Âşık Kadınlar kitap kapağı

14. bölüm / 31

Xıv. Bölüm — Gölde Gezi

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 31Şu an: Xıv. Bölüm — Gölde Gezi

XIV. BÖLÜM

GÖLDE GEZİ
Bay Crich her yıl gölde, az çok herkese açık bir tekne gezisi düzenlerdi. Willey Water’da küçük bir gezi teknesiyle birkaç kayık vardı; konuklar ya evin arazisine kurulmuş çadırda çay içebilir ya da göl kıyısındaki kayıkhanenin yanındaki koca ceviz ağacının gölgesinde piknik yapabilirdi. Bu yıl Gramer Okulu’nun öğretmenleriyle şirketin başlıca yöneticileri de davet edilmişti. Gerald ile genç Crich’ler bu davetten hoşlanmıyordu ama artık gelenek olmuştu; babalarını da memnun ediyordu, çünkü yöre halkından bazılarını şenlikte bir araya getirebildiği tek fırsat buydu. Bağımlılarına ve kendisinden yoksul olanlara mutluluk vermeyi severdi. Oysa çocukları, servetçe kendilerine denk kişilerle birlikte olmayı tercih ediyordu. Kendilerinden aşağıdakilerin alçakgönüllülüğünden, minnettarlığından ya da mahcubiyetinden nefret ediyorlardı.

Yine de çocukluklarından beri neredeyse her yıl katıldıkları bu şenliğe gelmeye razıydılar; üstelik artık biraz suçluluk duyuyor, sağlık durumu bu kadar kötüyken babalarının keyfini daha fazla kaçırmak istemiyorlardı. Bu yüzden Laura, annesinin ev sahipliği görevini üstlenmeye seve seve hazırlandı; Gerald da sudaki eğlencelerin sorumluluğunu aldı.

Birkin, Ursula’ya partiye gelmesini beklediğini yazmıştı. Gudrun, Crich’lerin himayesini küçümsese de hava güzel olursa annesiyle babasına eşlik edecekti.

Gün geldiğinde hava masmavi, güneşliydi; hafif hafif esen rüzgârlar vardı. İki kardeş de beyaz krep elbiseler, yumuşak hasır şapkalar giymişti. Ama Gudrun beline parlak siyah, pembe ve sarı renkli geniş bir kuşak sarmış; pembe ipek çoraplar giymiş, şapkasının kenarını da siyah, pembe ve sarı süslerle biraz ağırlaştırmıştı. Kolunda sarı ipek bir manto taşıyordu; Salon’dan çıkmış bir tablo gibi göze çarpıyordu. Görünüşü babası için dayanılmaz bir sınavdı; öfkeyle şöyle dedi:

“Kendini bir yılbaşı sürpriz patlağı gibi süslesen de aynı kapıya çıkmaz mı? Bari öyle yap da iş bitsin.”

Ama Gudrun hem güzel hem göz alıcı görünüyordu; giysilerini sırf meydan okumak için giymişti. İnsanlar ona bakıp ardından kıkırdayınca Ursula’ya yüksek sesle şunu söylemeye özen gösterdi:

“Regarde, regarde ces gens-là! Ne sont-ils pas des hiboux incroyables?” Fransızca sözleri ağzından çıkarırken kıkırdayan topluluğa omzunun üzerinden baktı.

“Hayır, gerçekten olacak şey değil!” diye açıkça karşılık verirdi Ursula. Böylece iki genç kadın evrensel düşmanlarının öcünü alıyordu. Babalarıysa gitgide daha çok öfkeleniyordu.

Ursula baştan aşağı karlar gibi beyazdı; yalnız şapkası pembeydi, üzerinde hiç süs yoktu. Ayakkabıları koyu kırmızıydı, kolunda turuncu bir manto taşıyordu. Bu kılıkta Shortlands’a kadar yürüdüler; anneleriyle babaları önden gidiyordu.

Siyah ve mor çizgili yazlık bir kumaştan elbise giymiş, mor hasır şapka takmış annelerine gülüyorlardı. Anneleri, kızlarının hiç duymadığı kadar genç bir kızın utangaçlığı ve çekingenliğiyle yola koyulmuş, kocasının yanında ağırbaşlı ağırbaşlı yürüyordu. Kocası her zamanki gibi en iyi takımının içinde buruşuk görünüyordu; sanki genç bir ailenin babasıymış da karısı giyinirken bebeği kucağında tutmuş gibiydi.

“Öndeki genç çifte bak,” dedi Gudrun sakince. Ursula annesiyle babasına baktı ve birden kendini tutamadığı bir kahkahaya kapıldı. İki genç kadın yolda durup, utangaç ve dünyadan habersiz anne babalarının önde gidişini yeniden görünce gözlerinden yaşlar gelene kadar güldü.

“Anne, size bakıp kahkahadan kırılıyoruz,” diye seslendi Ursula; çaresizce anne babasının ardından yürüyordu.

Bayan Brangwen hafifçe şaşkın ve öfkeli bir ifadeyle arkasına döndü. “Öyle mi!” dedi. “Bilmek isterim, neyim bu kadar komikmiş?”

Görünüşünde bir terslik olabileceğini anlayamıyordu. Kusursuz bir sükûneti ve kendine yeterliliği, her türlü eleştiriye karşı rahat bir kayıtsızlığı vardı; sanki eleştirilerin üstündeydi. Giysileri hep biraz tuhaf, çoğu zaman da özensizdi ama onları büyük bir rahatlık ve hoşnutlukla taşırdı. Üstü başı azıcık derli toplu olduğu sürece ne giyerse giysin, eleştiriye kapalıydı; içgüdüsel bir aristokrattı.

“Öyle heybetli görünüyorsun ki, taşralı bir barones gibisin,” dedi Ursula; annesinin saf, şaşkın hâline biraz şefkatle gülüyordu.

“Tam bir taşralı barones!” diye ekledi Gudrun. Annelerinin doğal mağrur hâli bu kez bilinçli bir tavra dönüştü; kızlar yeniden çığlık çığlığa güldü.

“Eve gidin, sizi aptallar, kıkırdayıp duran iki budala!” diye bağırdı babaları, öfkeden alev alev.

Ursula yüzünü buruşturup babasının huysuzluğuna “Mııı!” diye karşılık verdi.

Gözlerinde sarı ışıklar dans etti; gerçekten öfkelenip öne doğru eğildi.

“Şu geveze budalalara aldıracak kadar saçmalamayın,” dedi Bayan Brangwen, yürürken arkasına dönerek.

“Arkamdan kıkırdayıp bağıran iki şımarık velet gelsin de göreyim!” diye kinle bağırdı.

Kızlar çitin yanındaki patikada oldukları yerde durup onun öfkesine çaresizce güldüler.

“Onlara aldırmakla sen de onlar kadar saçmalıyorsun,” dedi Bayan Brangwen; kocası iyice öfkelenince o da öfkelenmişti.

“Baba, birileri geliyor,” diye alaycı bir uyarıyla seslendi Ursula. Babaları hızla arkasına baktı, öfkeden dimdik kesilerek karısına yetişti. Kızlarsa gülmekten güçsüz düşmüş hâlde arkalarından geldi.

Yoldan geçenler uzaklaşınca Brangwen yüksek ve budalaca bir sesle şöyle dedi:

“Bir daha böyle yaparsanız eve dönüyorum. Herkesin ortasında bu şekilde rezil edilmeyeceğim, yemin ederim.”

Gerçekten de öfkeden kendini kaybetmişti. Kör ve intikamcı sesini duyunca kızların kahkahası birden kesildi; küçümsemeyle yürekleri burkuldu. “Herkesin ortasında” sözüne tahammül edemiyorlardı. Umurlarında mıydı herkesin ortası? Ama Gudrun ortamı yumuşatmaya çalıştı.

“Ama seni incitmek için gülmüyorduk,” diye seslendi; anne babasını rahatsız eden, biraz kaba saba bir şefkatle. “Seni sevdiğimiz için gülüyorduk.”

“Bu kadar alınganlarsa önlerinden yürürüz,” dedi Ursula öfkeyle. Böylece Willey Water’a vardılar. Göl masmavi ve güzeldi; bir yanda çayırlar güneş altında aşağıya doğru eğiliyor, öte yanda sık ve karanlık orman dik bir yamaçtan iniyordu. Küçük gezi teknesi müziğini çınlatarak kıyıdan açılıyor, insanlarla dolu hâlde çarklı küreklerini çırpıyordu. Kayıkhanenin yanında, uzakta küçücük görünen rengârenk giyinmiş bir kalabalık vardı. Ana yolda, sıradan halktan bazıları çit boyunca dizilmiş, cennete kabul edilmeyen ruhlar gibi kıskançlıkla ötedeki şenliğe bakıyordu.

“Aman Tanrım!” dedi Gudrun, konukların karmakarışık görüntüsüne bakarak alçak sesle. “İstersen ne güzel kalabalık! Kendini onların arasında düşün bir, canım.”

Gudrun’ın kalabalık hâlindeki insanlara duyduğu ürkek dehşet Ursula’nın da cesaretini kırdı. “Pek korkunç görünüyor,” dedi kaygıyla.

“Bir de nasıl insanlar olacaklarını düşün, düşün!” dedi Gudrun, yine o insanı huzursuz eden kısık sesle. Yine de kararlılıkla ilerledi.

“Sanırım onlardan uzaklaşabiliriz,” dedi Ursula kaygıyla.

“Uzaklaşamazsak hâlimiz harap,” dedi Gudrun. Onun aşırı alaycı nefretiyle tedirginliği Ursula’yı çok zorluyordu.

“Kalmak zorunda değiliz,” dedi.

“Şu topluluğun arasında beş dakika bile kalmam,” dedi Gudrun. Kapıdaki polisleri görene kadar yaklaştılar.

“İçeride tutmak için polis de dikmişler!” dedi Gudrun. “Vay canına, ne güzel eğlence.”

“Anne babamıza göz kulak olsak iyi olacak,” dedi Ursula kaygıyla.

“Annem bu küçük kutlamanın üstesinden pekâlâ gelir,” dedi Gudrun, biraz küçümseyerek.

Ama Ursula, babasının kendini kaba saba, öfkeli ve mutsuz hissettiğini biliyordu; bu yüzden rahat değildi. Anne babaları gelene kadar kapının dışında beklediler. Uzun boylu, zayıf adam buruşuk giysilerinin içinde, böyle bir davetin eşiğine gelmiş bir çocuk gibi tedirgin ve huysuzdu. Kendini beyefendi gibi hissetmiyordu; saf bir bıkkınlıktan başka hiçbir şey hissetmiyordu.

Ursula onun yanındaki yerini aldı. Biletlerini polise verip çimenliğe dörderli sıra hâlinde girdiler: uzun boylu, sıcaktan kızarmış esmer adamın dar ve çocuksu alnı öfkeyle kırışmıştı; taze yüzlü, rahat kadın derli topluydu, saçları bir yandan çözülüyor olsa da. Ardından Gudrun geliyordu: gözleri iri, karanlık ve dik dik bakıyordu; dolgun, yumuşak yüzü ifadesiz, neredeyse somurtkandı. İlerlerken bile düşmanca geri çekiliyormuş gibi görünüyordu. Sonra Ursula vardı; yüzünde, kendini yanlış bir durumda bulduğunda hep beliren o tuhaf, parlak, şaşkın ifade.

Birkin kurtarıcı melek gibiydi. Yapmacık toplumsal nezaketiyle gülümseyerek yanlarına geldi; bu nezaket nedense hiçbir zaman tam yerini bulmazdı. Ama şapkasını çıkarıp gözleriyle gerçekten gülümsedi; Brangwen rahatlamış bir sevinçle seslendi:

“Nasılsınız? İyileştiniz mi?”

“Evet, iyiyim. Nasılsınız, Bayan Brangwen? Gudrun’la Ursula’yı çok iyi tanıyorum.”

Gözleri doğal bir sıcaklıkla gülümsüyordu. Kadınlara karşı yumuşak, iltifatkâr bir tavrı vardı; özellikle de genç olmayan kadınlara.

“Evet,” dedi Bayan Brangwen; soğukkanlıydı ama bundan hoşnut da olmuştu. “Sizden yeterince söz ettiklerini duydum.”

Güldü. Gudrun küçümsendiğini hissederek başını çevirdi. İnsanlar gruplar hâlinde ayakta duruyordu; bazı kadınlar ceviz ağacının gölgesinde ellerinde çay fincanlarıyla oturuyordu. Frak giymiş bir garson telaşla dolaşıyordu; bazı genç kızlar güneş şemsiyelerinin arkasında kıkırdıyordu. Kürek çekmekten yeni dönmüş birkaç genç erkek çimenlere bağdaş kurmuş, erkekçe bir havayla ceketlerini çıkarmış, gömlek kollarını sıvamıştı. Ellerini beyaz flanel pantolonlarına dayamış, gösterişli kravatları uçuşurken gülüyor, genç kızlara nükteli görünmeye çalışıyorlardı.

“Niye,” diye düşündü Gudrun kabaca, “ceketlerini giyip görünümlerinde böylesine samimi bir hava yaratmamayı akıl etmiyorlar?”

Saçlarını geriye yapıştıran, rahatça ahbaplık taslayan sıradan genç erkeklerden nefret ediyordu.

Hermione Roddice, beyaz dantelden gösterişli bir elbiseyle geldi; koca işlemeli çiçeklerle beneklenmiş, büyük ipek bir şal sürüklüyor, başında kocaman, sade bir şapkayı dengeliyordu. Uzun boyuyla çarpıcı, şaşırtıcı, neredeyse ürkütücü görünüyordu. Krem rengi şalının üstündeki iri, canlı renkli beneklerin çevrelediği saçakları yerde sürükleniyor; gür saçları gözlerinin üzerine kadar iniyor, uzun ve solgun yüzü tuhaf bir hâl alıyordu.

“Ne tuhaf görünüyor!” Gudrun arkasındaki birkaç kızın kıkırdadığını duydu. Onları öldürebilirdi.

“Nasılsınız!” diye şen bir sesle seslendi Hermione; yanlarına sevecenlikle gelip Gudrun’ın anne babasına ağır ağır baktı. Gudrun için bu, insanı çileden çıkaran bir andı. Hermione sınıfsal üstünlüğüne öylesine sağlam tutunmuştu ki insanları sırf merakından, sergilenen yaratıklarmış gibi görmeye gelebiliyordu. Gudrun da aynısını yapardı ama birinin kendisine böyle davranabileceği konumda olmaya içerliyordu.

Hermione, dikkat çekici tavrıyla Brangwen’leri belirgin biçimde öne çıkararak onları konukları karşılayan Laura Crich’in yanına götürdü.

“Bu, Bayan Brangwen,” diye şen bir sesle tanıttı Hermione. Sert işlemeli keten bir elbise giymiş olan Laura, el sıkışıp onu gördüğüne sevindiğini söyledi. Ardından beyazlar içinde, siyah ve kahverengi ceketli, yakışıklı görünen Gerald geldi. Brangwen çiftine o da tanıtıldı; hemen ardından Bayan Brangwen’le bir hanımefendiymiş gibi, Brangwen’le ise beyefendi değilmiş gibi konuştu. Gerald’ın tavrı çok açıktı. Sağ elini incittiğinden sol eliyle el sıkışıyor, bandajlı elini ceketinin cebinde taşıyordu. Gudrun, yanındakilerden hiçbirinin ona eline ne olduğunu sormamasına çok sevindi.

Buharlı tekne müziği çınlayarak yanaşıyordu; içindekiler heyecanla sesleniyordu. Gerald yolcuların karaya çıkışını düzenlemeye gitti, Birkin Bayan Brangwen’e çay almaya koyuldu, Brangwen bir Gramer Okulu grubuna katıldı, Hermione annelerinin yanına oturdu; kızlar teknenin gelişini izlemek için iskeleye gittiler.

Tekne neşeyle düdük çalıp öttü; sonra çarkları sustu, halatlar kıyıya atıldı ve ufak bir sarsıntıyla yanaştı. Yolcular hemen heyecanla karaya çıkmak için üşüştü.

“Bir dakika, bir dakika,” diye keskin bir emirle bağırdı Gerald.

Tekne halatlarla iyice bağlanana, küçük iskele kurulana kadar beklemeleri gerekiyordu. Sonra, sanki Amerika’dan gelmişler gibi haykırışlar eşliğinde akın akın karaya çıktılar.

“Ah, ne güzel!” diye bağırıyordu genç kızlar. “Harika.”

Teknedeki garsonlar sepetlerle kayıkhaneye koştu, kaptan küçük köprüde aylak aylak duruyordu. Her şeyin yolunda olduğunu gören Gerald, Gudrun ile Ursula’nın yanına geldi.

“Bir sonraki seferde tekneye binip orada çay içmek ister misiniz?” diye sordu.

“Hayır, teşekkürler,” dedi Gudrun soğukça.

“Sudan hoşlanmıyor musunuz?”

“Sudan mı? Evet, çok severim.”

Gözleriyle onu yoklayarak baktı.

“Öyleyse gezi teknesine binmeyi mi sevmiyorsunuz?”

Yanıt vermekte gecikti; sonra yavaşça konuştu.

“Hayır,” dedi. “Sevdiğimi söyleyemem.” Yanakları kıpkırmızıydı; bir şeye öfkelenmiş gibiydi.

“Un peu trop de monde,” diye açıkladı Ursula.

“Ha? Trop de monde!” Kısa bir kahkaha attı. “Evet, epey kalabalık.”

Gudrun göz kamaştırıcı bir tavırla ona döndü.

“Thames vapurlarından biriyle Westminster Köprüsü’nden Richmond’a hiç gittin mi?” diye sordu.

“Hayır,” dedi, “gittiğimi söyleyemem.”

“Eh, yaşadığım en iğrenç deneyimlerden biriydi.” Hızlı ve heyecanlı konuşuyordu; yanakları kıpkırmızıydı. “Oturacak kesinlikle hiçbir yer yoktu, hiçbir yer. Hemen yukarımızda bir adam bütün yol boyunca ‘Derinlerin Beşiğinde Sallandım’ şarkısını söyledi; kördü, yanında şu taşınabilir orglardan biri vardı ve para bekliyordu. Bunun nasıl bir şey olduğunu düşünebilirsin. Aşağıdan sürekli öğle yemeği kokusu, bir de sıcak, yağlı makinelerin soluğu geliyordu. Yolculuk saatlerce, saatlerce sürdü. Kıyıda, o berbat Thames çamurunun içinde, korkunç çocuklar kilometrelerce, kelimenin tam anlamıyla kilometrelerce bizimle koşturdu; bellerine kadar suya giriyorlardı. Pantolonlarını kıvırmış, tarif edilemez Thames çamuruna kalçalarına kadar batmışlardı; yüzlerini hep bize çevirip leş yiyen yaratıklar gibi, ‘Buyurun efendim, buyurun efendim, buyurun efendim,’ diye bağırıyorlardı. İğrenç leş yaratıkları gibiydiler, düpedüz müstehcendiler. Teknede aile babaları gülüyor, çocuklar o berbat çamura gömüldükçe arada bir onlara yarım peni atıyordu. Çocukların yüzündeki hırslı ifadeyi ve para atılınca pisliğin içinde nasıl fırladıklarını görseydin… Gerçekten, iğrençlikte hiçbir akbaba ya da çakal onlara yaklaşmayı aklından geçiremezdi. Bir daha gezi teknesine binmem, asla.”

Gerald konuştuğu süre boyunca onu izledi; gözlerinde hafifçe uyanmış bir heyecanın parıltısı vardı. Onu uyandıran, söylediklerinden çok kendisiydi; içinde küçük, canlı bir ürperti uyandırıyordu.

“Elbette,” dedi, “uygar her toplumun haşereleri olmak zorunda.”

“Neden?” diye bağırdı Ursula. “Benim haşerem yok.”

“Hayır, mesele bu değil; bütün meselenin niteliği: aile babası gülüp bunu eğlence sanıyor, yarım penileri atıyor; aile annesi de tombul bacaklarını açıp oturuyor, durmadan yiyor…” diye karşılık verdi Gudrun.

“Evet,” dedi Ursula. “Haşere olan çocuklardan çok, insanların kendileri; senin deyişinle bütün siyasal yapı.”

Gerald güldü.

“Boş ver,” dedi. “Tekneye binmeyeceksiniz.”

Gudrun onun bu azarı karşısında hemen kızardı.

Birkaç an sessizlik oldu. Gerald bir nöbetçi gibi tekneye binmekte olanları gözlüyordu. Çok yakışıklı, kendine hâkim bir adamdı; ama askerce tetikte duruşu insanı biraz rahatsız ediyordu.

“Öyleyse çayı burada mı içeceksiniz, yoksa evin oraya, çimenlerin üstündeki çadıra mı geçeceksiniz?” diye sordu.

“Bir kayık alıp açılamaz mıyız?” diye sordu, her zaman söze fazla hızlı giren Ursula.

“Açılmak mı?” diye gülümsedi Gerald.

“Görüyorsunuz,” dedi Gudrun, Ursula’nın açık sözlü kabalığı karşısında kızararak, “buradaki insanları tanımıyoruz; neredeyse bütünüyle yabancıyız.”

“Size hemen birkaç tanıdık bulabilirim,” dedi rahatça.

Gudrun, kötü niyetle söyleyip söylemediğini anlamak için ona baktı. Sonra gülümsedi.

“Ah,” dedi, “ne demek istediğimizi biliyorsunuz. Şuraya gidip kıyıyı keşfedemez miyiz?” Gölün aşağı yukarı ortalarında, kıyıya yakın, çayırlık tarafındaki küçük tepenin üstünde bir koruluğu işaret etti. “Burası harika görünüyor. Belki yıkanırız da. Bu ışıkta ne kadar güzel, değil mi? Gerçekten Nil’in bir kıvrımı gibi; insanın Nil’i gözünde canlandırdığı haliyle.”

Gerald, Gudrun’ın uzaktaki yere duyduğu yapmacık heyecana gülümsedi.

“Yeterince uzak olduğuna emin misiniz?” diye alayla sordu; hemen ardından ekledi: “Evet, bir kayık bulabilirsek oraya gidebilirsiniz. Görünüşe göre hepsi dışarıda.”

Gölün çevresine bakıp suyun üstündeki kayıkları saydı.

“Ne güzel olurdu!” diye hayranlıkla haykırdı Ursula.

“Çay istemiyor musunuz?” dedi.

“Ah,” dedi Gudrun, “birer fincan içip hemen gidebiliriz.”

Gülümseyerek ikisinden birine, sonra ötekine baktı. Biraz gücenmişti, ama yine de oyuna katılıyordu.

“Kayığı idare edebilir misiniz?” diye sordu.

“Evet,” diye soğukça karşılık verdi Gudrun, “edebilirim.”

“Evet, elbette,” diye haykırdı Ursula. “İkimiz de su örümcekleri gibi kürek çekeriz.”

“Öyle mi? Kendime ait hafif bir kanom var; biri boğulur diye korkup dışarı çıkarmadım. Onunla güvende olacağınızı düşünüyor musunuz?”

“Elbette,” dedi Gudrun.

“Ne meleksiniz!” diye haykırdı Ursula.

“Hatırım için bir kaza geçirmeyin; çünkü sudan ben sorumluyum.”

“Merak etmeyin,” diye söz verdi Gudrun.

“Üstelik ikimiz de gayet iyi yüzebiliriz,” dedi Ursula.

“Peki, o zaman size bir çay sepeti hazırlatırım; baş başa piknik yaparsınız. Düşündüğünüz bu, değil mi?”

“Ne kadar harika! Yapabilirseniz ne güzel olur!” diye içtenlikle haykırdı Gudrun; yanakları yeniden kızardı. Ona dönüp minnettarlığını bedenine işleyişindeki incelik, Gerald’ın damarlarındaki kanı harekete geçirdi.

“Birkin nerede?” dedi, gözleri parlayarak. “Sepeti indirmeme yardım edebilir.”

“Peki ya eliniz? Yaralı değil mi?” diye sordu Gudrun, bu yakınlıktan kaçınır gibi, sesi biraz kısılmıştı. Yarasından ilk kez söz ediliyordu. Konunun çevresinden dolaşışındaki tuhaflık, Gerald’ın damarlarında yeni, ince bir okşayış uyandırdı. Elini cebinden çıkardı. Sargılıydı. Baktı, sonra yeniden cebine koydu. Gudrun, sarılı pati görünce ürperdi.

“Tek elle hallederim. Kano tüy kadar hafif,” dedi. “İşte Rupert! Rupert!”

Birkin, toplumsal görevlerini bırakıp yanlarına geldi.

“Ona ne yaptınız?” diye sordu Ursula; yarım saattir bu soruyu sormak için can atıyordu.

“Elime mi?” dedi Gerald. “Bir makineye kaptırdım.”

“Iyy!” dedi Ursula. “Çok acıdı mı?”

“Evet,” dedi. “O sırada acıdı. Şimdi iyileşiyor. Parmaklarımı ezdi.”

“Ah!” diye acı duymuş gibi haykırdı Ursula. “Kendini yaralayan insanlardan nefret ederim. Acısını ben hissediyorum.” Elini salladı.

“Ne istiyorsunuz?” dedi Birkin.

İki adam ince, kahverengi kayığı aşağı taşıyıp suya indirdi.

“İçinde güvende olacağınıza emin misiniz?” diye sordu Gerald.

“Kesinlikle,” dedi Gudrun. “En ufak bir kuşkum olsa bu kadar düşüncesizce kayığı almazdım. Ama Arundel’de kano kullandım; güvende olacağıma sizi temin ederim.”

Böylece, bir erkek gibi sözünü verip Ursula’yla birlikte narin kayığa bindi ve usulca kıyıdan açıldı. İki adam onları izliyordu. Gudrun kürek çekiyordu. Adamların kendisini izlediğini biliyor, bu yüzden yavaşlıyor ve biraz beceriksizleşiyordu. Yüzüne bayrak gibi bir kızıllık yayıldı.

Kayık süzülüp uzaklaşırken sudan ona seslendi: “Çok teşekkürler. Ne güzel; yaprağın üstünde oturmak gibi.”

Gerald bu benzetmeye güldü. Sesi uzaktan, tiz ve tuhaf geliyordu. Kürek çekerken onu izledi. Çocukça bir yanı vardı; güvenen, boyun eğen bir çocuk gibiydi. Kayıkla uzaklaşırken onu izlemeyi sürdürdü. Gudrun içinse, kıyıda duran, beyazlar içindeki yakışıklı ve işini bilen adama, o sırada tanıdığı en önemli erkeğe karşı çocuksu, sokulgan kadın rolüne bürünmek, kurmaca da olsa gerçek bir hazdı. Yanında duran, belirsizce dalgalanıp parıldayan Birkin’e hiç aldırmadı. Dikkat alanında aynı anda yalnızca bir kişi yer bulabiliyordu.

Kayık suyun üstünde hafifçe hışırdayarak ilerledi. Çizgili çadırları çayırın kenarındaki söğütlerin arasında duran yıkananların yanından geçtiler; açık kıyı boyunca, öğleden sonranın iyice ilerlemiş altın ışığında parlayan çayırları aştılar. Karşı kıyıdaki ağaçlık kıyının altında başka kayıklar sessizce ilerliyordu; insanların kahkahalarıyla seslerini duyabiliyorlardı. Ama Gudrun, uzakta altın ışıkta kusursuzca dengelenmiş gibi duran ağaç kümesine doğru kürek çekmeyi sürdürdü.

Kız kardeşler, küçük bir derenin göle döküldüğü, sazlıkların, pembe ateşçiçekleriyle dolu çiçekli bir bataklığın ve yanında çakıllı bir kıyının bulunduğu küçük bir yer buldular. Narin kayıklarıyla dikkatlice karaya çıktılar; iki genç kadın ayakkabılarını ve çoraplarını çıkarıp su kenarından çimenlere geçti. Gölün minicik dalgacıkları ılık ve berraktı. Kayıklarını kıyıya çekip sevinçle çevrelerine baktılar. Terk edilmiş küçük dere ağzında yapayalnızdılar; hemen arkalarındaki tümsekte ağaç kümesi yükseliyordu.

“Biraz yıkanalım,” dedi Ursula, “sonra çay içeriz.”

Çevrelerine baktılar. Kimse onları fark edemez, görmeye yetişemezdi. Ursula bir dakikadan kısa sürede giysilerini çıkarıp çırılçıplak suya süzüldü ve yüzerek açıldı. Gudrun da hemen ardından suya girdi. Birkaç dakika sessizce, mutluluk içinde yüzüp küçük dere ağızlarının çevresinde daireler çizdiler. Sonra kıyıya çıkıp yine perilere benzer halde koruluğa koştular.

“Özgür olmak ne güzel,” dedi Ursula; çırılçıplak, saçları açıkta rüzgârda savrulurken ağaç gövdelerinin arasında hızla oradan oraya koşuyordu. Koruluk, iri ve görkemli kayın ağaçlarından oluşuyordu; gövdeleriyle dalları çelik grisi bir iskelet gibi yükseliyor, yer yer güçlü yeşil yaprak kümeleri uzanıyordu. Kuzey tarafında uzaklar, bir pencereden görünür gibi ışıldıyordu.

Koşup dans ederek kuruduktan sonra kızlar hızla giyinip kokulu çaylarının başına oturdular. Koruluğun kuzey tarafında, sarı güneş ışığında, çimenli tepenin yamacına dönük oturuyorlardı; kendi küçük, yabanıl dünyalarında yalnızdılar. Çay sıcak ve güzel kokuluydu; salatalıklı ve havyarlı nefis küçük sandviçler, şaraplı kekler vardı.

“Mutlu musun, Prune?” diye sevinçle haykırdı Ursula, kız kardeşine bakarak.

“Ursula, çok mutluyum,” diye ciddi bir sesle karşılık verdi Gudrun, batıya doğru alçalan güneşe bakarak.

“Ben de.”

Birlikte olduklarında, sevdikleri şeyleri yaparken iki kız kardeş kendi kusursuz dünyalarında bütünüyle tamamlanmış gibiydi. Bu da, yalnızca çocukların bildiği türden, her şeyin kusursuz ve mutluluk dolu bir serüven gibi göründüğü özgürlük ve sevinç dolu anlardan biriydi.

Çaylarını bitirince iki genç kadın sessiz ve huzurlu halde oturmaya devam etti. Sonra güzel ve güçlü bir sesi olan Ursula, kendi kendine usulca “Ännchen von Tharau”yu söylemeye başladı. Gudrun ağaçların altında oturup dinledi; yüreğine bir özlem doldu. Ursula, şarkısını farkında olmadan mırıldanırken orada öylesine huzurlu ve kendi kendine yeter görünüyordu; kendi evreninin merkezinde güçlü ve sorgulanmazdı. Gudrun ise kendini dışarıda hissediyordu. Hayatın dışında, seyirci konumunda olduğu; Ursula’nınsa hayata katıldığı duygusu, Gudrun’a hep bu yıkıcı, acı dolu ıstırabı veriyor, kendi varlığının inkâr edildiğini hissettiriyordu. Bu yüzden Gudrun, ötekinin kendisinin farkında olmasını, onunla bağ kurmasını hep istemek zorunda kalıyordu.

“Hurtler, bu ezgiyle Dalcroze hareketleri yapsam sakıncası var mı?” diye sordu; sesi tuhaf biçimde kısık, dudakları neredeyse kıpırdamıyordu.

“Ne dedin?” diye sordu Ursula, huzurlu bir şaşkınlıkla başını kaldırarak.

“Ben Dalcroze hareketleri yaparken şarkı söyler misin?” dedi Gudrun; kendini tekrarlamak zorunda kalmak canını sıkıyordu.

Ursula bir an durup dağılmış düşüncelerini toparladı.

“Sen … yaparken?” diye sordu dalgınca.

“Dalcroze hareketleri,” dedi Gudrun; kız kardeşinin yanında bile kendinin farkında olmanın azabını çekiyordu.

“Aa, Dalcroze! Adını anlayamadım. Yap tabii; seni izlemeyi çok isterim,” diye çocukça, şaşkın bir canlılıkla haykırdı Ursula. “Ne söyleyeyim?”

“İstediğin herhangi bir şeyi söyle; ritmi ondan çıkarırım.”

Ama Ursula, ne yapsa söyleyecek bir şey bulamıyordu. Derken birden gülerek, takılır gibi söylemeye başladı:

“Sevgilim soylu bir hanımefendidir—”

Gudrun, görünmez zincirler ellerini ayaklarını bağlıyormuş gibi görünerek, öritmik tarzda yavaşça dans etmeye başladı. Ayakları ritimle titreşip kıpırdıyor, elleriyle kolları daha yavaş ve düzenli hareketler yapıyordu: kollarını açıyor, başının üstüne kaldırıyor, yumuşakça iki yana savuruyor, yüzünü yukarı çeviriyordu. Ayaklarıysa şarkının ölçüsüne göre durmadan vurup koşar gibi hareket ediyordu; sanki tuhaf bir büyülü ezgiye kapılmış, beyaz ve kendinden geçmiş bedeni tuhaf, içgüdüsel bir coşkunlukla oradan oraya süzülüyordu. Büyülü bir esintinin kaldırdığı gibi yükseliyor, tuhaf kısa titreyişlerle sarsılıyordu. Ursula çimenlerde oturmuş, ağzı şarkı söylerken açık, gözleri gülüyordu; bunu büyük bir şaka sanır gibiydi. Fakat kız kardeşinin beyaz bedeninin karmaşık, sarsıla sarsıla salınıp süzülmesindeki bilinçsiz ritüel çağrışımını sezerken gözlerinde sarı bir ışık parladı. Bedeni, saf ve düşüncesiz bir salınım ritmine kapılmıştı; güçlü bir irade, bir tür hipnotik etkiyle hüküm sürüyordu.

“Sevgilim soylu bir hanımefendidir—O, ı-ı-ı—gölgeli olmaktan ziyade esmerdir—” diye çınladı Ursula’nın gülerek söylediği alaycı şarkı. Gudrun dansını hızlandırıp sertleştirdi; bir bağdan kurtulmaya çalışır gibi ayaklarını yere vuruyor, ellerini birden savurup yeniden damgalıyor, sonra yüzünü kaldırıp boğazını güzelce gererek ileri atılıyordu; gözleri yarı kapalı, görmüyordu. Güneş alçalmış, sararıp batıyordu; gökte ince, etkisiz bir ay süzülüyordu.

Ursula şarkısına kendini kaptırmıştı; Gudrun ansızın durup yumuşak, alaycı bir sesle:

“Ursula!” dedi.

“Efendim?” dedi Ursula, kendinden geçişinden sıyrılıp gözlerini açarak.

Gudrun hareketsiz duruyor, yana doğru işaret ediyordu; yüzünde alaycı bir gülümseme vardı.

“Iyy!” diye haykırdı Ursula; birden paniğe kapılıp ayağa fırladı.

“Bir şey yapmayacaklar,” diye çınladı Gudrun’ın iğneleyici sesi.

Solda, akşam ışığında canlı renkleri ve yün gibi kabarık postlarıyla bir küçük İskoç sığırı sürüsü duruyordu. Boynuzları göğe doğru dallanıyor, merakla burunlarını öne uzatıp olup biteni anlamaya çalışıyorlardı. Gözleri karmakarışık tüylerinin arasından parlıyor, çıplak burun delikleri gölgeyle doluyordu.

“Bir şey yapmazlar mı?” diye korkuyla haykırdı Ursula.

Sığırdan genellikle korkan Gudrun şimdi başını tuhaf bir hareketle salladı; hareketi yarı kuşkulu, yarı alaycıydı. Ağzının çevresinde silik bir gülümseme belirdi.

“Ne kadar sevimli görünüyorlar, Ursula, değil mi?” diye yüksek, tiz bir sesle haykırdı Gudrun; sesi martı çığlığına benziyordu.

“Sevimli,” diye ürkekçe haykırdı Ursula. “Ama bize bir şey yapmazlar mı?”

Gudrun yine gizemli bir gülümsemeyle kız kardeşine baktı ve başını salladı.

“Eminim yapmazlar,” dedi; sanki kendini de ikna etmesi gerekiyordu, ama yine de içinde gizli bir güç bulunduğuna inanıyor ve bunu sınamak istiyordu. “Oturup yeniden şarkı söyle,” diye tiz, keskin sesiyle seslendi.

“Korkuyorum,” diye acıklı bir sesle haykırdı Ursula. Dizlerini yere sağlam basmış, kara ve yaramaz gözleriyle keçeleşmiş saçlarının arasından onları izleyen kısa, güçlü sığır sürüsüne bakıyordu. Yine de eski duruşuyla yeniden yere oturdu.

“Hiç tehlikeli değiller,” diye seslendi Gudrun tiz sesiyle. “Bir şeyler söyle; tek yapman gereken şarkı söylemek.”

Güçlü, yakışıklı sığırların önünde dans etmeye karşı içinde tuhaf bir tutku olduğu belliydi.

Ursula titrek, detone bir sesle şarkı söylemeye başladı:

“Tennessee’nin ta güneylerinde—”

Sesi baştan sona kaygılıydı. Buna rağmen Gudrun kollarını iki yana açıp yüzünü yukarı kaldırarak tuhaf, titreşimli bir dansla sığırlara doğru ilerledi. Büyülenmiş gibi bedenini onlara doğru yükseltiyor, ayakları bilinçsiz duyumların küçük bir çılgınlığı içindeymiş gibi ritim tutuyordu. Kolları, bilekleri ve elleri uzanıp yükseliyor, düşüyor, erişiyor, yeniden erişiyor, sonra yine düşüyordu. Göğüslerini sığırlara doğru kaldırıp titretiyor, boğazını onlara dönük şehvetli bir kendinden geçiş içindeymiş gibi açığa çıkarıyordu. Belirsizce onlara yaklaşıyor; kendi vecd dolu transına kapılmış esrarengiz beyaz bir figür gibi, bekleyen sığırların üzerine tuhaf dalgalanmalarla akıyordu. Sığırlar birden irkilip ondan uzaklaşarak başlarını biraz eğiyor, hipnotize olmuş gibi onu izliyorlardı. Çıplak boynuzları duru ışıkta dallanırken kadının beyaz figürü, dansın yavaş ve hipnotik sarsıntıları içinde üzerlerine doğru akıyordu. Onları hemen önünde hissedebiliyordu; göğüslerinden yayılan elektrikli titreşim ellerine ulaşıyormuş gibiydi. Az sonra onlara değecek, gerçekten dokunacaktı. Korku ve hazla dolu korkunç bir ürperti içinden geçti. Ursula ise büyülenmiş halde, alacakaranlığı bir büyü gibi delen tiz, ince ve ilgisiz şarkısını bütün bu süre boyunca sürdürdü.

Gudrun, sığırların çaresiz korku ve hayranlık içinde ağır ağır soluduğunu duyabiliyordu. Ah, ne cesur küçük hayvanlardı bunlar, bu yabanıl İskoç sığırları; yabanıl, yün gibi kabarık. Birden biri soluyarak başını eğdi ve geri çekildi.

“Höşt! Hiii!” Koruluğun kenarından birden yüksek bir haykırış yükseldi. Sığırlar kendiliğinden dağılıp geri çekildi, yokuş yukarı koşmaya başladı; hareketleriyle postları alev gibi dalgalanıyordu. Gudrun çimenlerin üzerinde olduğu yerde kalakaldı, Ursula ayağa kalktı.

Onları aramaya gelen Gerald’la Birkin’di; sığırları ürkütmek için bağıran Gerald olmuştu.

“Ne yaptığınızı sanıyorsunuz?” diye seslendi şimdi Gerald; sesi tiz, şaşkın ve kızgındı.

“Neden geldiniz?” diye karşılık verdi Gudrun, öfkeli ve tiz bir çığlıkla.

“Ne yaptığınızı sanıyordunuz?” diye otomatik olarak tekrarladı Gerald.

“Öritmik jimnastik yapıyorduk,” dedi Ursula, sarsılmış bir sesle gülerek.

Gudrun uzak durup büyük, koyu gözleriyle içerlemiş halde onlara baktı; birkaç an olduğu yerde kaldı. Sonra yokuştan, yukarıda büyülenmiş gibi bir küme halinde toplanmış sığırların ardından yürüdü.

“Nereye gidiyorsun?” diye seslendi Gerald arkasından. O da yamaca doğru peşinden gitti. Güneş tepenin arkasına geçmişti; gölgeler toprağa tutunmuş, yukarıdaki gökse akıp giden ışıkla dolmuştu.

“Dans için pek uygun bir şarkı değil,” dedi Birkin, yüzünde alaycı, titreşen bir gülümsemeyle Ursula’nın önünde durarak. Bir saniye sonra kendi kendine yumuşakça şarkı söyleyip önünde tuhaf bir step dansı yapmaya başladı. Uzuvlarıyla bedeni gevşekçe sallanıyor, yüzü solgun bir parıltıyla titriyor ama sabit kalıyordu; ayakları durmadan hızlı, alaycı bir ritim vururken bedeni arada gölge gibi gevşek ve titrek halde asılı duruyordu.

“Sanırım hepimiz delirdik,” dedi; gülüşü biraz ürkekti.

“Keşke daha da delirmiş olsaydık,” diye karşılık verdi; durmadan titreyerek dans etmeyi sürdürüyordu. Sonra birden ona doğru eğilip parmaklarını hafifçe öptü; yüzünü onunkine yaklaştırıp solgun bir sırıtışla gözlerinin içine baktı. Ursula gücenmiş halde geri çekildi.

“Gücenmiş mi?” diye sordu alayla; birden yine kaskatı kesilip içine kapandı. “Dans etmeyi sevdiğini sanıyordum.”

“Öyle değil,” dedi; kafası karışmış, şaşkın, neredeyse gücenmişti. Yine de içinde bir yerlerde, onun gevşek, titreşen bedeninin kendi kendine salınıp sallanışına bütünüyle bırakılmış halinden ve yukarıdaki solgun, alaycı gülümsemeli yüzünden büyülenmişti. Ama kendini istemsizce geriye çekip katılaştırdı ve bunu tasvip etmedi. Kural olarak böylesine ciddi konuşan bir erkeğe yakışmayacak kadar müstehcen görünüyordu.

“Neden öyle olmasın?” diye takıldı. Hemen ardından inanılmaz hızlı, gevşek ve sallantılı dansına yeniden koyuldu; ona kötü niyetle bakıyordu. Yerinde sayar gibi hızla dans ederek biraz yaklaştı, yüzünde inanılmaz alaycı, iğneleyici bir parıltıyla öne doğru uzandı; Ursula geriye sıçramasa onu yeniden öpecekti.

“Hayır, yapma!” diye bağırdı; gerçekten korkmuştu.

“Demek Cordelia,” dedi alayla. Ursula bunu hakaretmiş gibi üstüne alındı. Bir hakaret olsun diye söylediğini biliyordu; bu onu şaşkına çevirmişti.

“Ya sen,” diye karşılık verdi, “ruhunu neden hep ağzına alıyorsun; ağzın ruhunla korkunç biçimde tıka basa dolu?”

“Daha kolay tükürebileyim diye,” dedi; verdiği karşılıktan memnundu.

Yüzü keskin bir dikkat ifadesiyle daralan Gerald Crich, hızlı adımlarla yokuşu çıkıp Gudrun’ın hemen ardından gitti. Sığırlar, yamacın sırtında burun buruna durmuş aşağıdaki sahneyi izliyordu: beyazlar içindeki adamlar, kadınların beyaz siluetlerinin çevresinde dolanıyordu; sığırlar en çok da kendilerine doğru ağır ağır ilerleyen Gudrun’a bakıyordu. Gudrun bir an durdu, önce Gerald’a, sonra sığırlara göz attı.

Derken birden kollarını kaldırıp uzun boynuzlu danaların üzerine dosdoğru atıldı; ürpererek, düzensiz koşularla ilerliyor, bir an durup onlara bakıyor, sonra ellerini kaldırıp bir parıltı gibi yeniden ileri atılıyordu. Sonunda danalar yeri eşelemeyi bıraktılar, korkuyla soluyup geri çekildiler, başlarını yerden kaldırıp kendilerini geriye fırlatarak akşamın içine doğru dörtnala kaçtılar; uzakta küçücük kaldılar ama hâlâ durmuyorlardı.

Gudrun, maske gibi meydan okuyan bir yüzle arkalarından bakakaldı.

“Onları neden çıldırtmak istiyorsun?” diye sordu Gerald, yanına gelerek.

Ona aldırmadı, yalnız yüzünü ondan çevirdi. “Güvenli değil, biliyorsun,” diye üsteledi Gerald. “Bir de dönüp saldırırlarsa fena olurlar.”

“Nereye dönsünler? Başka yöne mi?” diye yüksek sesle alay etti.

“Hayır,” dedi, “sana karşı dönsünler.”

“Bana karşı mı?” diye alay etti.

Gerald bundan hiçbir şey çıkaramadı.

“Her neyse, geçenlerde çiftçinin ineklerinden birini boynuzlayıp öldürdüler,” dedi.

“Bana ne?” dedi.

“Bana dokundu ama,” diye karşılık verdi, “çünkü onlar benim sığırlarım.”

“Nasıl senin oluyorlarmış! Yutup sahiplenmedin ya. Şimdi bana birini ver,” dedi, elini uzatarak.

“Nerede olduklarını biliyorsun,” dedi, tepenin ötesini göstererek. “İstersen sonra sana gönderilmek üzere birini alabilirsin.”

Ona anlaşılmaz bir ifadeyle baktı.

“Senden ve sığırlarından korktuğumu mu sanıyorsun?” diye sordu.

Gerald’ın gözleri tehlikeli bir ifadeyle kısıldı. Yüzünde belli belirsiz, buyurgan bir gülümseme vardı.

“Neden böyle düşüneyim?” dedi.

Gudrun koyu, büyümüş, biçimlenmemiş gözleriyle onu durmadan izliyordu. Öne eğilip kolunu savurdu ve elinin tersiyle yüzüne hafifçe vurdu.

“İşte bu yüzden,” dedi alayla.

Ruhunda ona karşı derin bir şiddet uygulama arzusu duydu; bu arzu yenilmezdi. Bilincini dolduran korku ve dehşeti bastırdı. Yaptığını yapmak istiyordu; korkmayacaktı.

Yüzüne aldığı hafif darbeden irkildi. Ölümcül bir solgunluğa büründü; gözlerini tehlikeli bir alev kararttı. Birkaç saniye konuşamadı; ciğerleri kanla dolmuş, yüreği denetlenemez bir duygu seliyle neredeyse çatlayacak kadar gerilmişti. İçinde bir kara duygu haznesi patlamış da onu tümüyle sular altında bırakmış gibiydi.

“İlk darbeyi sen vurdun,” dedi sonunda; sözleri ciğerlerinden zorla çıkarıyordu. Öylesine yumuşak, alçak bir sesle konuştu ki sözleri dışarıda, havada söylenmiş değil de onun içinde bir düş gibi duyuldu.

“Son darbeyi de ben vuracağım,” diye istemsizce karşılık verdi, kendinden emin bir kesinlikle. Gerald sustu; ona karşı çıkmadı.

Umursamazca durup gözlerini ondan uzağa, mesafeye dikti. Bilincinin kıyısında soru kendiliğinden belirdi:

“Neden bu akıl almaz ve gülünç biçimde davranıyorsun?” Ama somurtuyordu; soruyu kendinden yarım yamalak uzaklaştırdı. Tamamen atamadığı için kendinin farkına vardı.

Gerald, çok solgun, onu dikkatle izliyordu. Gözleri yoğunlaşmış, dalgın ve parıltılı bir ışıkla yanıyordu. Gudrun birden ona döndü.

“Böyle davranmama sen sebep oluyorsun, biliyorsun,” dedi; sözü neredeyse imalıydı.

“Ben mi? Nasıl?” dedi.

Ama Gudrun arkasını dönüp göle doğru yola koyuldu. Aşağıda suyun üzerindeki fenerler yanmaya başlamıştı; ilk alacakaranlığın solgunluğunda sıcak alevlerin belirsiz hayaletleri yüzüyordu. Toprağı, cila gibi karanlık kaplamıştı; tepede çuhaçiçeği sarısı bir gök uzanıyordu. Gölün bir yanı süt gibi solgundu. İskele tarafında, karanlığın içinde minicik renkli ışık noktaları diziliyordu. Gezi teknesi ışıklandırılıyordu. Çevrede, ağaçlardan gölgeler birikiyordu.

Yazlık giysiler içinde bir hayalet gibi bembeyaz olan Gerald, açık çimenlik yokuştan aşağı onu izledi. Gudrun onun yanına gelmesini bekledi. Sonra elini usulca uzatıp ona dokundu ve yumuşakça şöyle dedi:

“Bana kızma.”

Bir alev üzerinden geçti ve kendinden geçti. Yine de kekeleyerek şöyle dedi:

“Sana kızgın değilim. Sana âşığım.”

Aklı başından gitmişti; kendini kurtarmaya yetecek kadar mekanik bir özdenetim sağlamaya çalıştı. Gudrun gümüş gibi çınlayan küçük bir alay kahkahası attı; ama kahkahası dayanılmaz ölçüde okşayıcıydı.

“Bunu söylemenin bir yolu,” dedi.

Aklının üzerindeki korkunç baygınlık yükü, bu dehşet verici kendinden geçiş, bütün denetimini yitirmesi ona fazla gelmişti. Tek eliyle Gudrun’ın kolunu kavradı; eli demir gibiydi.

“Öyleyse her şey yolunda, değil mi?” dedi, onu yerinde tutarak.

Karşısındaki, gözleri sabitlenmiş yüze baktı; kanı buz kesti.

“Evet, her şey yolunda,” dedi yumuşakça; sesi, uyuşturulmuş gibi, mırıldanan ve büyücümsü bir tondaydı.

Yanında yürüyordu; koca adımlarla ilerleyen, akılsız bir beden gibiydi. Ama yürüdükçe biraz kendine geldi. Çok acı çekiyordu. Çocukken erkek kardeşini öldürmüştü; bu yüzden Kabil gibi herkesten ayrı düşmüştü.

Birkin’le Ursula’yı teknelerin yanında birlikte otururken buldular; konuşup gülüyorlardı. Birkin Ursula’yla şakalaşıp durmuştu.

“Şu küçük bataklığın kokusunu alıyor musun?” dedi, havayı koklayarak. Kokulara karşı çok duyarlıydı; onları anlamakta da hızlıydı.

“Fena değil,” dedi.

“Hayır,” diye karşılık verdi, “ürpertici.”

“Nesi ürpertici?” diye gülerek sordu.

“Kaynayıp duruyor, karanlıktan bir nehir,” dedi; “nilüferler, yılanlar ve bataklık ışıkları çıkarıyor; durmadan akıp gidiyor. Hiç hesaba katmadığımız şey de bu işte: akıp gitmesi.”

“Ne akıp gidiyor?”

“Öteki nehir, kara nehir. Biz hep yaşamın gümüş nehrini düşünürüz; akıp gider, bütün dünyayı aydınlığa kavuşturur, durmadan göğe doğru ilerleyip parlak, ebedî bir denize, meleklerle dolu bir cennete dökülür. Oysa bizim gerçek gerçekliğimiz öteki—”

“Ama öteki de ne? Ben başka bir şey görmüyorum,” dedi Ursula.

“Yine de senin gerçekliğin o,” dedi. “Çözülmenin o karanlık nehri. Ötekinin akıp gitmesi gibi onun da içimizde aktığını görüyorsun: yozlaşmanın kara nehri. Çiçeklerimiz de bundan; denizden doğan Afrodit’imiz, duyumsal kusursuzluğun bembeyaz, fosforlu çiçekleri; günümüzdeki gerçekliğimizin tümü.”

“Afrodit aslında ölümcül mü demek istiyorsun?” diye sordu Ursula.

“Ölüm sürecinin çiçek açan gizemi olduğunu söylüyorum, evet,” diye karşılık verdi. “Bileşik yaratım akışı kesildiğinde kendimizi ters sürecin, yıkıcı yaratımın kanının bir parçası olarak buluruz. Afrodit evrensel çözülmenin ilk kasılmasında doğar; sonra yılanlar, kuğular ve lotuslar, bataklık çiçekleri; Gudrun ve Gerald da yıkıcı yaratım sürecinde doğar.”

“Peki ya senle ben?” diye sordu.

“Muhtemelen,” diye karşılık verdi. “Bir bakıma, kesinlikle. Bütünüyle böyle miyiz, henüz bilmiyorum.”

“Yani biz çözülmenin çiçekleri, fleurs du mal mıyız? Ben öyleymişim gibi hissetmiyorum,” diye itiraz etti.

Bir süre sustu.

“Bütünüyle öyleymişiz gibi hissetmiyorum,” diye karşılık verdi. “Bazı insanlar karanlık yozlaşmanın saf çiçekleridir; zambaklar. Ama sıcak, alev alev güller de olmalı. Herakleitos ‘kuru ruh en iyisidir’ der, bilirsin. Bunun ne demek olduğunu çok iyi biliyorum. Sen biliyor musun?”

“Emin değilim,” diye karşılık verdi Ursula. “Ama insanlar çözülmenin çiçekleriyse—çiçek sayılacaklarsa bile—ne fark eder ki?”

“Hiç fark etmez; her şey değişir. Üretim gibi çözülme de akıp gider,” dedi. “İlerleyen bir süreçtir; sonunda evrensel hiçliğe varır, istersen buna dünyanın sonu de. Ama dünyanın sonu neden başlangıcı kadar iyi olmasın?”

“Galiba olamaz,” dedi Ursula, biraz öfkeli.

“Olabilir, hem de nihayetinde,” dedi. “Sonrasında yeni bir yaratım döngüsü başlayacağı anlamına gelir; ama bizim için değil. Eğer bu sondaysa, biz de sona aitiz; istersen fleurs du mal de. Eğer fleurs du mal isek, mutluluğun gülleri değiliz; durum bu.”

“Ama ben öyle olduğumu düşünüyorum,” dedi Ursula. “Mutluluğun gülü olduğumu düşünüyorum.”

“Hazır yapılmış mı?” diye alayla sordu.

“Hayır, gerçek,” dedi incinerek.

“Biz sondaysak başlangıç değiliz,” dedi.

“Öyleyiz,” dedi. “Başlangıç sondan çıkar.”

“Sonra gelir, ondan çıkmaz. Bizden sonra gelir, bizden çıkmaz.”

“Gerçekten şeytansın, biliyor musun?” dedi. “Umudumuzu yok etmek istiyorsun. Ölüm gibi olmamızı istiyorsun.”

“Hayır,” dedi, “yalnızca ne olduğumuzu bilmemizi istiyorum.”

“Hah!” diye öfkeyle haykırdı. “Tek istediğin ölümü bilmemiz.”

“Kesinlikle haklısın,” dedi alacakaranlığın ardından gelen yumuşak Gerald sesi.

Birkin ayağa kalktı. Gerald’la Gudrun yanlarına geldi. Sessiz kaldıkları anlarda hepsi sigara içmeye başladı. Birkin, birbiri ardına, hepsinin sigarasını yaktı. Kibrit alacakaranlıkta titreşti; göl kıyısında huzur içinde sigara içiyorlardı. Göl karanlıktı; karanlık toprakların ortasında ışığı ondan çekilip gidiyordu. Çevredeki hava elle tutulmazdı; ne buradaydı ne şurada. Banjo ya da ona benzer bir müzikten gelen gerçek dışı bir ses duyuluyordu.

Tepelerindeki altın renkli ışık akışı sönünce ay parladı; yükselişini gülümseyerek ilan etmeye başlıyor gibiydi. Karşı kıyıdaki karanlık ormanlar, her yanı kaplayan gölgede eriyip gitti. Bu genel gölgeliğin içinde dağınık ışıklar beliriyordu. Gölün epey ilerisinde, solgun ateşten boncuklar gibi fantastik renk dizileri uzanıyordu; yeşil, kırmızı ve sarı. Gezi teknesi bütünüyle ışıklandırılmış halde büyük gölgeye doğru dönerken müzik küçük bir esintiyle yayıldı; yarı canlı ışık çizgileri kıpırdadı, müzik de küçük dalgalar halinde dışarı üflendi.

Hepsi ışıklarını yakıyordu. Solgun suyun hemen yanında, orada burada ve gölün uzak ucunda, son gökyüzünün beyazlığında suyun süt gibi göründüğü, gölgenin bulunmadığı yerde, görünmeyen teknelerden yalnız, narin fener alevleri süzülüyordu. Kürek sesleri duyuldu; bir tekne solgunluktan çıkıp ormanın altındaki karanlığa geçti. Fenerleri orada alevlenmiş gibi göründü; kızıl, güzel küreler halinde asılı duruyorlardı. Bir kez daha, gölde teknenin çevresinde gölgeli kızıl parıltılar yansıdı. Suyun yüzeyine yakın her yerde bu sessiz, kızıl ateş yaratıkları süzülüyor; zar zor görünen, son derece seyrek yansımalar onları yakalıyordu.

Birkin büyük tekneden fenerleri getirdi; gölgeli, beyaz dört siluet onları yakmak için çevresinde toplandı. Ursula ilkini kaldırdı. Birkin, avuçlarının pembe, ışıldayan kâsesindeki ışığı fenerin derinliklerine indirdi. Fener yandı; hepsi geri çekilip Ursula’nın elinden sarkan büyük mavi ışık ayına baktı. Işık, yüzüne tuhaf bir parıltı düşürüyordu. Titreyip durdu; Birkin ışık kuyusunun üzerine eğildi. Farkında olmayan yüzü bir hayalet gibi ışıldadı; yine de onda şeytani bir şey vardı. Ursula ise soluk ve örtülüydü; onun üzerine doğru belirsizce yükseliyordu.

“Tamam,” dedi yumuşak bir sesle.

Feneri kaldırdı. Karanlık bir yeryüzünün üzerindeki turkuaz ışık göğünde süzülen bir leylek sürüsü resmedilmişti.

“Bu çok güzel,” dedi.

“Harika,” diye yankıladı Gudrun. O da bir fener tutup güzellikle dolu halde kaldırmak istiyordu.

“Benim için de bir tane yak,” dedi. Gerald yanı başında, kıpırdayamaz halde duruyordu. Birkin onun kaldırdığı feneri yaktı. Ne kadar güzel olacağını görmek için yüreği kaygıyla çarpıyordu. Fener çuhaçiçeği sarısıydı; koyu yapraklarından yükselen uzun, dik çiçekler, başlarını çuhaçiçeği renkli gündüze kaldırıyor; kelebekler de duru, temiz ışıkta çevrelerinde uçuşuyordu.

Gudrun, sanki sevinç saplanmış gibi heyecandan küçük bir çığlık attı.

“Ne kadar güzel, ah, ne kadar güzel!”

Ruhu gerçekten güzellikle delinmişti; kendi benliğini aşmıştı. Gerald görmek ister gibi onun ışık alanına, yanına eğildi. Ona yaklaştı, dokunarak yanında durdu; çuhaçiçeği gibi parlayan küreye onunla birlikte baktı. Gudrun, fener ışığında hafifçe aydınlanan yüzünü ona çevirdi. Birlikte, ışıkla çevrelenmiş, birbirine sokulmuş, her şey dışarıda kalmış halde, ışıklı bir bütünlük içinde durdular.

Birkin gözlerini başka yöne çevirdi ve Ursula’nın ikinci fenerini yakmaya gitti. Fenerde soluk kızıl bir deniz dibi vardı; kara yengeçlerle deniz yosunları, üstte alevli bir kızıllığa dönüşen saydam denizin altında kıvrılarak hareket ediyordu.

“Üstte gökler, yerin altında sular senin,” dedi Birkin.

“Yalnız yeryüzünün kendisi yok,” dedi Ursula gülerek; ışığa eşlik etmek üzere havada dolanan canlı ellerini izliyordu.

“İkinci fenerimin nasıl olduğunu görmek için sabırsızlanıyorum,” diye haykırdı Gudrun. Titreşen, epey tiz sesi ötekileri kendinden uzaklaştırıyor gibiydi.

Birkin gidip onu yaktı. Güzel, koyu mavi renkteydi; zemini kırmızıydı ve üzerinde yumuşak beyaz akıntılar halinde yayılan kocaman beyaz bir mürekkep balığı vardı. Mürekkep balığının yüzü ışığın tam kalbinden dosdoğru bakıyor, donuk ve soğuk bir dikkatle sabitlenmiş duruyordu.

“Ne kadar da ürkütücü!” diye haykırdı Gudrun, dehşet dolu bir sesle. Yanında duran Gerald alçak sesle güldü.

“Ama gerçekten dehşet verici değil mi!” diye korkuyla haykırdı.

O yine güldü ve şöyle dedi:

“Yengeçler için Ursula’yla değiştir.”

Gudrun bir an sustu.

“Ursula,” dedi, “bu korkunç şeyi taşımaya dayanabilir misin?”

“Renkleri çok güzel bence,” dedi Ursula.

“Bence de,” dedi Gudrun. “Ama teknenin önünde sallanıp durmasına dayanabilir misin? Onu hemen yok etmek istemiyor musun?”

“Yok,” dedi Ursula. “Onu yok etmek istemiyorum.”

“Peki, yengeçlerin yerine bunu alman sakıncalı mı? Emin misin, aldırmayacak mısın?”

Gudrun fenerleri değiştirmek üzere öne çıktı.

“Hayır,” dedi Ursula; yengeçleri verip mürekkep balığını aldı.

Yine de Gudrun’la Gerald’ın onun üzerinde hakları, öncelikleri varmış gibi davranmalarına içerlemekten kendini alamadı.

“Hadi öyleyse,” dedi Birkin. “Fenerleri teknelere koyayım.”

O ve Ursula büyük tekneye doğru uzaklaşıyorlardı.

“Sanırım beni geri sen kürekle götüreceksin, Rupert,” dedi Gerald, akşamın solgun gölgelerinden.

“Gudrun’la kanoya binsene,” dedi Birkin. “Daha ilginç olur.”

Bir an duraksadılar. Birkin’le Ursula, sallanan fenerleriyle su kıyısında belli belirsiz duruyorlardı. Dünya bir yanılsamadan ibaretti.

“Uygun mu?” diye sordu Gudrun ona.

“Bana gayet uyar,” dedi. “Ama ya sen, ya kürek çekmen? Beni senin çekmen için bir neden göremiyorum.”

“Neden olmasın?” dedi. “Seni Ursula’yı çekebildiğim kadar iyi çekerim.”

Sesinden, onu teknede yalnız kendine ayırmak istediğini ve ikisi üzerinde de gücü olmasından ince bir haz duyduğunu anlayabiliyordu. Kendini tuhaf, elektrikli bir teslimiyetle ona bıraktı.

Kanonun ucundaki sırığı sabitlemeye giderken fenerleri ona verdi. Gerald peşinden gitti; beyaz flanel pantolonlu bacaklarına çarpıp sallanan fenerlerle, çevrelerindeki gölgeyi belirginleştirerek durdu.

“Gitmeden önce beni öp,” dedi yukarıdaki gölgeden yumuşak bir sesle.

Gudrun yaptığı işi gerçekten de bir anlığına şaşırarak bıraktı.

“Ama neden?” diye haykırdı, sahiden şaşkınlıkla.

“Neden mi?” diye ironik bir sesle tekrarladı.

Birkaç an boyunca gözlerini ondan ayırmadan baktı. Sonra öne eğilip onu öptü; ağzında oyalanan, yavaş ve haz dolu bir öpücüktü bu. Ardından fenerleri elinden aldı; o ise bütün eklemlerinde yanan kusursuz ateşle kendinden geçmiş halde duruyordu.

Kanoyu suya indirdiler; Gudrun yerine oturdu, Gerald da tekneyi kıyıdan itti.

“Bunu yaparken elin acımadığına emin misin?” diye kaygıyla sordu. “Çünkü ben pekâlâ kendim yapabilirdim.”

“Kendimi incitmem,” dedi; alçak ve yumuşak sesi, tarif edilemez bir güzellikle ona dokunuyordu.

Kanonun kıç tarafında, hemen yanında, çok yakınında oturuşunu izledi; bacakları onunkilere uzanıyor, ayakları ayaklarına değiyordu. Yavaşça, oyalanarak kürek çekiyor, ona anlamlı bir şey söylemesini özlemle bekliyordu. Ama Gerald sessiz kaldı.

“Hoşuna gidiyor, değil mi?” dedi; sesi yumuşak ve kaygılıydı.

Kısaca güldü.

“Aramızda bir boşluk var,” dedi yine o alçak, farkında değilmişçesine çıkan sesle; sanki içinden bir şey konuşuyordu. Gudrun da teknede, ayrılık içinde dengede durduklarını sanki büyülü bir biçimde biliyordu. Keskin bir kavrayış ve hazla kendinden geçti.

“Ama çok yakınım,” dedi ona okşar gibi, neşeyle.

“Yine de uzak, çok uzak,” dedi.

Gudrun hazla yeniden sustu; sonra ince, heyecanla titreşen bir sesle cevap verdi:

“Ama suyun üzerindeyken pekâlâ yer değiştiremeyiz.” Ona ince ve tuhaf bir biçimde dokunuyor, onu tümüyle kendi merhametine bırakıyordu.

Gölde bir düzineyi aşkın tekne, ateşten yansıyormuş gibi suyun üzerinde alçakta duran pembemsi, ayı andıran fenerlerini sallıyordu. Uzaklarda vapur ince bir sesle çınlayıp gürlüyor, hafifçe su sıçratan çarklılarıyla ilerliyor, ardında renkli ışık dizileri bırakıyordu. Ara sıra havai fişekler, Roma mumları, yıldız demetleri ve başka basit gösteriler saçarak bütün sahneyi ürkütücü, çiğ bir ışığa boğuyor, suyun yüzünü aydınlatıp teknelerin suya yakın ilerleyişini gösteriyordu. Sonra güzel karanlık yeniden çöküyor, fenerlerle ip gibi dizilmiş küçük ışıklar usulca parıldıyor, küreklerden boğuk tıkırtılar ve dalgalanan bir müzik duyuluyordu.

Gudrun neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif kürek çekiyordu. Gerald, ileride çok uzakta olmayan Ursula’nın koyu mavi ve gül pembesi fenerlerinin, Birkin kürek çekerken yanak yanağa yumuşakça sallandığını, ardlarında gökkuşağı gibi parıltıların belirip kaybolduğunu görebiliyordu. Kendi narin renkli ışıklarının da arkasına yumuşakça ışık saçtığını fark ediyordu.

Gudrun küreği bıraktı ve çevresine baktı. Suyun en hafif çekilişiyle kano yükselip alçaldı. Gerald’ın beyaz dizleri ona çok yakındı.

“Ne kadar güzel!” dedi usulca, neredeyse huşu içinde.

Fener ışığının solgun kristal parıltısına yaslanmış halde ona baktı. Yüzü bütünüyle gölgedeydi ama yine de görebiliyordu. Yüzü alacakaranlığın bir parçasıydı. Ona duyduğu tutku göğsünü yakıyordu; erkeksi dinginliği ve gizemi içinde öylesine güzeldi. Yumuşak ama sağlam biçimli hatlarından bir koku gibi yayılan erkeğe özgü saf bir öz, varlığındaki zengin kusursuzluk onu coşkuya, saf sarhoşluğun heyecanına sürüklüyordu. Ona bakmayı seviyordu. Şimdilik ona dokunmak, yaşayan bedeninin daha fazlasını, doyurucu özünü tanımak istemiyordu. Tamamen elle tutulmaz, ama bir o kadar yakındı. Elleri uykudaymışçasına küreğin üzerindeydi; yalnızca onu kristalden bir gölge gibi görmek, özündeki varlığını hissetmek istiyordu.

“Evet,” dedi dalgınca. “Çok güzel.”

Yakınındaki silik sesleri dinliyordu: kürek palalarından damlayan suyu, arkasındaki fenerlerin birbirine sürtünürken çıkardığı hafif tıkırtıyı, Gudrun’ın bol eteğinin ara sıra hışırdamasını, yabancı bir kıyıdan gelen sesleri. Zihni neredeyse suya gömülmüştü; neredeyse bütünüyle başka şeylere karışmış, hayatında ilk kez kendinden sıyrılıp çevresindekilerin içine akmıştı. Çünkü hep kendine dönük, yoğun ve tavizsiz bir dikkatle yaşardı. Şimdi bırakmıştı kendini; farkına varmadan bütünüyle birliğe doğru eriyordu. Saf, kusursuz bir uyku gibiydi bu; hayatının ilk büyük uykusu. Bütün ömrü boyunca böylesine ısrarcı, böylesine temkinli olmuştu. Oysa şimdi uyku, huzur ve kendini bütünüyle bırakma hali vardı.

“İskeleye doğru kürek çekeyim mi?” diye sordu Gudrun, özlemle.

“Nereye olursa,” diye cevap verdi. “Bırak sürüklensin.”

“Öyleyse bir şeye çarpıyorsak bana söyle,” diye karşılık verdi; sesi son derece sakin, tonlamasız, bütünüyle mahrem bir sesti.

“Işıklar gösterir,” dedi.

Böylece neredeyse kımıldamadan, sessizlik içinde sürüklendiler. Gerald saf ve eksiksiz bir sessizlik istiyordu. Gudrun ise hâlâ bir söz, bir güvence bekliyor, huzursuzlanıyordu.

“Kimse yokluğunu hissetmez mi?” diye sordu; ondan bir karşılık bekliyordu.

“Beni merak mı ederler?” diye tekrarladı. “Hayır! Neden?”

“Acaba biri seni arıyor mudur diye düşündüm.”

“Beni neden arasınlar?” Sonra görgü kurallarını hatırladı. “Ama belki sen dönmek istiyorsundur,” dedi; sesi değişmişti.

“Hayır, dönmek istemiyorum,” diye cevap verdi. “Hayır, emin ol.”

“Senin için her şeyin yolunda olduğundan tamamen emin misin?”

“Her şey yolunda.”

Yine sessizliğe gömüldüler. Motorlu tekne çınlayıp öttü, biri şarkı söylüyordu. Sonra gece sanki parçalanıverdi: birden büyük bir çığlık, suda çarpışan çığlıklar koptu; ardından küreklerin ters çevrilip şiddetle suyu çalkalamasının korkunç sesi geldi.

Gerald doğruldu; Gudrun korkuyla ona baktı.

“Suda biri var,” dedi öfkeyle, çaresizlik içinde, alacakaranlığı dikkatle tarayarak. “Şu tarafa kürek çekebilir misin?”

“Nereye, motorlu tekneye mi?” diye sordu Gudrun, sinirli bir panikle.

“Evet.”

“Düz gitmezsem bana söylersin,” dedi, gergin bir endişeyle.

“Gayet düzgün gidiyorsun,” dedi; kano hızla ileri atıldı.

Çığlıklar ve gürültü sürdü; suyun yüzeyinde, alacakaranlığın içinden korkunç bir şekilde yankılanıyordu.

“Bunun olması kaçınılmaz değil miydi?” dedi Gudrun, ağır ve nefret dolu bir alayla. Gerald onu neredeyse duymadı; Gudrun yoluna bakmak için omzunun üzerinden göz attı. Yarı karanlık sular, sallanan ışıkların güzel kabarcıklarıyla beneklenmişti; motorlu tekne fazla uzakta görünmüyordu. İlk gece karanlığında fenerlerini sallıyordu. Gudrun olanca gücüyle kürek çekti. Ama iş ciddiye binince vuruşlarında bir kararsızlık ve beceriksizlik belirdi; hızla kürek çekmekte zorlanıyordu. Gerald’ın yüzüne baktı. Gerald karanlığın içine sabit gözlerle bakıyor, keskin, tetikte, kendi içinde tek başına, adeta bir araç gibi duruyordu. Gudrun’ın yüreği çöktü; sanki ölüverdi. “Elbette,” dedi kendi kendine, “kimse boğulmayacak. Elbette boğulmazlar. Fazla abartılı, fazla sansasyonel olurdu.” Ama Gerald’ın keskin, kişisel olmayan yüzü yüzünden yüreği buz gibiydi. Sanki doğası gereği dehşete ve felakete aitti; sanki yeniden kendi benliğine dönmüştü.

Derken bir çocuğun sesi, bir kızın tiz ve delici çığlığı duyuldu:

“Di—Di—Di—Di—Ah Di—Ah Di—Ah Di!”

Gudrun’ın damarlarındaki kan dondu.

“Diana, öyle mi?” diye mırıldandı Gerald. “Küçük maymun, yine bir numara çevirmeden duramazdı.”

Kürek çekişine baktı; tekne ona göre yeterince hızlı gitmiyordu. Bu gerginlik Gudrun’ı kürek çekerken neredeyse çaresiz bırakmıştı. Bütün gücüyle çekmeye devam etti. Sesler hâlâ birbirlerine seslenip cevap veriyordu.

“Nerede, nerede? İşte orada—tamam. Hangisi? Hayır—Hayııır. Kahretsin, burada, burada—” Her yönden tekneler olay yerine koşuyor, gölün yüzeyine yakın sallanan renkli fenerler, arkalarında düzensiz ve aceleci yansımalar bırakıyordu. Vapur, bilinmeyen bir nedenle yeniden öttü. Gudrun’ın teknesi hızla ilerliyor, Gerald’ın arkasındaki fenerler sallanıyordu.

Sonra çocuğun tiz, çığlık atan sesi yine duyuldu; bu kez sesinde ağlamaklı ve sabırsız bir ton vardı:

“Di—Ah Di—Ah Di—Di—!”

Akşamın bulanık havasında yankılanan korkunç bir sesti.

“Yatağında olsan daha iyi edersin, Winnie,” diye mırıldandı Gerald kendi kendine.

Ayakkabılarını bağcıklarından çözerken eğildi, ayağıyla onları itip çıkardı. Sonra yumuşak şapkasını teknenin dibine attı.

“Yaralı elinle suya giremezsin,” dedi Gudrun, soluk soluğa, dehşet dolu alçak bir sesle.

“Ne? Acımaz.”

Ceketini çıkarıp ayaklarının arasına bırakmıştı. Başında şapkası yoktu; şimdi baştan aşağı beyazlar içindeydi. Belindeki kemeri yokladı. Altlarında büyükçe duran motorlu tekneye yaklaşıyorlardı; sayısız lambası, gölgelerin altındaki parlak karanlık suyun üzerinde güzel ışık okları ve kıvrımlı, akıp giden çirkin kırmızı, yeşil, sarı ışık dilleri yaratıyordu.

“Ah, çıkarın onu sudan! Ah Di, canım! Ah, çıkarın onu! Ah babacığım, babacığım!” diye feryat etti çocuk, kendinden geçmiş halde. Can simidiyle biri suyun içindeydi. İki tekne yakında kürek çekiyor, fenerlerini işe yaramaz biçimde sallıyor, suyun üzerinde burunlarını döndürüyordu.

“Hey, Rockley! Hey!”

“Bay Gerald!” diye seslendi kaptan, dehşet içinde. “Bayan Diana suya düştü.”

“Onun için suya giren oldu mu?” diye sordu Gerald, keskin bir sesle.

“Genç Doktor Brindell, efendim.”

“Nerede?”

“Hiç izlerini göremiyoruz, efendim. Herkes arıyor ama şu ana kadar bir şey yok.”

Uğursuz bir sessizlik anı yaşandı.

“Nereden düştü?”

“Sanırım... şu teknenin olduğu yerden,” diye cevap verdi belirsizce, “kırmızı ve yeşil ışıkları olan tekneden.”

“Oraya kürek çek,” dedi Gerald, Gudrun’a sessizce.

“Onu çıkar, Gerald, ah ne olur çıkar,” diye kaygıyla ağlıyordu çocuğun sesi. Gerald aldırış etmedi.

“Şu tarafa yaslan,” dedi Gerald, dayanıksız teknede ayağa kalkarken Gudrun’a. “Devrilmez.”

Bir an sonra yumuşak ve dosdoğru bir hareketle suya daldı. Gudrun’ın teknesi şiddetle sallanıyordu; çalkalanan su geçici ışıklarla titreşiyordu. Ay ışığının belli belirsiz vurduğunu ve Gerald’ın gittiğini fark etti. Demek gitmek mümkündü. Korkunç bir kader duygusu bütün hislerini ve düşüncelerini elinden aldı. Onun dünyadan çekip gittiğini biliyordu; geriye yalnız aynı dünya ve yokluğu, onun yokluğu kalmıştı. Gece geniş ve bomboş görünüyordu. Fenerler orada burada sallanıyor, motorlu teknede ve kayıklarda insanlar alçak sesle konuşuyordu. Winifred’in, “Ah, ne olur onu bul Gerald, ne olur bul,” diye inlediğini ve birinin çocuğu teselli etmeye çalıştığını duyabiliyordu. Gudrun amaçsızca oraya buraya kürek çekti. Suyun korkunç, ağır, soğuk, uçsuz bucaksız yüzeyi onu kelimelerle anlatılamayacak kadar ürkütüyordu. Hiç geri dönmeyecek miydi? O dehşeti o da bilmek için kendini suya atması gerektiğini hissetti.

Birinin “İşte orada,” dediğini duyunca irkildi. Gerald’ın su sıçanını andıran yüzüşünü gördü. İstem dışı ona doğru kürek çekti. Ama Gerald daha büyük başka bir teknenin yanındaydı. Yine de ona doğru çekti kürekleri. Yakınında olmalıydı. Onu gördü; foka benziyordu. Teknenin kenarına tutunurken foka benziyordu. Sarı saçları yuvarlak başına yapışmış, yüzü yumuşakça parıldıyor gibiydi. Soluk soluğa kaldığını duyabiliyordu.

Sonra tekneye tırmandı. Ah, teknenin kenarından geçerken belinin teslimiyetindeki güzellik—beyaz, belli belirsiz ışıldayan hali—ona ölmek, ölüp gitmek isteği verdi. Tekneye çıkarken belinin loş, ışıklı güzelliği; sırtının yuvarlak ve yumuşak kıvrımı… Ah, bu ona fazlaydı; bu görüntü fazla kesin, son bir görüntüydü. Biliyordu, bu ölümcüldü. Kaderin ve güzelliğin, böylesi bir güzelliğin korkunç umutsuzluğu!

Onun gözünde bir erkek gibi değildi; bir tecessümdü, hayatın büyük bir evresiydi. Yüzündeki suyu sıktığını, elindeki sargıya baktığını gördü. Bunun artık hiçbir işe yaramayacağını, onun ötesine asla geçemeyeceğini biliyordu; Gerald, hayatın kendisi için ulaştığı son sınırdı.

“Işıkları söndürün, daha iyi görürüz,” diye seslendi Gerald; sesi birden, mekanikleşmiş, erkekler dünyasına ait bir ses olmuştu. Gudrun erkekler diye bir dünyanın var olduğuna bile güçlükle inanabiliyordu. Eğilip fenerlerini söndürdü. Söndürmek zordu. Motorlu teknenin yanlarındaki renkli ışık noktaları dışında bütün ışıklar kayboldu. Mavimsi gri erken gece çevreye yayıldı; ay tepedeydi, teknelerin gölgeleri şurada burada belirdi.

Yine bir su şapırtısı duyuldu, Gerald suya dalıp gözden kayboldu. Gudrun, yüreği hasta, suyun o büyük, dümdüz yüzeyinden korkarak oturuyordu; su öylesine ağır, öylesine ölümcüldü. Altında uzanan dümdüz, cansız su alanıyla baş başaydı. Bu iyi bir yalnızlık değildi; korkunç, soğuk bir belirsizlik ayrılığıydı. O da bir gün altında kayboluncaya dek, sinsi gerçekliğin yüzeyinde asılı kalmıştı.

Sonra seslerin kıpırdanışından onun yeniden bir tekneye çıktığını anladı. Onunla bağ kurmak istiyordu. Görünmez su boşluğunun ötesinden, onunla arasındaki bağı var gücüyle ileri sürüyordu. Ama yüreğinin çevresindeki katlanılmaz yalnızlığa hiçbir şey nüfuz edemiyordu.

“Motorlu tekneyi içeri götürün. Onu orada tutmanın anlamı yok. Tarama için halatları getirin,” diye seslendi; kararlı, iş görmeye yönelik sesi dünyanın sesini taşıyordu.

Motorlu tekne yavaş yavaş suları dövmeye başladı.

“Gerald! Gerald!” diye çığlık çığlığa seslendi Winifred. Gerald cevap vermedi. Motorlu tekne acıklı, beceriksiz bir daire çizerek ağır ağır sürüklendi, sonra karaya doğru çekilip loşluğa karıştı. Küreklerinin suyu dövüşü giderek boğuklaştı. Gudrun hafif teknesinde sallandı, dengesini sağlamak için küreğini dalgınca suya daldırdı.

“Gudrun?” diye seslendi Ursula.

“Ursula!”

İki kız kardeşin tekneleri yan yana geldi.

“Gerald nerede?” diye sordu Gudrun.

“Yine daldı,” dedi Ursula kederle. “Yaralı eli falan varken bunu yapmaması gerektiğini biliyorum.”

“Bu kez onu eve ben götüreceğim,” dedi Birkin.

Buharlı geminin dalgaları tekneleri yine salladı. Gudrun’la Ursula, Gerald’ı gözlüyordu.

“İşte orada!” diye bağırdı, gözleri en keskin olan Ursula. Çok uzun süre suyun altında kalmamıştı. Birkin ona doğru kürek çekti, Gudrun da peşinden gitti. Gerald yavaşça yüzdü, yaralı eliyle tekneye tutundu. Eli kaydı ve yeniden suya battı.

“Ona neden yardım etmiyorsun?” diye sertçe bağırdı Ursula.

Gerald yeniden su yüzüne çıktı; Birkin onu tekneye çekmek için eğildi. Gudrun yine Gerald’ın sudan çıkışını izledi; ama bu kez yavaşça, ağır ağır, amfibi bir hayvanın kör, beceriksiz tırmanış hareketleriyle. Ay, beyaz ve ıslak bedenine, eğilmiş sırtına ve yuvarlak beline yine soluk bir ışık düşürdü. Ama şimdi bedeni yenilmiş görünüyordu; ağır ağır, beceriksizce tırmanıp sendeleyerek düşüyordu. Acı çeken bir hayvan gibi hırıltıyla soluyordu. Teknenin içinde gevşek ve kıpırtısız oturdu; başı fokunki gibi küt ve donuk, bütün görünüşü insan dışı, habersizdi. Gudrun mekanikçe teknesinin ardından kürek çekerken ürperdi. Birkin iniş iskelesine doğru sessizce kürek çekti.

“Nereye gidiyorsunuz?” diye sordu Gerald birden, sanki daha yeni uyanmış gibi.

“Eve,” dedi Birkin.

“Hayır!” dedi Gerald buyurganca. “Onlar sudayken eve gidemeyiz. Geri dönün, onları bulacağım.” Kadınlar korkmuştu; sesi öylesine buyurgan ve tehlikeliydi ki, neredeyse deliceydi; karşı koyulamazdı.

“Hayır!” dedi Birkin. “Gidemezsin.” Sesinde tuhaf, akışkan bir zorlama vardı. Gerald irade savaşında sustu. Sanki öteki adamı öldürecekti. Ama Birkin düzenli ve şaşmadan kürek çekiyordu; insan dışı bir kaçınılmazlıkla.

“Neden karışıyorsun?” dedi Gerald nefretle.

Birkin cevap vermedi. Karaya doğru kürek çekti. Gerald ise fok başını andıran başıyla, dilsiz bir hayvan gibi suskun oturuyordu; soluk soluğa kalmış, dişleri takırdıyor, kolları kımıldamıyordu.

İniş iskelesine vardılar. Gerald, ıslak, çıplakmış gibi bir halde birkaç basamağı tırmandı. Babası orada, gece karanlığında bekliyordu.

“Baba!” dedi.

“Evet oğlum? Eve git de üzerindekileri çıkar.”

“Onları kurtaramayacağız baba,” dedi Gerald.

“Hâlâ umut var oğlum.”

“Sanmıyorum. Nerede oldukları belli değil. Onları bulamazsınız. Bir de cehennem kadar soğuk bir akıntı var.”

“Suyun tahliyesini sağlayacağız,” dedi babası. “Sen eve git, kendine bak. Rupert, onunla ilgilenilmesini sağla,” diye ekledi tarafsız bir sesle.

“Peki baba, üzgünüm. Çok üzgünüm. Korkarım benim hatam. Ama yapacak bir şey yok; şimdilik elimden geleni yaptım. Elbette dalmaya devam edebilirim—ama pek fazla değil—hem pek işe de yaramaz…”

Platformun tahtaları üzerinde yalınayak uzaklaştı. Sonra sivri bir şeye bastı.

“Tabii ya, ayakkabıların yok,” dedi Birkin.

“Ayakkabıları burada!” diye seslendi aşağıdan, teknesini bağlamakta olan Gudrun.

Gerald, ayakkabılar getirilene kadar bekledi. Gudrun onları getirdi. Gerald ayakkabılarını giydi.

“Bir kez ölürsen,” dedi, “iş bittiğinde her şey bitmiş olur. Neden yeniden hayata dönesin? Şu suyun altında binlerce kişiye yer var.”

“İki kişi yeter,” diye mırıldandı Gudrun.

Gerald ikinci ayakkabısını da ayağına geçirdi. Şiddetle titriyordu; konuşurken çenesi sarsılıyordu.

“Doğru,” dedi, “belki. Ama orada ne kadar çok yer varmış gibi görünüyor, tuhaf; koca bir evren var orada. Hem cehennem kadar soğuk; başın kesilmiş gibi çaresiz kalıyorsun.” Öylesine şiddetle titriyordu ki güçlükle konuşabiliyordu. “Bizim aileyle ilgili bir şey var, bilirsin,” diye sürdürdü. “Bir şey ters gitti mi bir daha asla düzeltilemiyor—bizim ailede böyle. Bütün hayatım boyunca fark ettim bunu: Bir şey ters gittikten sonra onu düzeltemiyorsun.”

Ana yolu geçip eve doğru yürüyorlardı.

“Biliyor musun, aşağıdayken hava gerçekten öylesine soğuk, öylesine uçsuz bucaksız ki; yukarının halinden büsbütün farklı, öylesine sonsuz… Bu kadar çok kişinin nasıl hayatta kaldığını, bizim neden yukarıda olduğumuzu merak ediyorsun. Gidiyor musunuz? Sizi yine göreceğim, değil mi? İyi geceler, teşekkür ederim. Çok teşekkür ederim!”

İki kız, bir umut var mı diye bir süre bekledi. Ay tepede berrakça parlıyor, neredeyse küstahça aydınlığıyla suya kümelenmiş küçük karanlık tekneleri aydınlatıyordu; sesler, bastırılmış bağırışlar duyuluyordu. Ama hepsi boşunaydı. Birkin dönünce Gudrun eve gitti.

Gölün suyunu boşaltan savağı açma işi Birkin’e verilmişti. Göl, ana yolun yakınında bir ucundan delinmişti; böylece gerektiğinde uzaktaki madenlere su sağlayan bir hazne görevi görüyordu. “Benimle gel,” dedi Ursula’ya, “işi bitirince seninle eve kadar yürürüm.”

Su bekçisinin kulübesine uğrayıp savak anahtarını aldı. Ana yoldan küçük bir kapıdan geçerek suyun başına vardılar. Orada, taş basamakların suyun derinliklerine indiği, taş bir taşma havuzu vardı. Basamakların başında savak kapağının kilidi bulunuyordu.

Gece gümüşi gri, kusursuzdu; yalnızca dağınık seslerin huzursuz uğultusu vardı. Ay ışığının gri parıltısı su boyunca uzanıyor, karanlık tekneler suyu şapırdatarak ilerliyordu. Ama Ursula’nın zihni artık hiçbir şeyi içine almıyordu; her şey önemsiz ve gerçek dışıydı.

Birkin savak koluna demir sapı taktı ve bir anahtarla çevirdi. Dişliler ağır ağır yükselmeye başladı. Bir köle gibi döndü durdu; beyaz bedeni belirginleşti. Ursula gözlerini çevirdi. Onu ağır ağır, zahmetle kolu çevirirken; bir köle gibi eğilip doğrulmasını, mekanikçe dönmesini görmeye dayanamıyordu.

Sonra, Ursula’yı gerçekten sarsan bir şey oldu: Yolun ötesindeki karanlık, ağaçlarla dolu çukurdan yüksek bir su şapırtısı yükseldi. Şapırtı hızla sert bir uğultuya dönüştü; ardından koca bir su kütlesinin durmadan, ağır ve gürültülü biçimde dökülüşüne dönüştü. Geceyi baştan başa kaplayan bu kesintisiz su uğultusunun içinde her şey boğuluyor, silinip gidiyordu. Ursula sanki hayatı için mücadele etmek zorundaydı. Ellerini kulaklarına kapatıp yükseklerdeki sakin aya baktı.

“Artık gidebilir miyiz?” diye bağırdı Ursula; Birkin basamaklardaki suya bakıp alçalıp alçalmadığını izliyordu. Su onu büyülemiş gibiydi. Birkin ona baktı ve başını salladı.

Küçük karanlık tekneler yaklaşmış, insanlar görülecek şeyi görmek için ana yolun kenarındaki çit boyunca merakla toplanmıştı. Birkin’le Ursula anahtarla kulübeye gittiler, sonra göle sırtlarını döndüler. Ursula çok acele ediyordu. Dışarı boşalan suyun korkunç, ezici uğultusuna dayanamıyordu.

“Sence öldüler mi?” diye sesini yükselterek bağırdı.

“Evet,” diye cevap verdi Birkin.

“Korkunç, değil mi!”

Birkin aldırmadı. Gürültüden gitgide uzaklaşarak yokuşu tırmandılar.

“Çok üzülüyor musun?” diye sordu Ursula.

“Ölüler umurumda değil,” dedi Birkin, “öldükten sonra. En kötüsü, yaşayanlara yapışıp kalmaları ve bırakmamaları.”

Ursula bir süre düşündü.

“Evet,” dedi. “Ölüm olgusu aslında pek önemli görünmüyor, öyle değil mi?”

“Hayır,” dedi Birkin. “Diana Crich’in yaşıyor ya da ölü olması ne fark eder?”

“Etmiyor mu?” dedi Ursula, şaşkınlıkla.

“Hayır, neden etsin? Ölü olması daha iyi—çok daha gerçek olacak. Ölümde somutlaşacak. Yaşarken huzursuz, varlığı yadsınmış bir şeydi.”

“Biraz korkunçsun,” diye mırıldandı Ursula.

“Hayır! Diana Crich’in ölü olmasını yeğlerim. Yaşıyor olması bir bakıma yanlıştı. Genç adama gelince, zavallı şey… yavaş yavaş değil, çabucak kurtulacak. Ölüm iyidir—daha iyisi yok.”

“Oysa ölmek istemiyorsun,” diye karşı çıktı Ursula.

Bir süre sustu. Sonra, sesindeki değişimin Ursula’yı ürküttüğü bir tonda konuştu:

“Bu işin bitmesini isterdim—ölme sürecinin sona ermesini isterdim.”

“Peki sona ermedi mi?” diye sordu Ursula tedirginlikle.

Ağaçların altında bir süre sessizce yürüdüler. Sonra Birkin, korkar gibi ağır ağır konuştu:

“Ölüme ait bir hayat var, bir de ölüm olmayan bir hayat. İnsan ölümün parçası olan hayattan—bizim yaşadığımız türden hayattan—yoruluyor. Ama bitip bitmediğini Tanrı bilir. Uykuyu andıran, yeniden doğmayı andıran bir aşk istiyorum; dünyaya yeni gelmiş bir bebek kadar savunmasız.”

Ursula onu yarım kulakla dinliyor, yarı yarıya söylediklerinden kaçınıyordu. Ne demek istediğini kavrar gibi oldu, sonra geri çekildi. Duymak istiyordu ama işin içine karışmak istemiyordu. Onun istediği yerde, sanki kendi kimliğini teslim etmesi gerekiyormuş gibi, boyun eğmeye yanaşmıyordu.

“Aşk neden uykuya benzesin?” diye kederle sordu.

“Bilmiyorum. Ölüme benzesin diye—bu hayattan ölmek istiyorum—ama yine de hayatın kendisinden fazlası olsun. İnsan, rahimden çıkan çıplak bir bebek gibi dışarı bırakılır; eski savunmalar, eski beden geride kalır, çevresinde daha önce hiç solunmamış yeni bir hava vardır.”

Ursula, söylediklerini anlamaya çalışarak dinledi. Sözlerin kendi başlarına anlam taşımadığını, yaptığımız bir işaretten ibaret olduğunu, başka her şey gibi dilsiz bir gösteri olduğunu onun kadar iyi biliyordu. Yine de onun işaretini kanında hisseder gibi oldu; arzusu onu ileri iterken o geri çekildi.

“Ama,” dedi ciddi bir sesle, “aşk olmayan, aşkın ötesinde bir şey istediğini söylememiş miydin?”

Birkin şaşkınlıkla döndü. Konuşurken hep bir karışıklık vardı. Yine de konuşmak gerekiyordu. İnsan hangi yöne kıpırdarsa kıpırdasın, ilerleyecekse yolunu yarıp açmalıydı. Bilmek, dile getirmek; doğum sancısındaki bebeğin rahim duvarlarını aşmaya çalışması gibi, hapishanenin duvarlarını yarıp geçmekti. Şimdi eski beden bilerek, farkındalıkla, dışarı çıkma mücadelesi içinde parçalanmadan yeni bir hareket başlayamazdı.

“Aşk istemiyorum,” dedi. “Seni tanımak istemiyorum. Kendimden çıkıp gitmek, senin de kendine yabancılaşmanı istiyorum; böylece birbirimizi başka türlü bulalım. İnsan yorgun ve perişanken konuşmamalı. Hamletleşiyor, sonra da söyledikleri yalan gibi geliyor. Bana ancak biraz sağlıklı gurur ve tasasızlık gösterdiğimde inan. Ciddiyetimden nefret ediyorum.”

“Neden ciddi olmamalısın?” dedi Ursula.

Bir dakika düşündü, sonra somurtarak konuştu:

“Bilmiyorum.” Sonra ters düşmüş halde, sessizce yürüdüler. Birkin belirsizdi, kaybolmuş gibiydi.

“Ne tuhaf,” dedi Ursula, sevgiyle elini onun koluna koyarak, “hep böyle konuşuyoruz! Sanırım bir şekilde birbirimizi seviyoruz.”

“Ah evet,” dedi Birkin, “fazlasıyla.”

Ursula neredeyse neşeyle güldü.

“İş illa senin istediğin gibi olacak, değil mi?” diye takıldı. “Hiçbir şeyi öylece güvenip kabul edemezsin.”

Birden değişti, usulca güldü; yolun ortasında dönüp Ursula’yı kollarına aldı.

“Evet,” dedi usulca.

Sonra yüzünü ve alnını yavaşça, nazikçe öptü. Bu öpüşlerde onu son derece şaşırtan ince bir mutluluk vardı; Ursula buna karşılık veremedi. Öpücükleri yumuşak, kör ve dinginlikleri içinde kusursuzdu. Yine de Ursula onlardan geri durdu. Sanki ruhunun karanlığından çıkıp üzerine konan, tuhaf, çok yumuşak ve sessiz güveler gibiydiler. Huzursuzlandı. Geri çekildi.

“Biri gelmiyor mu?” dedi Ursula.

Karanlık yola baktılar, sonra yeniden Beldover’a doğru yürümeye koyuldular. Ardından Ursula, aşırı tutucu biri olmadığını göstermek için ansızın durdu; Birkin’i sımsıkı, kendine bastırarak tuttu ve yüzünü tutkuyla, sert ve ateşli öpücüklerle kapladı. Başkalığına rağmen eski kanı içinde kabardı.

“Hayır, bunu değil, bunu değil,” diye kendi kendine inledi. Tutkunun bedenine ve yüzüne doğru yükselişi onu kendine çekerken, yumuşaklığın ve uyku güzelliğinin o ilk kusursuz hali geriye çekilip sönüyordu. Çok geçmeden Ursula’ya duyduğu tutkulu arzunun kusursuz, sert bir alevine dönüştü. Ama alevin küçük özünde başka bir şeye duyulan, boyun eğmez bir keder vardı. Bu da yitip gitti; artık yalnızca onu istiyordu, ölüm kadar kaçınılmaz, tartışılmaz bir arzuyla.

Sonra, doymuş ve paramparça, tatmin olmuş ve yıkılmış halde ondan ayrılıp eve gitti; karanlıkta belirsizce sürüklenerek eski yakıcı tutkusuna geri döndü. Çok uzaklarda, karanlığın içinde küçük bir ağıt var gibiydi. Ama ne önemi vardı? Fiziksel tutkunun bu son ve zafer dolu deneyiminden başka neyin, neyin önemi vardı? Yaşamın yeni bir dönemi gibi yeniden alevlenmişti bu tutku. “Neredeyse canlı bir ölüye, bir sözcük torbasına dönüşüyordum,” dedi zaferle, öteki benliğini küçümseyerek. Yine de öteki benlik, uzaklarda bir yerde, küçük ve silik, orada öylece duruyordu.

Döndüğünde adamlar hâlâ gölü tarıyordu. Kıyıda durup Gerald’ın sesini duydu. Gece boyunca su gürlemeyi sürdürüyordu; ay parlaktı, ötedeki tepeler belirsizdi. Gölün suyu çekiliyordu. Gece havasına kıyıların keskin kokusu karışıyordu.

Shortlands’ta, sanki kimse yatmamış gibi pencerelerde ışıklar yanıyordu. İniş iskelesinde, kaybolan genç adamın babası olan yaşlı doktor duruyordu. Hiç ses çıkarmadan bekliyordu. Birkin de durup izledi; Gerald bir tekneyle geldi.

“Hâlâ burada mısın Rupert?” dedi Gerald. “Onları bulamıyoruz. Dip çok dik eğimli, bilirsin. Su iki sarp yamaç arasında; küçük yan vadiler de var. Akıntının seni nereye sürükleyeceğini Tanrı bilir. Dip dümdüz değil ki. Tararken nerede olduğunu asla bilemezsin.”

“Çalışman gerekiyor mu?” diye sordu Birkin. “Yatağa gitmen daha iyi olmaz mı?”

“Yatağa mı! Tanrı aşkına, uyuyabileceğimi mi sanıyorsun? Buradan ayrılmadan onları bulacağız.”

“Ama sen olmasan da adamlar onları bulur; neden bu kadar ısrar ediyorsun?”

Gerald başını kaldırıp ona baktı. Sonra Birkin’in omzuna şefkatle elini koyarak şöyle dedi:

“Beni dert etme Rupert. Sağlığı düşünülecek biri varsa o da benimki değil, seninki. Sen kendini nasıl hissediyorsun?”

“Çok iyiyim. Ama sen kendi yaşama şansını baltalıyorsun; en iyi yanını harcıyorsun.”

Gerald bir an sustu. Sonra şöyle dedi:

“Harcamak mı? Başka ne yapabilirim ki?”

“Ama bunu bırak artık, olur mu? Kendini dehşetlerin içine sürüklüyor, boynuna iğrenç anılardan bir değirmen taşı asıyorsun. Hadi benimle gel.”

“İğrenç anılardan bir değirmen taşı!” diye tekrarladı Gerald. Sonra Birkin’in omzuna şefkatle yeniden elini koydu. “Tanrım, Rupert, öyle etkileyici bir anlatımın var ki.”

Birkin’in yüreği burkuldu. Böylesine etkileyici konuşmaktan usanmış, rahatsız olmuştu.

“Bırak artık, olur mu? Benim eve gel,” diye, sarhoş birini ikna etmeye çalışır gibi üsteledi.

“Hayır,” dedi Gerald, öteki adamın omzuna kolunu atarak tatlı dille. “Çok teşekkür ederim Rupert. Uygunsa yarın seve seve gelirim. Anlıyorsun, değil mi? Bu işi sonuna kadar götürmek istiyorum. Ama yarın mutlaka geleceğim. Ah, başka herhangi bir şey yapmaktansa gelip seninle sohbet etmeyi yeğlerim, doğrusu. Evet, yeğlerim. Benim için çok şey ifade ediyorsun Rupert, sandığından da çok.”

“Sandığımdan da çok ne ifade ediyorum?” diye sordu Birkin sinirle. Gerald’ın elini omzunda çok belirgin biçimde hissediyordu. Bu tartışmayı istemiyordu. Öteki adamı o çirkin kederden çekip çıkarmak istiyordu.

“Başka zaman anlatırım,” dedi Gerald tatlı dille.

“Şimdi benimle gel, gelmeni istiyorum,” dedi Birkin.

Yoğun ve gerçek bir sessizlik çöktü. Birkin kendi yüreğinin neden böylesine hızlı çarptığını merak etti. Sonra Gerald’ın parmakları Birkin’in omzunu sıkıca kavradı; bu dokunuşta söze dökülmeyen bir şey vardı. Gerald şöyle dedi:

“Hayır, bu işi sonuna kadar götüreceğim Rupert. Teşekkür ederim, ne demek istediğini biliyorum. Seninle ben iyiyiz, bilirsin.”

“Ben iyi olabilirim ama burada oyalanıp durduğuna göre senin iyi olmadığın kesin,” dedi Birkin. Sonra oradan ayrıldı.

Ölülerin bedenleri şafağa doğru sudan çıkarılabildi. Diana’nın kolları genç adamın boynuna sımsıkı dolanmış, onu boğuyordu.

“Onu öldürdü,” dedi Gerald.

Ay gökyüzünde eğilip sonunda battı. Göl dörtte birine kadar çekilmişti; balçık kıyıları çiğ, çürümüş su gibi korkunç bir koku yayıyordu. Doğu tepesinin ardında şafak belli belirsiz sökün etti. Su savaktan hâlâ gürleyerek akıyordu.

Kuşlar sabahın ilk ışıklarıyla ıslık çalarken, ıssız gölün gerisindeki tepeler yeni sislerle ışıldıyordu. Sedye üzerinde bedenleri taşıyan adamların ağır aksak ilerlediği bir alay Shortlands’a doğru yürüyordu; Gerald yanlarında gidiyor, ak sakallı iki baba sessizce arkalarından geliyordu. Evde bütün aile oturmuş, uyanık halde bekliyordu. Birinin annenin odasına gidip ona haber vermesi gerekiyordu. Doktor, oğlunu gizlice hayata döndürmek için çabaladı; sonunda kendisi de tükenip kaldı.

O pazar sabahı, çevredeki bütün bölgeyi korkunç bir heyecanın sessizliği sarmıştı. Maden işçileri bu felaket doğrudan kendilerinin başına gelmiş gibi hissediyordu; kendi adamları ölmüş olsaydı bile bu kadar sarsılıp korkmazlardı. Bölgenin gözde yuvası Shortlands’da böylesi bir trajedi! Genç hanımlardan biri, inatla motorlu teknenin kamarasının çatısında dans etmiş; iradesi başına buyruk genç hanım, şenlik sırasında genç doktorla birlikte boğulmuştu! Pazar sabahı her yerde madenciler dolaşıp felaketi konuşuyordu. İnsanların pazar yemeklerinde tuhaf bir varlık hissediliyordu. Ölüm meleği çok yakınlardaymış gibiydi; havada doğaüstü bir şey vardı. Erkeklerin yüzü heyecanlı, şaşkındı; kadınlar ciddi görünüyordu, bazıları ağlamıştı. Çocuklar önce bu heyecanın tadını çıkardı. Havada neredeyse büyülü bir yoğunluk vardı. Herkes bundan zevk alıyor muydu? Bu heyecan herkese iyi mi geliyordu?

Gudrun’ın aklına Gerald’ı teselli etmek için koşup gitmek gibi çılgınca düşünceler geliyordu. Ona söyleyebileceği en kusursuz teselli ve güvence sözlerini durmadan düşünüyordu. Sarsılmış ve korkmuştu ama bunu bir kenara bırakıp Gerald’ın yanındayken nasıl davranacağını, rolünü nasıl oynayacağını düşünüyordu. Asıl heyecan buydu: rolünü nasıl oynayacağı.

Ursula Birkin’e derinden, tutkuyla âşıktı; hiçbir şey yapacak halde değildi. Kazayla ilgili bütün konuşmalara karşı bütünüyle kayıtsızdı ama içine kapanık hali bir sıkıntıya işaret ediyordu. Fırsat buldukça tek başına oturuyor, onu yeniden görmeyi özlüyordu. Birkin’in eve gelmesini istiyordu; başka türlüsünü kabul etmeyecekti, hemen gelmeliydi. Onu bekliyordu. Bütün gün evde kalıp kapının çalmasını bekledi. Her dakika, düşünmeden pencereye göz atıyordu. Orada olacaktı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…