılıyordu. İri yapılı, açık renk saçlı genç adam onu tümüyle görmezden geliyordu; aslında ondan korkuyordu. Kız zaman zaman Gerald’ın farkında bile olmuyordu. Gerald henüz onu alt etmemişti.

“Halliday’in bununla ne ilgisi var?” diye sordu; sesi hâlâ kısıktı.

Kız birkaç saniye cevap vermedi. Sonra istemeye istemeye konuştu:

“Beni yanına alıp onunla yaşamaya zorladı, şimdi de beni başından atmak istiyor. Ama başkasına gitmeme de izin vermiyor. Taşrada, gözlerden uzakta yaşamamı istiyor. Sonra da onu rahatsız ettiğimi, benden kurtulamadığını söylüyor.”

“Ne istediğini kendi de bilmiyor,” dedi Gerald.

“Zaten aklı yok ki ne istediğini bilsin,” dedi kız. “Birinin ona ne yapacağını söylemesini bekler. Kendi istediği hiçbir şeyi yapmaz; çünkü ne istediğini bilmez. Tam bir bebek.”

Gerald birkaç an Halliday’e, genç adamın yumuşak, epey yozlaşmış yüzüne baktı. Yüzünün bu yumuşaklığı bile çekiciydi; içine zevkle dalınabilecek yumuşak, sıcak, yoz bir doğası vardı.

“Ama seni elinde tutan bir şey yok, öyle değil mi?” diye sordu Gerald.

“Görüyorsunuz, istemediğim hâlde beni onunla yaşamaya zorladı,” diye karşılık verdi. “Geldi, ağlayıp bana yalvardı; öyle çok gözyaşı döktü ki hayatınızda görmemişsinizdir. Ona dönmezsem buna dayanamayacağını söyledi. Gitmiyordu da; sonsuza dek kalırdı. Beni geri dönmeye zorladı. Sonra her seferinde böyle davranıyor. Şimdiyse bebek bekliyorum; bana yüz sterlin verip taşraya göndermek istiyor, bir daha beni ne görsün ne de benden haber alsın diye. Ama bunu yapmayacağım; artık—”

Gerald’ın yüzüne tuhaf bir ifade yayıldı.

“Çocuk mu bekliyorsun?” diye sordu Gerald, inanamayarak. Ona bakınca bu imkânsız görünüyordu; o kadar gençti ve ruh hâli bakımından annelikten o kadar uzaktı ki.

Kız dosdoğru yüzüne baktı. Koyu, henüz biçimlenmemiş gözlerinde şimdi gizli saklı bir ifade, kötülüğü tanıyan karanlık ve boyun eğmez bir bilgi vardı. İçine gizli bir alev yürüdü.

“Evet,” dedi. “Berbat, değil mi?”

“İstemiyor musun?” diye sordu.

“İstemiyorum,” diye kesin bir dille karşılık verdi.

“Ama…” dedi. “Ne zamandır biliyorsun?”

“On haftadır,” dedi.

Kız bütün bu süre boyunca koyu, henüz biçimlenmemiş gözlerini ona dikmişti. O sessizce düşünüp kaldı. Sonra düşüncelerinden sıyrılıp soğukkanlılaştı; düşünceli bir şefkatle dolu sesiyle sordu:

“Burada yiyecek bir şey var mı? Canın ne ister?”

“Evet,” dedi kız, “birkaç istiridyeye bayılırım.”

“Peki,” dedi. “İstiridye söyleyelim.” Sonra garsona el etti.

Halliday, önüne küçük tabak konana dek aldırmadı. Sonra birden bağırdı:

“Pussum, konyak içerken istiridye yiyemezsin.”

“Seni ne ilgilendiriyor?” diye sordu.

“Hiç, hiç,” diye bağırdı. “Ama konyak içerken istiridye yiyemezsin.”

“Konyak içmiyorum,” diye karşılık verdi kız ve likörünün son damlalarını onun yüzüne serpti. Adam tuhaf bir çığlık attı. Kız kayıtsızmış gibi ona bakarak oturdu.

“Pussum, niye böyle yapıyorsun?” diye panikle bağırdı. Gerald’a, kızdan korktuğu ve korkusundan da hoşlandığı izlenimini veriyordu. Kendi dehşetini ve ona duyduğu nefreti tadıyor, gerçek bir panik içindeyken bu duyguları evirip çevirerek her çeşnisini çıkarıyordu. Gerald onu tuhaf, budala ama bir o kadar da ilginç buldu.

“Ama Pussum,” dedi başka bir adam, çok ince, hızlı, Etonlu bir genç adam sesiyle, “ona zarar vermeyeceğine söz vermiştin.”

“Ona zarar vermedim,” diye karşılık verdi.

“Ne içeceksin?” diye sordu genç adam. Esmerdi, pürüzsüz tenliydi ve gizli saklı bir canlılıkla doluydu.

“Porter sevmem, Maxim,” diye karşılık verdi.

“Şampanya istemelisin,” dedi ötekinin fısıltılı, nazik sesi.

Gerald birden bunun kendisine verilmiş bir işaret olduğunu anladı.

“Şampanya içelim mi?” diye sordu, gülerek.

“Evet, lütfen, canım,” dedi kız çocuksu bir pelteklikle.

Gerald kızın istiridye yiyişini izledi. İnce eleyip sık dokuyarak yiyordu; parmakları zarifti ve uçları pek duyarlı görünüyordu. Yemeğini küçük, zarif hareketlerle ayırıyor; dikkatle, incelikle yiyordu. Onu seyretmek Gerald’ın çok hoşuna gidiyor, Birkin’i ise rahatsız ediyordu. Hepsi şampanya içiyordu. Düzgün tavırlı genç Rus Maxim; pürüzsüz, sıcak tonlu yüzü ve yağla parlatılmış siyah saçlarıyla, sakinliğini ve ayıklığını koruyan tek kişiydi. Birkin solgun ve dalgındı; doğallıktan uzak görünüyordu. Gerald, gözlerinde sürekli parlayan aydınlık, eğlenmiş, soğuk bir ifadeyle gülümsüyor; çok güzel Pussum’a doğru, koruyucu bir tavırla hafifçe eğiliyordu. Kız, korkunç bir çıplaklıkla çiçek açmış kırmızı bir lotus gibi yumuşak ve açılmıştı; şimdi kendini beğenmiş, şarap ve erkeklerin heyecanıyla kızarmıştı. Halliday budala gibi görünüyordu. Bir kadeh şarap onu sarhoş edip kıkırdatmaya yetmişti. Yine de onda, onu çekici kılan hoş, sıcak bir saflık vardı.

“Hamam böceği dışında hiçbir şeyden kovkmam,” dedi Pussum; birden başını kaldırıp, üstünde görmeyen bir alev örtüsü varmış gibi duran kapkara gözlerini dosdoğru Gerald’a dikti. Gerald kanının derinliklerinden gelen tehlikeli bir kahkahayla güldü. Kızın çocuksu konuşması sinirlerini okşuyor, şimdi dosdoğru ona çevrilmiş, geçmişinden bihaber yanan gözleri ona bir çeşit izin veriyordu.

“Korkmuyorum,” diye itiraz etti. “Başka şeylerden korkmuyorum. Ama hamam böcekleri… Iyy!” diye titreyerek irkildi; sanki yalnızca düşüncesine bile katlanamıyordu.

“Yani,” dedi Gerald, içki içmiş bir adamın aşırı titizliğiyle, “hamam böceğini görmekten mi korkuyorsun, yoksa seni ısırmasından ya da sana zarar vermesinden mi?”

“Isırırlar mı?” diye bağırdı kız.

“Ne kadar iğrenç!” diye haykırdı Halliday.

“Bilmem,” dedi Gerald, masanın çevresine bakarak. “Hamam böcekleri ısırır mı? Ama mesele bu değil. Isırmalarından mı korkuyorsun, yoksa bu metafizik bir tiksinti mi?”

Kız bütün bu süre boyunca henüz biçimlenmemiş gözlerini ona dikmişti.

“Ah, çok iğrençler, çok korkunçlar,” diye bağırdı. “Birini görsem tüylerim diken diken oluyor. Üzerimde sürünse kesin ölürüm, kesin ölürüm.”

“Umarım ölmezsin,” diye fısıldadı genç Rus.

“Eminim öyle yapmalıyım, Maxim,” diye kesin bir dille söyledi.

“O zaman üstüne tırmanmaz,” dedi Gerald, bilmişçe gülümseyerek. Garip bir biçimde onu anlıyordu.

“Gerald’ın dediği gibi, bu metafizik bir şey,” dedi Birkin.

Huzursuz bir sessizlik çöktü.

“Peki, başka hiçbir şeyden korkmaz mısın, Pussum?” diye sordu genç Rus; hızlı, alçak ve zarif bir tavırla.

“Pek korkmam,” dedi. “Bazı şeylerden korkarım ama pek de aynı şekilde değil. Kandan korkmam.”

“Kandan korkmaz mısın!” diye haykırdı, masaya yeni gelip viski içmekte olan, dolgun, soluk ve alaycı yüzlü genç bir adam.

Pussum ona dönüp alçak ve çirkin bir hoşnutsuzluk bakışı attı.

“Gerçekten kan’dan mı korkuyorsun?” diye üsteledi öteki; yüzünde baştan aşağı bir sırıtış vardı.

“Hayır, korkmuyorum,” diye karşılık verdi.

“Peki, dişçinin tükürük kabındaki dışında hiç kan gördün mü?” diye alay etti genç adam.

“Seninle konuşmuyordum,” diye oldukça mağrur bir tavırla karşılık verdi.

“Bana cevap verebilirsin, değil mi?” dedi.

Karşılık olarak kız birden bıçağı uzatıp onun kalın, soluk elini kesti. Adam kaba bir küfür savurarak ayağa fırladı.

“İşte nasıl biri olduğunu gösterdin,” dedi Pussum küçümseyerek.

Genç adam masanın yanında durup ona keskin bir düşmanlıkla baktı. “Lanet olsun sana,” dedi.

“Kes şunu,” diye buyurdu Gerald; sesi hızlı ve içgüdüsel bir komut gibiydi.

Genç adam, sindirilmiş ve mahcup bir ifadeyle, kalın, soluk yüzünde alaycı bir küçümsemeyle ona bakmayı sürdürdü. Elinden kan akmaya başladı.

“Ah, ne korkunç, götürün şunu!” diye ciyakladı Halliday; rengi yeşile dönmüş, yüzünü öte yana çevirmişti.

“Kendini kötü mü hissediyorsun?” diye sordu alaycı genç adam, bir parça kaygıyla. “Kötü müsün, Julius? Hadi canım, bir şey yok. Ona bu işi başardığını düşündürüp zevk verme; memnun olmasına izin verme. İstediği tam da bu.”

“Ah!” diye ciyakladı Halliday.

“Kusacak, Maxim,” dedi Pussum uyararak. Ağırbaşlı genç Rus ayağa kalkıp Halliday’i kolundan tuttu ve onu dışarı çıkardı. Birkin, beyaz yüzüyle sönükleşmiş hâlde, hoşnutsuzmuş gibi onları izliyordu. Yaralı, alaycı genç adam, kanayan elini olabilecek en dikkat çekici biçimde görmezden gelerek uzaklaştı.

“Aslında korkağın teki,” dedi Pussum Gerald’a. “Julius üzerinde öyle bir etkisi var ki.”

“Kim o?” diye sordu Gerald.

“Yahudi. Ona hiç katlanamıyorum.”

“Eh, pek önemi yok. Peki Halliday’in nesi var?”

“Julius gördüğün en korkunç korkak,” diye bağırdı. “Bıçağı kaldırdığımda hep bayılıyor; benden ödü kopuyor.”

“Hımm,” dedi Gerald.

“Hepsi benden korkuyor,” dedi. “Bir tek Yahudi cesaretini göstereceğini sanıyor. Ama aslında en büyük korkak o, çünkü insanların onun hakkında ne düşüneceğinden korkuyor; Julius ise bunu umursamıyor.”

“Aralarında epey cesaret var,” dedi Gerald iyi niyetle.

Pussum ona ağır ağır, uzun uzun gülümsedi. Çok güzeldi; yüzü kızarmış, korkunç bir bilgiyle kendinden emindi. Gerald’ın gözlerinde iki küçük ışık parladı.

“Sana neden Pussum diyorlar, kediye benzediğin için mi?” diye sordu.

“Öyle olsa gerek,” dedi.

Yüzündeki gülümseme daha da yoğunlaştı.

“Biraz öylesin; ya da genç bir dişi panter.”

“Tanrım Gerald!” dedi Birkin, biraz tiksintiyle.

İkisi de tedirginlikle Birkin’e baktı.

“Bu akşam sessizsin, Wupert,” dedi ona, öteki adamın yanında kendini güvende hissederek hafifçe küstah bir tavırla.

Halliday perişan ve hasta görünerek geri geliyordu.

“Pussum,” dedi, “keşke böyle şeyler yapmasan… Ah!” diye inleyerek sandalyesine çöktü.

“Eve gitsen iyi olur,” dedi ona.

“Eve gideceğim,” dedi. “Ama hepiniz de benimle gelmez misiniz? Daireye uğrasanıza,” dedi Gerald’a. “Gelirsen çok sevinirim. Hadi, harika olur. Ne dersin?” Garsonu aramak için çevresine bakındı. “Bana bir taksi çağır.” Sonra yine inledi. “Ah, kendimi… berbat hissediyorum! Pussum, bana ne yaptığını görüyorsun.”

“Öyleyse neden bu kadar aptalsın?” dedi, somurtkan bir sakinlikle.

“Ama aptal değilim! Ah, ne fena! Hepiniz gelin, harika olacak. Pussum, sen de geliyorsun. Ne? Ama gelmelisin, evet, mutlaka. Ne? Ah canım kız, şimdi olay çıkarma; kendimi berbat… Ah, ne korkunç… Höh!… ıh! Ah!”

“İçki içemediğini biliyorsun,” dedi ona soğukça.

“Sana söylüyorum, içkiden değil; senin iğrenç davranışlarından, Pussum, başka hiçbir şeyden değil. Ah, ne korkunç! Libidnikov, hadi gidelim.”

“Yalnızca bir kadeh içti, bir kadeh,” diye duyuldu genç Rus’un hızlı, alçak sesi.

Hepsi kapıya doğru yürüdü. Kız Gerald’ın yakınında duruyor, hareketlerinde onunla bir olmuş gibiydi. Gerald bunu fark etti ve kendi hareketinin ikisi için de geçerli olmasından şeytani bir haz duydu. Onu iradesinin iç çukurunda tutuyordu; kız orada kıpırdanırken yumuşak, gizli ve görünmezdi.

Beşi taksiye tıkıştı. Önce Halliday sendeleyerek bindi ve öteki pencerenin yanındaki koltuğa çöktü. Sonra Pussum yerini aldı, Gerald da yanına oturdu. Genç Rus’un şoföre talimat verdiğini duydular; ardından hepsi karanlıkta, birbirine yakın oturmuştu. Halliday inliyor, pencereden dışarı sarkıyordu. Arabanın hızlı, boğuk ilerleyişini hissettiler.

Pussum Gerald’ın yanına oturmuştu; yumuşayıp ince ince onun kemiklerine işliyor, sanki kara, elektrikli bir akımla içine geçiyordu. Varlığı manyetik bir karanlık gibi damarlarına yayılmış, omurgasının dibinde korkunç bir güç kaynağı gibi yoğunlaşmıştı. Bu sırada sesi ince ve kayıtsızca çınlıyor, Birkin ve Maxim’le umursamazca konuşuyordu. Gerald’la arasında bu sessizlik, karanlıkta bu kara, elektrikli anlayış vardı. Sonra elini bulup kendi küçük, güçlü kavrayışıyla tuttu. Ortalık öylesine karanlıktı, bu öylesine açık bir ifadeydi ki kanında ve beyninde hızlı titreşimler dolaştı; artık kendinden sorumlu değildi. Yine de sesi, alaycı bir tını taşıyarak çan gibi çınlamayı sürdürdü. Başını sallarken gür saçları yüzüne hafifçe değdi; bütün sinirleri ince bir elektrik sürtünmesiyle yanıyordu. Ama gücünün büyük merkezi, omurgasının dibinde dimdik duruyordu; bu ona muhteşem bir gurur veriyordu.

Büyük bir apartman binasına vardılar, asansörle yukarı çıktılar. Bir Hindu kapıyı açtı. Gerald şaşkınlıkla bakıp onun bir beyefendi olup olmadığını, belki Oxford’dan gelen Hindulardan biri mi olduğunu merak etti. Ama hayır, o uşaktı.

“Çay yap, Hasan,” dedi Halliday.

“Bana bir oda var mı?” dedi Birkin.

Uşak her iki soruya da sırıtıp mırıldanarak karşılık verdi.

Uzun boylu, ince ve ketum olduğundan bir beyefendiye benziyor, Gerald’ı kararsız bırakıyordu.

“Uşağın kim?” diye sordu Halliday’e. “Gösterişli biri gibi duruyor.”

“Evet, çünkü başka birinin giysilerini giyiyor. Aslında gösterişli biri olmaktan çok uzak. Onu yolda, açlıktan ölmek üzere bulduk. Ben de buraya getirdim; başka biri ona giysi verdi. Göründüğü kişi değil; tek avantajı İngilizce konuşamaması ve anlayamaması, bu yüzden tamamen zararsız.”

“Çok kirli,” dedi genç Rus hızlıca ve sessizce.

Hemen ardından adam kapıda belirdi.

“Ne oldu?” dedi Halliday.

Hindu sırıtıp utangaçça mırıldandı:

“Efendiyle konuşmak istiyor.”

Gerald merakla izledi. Kapıdaki adam yakışıklı, düzgün yapılıydı; duruşu sakin, görünüşü zarif ve aristokrattı. Yine de aptalca sırıtıp duran yarı bir vahşiydi. Halliday onunla konuşmak için koridora çıktı.

“Ne?” sesini duydular. “Ne? Ne diyorsun? Bir daha söyle. Ne? Para mı istiyorsun? Daha çok para mı? Ama parayı ne yapacaksın?” Hindu’nun anlaşılmaz konuşması duyuldu; ardından Halliday de aptalca gülümseyerek odaya döndü ve şöyle dedi:

“İç çamaşırı almak için para istiyormuş. Bana bir şilin borç verebilecek var mı? Ah, sağ ol; bir şilin istediği bütün iç çamaşırlarını almaya yeter.” Parayı Gerald’dan alıp yeniden koridora çıktı. Orada, “Daha fazla para isteyemezsin; dün üç şilin altı penin vardı. Bir daha istememelisin. Çayı çabuk getir,” dediğini duydular.

Gerald odaya göz gezdirdi. Dairedeki sıradan bir Londra oturma odasıydı; belli ki eşyalı kiralanmış, epey bayağı ve çirkindi. Ama Batı Afrika’dan gelme birkaç siyah heykel, tahta oymalar vardı; tuhaf ve rahatsız ediciydiler. Oyulmuş siyah figürler neredeyse insan fetüsüne benziyordu. Biri, tuhaf bir duruşla çıplak oturan, eziyet çekiyor gibi görünen, karnı dışarı çıkmış bir kadındı. Genç Rus, kadının doğum yaptığını; boynundan sarkan bandın iki ucunu, her birini bir eliyle tutarak ıkınabildiğini ve doğuma yardım edebildiğini açıkladı. Kadının tuhaf, donuk, ilkel yüzü Gerald’a yine bir fetüsü hatırlattı; aynı zamanda harikaydı da: zihinsel bilincin sınırlarını aşan, bedensel duyumun uç noktasını düşündürüyordu.

“Biraz müstehcen değiller mi?” diye sordu, hoşnutsuzlukla.

“Bilmem,” diye hızlıca mırıldandı öteki. “Müstehcenliği hiç tanımlamadım. Bence çok iyiler.”

Gerald arkasını döndü. Odada fütürist tarzda bir iki yeni tablo ve büyük bir piyano vardı. Bunlar, daha iyi türden sıradan bir Londra pansiyonunun eşyalarıyla birlikte odanın bütününü tamamlıyordu.

Pussum şapkasını ve paltosunu çıkarmış, kanepeye oturmuştu. Evde kendini rahat hissettiği belliydi ama bir kararsızlık içinde asılı kalmış gibiydi. Konumunu tam olarak bilmiyordu. Şimdilik Gerald’la ittifak hâlindeydi; erkeklerden herhangi birinin bunu ne ölçüde kabul ettiğini bilmiyordu. Durumu nasıl idare edeceğini düşünüyordu. Bu deneyimi yaşamaya kararlıydı. Artık, tam bu son anda, önüne geçilemezdi. Yüzü bir savaştan çıkmış gibi kızarmıştı; bakışları düşünceliydi ama kararından dönmeyeceği belliydi.

Uşak çayla bir şişe Kümmel getirdi. Tepsiyi kanepenin önündeki küçük masaya koydu.

“Pussum,” dedi Halliday, “çayı koy.”

Kımıldamadı.

“Yapmaz mısın?” diye yineledi Halliday, sinirli bir endişe içinde.

“Buraya eskisi gibi dönmedim,” dedi. “Yalnızca ötekiler istediği için geldim, senin hatırına değil.”

“Sevgili Pussum, kendi kararlarını kendin verdiğini biliyorsun. Daireyi yalnızca işine geldiği gibi kullanmanı istiyorum; bunu biliyorsun, sana defalarca söyledim.”

Yanıt vermedi; sessizce, mesafeli bir tavırla çaydanlığa uzandı. Hep birlikte oturup çay içtiler. Orada sessizce, kendini kapalı tutarak otururken Gerald, aralarındaki elektrikli bağı öylesine güçlü hissediyordu ki bambaşka koşullar doğmuştu. Kızın sessizliği ve değişmezliği aklını karıştırıyordu. Ona nasıl yaklaşacaktı? Yine de bunun kaçınılmaz olduğunu hissediyordu. İkisini tutan akıma bütünüyle güveniyordu. Kafasının karışması yalnızca yüzeyseldi; yeni koşullar egemendi, eskiler geride kalmıştı. İnsan burada, ne olursa olsun, kendini yapmaya kaptırdığı şeyi yapardı.

Birkin ayağa kalktı. Saat neredeyse birdi.

“Yatmaya gidiyorum,” dedi. “Gerald, sabah ya senin evinden seni ararım ya da sen beni buradan ara.”

“Peki,” dedi Gerald; Birkin dışarı çıktı.

Birkin iyice uzaklaşınca Halliday, canlanmış bir sesle Gerald’a şöyle dedi:

“Bak, burada kalmaz mısın? Lütfen kal!”

“Herkesi yatıracak yerin yok,” dedi Gerald.

“Olur mu, elbette var; benimki dışında üç yatak daha var. Kalsana, olur mu? Her şey hazır; burada hep biri olur. İnsanları hep yatırırım; evin kalabalık olmasına bayılırım.”

“Ama Rupert buradayken yalnızca iki oda var,” dedi Pussum soğuk ve düşmanca bir sesle.

“Yalnızca iki oda olduğunu biliyorum,” dedi Halliday kendine özgü, tiz konuşma tarzıyla. “Ama ne fark eder?”

Biraz aptalca gülümsüyor, hevesle ve ikna etmeye kararlı bir tavırla konuşuyordu.

“Julius’la aynı odayı paylaşırım,” dedi Rus, ölçülü ve kesin bir sesle. Halliday’le Eton’dan beri arkadaştılar.

“Çok basit,” dedi Gerald; ayağa kalkıp kollarını geriye bastırarak gerindi. Sonra yeniden tablolardan birine bakmaya gitti. Her uzvu elektrikli bir güçle kabarmıştı; sırtı uyuklayan ateşle gerilmiş bir kaplanınki gibiydi. Büyük bir gurur duyuyordu.

Pussum ayağa kalktı. Halliday’e kara, ölümcül bir bakış attı; bu bakış genç adamın yüzüne aptalca memnun bir gülümseme getirdi. Sonra herkese genel olarak soğuk bir iyi geceler dileyip odadan çıktı.

Kısa bir süre geçti; bir kapının kapandığını duydular. Sonra Maxim, zarif sesiyle şöyle dedi:

“Her şey yolunda.”

Gerald’a anlamlı bir bakış attı ve sessizce başını sallayarak yineledi:

“Her şey yolunda; sen iyisin.”

Gerald pürüzsüz, kırmızıya çalan, hoş yüze ve tuhaf, anlamlı gözlere baktı. Genç Rus’un küçük ve kusursuz sesi sanki havada değil, kanda tınlıyordu.

“Demek iyiyim,” dedi Gerald.

“Evet! Evet! İyisin,” dedi Rus.

Halliday gülümsemeyi sürdürdü, hiçbir şey söylemedi.

Pussum birden kapıda yeniden belirdi; küçük, çocuksu yüzü asık ve kindardı.

“Beni tuzağa düşürmek istediğini biliyorum,” dedi soğuk, hafifçe çınlayan sesiyle. “Ama umurumda değil, beni ne kadar tuzağa düşürdüğün umurumda değil.”

Döndü ve yine gözden kayboldu. Belinden bağladığı, bol, mor ipek bir sabahlık giymişti. Öylesine küçük, çocuksu ve savunmasız görünüyordu ki neredeyse insanın acıması geliyordu. Yine de gözlerinin kara bakışları Gerald’ı, onu neredeyse korkutacak kadar güçlü bir karanlıkta boğulmuş gibi hissettirdi.

Adamlar birer sigara daha yaktı ve gelişigüzel sohbet ettiler.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…