Bölümler 31Şu an: Bölüm Xxvıı. — Taşınma
- 1 Bölüm I. — Kız Kardeşler4.687 kelime
- 2 Iı. Bölüm. — Shortlands3.117 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Sınıfta2.872 kelime
- 4 Bölüm Iv. — Dıver1.814 kelime
- 5 Bölüm V. — Trende2.346 kelime
- 6 Bölüm Vı. — Nane Likörü4.128 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Fetiş1.371 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Breadalby7.860 kelime
- 9 Bölüm Ix. — Kömür Tozu2.616 kelime
- 10 Bölüm X. — Eskiz Defteri1.097 kelime
- 11 Bölüm Xı. — Bir Ada2.858 kelime
- 12 Bölüm Xıı. — Halı Döşeme2.715 kelime
- 13 Bölüm Xııı. — Mino3.058 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Gölde Gezi10.166 kelime
- 15 Xv. Bölüm — Pazar Akşamı2.181 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Erkekten Erkeğe3.463 kelime
- 17 Xvıı. Bölüm — SANAYİ DEVi6.876 kelime
- 18 Bölüm Xvııı. — Tavşan2.795 kelime
- 19 Bölüm Xıx. — Aylı6.259 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Gladyatörlere Özgü2.746 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Eşik4.008 kelime
- 22 Xxıı. Bölüm — Kadından Kadına2.899 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Sapma5.454 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Ölüm ve Aşk8.278 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Evlilik Mi, Değil Mi907 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Bir Koltuk2.726 kelime
- 27 Bölüm Xxvıı. — Taşınma4.214 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 Xxvııı. Bölüm — Pompadour’da Gudrun1.634 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm. — Kıta Avrupası15.393 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Karda Mahsur9.658 kelime
- 31 Bölüm Xxxı. — Çıkarlar1.952 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XXVII.
TAŞINMA
O akşam Ursula eve gözleri ışıl ışıl, hayranlık uyandıran bir havayla döndü; bu, evdekileri rahatsız etti. Babası akşam yemeği saatinde, akşam dersinden ve uzun eve dönüş yolculuğundan yorgun düşmüş halde geldi. Gudrun okuyordu, annesi sessizce oturuyordu.
Ursula birden, neşeli bir sesle herkese dönüp, “Rupert’le yarın evleniyoruz,” dedi.
Babası sertçe dönüp ona baktı.
“Ne dedin?” dedi.
“Yarın!” diye tekrarladı Gudrun.
“Öyle mi!” dedi annesi.
Ursula yalnızca hayranlık uyandıran bir gülümsemeyle karşılık verdi, bir şey söylemedi.
“Yarın mı evleniyorsun!” diye sertçe bağırdı babası. “Ne saçmalıyorsun?”
“Evet,” dedi Ursula. “Neden olmasın?” Bu iki söz onu her zaman çileden çıkarırdı. “Her şey yolunda—nikâh dairesine gideceğiz—”
Ursula’nın tasasızca geçiştiren belirsiz sözlerinden sonra odada bir an sessizlik oldu.
“Gerçekten, Ursula!” dedi Gudrun.
“Bunca gizliliğin nedenini sorabilir miyiz?” diye sordu annesi, biraz mağrurca.
“Ama gizli bir şey yoktu,” dedi Ursula. “Biliyordunuz.”
“Kim biliyordu?” diye bağırdı babası. “Kim biliyordu? ‘Biliyordunuz’ derken ne demek istiyorsun?”
Aptalca öfke nöbetlerinden birine tutulmuştu; Ursula hemen ona kapandı.
“Elbette biliyordunuz,” dedi soğukkanlılıkla. “Evlenmek üzere olduğumuzu biliyordunuz.”
Tehlikeli bir sessizlik oldu.
“Evlenmek üzere olduğunuzu biliyorduk, öyle mi? Biliyorduk! Senin hakkında kim ne bilebilir ki, düzenbaz kaltak!”
“Baba!” diye bağırdı Gudrun, şiddetle karşı çıkarken yüzü kıpkırmızı kesildi. Sonra, kız kardeşine uslu durmasını hatırlatır gibi, soğuk ama yumuşak bir sesle, “Ama bu karar korkunç derecede ani değil mi, Ursula?” diye sordu.
“Hayır, aslında değil,” diye yanıtladı Ursula, aynı çileden çıkarıcı neşeyle. “Haftalardır kabul etmemi istiyordu—evlenme izni hazır. Yalnız ben—ben içimde hazır değildim. Şimdi hazırım—rahatsız edici olacak ne var bunda?”
“Elbette yok,” dedi Gudrun ama sesi soğuk bir sitem taşıyordu. “İstediğini yapmakta tamamen özgürsün.”
“‘Kendinde hazır olmak’—kendin, önemli olan yalnızca bu, değil mi! ‘Kendimde hazır değildim,’” diye sözlerini aşağılayıcı biçimde taklit etti. “Sen ve kendin pek önemlisiniz, değil mi?”
Doğruldu, başını geriye attı; gözleri sarı ve tehlikeli bir ışıkla parlıyordu.
“Kendim için önemliyim,” dedi, incinmiş ve aşağılanmış halde. “Başka hiç kimse için önemli olmadığımı biliyorum. Sen yalnızca bana zorbalık etmek istedin—mutluluğumu hiç umursamadın.”
Öne eğilmiş, kıvılcım gibi yoğun bir ifadeyle onu izliyordu.
“Ursula, ne diyorsun? Dilini tut,” diye bağırdı annesi.
Ursula hızla döndü; gözlerindeki ışıklar parladı.
“Hayır, tutmayacağım,” diye bağırdı. “Susup zorbalığa boyun eğmeyeceğim. Hangi gün evlendiğimin ne önemi var—ne önemi var! Bu benden başka kimseyi etkilemiyor.”
Babası, sıçramaya hazırlanan bir kedi gibi gerilmiş, büzülüp kalmıştı.
“Etkilemiyor mu?” diye bağırıp ona yaklaşırken Ursula geri çekildi.
“Hayır, nasıl etkilesin?” diye yanıtladı; geri çekiliyor ama inatla direniyordu.
“O halde ne yaptığın, başına ne geldiği beni ilgilendirmiyor mu?” diye tuhaf, haykırışı andıran bir sesle bağırdı.
Annesiyle Gudrun, büyülenmiş gibi geride durdular.
“Hayır,” diye kekeledi Ursula. Babası çok yaklaşmıştı. “Sen yalnızca—”
Bunun tehlikeli olduğunu anladı ve sustu. Babası büzülmüş, her kası saldırıya hazırdı.
“Ne?” diye meydan okudu.
“Bana zorbalık etmek,” diye mırıldandı. Dudakları daha sözünü bitirmeden babasının eli yüzünün yanına şak diye indi; Ursula kapıya savruldu.
“Baba!” diye tiz bir sesle bağırdı Gudrun, “bu kabul edilemez!”
Babası kıpırdamadan durdu. Ursula kendine geldi; eli kapı kolundaydı. Yavaşça doğruldu. Babası şimdi kararsız görünüyordu.
“Doğru,” dedi; gözlerinde parlak yaşlar, başı meydan okurcasına yukarı kalkıktı. “Sevgin ne ifade etti, şimdiye dek ne ifade etmişti? Zorbalık ve yoksun bırakma—hepsi buydu—”
Babası yumruğunu sıkmış, tuhaf ve gergin hareketlerle yeniden ona doğru ilerliyordu; yüzü bir katilin yüzü gibiydi. Ama Ursula şimşek hızıyla kapıdan fırlamıştı; merdivenlerden yukarı koştuğunu duydular.
Bir an kapıya bakarak durdu. Sonra yenilmiş bir hayvan gibi dönüp şöminenin yanındaki yerine oturdu.
Gudrun bembeyaz kesilmişti. Derin sessizliğin içinden annesinin soğuk ve öfkeli sesi duyuldu:
“Eh, ona bu kadar aldırmamalıydın.”
Sessizlik yeniden çöktü; herkes kendi duygu ve düşüncelerine daldı.
Birden kapı yeniden açıldı: Ursula şapkasını ve kürkünü giymiş, elinde küçük bir valizle duruyordu.
“Hoşça kalın!” dedi, çileden çıkarıcı, neşeli ve neredeyse alaycı bir sesle. “Gidiyorum.”
Bir sonraki anda kapı kapanmıştı. Dış kapıyı duydular; sonra bahçe yolunda hızla ilerleyen adımlarını, ardından kapının çarpışını. Hafif ayak sesleri uzaklaşıp kayboldu. Evi ölüm sessizliği kapladı.
Ursula doğruca istasyona gitti; kanatlı ayaklarla, aldırışsızca acele ediyordu. Tren yoktu, aktarma istasyonuna kadar yürümeliydi. Karanlıkta ilerlerken ağlamaya başladı; yol boyunca, trende de sessiz, yüreği kırık bir çocuğun acısıyla acı acı ağladı. Zaman farkına varmadan, ne olduğunu anlamadan geçti; nerede olduğunu, neler yaşandığını bilmiyordu. Yalnızca umutsuzluğun dipsiz derinliklerinden yükselen, sonu gelmez bir kederle ağlıyordu; hafifletilecek yanı olmayan bir çocuğun korkunç kederiyle.
Yine de Birkin’in ev sahibesiyle kapıda konuşurken sesi aynı savunmacı neşeyle çınlıyordu.
“İyi akşamlar! Bay Birkin evde mi? Onu görebilir miyim?”
“Evet, evde. Çalışma odasında.”
Ursula kadının yanından süzülüp geçti. Birkin’in kapısı açıldı. Sesini duymuştu.
“Merhaba!” dedi şaşkınlıkla; elinde valiz, yüzünde ağlama izleriyle karşısında duran Ursula’yı görünce. Ursula, çocuklar gibi, pek iz bırakmadan ağlayanlardandı.
“Berbat mı görünüyorum?” dedi, çekinerek.
“Hayır—neden? İçeri gel.” Çantayı elinden aldı, çalışma odasına geçtiler.
İçeri girer girmez dudakları, bir şeyleri yeniden hatırlayan bir çocuğun dudakları gibi titremeye başladı; gözyaşları kabarıp taştı.
“Ne oldu?” diye sordu, onu kollarına alırken. Ursula omzunda şiddetle hıçkırdı; o da onu kollarında tutup bekledi.
Ursula sakinleşince yine, “Ne oldu?” diye sordu. Ama o, acı içindeki ve derdini anlatamayan bir çocuk gibi yüzünü omzuna daha da gömdü.
“Öyleyse ne oldu?” diye sordu. Ursula birden kollarından sıyrıldı, gözlerini sildi, kendini toparladı ve gidip bir sandalyeye oturdu.
“Babam bana vurdu,” diye açıkladı; tüyleri kabarmış bir kuş gibi büzülerek oturmuş, gözleri ışıl ışıldı.
“Ne için?” dedi.
Başını çevirdi, cevap vermedi. Hassas burun deliklerinin çevresinde acınası bir kızarıklık, titreyen dudaklarında keder vardı.
“Neden?” diye yineledi; tuhaf, yumuşak ve insanın içine işleyen sesiyle.
Biraz meydan okurcasına ona baktı.
“Yarın evleneceğimi söyledim diye; bana zorbalık etti.”
“Sana neden zorbalık etti?”
Ursula’nın ağzı yine büzüldü; sahneyi yeniden hatırladı, gözyaşları kabardı.
“Çünkü umurunda olmadığını söyledim—öyle zaten, canını acıtan yalnızca onun zorbalığı—” dedi. Konuşurken ağlamaktan ağzı eğilip bükülüyordu; bu hâli o kadar çocuksu görünüyordu ki Birkin neredeyse gülümsedi. Oysa çocuksu değildi bu; ölümüne bir çatışma, derin bir yaraydı.
“Tam olarak doğru değil,” dedi. “Öyle olsa bile bunu söylememeliydin.”
“Doğru—doğru,” diye ağladı Ursula, “ve onun bunu sevgiymiş gibi göstererek bana zorbalık etmesine izin vermeyeceğim—oysa sevgi değil—umrunda değil, nasıl umurunda olsun ki—hayır, olamaz—”
Birkin sessizce oturdu. Ursula onu kendinden geçiriyordu.
“Öyleyse, yapamıyorsa onu kışkırtmamalısın,” diye karşılık verdi Birkin usulca.
“Oysa onu sevdim, gerçekten sevdim,” diye ağladı. “Hep sevdim; o da bana hep böyle davrandı, hep—”
“Öyleyse karşı koymaya dayalı bir aşkmış,” dedi. “Boş ver—her şey yoluna girer. Öyle umutsuz bir şey değil.”
“Evet,” diye ağladı, “öyle, öyle.”
“Neden?”
“Onu bir daha hiç göremeyeceğim—”
“Hemen değil. Ağlama; ondan kopman gerekiyordu, öyle olması gerekiyordu—ağlama.”
Yanına gidip ince, narin saçlarını öptü; ıslak yanaklarına usulca dokundu.
“Ağlama,” diye yineledi, “artık ağlama.”
Başını göğsüne iyice yaklaştırdı; onu öylece, sessizce tuttu.
Sonunda Ursula sustu. Başını kaldırdı; gözleri kocaman açılmış, korkuyla bakıyordu.
“Beni istemiyor musun?” diye sordu.
“Seni istemiyor muyum?” Kararmış, sakin gözleriyle ona öyle ciddi baktı ki Ursula şaşırdı; gözlerinde oyun yoktu.
“Gelmemiş olmamı mı isterdin?” diye sordu; şimdi yine, yerini yadırgatmış olabileceği kaygısına kapılmıştı.
“Hayır,” dedi. “Keşke şiddet olmasaydı—bunca çirkinlik yaşanmasaydı—ama belki de kaçınılmazdı.”
Ursula sessizce ona baktı. Sanki hissizleşmişti.
“Peki nerede kalacağım?” diye sordu, kendini aşağılanmış hissederek.
Bir süre düşündü.
“Burada, benimle,” dedi. “Bugün de yarın olacağımız kadar evliyiz.”
“Ama—”
“Bayan Varley’e söylerim,” dedi. “Şimdi boş ver.”
Oturmuş ona bakıyordu. Kararmış, sakin gözlerinin durmadan kendisine baktığını hissediyordu Ursula. Bu onu biraz ürküttü. Sinirle saçlarını alnından geriye itti.
“Çirkin mi görünüyorum?” dedi.
Burnunu yine sümkürdü.
Gözlerinin çevresinde hafif bir gülümseme belirdi.
“Hayır,” dedi, “neyse ki.”
Yanına gidip onu, kollarında kendisine ait bir şeymiş gibi topladı. Öylesine şefkatle güzeldi ki ona bakmaya dayanamıyor, yalnızca kendine sokup saklamak istiyordu. Şimdi, gözyaşlarıyla arınıp tertemiz olmuştu; yeni açmış bir çiçek gibi taze ve narindi. Öylesine taze, öylesine şefkatli, içindeki ışıkla öylesine kusursuzdu ki ona bakmaya dayanamıyor, kendine bastırıp gözlerini ondan saklamak istiyordu. Yaratılışın kusursuz bir açıklığı vardı onda; ilkel bir mutluluk içinde o anda açmış, ışıldayan, parlayan bir çiçeğe benzeyen saydam, yalın bir şey. Öylesine yeni, öylesine hayret verici bir berraklıkta, öylesine lekesizdi. Oysa Birkin çok yaşlıydı; ağır anılarla doluydu. Ursula’nın ruhu yeniydi, tanımsızdı; görünmeyen şeylerle ışıldıyordu. Onun ruhuysa karanlık ve kasvetliydi; içinde yaşayan tek umut tanesi, hardal tanesi kadar küçüktü. Ama içindeki bu tek canlı tane, Ursula’nın kusursuz gençliğiyle boy ölçüşüyordu.
Onu öperken, “Seni seviyorum,” diye fısıldadı; ölümün sınırlarını çok aşan, harika ve canlı bir umuda yeniden doğmuş insan gibi, katıksız bir umutla titredi.
Bu sözlerin onun için ne anlama geldiğini, Birkin’in bu birkaç sözle ne demek istediğini Ursula bilemezdi. Neredeyse çocukça bir istekle kanıt, açıkça söylenmesini, hatta abartılmasını istiyordu; çünkü ona her şey hâlâ belirsiz, yerine oturmamış görünüyordu.
Ama Birkin’in Ursula’yı ruhuna kabul ederken duyduğu minnet tutkusu; kendisinin hâlâ yaşadığını, onunla birleşmeye uygun olduğunu bilmenin akıl almaz, uçsuz bucaksız sevinci, neredeyse ölmüş, kendi ırkının geri kalanıyla birlikte mekanik ölümün yamacından aşağı yuvarlanıp gitmeye ramak kalmış Birkin’in duyduğu bu sevinç, Ursula’nın anlayabileceği bir şey değildi. Yaşlılığın gençliğe tapınması gibi ona tapıyor, onunla kıvanç duyuyordu; çünkü inancının tek tanesinde Ursula kadar gençti, onun gerçek eşiydi. Ursula’yla bu evlilik, onun dirilişi ve hayatıydı.
Bunların hiçbirini Ursula bilemezdi. İlgi görmek, tapılmak istiyordu. Aralarında sessizliğin sonsuz mesafeleri vardı. Ona güzelliğinin varlığını nasıl anlatabilirdi? Bu güzellik biçim, ağırlık ya da renk değildi; tuhaf, altın rengi bir ışığa benzer bir şeydi. Üstelik güzelliğinin kendisi için nerede yattığını Birkin de nasıl bilebilirdi? “Burnun güzel, çenen çok hoş,” dedi. Ama yalan gibi geldi; Ursula hayal kırıklığına uğradı, incindi. Birkin gerçeği fısıldayarak, “Seni seviyorum, seni seviyorum,” dediğinde bile bu gerçek değildi. Aşkın ötesinde bir şeydi: insanın kendini aşmış, eski varoluşunu geride bırakmış olmasının sevinci. Artık yeni ve bilinmeyen bir şeye dönüşmüş, kendisi olmaktan çıkmışken nasıl “ben” diyebilirdi? Çağın bu eski formülü olan ben, artık ölü bir harften ibaretti.
Bilginin yerini alan bir huzurun eşlik ettiği bu yeni, incecik mutlulukta ben ve sen yoktu; yalnızca gerçekleşmemiş o üçüncü mucize vardı: insanın kendi başına var olmayıp benim varlığımın ve onun varlığının yeni bir varlıkta tamamlanmasıyla, ikilikten yeniden kazanılmış yeni, cennet gibi bir birlik olarak var olmanın mucizesi. Artık ben yokken, sen de yokken “Seni seviyorum,” diyemem: ikimiz de yakalanıp aşılır, her şeyin sessiz olduğu yeni bir birliğe taşınırız; çünkü yanıt verecek hiçbir şey yoktur, her şey kusursuz ve birdir. Söz, ayrı parçaların arasında dolaşır. Ama kusursuz Bir’de mutluluğun kusursuz sessizliği vardır.
Ertesi gün yasal olarak evlendiler. Ursula, Birkin’in dediğini yapıp annesine babasına mektup yazdı. Babası değil, annesi yanıt verdi.
Ursula okula dönmedi. Birkin’le odalarında ya da Değirmen’de kaldı; Birkin nereye gitse onunla gitti. Ama Gudrun ve Gerald dışında kimseyi görmedi. Henüz şaşkınlıkla her şeyi merak ediyordu; yine de şafağın sökmesiyle rahatlamış gibiydi.
Bir öğleden sonra Gerald, Değirmen’deki sıcak çalışma odasında onunla oturup konuşuyordu. Rupert henüz eve dönmemişti.
“Mutlu musun?” diye sordu Gerald, gülümseyerek.
“Çok mutluyum!” diye haykırdı Ursula; neşesinden biraz çekinerek.
“Evet, belli oluyor.”
“Belli oluyor mu?” diye şaşkınlıkla sordu Ursula.
Ona, aralarında bir şey paylaşır gibi gülümseyerek baktı.
“Hem de çok.”
Ursula memnun oldu. Bir an düşündü.
“Rupert’in de mutlu olduğunu anlayabiliyor musun?”
Göz kapaklarını indirip bakışlarını yana çevirdi.
“Evet,” dedi.
“Gerçekten mi!”
“Evet.”
Sustu; sanki onun konuşmaması gereken bir şeydi bu. Üzgün görünüyordu.
Ursula telkinlere çok açıktı. Gerald’ın kendisine sormasını istediği soruyu sordu.
“Sen de neden mutlu olmuyorsun?” dedi. “Sen de tıpkı onun gibi olabilirsin.”
Bir an duraksadı.
“Gudrun’la mı?” diye sordu.
“Evet!” diye haykırdı Ursula; gözleri ışıldıyordu. Ama gerçeğe karşı dileklerini savunurcasına, tuhaf bir gerilim ve vurgu vardı sesinde.
“Gudrun’un beni isteyeceğini ve mutlu olacağımızı mı düşünüyorsun?” dedi.
“Evet, eminim!” diye haykırdı.
Gözleri sevinçle kocaman açılmıştı. Ama içinde kendini tutuyor, kendi ısrarının farkında duruyordu.
“Ah, buna çok sevindim,” diye ekledi.
Gülümsedi.
“Seni buna sevindiren ne?” dedi.
“Onun iyiliği için,” diye yanıtladı. “Senin onun için doğru kişi olduğuna eminim.”
“Öyle mi?” dedi. “Peki sence o da seninle aynı fikirde mi?”
“Elbette!” diye aceleyle karşılık verdi. Sonra yeniden düşünüp huzursuzlanarak ekledi: “Gerçi Gudrun pek de kolay anlaşılır biri değil, değil mi? İnsan onu beş dakikada tanıyamaz, öyle değil mi? Bu bakımdan bana benzemez.” Tuhaf, açık ve hayranlıkla aydınlanmış yüzüyle ona güldü.
“Pek sana benzemediğini mi düşünüyorsun?” diye sordu Gerald.
Kaşlarını çattı.
“Birçok bakımdan benziyor. Ama yeni bir şey olduğunda ne yapacağını hiç bilemiyorum.”
“Öyle mi?” dedi Gerald. Birkaç an sustu. Sonra çekinerek söze girdi. “Her hâlükârda, Noel’de onunla birlikte bir yerlere gitmeyi teklif edecektim,” dedi çok alçak ve temkinli bir sesle.
“Seninle bir yerlere mi gidecek? Bir süreliğine mi demek istiyorsun?”
“Ne kadar isterse,” dedi, kendini küçümsercesine bir hareketle.
İkisi de birkaç dakika sustu.
“Elbette,” dedi Ursula sonunda, “birden evlenmeye de razı olabilir. Anlıyorsun ya.”
“Evet,” dedi Gerald gülümseyerek. “Anlıyorum. Ama ya razı olmazsa—sence birkaç günlüğüne ya da iki haftalığına benimle yurt dışına gider mi?”
“Evet,” dedi Ursula. “Ona sorarım.”
“Hepimiz birlikte gidebilir miyiz sence?”
“Hepimiz mi?” Ursula’nın yüzü yeniden aydınlandı. “Eğlenceli olur, sence de öyle değil mi?”
“Çok eğlenceli,” dedi.
“Sonra da görürsün,” dedi Ursula.
“Neyi?”
“İşlerin nasıl gittiğini. Bence balayını düğünden önce yapmak en iyisi—sence de öyle değil mi?”
Ursula bu nüktesinden memnun kaldı. Gerald güldü.
“Bazı durumlarda,” dedi. “Kendi durumumda öyle olmasını tercih ederdim.”
“Öyle mi!” diye haykırdı Ursula. Sonra kuşkuyla ekledi: “Evet, belki de haklısın. İnsan kendi gönlünü hoş tutmalı.”
Biraz sonra Birkin geldi; Ursula ona konuşulanları anlattı.
“Gudrun!” diye haykırdı Birkin. “O doğuştan metres; Gerald da doğuştan âşık—amant en titre. Birinin dediği gibi bütün kadınlar ya eş ya metres ise Gudrun bir metrestir.”
“Bütün erkekler de ya âşık ya koca,” diye haykırdı Ursula. “Neden ikisi birden olmasın?”
“Biri ötekini dışlar,” diye gülerek karşılık verdi.
“Öyleyse ben de bir âşık istiyorum,” diye haykırdı Ursula.
“Hayır, istemiyorsun,” dedi.
“Ama istiyorum,” diye sızlandı.
Onu öptü ve güldü.
Bunlardan iki gün sonra Ursula, Beldover’daki evden eşyalarını almaya gidecekti. Taşınma işi bitmiş, aile gitmişti. Gudrun’ın Willey Green’de odaları vardı.
Ursula evlendiğinden beri anne babasını görmemişti. Aralarındaki kopuşa ağladı, ama barışmanın ne yararı olacaktı ki! Yararlı ya da yararsız, onların yanına gidemezdi. Bu yüzden eşyaları evde kalmıştı; öğleden sonra Gudrun’la birlikte gidip alacaklardı.
Gökyüzünün kızardığı kışlık bir öğleden sonra eve vardılar. Pencereler karanlık ve bomboştu; ev daha şimdiden ürkütücüydü. Çıplak, boş giriş holü kızların yüreğine soğuk saldı.
“Tek başıma içeri girmeye cesaret edebilir miydim, bilmiyorum,” dedi Ursula. “Korkutuyor beni.”
“Ursula!” diye haykırdı Gudrun. “İnanılmaz, değil mi? Burada yaşadığını ve bunu hiç hissetmediğini düşünebiliyor musun? Burada bir gün bile nasıl korkudan ölmeden yaşadım, aklım almıyor!”
Büyük yemek odasına baktılar. Genişçe bir odaydı ama şimdi bir hücre daha güzel gelirdi. Büyük cumbalı pencereler çıplaktı, zemin boşaltılmıştı; açık renkli döşemenin çevresini koyu cila şeridi dolanıyordu.
Solmuş duvar kâğıdında, mobilyaların durduğu ve tabloların asılı olduğu yerlerde koyu lekeler vardı. Duvarların kuru, ince, dayanıksız görünüşü ve yapay siyah kenarlarıyla soluk döşeme, zihni uyuşturuyordu. Duyular için her şey hiçliğe dönüşmüştü; duvarlar kuru, kâğıt gibi olduğundan, içi boş bir kuşatılmışlık vardı. Nerede duruyorlardı; yeryüzünde mi, yoksa bir mukavva kutunun içinde asılı mıydılar? Şöminede yanmış kâğıtlar ve yarısı yanmış kâğıt parçaları vardı.
“Günlerimizi burada geçirdiğimizi düşünsene!” dedi Ursula.
“Biliyorum,” diye haykırdı Gudrun. “İnsanın içi daralıyor. Bunun içindekiler bizsek, nasıl insanlar olmalıyız?”
“Berbat!” dedi Ursula. “Gerçekten de öyle.”
Şömine ızgarasının altında duran yarısı yanmış Vogue kapaklarını —elbise giymiş kadın resimlerini— tanıdı.
Oturma odasına geçtiler. Yine kapalı kalmış bir hava; ağırlığı, maddesi yok, yalnızca hiçliğin içinde kâğıt gibi, dayanılmaz bir tutsaklık duygusu. Kırmızı fayans döşemesi ve sobası sayesinde mutfak daha elle tutulur görünüyordu ama soğuk ve berbattı.
İki kız çıplak merdivenleri tok seslerle çıktı. Her ses yüreklerinin altında yankılanıyordu. Çıplak koridordan geçtiler. Ursula’nın yatak odasının duvarına dayalı eşyaları —bir sandık, bir dikiş sepeti, birkaç kitap, ortalıkta duran paltolar, bir şapka kutusu— akşamın evrensel boşluğunda kimsesizce duruyordu.
“Ne neşeli bir manzara, değil mi?” dedi Ursula, geride bıraktığı eşyalarına bakarak.
“Çok neşeli,” dedi Gudrun.
İki kız kolları sıvayıp her şeyi ön kapıya taşımaya koyuldu. İçleri boş evde, yankı yankı çınlayan yolu tekrar tekrar gidip geldiler. Bütün ev, boş ve anlamsız bir gürültüyle çevrelerinde yankılanıyor gibiydi. Uzaklardaki boş, görünmez odalardan neredeyse müstehcen bir titreşim yükseliyordu. Son eşyaları da alıp neredeyse kaçarcasına dışarı çıktılar.
Ama hava soğuktu. Arabayla gelecek olan Birkin’i bekliyorlardı. Yeniden içeri girdiler, merdivenlerden çıkıp anne babalarının yatak odasına gittiler. Pencereleri yola, ötesinde de ışığı olmayan, siyah ve kırmızı çizgilerle kaplı günbatımına bakıyordu.
Beklemek için pencere önündeki sedire oturdular. İkisi de odayı gözden geçiriyordu. Oda bomboştu; anlamdan yoksunluğu neredeyse korkunçtu.
“Doğrusu,” dedi Ursula, “bu oda kutsal olamaz, değil mi?”
Gudrun ağır ağır göz gezdirdi.
“Olamaz,” diye karşılık verdi.
“Babamla annemin hayatlarını, aşklarını, evliliklerini, çocukları olarak hepimizi ve bizi yetiştirişlerini düşündüğümde… Sen böyle bir hayat ister miydin, Prune?”
“İstemezdim, Ursula.”
“İkisininki de öyle anlamsız geliyor ki; hiçbir anlamı yok. Gerçekten, hiç karşılaşmasalar, evlenmeseler, birlikte yaşamasalar da fark etmezdi, değil mi?”
“Elbette, bilemezsin,” dedi Gudrun.
“Hayır. Ama hayatımın böyle olacağını düşünseydim, Prune…” Gudrun’ın kolunu yakaladı. “Kaçardım.”
Gudrun birkaç an sustu.
“Aslına bakarsan insan sıradan hayatı düşünmeye bile dayanamıyor, düşünemiyor,” diye karşılık verdi Gudrun. “Senin durumun farklı, Ursula. Birkin’le bambaşka bir hayatın olacak. O ayrı bir vaka. Ama hayatı tek bir yere bağlı sıradan bir erkekle evlilik düpedüz imkânsız. Bunu isteyen, başka bir şey düşünemeyen binlerce kadın olabilir, hatta var. Ama evlilik düşüncesi bile aklımı başımdan alıyor. İnsan özgür olmalı; her şeyden önce özgür olmalı. Başka her şeyden vazgeçilebilir ama özgürlükten değil. İnsan 7 Pinchbeck Sokağı’na, Somerset Caddesi’ne ya da Shortlands’a dönüşmemeli. Hiçbir erkek bunu telafi edemez, hiçbiri! Evlenmek için başına buyruk, serbest bir adam ya da hiç kimse; bir silah arkadaşı, bir Glücksritter gerekir. Toplumda bir mevkii olan erkekle evlilik… Hayır, düpedüz imkânsız, imkânsız!”
“Ne güzel bir sözcük, Glücksritter!” dedi Ursula. “Talih avcısından çok daha hoş.”
“Öyle, değil mi?” dedi Gudrun. “Bir Glücksritter’le dünyayı altüst ederdim. Ama bir ev, bir düzen! Ursula, bu ne demek olurdu, bir düşün!”
“Biliyorum,” dedi Ursula. “Bir evimiz oldu; bana yeter.”
“Fazlasıyla yeter,” dedi Gudrun.
“Batıdaki küçük gri ev,” diye ironik bir tonla alıntıladı Ursula.
“Kulağa o da ne kadar gri geliyor,” dedi Gudrun kasvetle.
Arabanın sesiyle sözleri kesildi. Birkin gelmişti. Ursula, içinin böyle aydınlandığını, batıdaki gri evlerin sorunlarından bir anda böyle özgürleştiğini fark edip şaşırdı.
Aşağıda topuklarının holün taş döşemesinde tıkırdadığını duydular.
“Merhaba!” diye seslendi; sesi evin içinde canlı canlı yankılandı. Ursula kendi kendine gülümsedi. O da bu yerden korkmuştu.
“Merhaba! Buradayız,” diye aşağıya seslendi Ursula. Birkin’in hızla merdivenleri çıktığını duydular.
“Hayaletli bir yerdeyiz sanki,” dedi.
“Bu evlerde hayalet olmaz. Hiçbir zaman kişilikleri olmadı; ancak kişiliği olan bir yerde hayalet bulunabilir,” dedi Gudrun.
“Sanırım öyle. İkiniz de geçmişin ardından ağlıyor musunuz?”
“Ağlıyoruz,” dedi Gudrun kasvetle.
Ursula güldü.
“Gitti diye değil, var olmuş diye ağlıyoruz,” dedi.
“Ha,” dedi Birkin rahatlayarak.
Bir an oturdu. Ursula, onun varlığında ışık gibi parıldayan, canlı bir şey olduğunu düşündü. Bu, anlamsız evin küstah yapısını bile gözden siliyordu.
“Gudrun evlenip bir eve kapatılmaya dayanamayacağını söylüyor,” dedi Ursula anlamlı bir tonla; bunun Gerald’a gönderme olduğunu ikisi de biliyordu.
Birkaç an sustu.
“Eh,” dedi, “buna dayanamayacağını önceden biliyorsan, güvendesin demektir.”
“Kesinlikle!” dedi Gudrun.
“Neden her kadın hayattaki amacının bir koca ve batıda küçük, gri bir ev sahibi olmak olduğunu düşünüyor? Hayatın hedefi neden bu? Neden öyle olmalı?” dedi Ursula.
“İnsan kendi saçmalıklarına saygı duymalı,” dedi Birkin.
“Ama saçmalığı yapmadan önce ona saygı duymak zorunda değilsin,” diye güldü Ursula.
“Öyleyse babanın saçmalıklarına mı?”
“Anneninkilere de,” diye alaycı bir tavırla ekledi Gudrun.
“Komşularınkine de,” dedi Ursula.
Hep birlikte güldüler ve ayağa kalktılar. Hava kararıyordu. Eşyaları arabaya taşıdılar. Gudrun boş evin kapısını kilitledi. Birkin arabanın lambalarını yakmıştı. Yola çıkıyorlarmış gibi her şey pek neşeli görünüyordu.
“Coulson’lara uğramamızın sakıncası var mı? Anahtarı oraya bırakmam gerek,” dedi Gudrun.
“Peki,” dedi Birkin; yola koyuldular.
Ana caddede durdular. Dükkânların ışıkları yeni yanmıştı. Son madenciler, gri ocak tozlarına bulanmış yarı görünür gölgeler hâlinde, mavi havanın içinden, yoldan evlerine geçiyordu. Ayak sesleri ise kaldırım boyunca çoğalıp sertçe çınlıyordu.
Gudrun dükkândan çıkıp arabaya binerken, Ursula ve Birkin’le birlikte somut alacakaranlığın yokuş aşağı akışında hızla uzaklaşırken ne kadar mutluydu! Hayat o an ne büyük bir macera gibi görünüyordu! Ursula’yı ne kadar derinden, ne kadar ansızın kıskandı! Ursula’nın hayatı öylesine hızlı, önünde öylesine açık bir kapıydı ki; sanki yalnız bu dünya değil, geride kalan dünya ve gelecek dünya da onun için hiçbir şeydi. Ah, o da böyle olabilseydi, her şey kusursuz olurdu.
Çünkü heyecanlandığı anlar dışında içinde hep bir eksiklik hissederdi. Kendinden emin değildi. Gerald’ın güçlü ve şiddetli aşkıyla sonunda bütünüyle yaşadığını sanmıştı. Ama kendini Ursula’yla karşılaştırınca, ruhunun şimdiden kıskanç ve tatminsiz olduğunu fark ediyordu. Tatmin olmamıştı; hiçbir zaman da olmayacaktı.
Şimdi neyi eksikti? Evlilikti; evliliğin harika güven duygusu. Ne derse desin, bunu gerçekten istiyordu. Kendini kandırmıştı. Eski evlilik fikri hâlâ doğruydu: evlilik ve yuva. Yine de bu sözleri düşününce dudakları hafifçe buruştu. Gerald’ı ve Shortlands’ı düşündü: evlilik ve yuva! Neyse, boş ver! Gerald onun için çok şey ifade ediyordu ama… Belki evlenmek ona göre değildi. Hayatın dışına itilmişlerden, köksüz, başıboş yaşamlardan biriydi. Hayır, hayır, böyle olamazdı. Birden, kendini güzel bir elbisenin içinde, şömine ışığında kollarına alıp öpen yakışıklı bir adamla, pembe bir oda düşledi. Bu tablonun adını “Yuva” koydu. Kraliyet Akademisi’ne yaraşırdı.
“Bizimle çaya gelsene,” dedi Ursula, Willey Green’deki kulübeye yaklaşırken.
“Çok teşekkür ederim ama içeri girmem gerek,” dedi Gudrun. Ursula ve Birkin’le yola devam etmeyi çok istiyordu.
Bu, ona gerçekten hayatın ta kendisi gibi geliyordu. Yine de içindeki terslik onu buna bırakmıyordu.
“Hadi gelsene; evet, çok güzel olur,” diye yalvardı Ursula.
“Çok üzgünüm, çok isterdim ama yapamam, gerçekten…”
Titreyen bir telaşla arabadan indi.
“Gerçekten gelemiyor musun?” diye üzgünce seslendi Ursula.
“Hayır, gerçekten gelemem,” diye karşılık verdi Gudrun’ın kederli, mahcup sesi alacakaranlıktan.
“Pekâlâ, her şey yolunda mı?” diye seslendi Birkin.
“Her şey yolunda!” dedi Gudrun. “İyi geceler!”
“İyi geceler,” diye seslendiler.
“Ne zaman istersen gel, seviniriz,” diye seslendi Birkin.
“Çok teşekkür ederim,” diye seslendi Gudrun; sesinde yalnızlıktan doğan tuhaf, titreşen bir mahcubiyet vardı; Birkin bunun ne anlama geldiğini çözemiyordu. Kulübenin kapısına doğru döndü, onlar da yollarına devam ettiler. Ama hemen ardından, araba uzakta belirsizleşirken onları seyretmek için durdu. Tuhaf evine giden patikada ilerlerken yüreği anlaşılmaz bir acıyla doluydu.
Oturma odasında uzun kasalı bir saat vardı. Kadranına, yuvarlak, kızılımsı, çekik gözlü, neşeyle boyanmış bir yüz yerleştirilmişti. Saat her tik tak ettiğinde yüz en gülünç göz süzüşüyle bir yana sallanıyor, sonraki tik takta aynı saçma neşeli bakışla geri dönüyordu. O tuhaf, pürüzsüz, kahverengiye çalan kızıl yüz durmadan ona arsızca göz kırpıyordu. Dakikalarca seyrettikten sonra delirten bir tiksinti kapladı içini; boş bir kahkaha attı. Yüz sallanmayı sürdürdü; bir yandan, sonra öteki yandan, yine bir yandan, sonra öteki yandan ona göz kırptı. Ah, ne mutsuzdu! En canlı mutluluğunun ortasında bile ne mutsuzdu! Masaya baktı. Bektaşi üzümü reçeli ve içinde fazla karbonat olan o bildik ev keki! Yine de bektaşi üzümü reçeli güzeldi; insan onu pek seyrek bulurdu.
Bütün akşam Değirmen’e gitmek istedi. Ama kendine izin vermeyi soğukkanlılıkla reddetti. Onun yerine ertesi öğleden sonra gitti. Ursula’yı yalnız bulunca sevindi. Ortam ne güzeldi; samimi, içe dönük, tenha. Uzun uzun, keyifle konuştular. “Burada ne kadar mutlusun, değil mi?” diye sordu Gudrun, aynada kendi parlak gözlerine bakarak. Ursula ve Birkin’in çevresindeki o tuhaf, elle tutulur doluluğu hep kıskanır, neredeyse buna içerlerdi.
“Bu odayı ne güzel döşemişsin,” dedi yüksek sesle. “Şu sıkı örülmüş hasır—rengi ne güzel; serin ışığın rengi!”
Ona kusursuz görünüyordu.
“Ursula,” dedi sonunda, sorgular gibi mesafeli bir sesle, “Gerald Crich Noel’de hep birlikte bir yerlere gitmemizi önermişti, biliyor muydun?”
“Evet, Rupert’a söylemiş.”
Gudrun’ın yanağı koyu bir kızıllıkla kaplandı. Afallamış, ne diyeceğini bilemez gibi bir an sustu.
“Ama sence de,” dedi sonunda, “bu inanılmaz derecede cüretkârca değil mi?”
Ursula güldü.
“Bu yüzden onu seviyorum,” dedi.
Gudrun sustu. Gerald’ın Birkin’e böyle bir öneride bulunma cüretine neredeyse içerlemişti ama fikrin kendisi onu çok çekiyordu.
“Bence Gerald’da oldukça hoş bir sadelik var,” dedi Ursula. “Bir yanıyla öylesine meydan okuyan biri ki! Ah, onu çok sevimli buluyorum.”
Gudrun birkaç an cevap vermedi. Özgürlüğüne karşı bu cüret yüzünden duyduğu hakaret hissinden hâlâ kurtulamamıştı.
“Rupert ne dedi, biliyor musun?” diye sordu.
“Çok ama çok eğlenceli olacağını söyledi,” dedi Ursula.
Gudrun yine gözlerini yere indirdi, sustu.
“Sence de öyle olmaz mı?” dedi Ursula tereddütle. Gudrun’ın çevresinde kaç savunma duvarı olduğunu hiç kestiremezdi.
Gudrun yüzünü güçlükle kaldırdı, sonra öte yana çevirdi.
“Dediğin gibi, çok eğlenceli olabilir,” diye karşılık verdi. “Ama Rupert’a böyle şeylerden söz etmek, affedilmez bir cüret değil mi sence? Sonuçta, anlıyor musun Ursula, sanki iki erkek bulup çıkardıkları herhangi bir kızla gezmeye karar veriyorlarmış gibi… Ah, bence bu kesinlikle affedilmez!” Fransızca “type” sözcüğünü kullandı.
Gözleri parladı; yumuşak yüzü kızarmış, asık bir hâl almıştı. Ursula ona bakarken biraz korktu; en çok da Gudrun’ın gerçekten bayağı, sıradan bir kız gibi göründüğünü düşündüğü için korkmuştu. Ama bunu tam olarak, açıkça düşünmeye cesaret edemedi.
“Ah, hayır,” diye kekeleyerek haykırdı. “Ah, hayır, hiç de öyle değil—ah, hayır! Hayır, Rupert’la Gerald arasındaki dostluğu çok güzel buluyorum. Birbirlerine karşı çok yalınlar—kardeşler gibi birbirlerine her şeyi söylüyorlar.”
Gudrun’ın yüzü daha da kızardı. Gerald’ın onu, Birkin’e bile, ele vermesine dayanamıyordu.
“Ama sence kardeşlerin bile böyle şeyleri birbirine anlatmaya hakkı var mı?” diye öfkeyle sordu.
“Elbette,” dedi Ursula. “Söylenen hiçbir şey dolambaçlı değil, her şey apaçık. Hayır, Gerald’da beni en çok şaşırtan şey, ne kadar yalın ve doğrudan olabildiği! Biliyor musun, bunun için yürekli olmak gerekir. Çoğu dolaylı konuşmak zorunda; hepsi öyle korkak ki.”
Ama Gudrun öfkesinden hâlâ susuyordu. Nerede ne yaptığı konusunda mutlak bir gizlilik korunmasını istiyordu.
“Sen de gelmez misin?” dedi Ursula. “Gel, hepimiz çok mutlu olabiliriz! Gerald’da sevdiğim bir şey var; onu sandığımdan çok daha sevimli buluyorum. Özgür biri o, Gudrun, gerçekten özgür.”
Gudrun’ın ağzı hâlâ kapalıydı; yüzü asık ve çirkindi. Sonunda ağzını açtı.
“Nereye gitmeyi düşündüğünü biliyor musun?” diye sordu.
“Evet, Tirol’e. Almanya’dayken gittiği yere. Öğrencilerin kış sporları için gittiği, küçük, sarp ve güzel bir yer!”
Gudrun’ın aklından öfkeli bir düşünce geçti: “Her şeyi biliyorlar.”
“Evet,” dedi yüksek sesle, “Innsbruck’tan yaklaşık kırk kilometre uzakta, değil mi?”
“Tam olarak nerede bilmiyorum ama o kusursuz karların içinde, yükseklerde olmak harika olurdu, sence de öyle değil mi?”
“Harika!” dedi Gudrun alayla.
Ursula’nın keyfi kaçmıştı.
“Elbette,” dedi, “Gerald, bunun alelade bir kızla çıkmak gibi görünmemesi için Rupert’la konuşmuştur—”
“Elbette biliyorum,” dedi Gudrun, “onun böyle tiplerle sık sık düşüp kalktığını.”
“Öyle mi!” dedi Ursula. “Nereden biliyorsun?”
“Chelsea’de bir model tanıyorum,” dedi Gudrun soğukça. Ursula sustu. “Neyse,” dedi sonunda kuşkulu bir gülüşle, “umarım onunla iyi vakit geçirir.” Bunun üzerine Gudrun’ın yüzü daha da asıldı.
Bölüm etkileşimi
