Âşık Kadınlar kitap kapağı

31. bölüm / 31

Bölüm Xxxı. — Çıkarlar

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 31Şu an: Bölüm Xxxı. — Çıkarlar

BÖLÜM XXXI.

ÇIKARLAR
Ertesi sabah cesedi eve getirdiklerinde Gudrun odasına kapanmıştı. Penceresinden, karın üzerinden bir yük taşıyarak gelen adamları gördü. Kımıldamadan oturdu, dakikaların geçip gitmesine izin verdi.

Kapısı tıklandı. Açtı. Karşısında duran bir kadın usulca, hem de gereğinden çok saygılı bir sesle şöyle dedi:

“Onu bulmuşlar, hanımefendi!”

“Öldü mü?”

“Evet—saatler önce.”

Gudrun ne diyeceğini bilemedi. Ne demeliydi? Ne hissetmeliydi? Ne yapmalıydı? Ondan ne bekliyorlardı? Soğuk bir şaşkınlık içinde kalakaldı.

“Teşekkür ederim,” dedi ve odasının kapısını kapattı. Kadın incinmiş halde uzaklaştı. Tek kelime etmemiş, tek damla gözyaşı dökmemişti—ah! Gudrun soğuktu, soğuk bir kadındı.

Gudrun odasında oturmayı sürdürdü; yüzü solgun ve ifadesizdi. Ne yapacaktı? Ağlayıp sahne çıkaramazdı. Kendini değiştiremezdi. Kımıldamadan oturuyor, insanlardan saklanıyordu. Tek amacı, olaylarla gerçekten yüz yüze gelmekten kaçınmaktı. Ursula’yla Birkin’e uzun bir telgraf yazmakla yetindi.

Ne var ki öğleden sonra birden kalkıp Loerke’yi aramaya koyuldu. Gerald’ın kaldığı odanın kapısına kaygıyla baktı. Dünyalar yıkılsa oraya girmezdi.

Loerke’yi salonda tek başına otururken buldu. Doğruca yanına gitti.

“Doğru değil, değil mi?” dedi.

Başını kaldırıp ona baktı. Yüzünü küçük, kederli bir gülümseme burdu. Omuzlarını silkti.

“Doğru mu?” diye yineledi.

“Onu biz öldürmedik, değil mi?” diye sordu.

Böyle bir tavırla yanına gelmesinden hoşlanmamıştı. Yorgunlukla omuzlarını kaldırdı.

“Oldu bir kere,” dedi.

Gudrun ona baktı. Şimdilik ezilmiş ve düş kırıklığına uğramıştı; tıpkı kendisi gibi duygusuz ve bomboştu. Tanrım! Ne kısır bir trajediydi bu; kısır, kısır.

Ursula’yla Birkin’i beklemek için odasına döndü. Gitmek, yalnızca gitmek istiyordu. Bu durumdan kurtulmadan düşünemiyor, hissedemiyordu.

Gün geçti, ertesi gün geldi. Kızağın sesini duydu, Ursula’yla Birkin’in inip geldiğini gördü; onlardan da ürktü.

Ursula doğruca yanına geldi.

“Gudrun!” diye seslendi; gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. Kız kardeşini kollarına aldı. Gudrun yüzünü Ursula’nın omzuna gizledi, ama ruhunu donduran soğuk ironi şeytanından yine de kaçamadı.

“Ha, ha!” diye düşündü. “Doğru davranış bu işte.”

Ama ağlayamıyordu; soğuk, solgun, ifadesiz yüzünü gören Ursula’nın gözyaşları da kısa sürede kesildi. Birkaç dakika sonra kız kardeşlerin birbirine söyleyecek hiçbir şeyi kalmamıştı.

“Buraya geri sürüklenmek çok mu berbat bir şeydi?” diye sordu Gudrun sonunda.

Ursula şaşkınlıkla başını kaldırdı.

“Aklıma bile gelmedi,” dedi.

“Seni çağırırken kendimi bir canavar gibi hissettim,” dedi Gudrun. “Ama insanları görecek hâlim yoktu. Bu bana fazla geliyor.”

“Evet,” dedi Ursula; sesi soğumuştu.

Birkin kapıyı tıklatıp içeri girdi. Yüzü bembeyaz ve ifadesizdi. Onun bildiğini biliyordu. Elini uzatıp şöyle dedi:

“Her hâlükârda bu yolculuğun sonu.”

Gudrun korkuyla ona göz ucuyla baktı.

Üçü arasında sessizlik vardı; söylenecek bir şey yoktu. Sonunda Ursula kısık sesle sordu:

“Onu gördün mü?”

Ursula’ya sert, soğuk bir bakışla karşılık verdi; cevap verme zahmetine girmedi.

“Onu gördün mü?” diye yineledi.

“Gördüm,” dedi soğukça.

Sonra Gudrun’a baktı.

“Bir şey yaptın mı?” dedi.

“Hiçbir şey,” diye karşılık verdi, “hiçbir şey.”

Bir şey anlatma düşüncesinden soğuk bir tiksintiyle geri çekildi.

“Loerke, Gerald’ın Rudelbahn’ın alt ucunda, sen kızakta otururken yanına geldiğini, aranızda bir tartışma geçtiğini ve Gerald’ın çekip gittiğini söylüyor. Ne hakkında konuştunuz? Gerekirse yetkililere açıklama yapabilmem için bilmem iyi olur.”

Gudrun başını kaldırıp ona baktı; yüzü bembeyazdı, çocuk gibiydi, derdi yüzünden dili tutulmuştu.

“Aramızda tek kelime bile geçmedi,” dedi. “Loerke’yi yere serip bayılttı, beni neredeyse boğuyordu, sonra da gitti.”

Kendi kendine şöyle diyordu:

“Ebedî üçgenin pek hoş bir örneği!” İronik bir tavırla başını çevirdi; çünkü kavganın Gerald’la kendisi arasında geçtiğini, üçüncü kişinin orada bulunmasının yalnızca bir rastlantı olduğunu biliyordu—belki kaçınılmaz bir rastlantıydı, ama yine de rastlantıydı. Ama ebedî üçgene, nefret üçlüsüne örnek diye anlatsınlardı. Onlar için daha basit olurdu.

Birkin soğuk ve dalgın bir tavırla uzaklaştı. Yine de onun için bir şeyler yapacağını, işini sonuna kadar göreceğini biliyordu. Küçümseyerek hafifçe gülümsedi. Başkalarına bakmakta bu kadar iyiyse, bırak işini o halletsin.

Birkin yeniden Gerald’ın yanına gitti. Onu sevmişti. Yine de orada yatan hareketsiz bedene karşı baskın duygusu tiksintiydi. Öylesine hareketsiz, öylesine soğuk ve ölüydü ki, bir leşti; Birkin’in içi buz kesmiş gibiydi. Gerald olmuş o donmuş cesedin başında durup ona bakması gerekiyordu.

Bu, ölü bir erkeğin donmuş cesediydi. Birkin, bir keresinde karda tahta gibi donmuş halde bulduğu tavşanı hatırladı. Onu yerden kaldırdığında kuru bir tahta gibi kaskatı kesilmişti. Şimdi Gerald da tahta gibi sertleşmiş, uyuyormuşçasına kıvrılıp kalmıştı; yine de o korkunç sertlik bir şekilde apaçık ortadaydı. Bu görüntü onu dehşete düşürdü. Oda ısıtılmalı, cesedin buzu çözülmeliydi. Kolları bacakları doğrultulmaya kalkılsa cam ya da tahta gibi kırılacaktı.

Uzanıp ölü yüzüne dokundu. Buzun keskin, ağır darbesi yaşayan bedeninin içine işledi. Kendisi de donuyor muydu, içinden içinden mi buz kesiyordu, diye düşündü. Kısa, sarı bıyıklarının arasındaki son yaşam soluğu, sessiz burun deliklerinin altında bir buz kütlesine dönüşmüştü. Ve bu Gerald’dı!

Donmuş bedenin keskin, neredeyse ışıldayan sarı saçlarına yeniden dokundu. Buz gibiydi; saçları buz gibiydi, neredeyse zehirliydi. Birkin’in yüreği donmaya başladı. Gerald’ı sevmişti. Şimdi düzgün yüzüne, tuhaf renklerine, küçük, ince, sivri burnuna ve erkeksi yanaklarına baktı; yüzü buzdan bir çakıl taşı gibi donmuştu—oysa onu sevmişti. İnsan ne düşünebilir, ne hissedebilirdi? Beyni donmaya başlıyor, kanı buzlu suya dönüyordu. Öylesine soğuk, öylesine soğuktu ki; dışarıdan kollarına baskı yapan ağır, ezici bir soğuk; içinde, yüreğinde ve karnında pıhtılaşan daha da ağır bir soğuk.

Ölümün gerçekleştiği yeri görmek için kar yamaçlarını aştı. Sonunda geçidin zirvesine yakın, uçurumlarla yamaçların arasındaki geniş, sığ çukura vardı. Gri bir gündü; griliğin ve sessizliğin üçüncü günüydü. Çıkıntılı siyah kayaların kimi yerde kökler gibi uzandığı, kimi yerde çıplak yüzeyler oluşturduğu yerler dışında her şey beyaz, buz gibi, solgundu. Uzakta, zirvelerden biriyle birçok siyah kaya döküntüsünün bulunduğu bir yamaç aşağı doğru dikleşiyordu.

Üst dünyanın taşlarıyla karları arasında duran sığ bir çömleğe benziyordu. Gerald bu çömleğin içinde uykuya dalmıştı. Uzak ucunda kılavuzlar, kalın bir halatın yardımıyla koca kar cephesini tırmanıp geçidin cennete açık, sivri zirvesine çıkabilmek için demir kazıkları kar duvarına derinlemesine çakmışlardı; Marienhütte de orada, çıplak kayaların arasında gizlenmişti. Çevrede, sivri uçlu, yarılmış kar zirveleri göğe batıyordu.

Gerald bu halatı bulmuş olabilirdi. Sırt çizgisine kadar tırmanmış olabilirdi. Marienhütte’deki köpeklerin sesini duyup sığınak bulmuş olabilirdi. Dik mi dik güney yamacından aşağı inip çam ağaçlarıyla kaplı karanlık vadiye, oradan da güneye, İtalya’ya giden büyük İmparatorluk yoluna varmış olabilirdi.

Olabilirdi! Peki sonra? İmparatorluk yolu! Güney? İtalya? Sonra ne olacaktı? Bir çıkış yolu muydu bu? Yalnızca yeniden içeri girmenin yoluydu. Birkin, acı veren havanın içinde yükseklerde durup zirvelere ve güneye giden yola bakıyordu. İtalya’ya, güneye gitmenin bir yararı var mıydı? Eski, çok eski İmparatorluk yolundan aşağı?

Arkasını döndü. Ya yüreği kırılacaktı ya da umursamayı bırakacaktı. Umursamayı bırakmak en iyisiydi. İnsanı ve evreni ortaya çıkaran gizem ne olursa olsun, insan dışı bir gizemdi; kendine özgü büyük amaçları vardı, insan ölçüt değildi. Her şeyi o uçsuz bucaksız, yaratıcı, insan dışı gizeme bırakmak en iyisiydi. Evrenle değil, yalnızca insanın kendisiyle mücadele etmesi en iyisiydi.

“Tanrı insansız yapamaz.” Bu, büyük Fransız din öğretmenlerinden birinin sözüdür. Ama bu kesinlikle yanlış. Tanrı insansız yapabilir. İhtiyozorlar ve mastodonlar olmadan da yapabilirdi. Bu canavarlar yaratıcı biçimde gelişmeyi başaramadılar; bu yüzden yaratıcı gizem olan Tanrı onlardan vazgeçti. Aynı şekilde, insan da yaratıcı biçimde değişip gelişmeyi başaramazsa gizem ondan da vazgeçebilirdi. Ebedî yaratıcı gizem, insanı ortadan kaldırıp yerine daha yetkin bir yaratılmış varlık koyabilirdi. Tıpkı atın mastodonun yerini alması gibi.

Birkin için böyle düşünmek büyük bir teselliydi. İnsanlık çıkmaz sokağa girip kendi kendini tüketirse, zamansız yaratıcı gizem yaratılışı cisimleştirmeyi sürdürecek başka bir varlık, daha yetkin, daha harikulade, yeni ve daha güzel bir ırk ortaya çıkaracaktı. Oyun hiçbir zaman bitmezdi. Yaratılış gizemi derinliği ölçülemez, yanılmaz, tükenmezdi; sonsuza dek vardı. Irklar doğup gider, türler yok olurdu; ama hep yeni türler ortaya çıkardı, daha güzel ya da en az onlar kadar güzel, hayranlık uyandıran, öncekileri aşan türler. Kaynağı bozulmaz, akıl sır ermezdi. Sınırı yoktu. Kendi zamanı geldiğinde mucizeler yaratabilir, yepyeni ırklar ve türler, yeni bilinç biçimleri, yeni beden biçimleri, yeni varlık birimleri ortaya çıkarabilirdi. İnsan olmak, yaratıcı gizemin olanaklarıyla karşılaştırıldığında hiçbir şeydi. Gizemden doğrudan gelen nabızla yaşamaksa kusursuzluk, sözle anlatılmaz bir doyumdu. İnsan ya da insan dışı olmak fark etmezdi. Kusursuz nabız, tarifi imkânsız bir varoluşla, mucizevi ve henüz doğmamış türlerle atıyordu.

Birkin, Gerald’ın yanına döndü. Odaya girip yatağın üzerine oturdu. Ölüydü, ölü ve soğuktu!

İmparator Sezar ölüp toprağa dönmüş,
Rüzgâr geçmesin diye bir deliği tıkayabilirdi.

Gerald’dan geriye kalana hiçbir karşılık gelmedi. Tuhaf, katılaşmış, buz gibi bir madde—hepsi buydu. Hepsi!

Korkunç derecede yorgun Birkin, günün işleri için uzaklaştı. Her şeyi sessizce, telaş etmeden yaptı. Bağırıp çağırmak, kendini kaybetmek, trajedi yaratmak, olay çıkarmak için artık çok geçti. Sessiz kalıp insanın kendi ruhunu sabırla ve bütün doluluğuyla taşıması en iyisiydi.

Ama akşam, yüreğinin özlemi yüzünden mumların arasında Gerald’a bakmak için yeniden içeri girdiğinde, yüreği birden burkuldu; elindeki mum neredeyse düşüyordu. Tuhaf, hıçkırıklı bir çığlıkla gözyaşları boşanıverdi. Birden gelen bu sarsıntıyla titreyerek bir sandalyeye oturdu. Peşinden gelen Ursula, başı önüne düşmüş, bedeni sarsıla sarsıla tuhaf, korkunç bir ağlama sesi çıkaran Birkin’den dehşetle uzaklaştı.

“Böyle olmasını istememiştim—böyle olmasını istememiştim,” diye kendi kendine haykırdı. Ursula’nın aklına Kaiser’in şu sözünden başka bir şey gelmedi: “Ich habe es nicht gewollt.” Birkin’e neredeyse dehşetle baktı.

Birden sustu. Ama yüzünü gizlemek için başı öne eğik oturmayı sürdürdü. Sonra gizlice parmaklarıyla yüzünü sildi. Derken birden başını kaldırıp Ursula’ya dosdoğru baktı; gözleri karanlık, neredeyse öç ister gibiydi.

“Beni sevmesi gerekirdi,” dedi. “Ben ona kendimi sunmuştum.”

Korkmuş, bembeyaz kesilmiş, dudakları sessizce kapalı halde karşılık verdi:

“Ne fark ederdi ki!”

“Fark ederdi!” dedi. “Ederdi.”

Onu unuttu, Gerald’a bakmak için döndü. Başını tuhaf biçimde kaldırmıştı; bir hakaretten sonra başını geriye çeken biri gibi, yarı mağrur halde, soğuk, sessiz, maddi yüze baktı. Yüz mavimsi bir renge çalıyordu. Yaşayan adamın yüreğine buzdan bir ok saplıyordu. Soğuk, sessiz, maddi! Birkin, Gerald’ın bir zamanlar elini sıcak, bir anlık, son bir sevgiyle kavrayışını hatırladı. Bir saniyeliğine—sonra bırakmış, bir daha hiç tutmamak üzere bırakmıştı. O kavrayışa sadık kalsaydı ölümün önemi kalmazdı. Ölenler, ölürken bile sevebilen, inanabilenler ölmez. Sevdiklerinin içinde yaşamayı sürdürürler. Gerald da ölümünden sonra Birkin’in ruhunda yaşamaya devam edebilirdi. Dostuyla birlikte, başka bir hayat sürebilirdi.

Ama artık kil gibi, mavimsi, çürüyebilir bir buz gibi ölüydü. Birkin solgun parmaklara, hareketsiz kütleye baktı. Gördüğü ölü bir aygırı hatırladı: iğrenç, erkeklikten ibaret ölü bir kütle. Gizeme teslim olma inancını hâlâ koruyarak ölen, sevdiği birinin güzel yüzünü de hatırladı. O ölü yüz güzeldi; hiç kimse ona soğuk, sessiz, maddi diyemezdi. O yüzü, ruha yeni ve derin bir yaşam güveni aşılayan gizeme inanmadan kimse hatırlayamazdı.

Peki ya Gerald! İnançsız olan! Yüreği soğuk, donmuş, atmaya zar zor gücü yetecek halde bırakmıştı. Gerald’ın babasının bakışında yüreği kıracak bir özlem vardı; ama bu, soğuk, sessiz Maddenin son korkunç bakışı değildi. Birkin bakmayı sürdürdü.

Ursula bir kenarda durmuş, yaşayan adamın ölü adamın donmuş yüzüne bakışını izliyordu. İki yüz de kıpırtısız, duygusuzdu. Mum alevleri, donmuş havada, derin bir sessizlik içinde titreşiyordu.

“Yeterince bakmadın mı?” dedi.

Ayağa kalktı.

“Bu bana çok ağır geliyor,” dedi.

“Ne, onun ölmüş olması mı?” dedi.

Gözleri bir an onunkilerle buluştu. Cevap vermedi.

“Ben seninim,” dedi.

Gülümsedi ve onu öptü.

“Ölürsem,” dedi, “seni bırakmadığımı bileceksin.”

“Peki ya ben?” diye haykırdı.

“Sen de beni bırakmış olmayacaksın,” dedi. “Ölümde umutsuzluğa kapılmamıza gerek kalmayacak.”

Elini tuttu.

“Ama Gerald için umutsuzluğa kapılman mı gerekiyor?” dedi.

“Evet,” diye karşılık verdi.

Oradan ayrıldılar. Gerald gömülmek üzere İngiltere’ye götürüldü. Birkin’le Ursula, Gerald’ın erkek kardeşlerinden biriyle birlikte cesede eşlik ettiler. İngiltere’de gömülmesinde ısrar edenler Crich kardeşlerdi. Birkin ölü adamı Alpler’de, karların yakınında bırakmak istiyordu. Ama aile yüksek sesle, sertçe ısrar etti.

Gudrun Dresden’e gitti. Kendisi hakkında hiçbir ayrıntı yazmadı. Ursula, Birkin’le birlikte Değirmen’de bir iki hafta kaldı. İkisi de çok sessizdi.

“Gerald’a ihtiyacın var mıydı?” diye sordu bir akşam.

“Evet,” dedi.

“Ben sana yetmiyor muyum?” diye sordu.

“Hayır,” dedi. “Bir kadın olarak bana yetiyorsun. Benim için bütün kadınlar sensin. Ama seninle benimki kadar ebedî bir erkek dost istiyordum.”

“Ben neden yetmiyorum?” dedi. “Sen bana yetiyorsun. Senden başka hiç kimseyi istemiyorum. Senin için neden aynı şey geçerli değil?”

“Sen yanımdayken hayatım boyunca başka hiç kimseye, başka hiçbir yalın yakınlığa ihtiyaç duymadan yaşayabilirim. Ama her şeyin tamamlanması, gerçekten mutlu olabilmem için bir erkekle de ebedî bir birliktelik istiyordum: başka türden bir sevgi,” dedi.

“Buna inanmıyorum,” dedi. “Bu bir inat, bir kuram, bir sapkınlık.”

“Peki...” dedi.

“İki tür sevgi yaşayamazsın. Neden yaşayacakmışsın ki!”

“Öyle görünüyor ki yaşayamıyorum,” dedi. “Yine de bunu istedim.”

“Yaşayamazsın, çünkü bu yanlış ve imkânsız,” dedi.

“Buna inanmıyorum,” diye karşılık verdi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…