Bölümler 31Şu an: Vıı. Bölüm — Fetiş
- 1 Bölüm I. — Kız Kardeşler4.687 kelime
- 2 Iı. Bölüm. — Shortlands3.117 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Sınıfta2.872 kelime
- 4 Bölüm Iv. — Dıver1.814 kelime
- 5 Bölüm V. — Trende2.346 kelime
- 6 Bölüm Vı. — Nane Likörü4.128 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Fetiş1.371 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Vııı. Bölüm — Breadalby7.860 kelime
- 9 Bölüm Ix. — Kömür Tozu2.616 kelime
- 10 Bölüm X. — Eskiz Defteri1.097 kelime
- 11 Bölüm Xı. — Bir Ada2.858 kelime
- 12 Bölüm Xıı. — Halı Döşeme2.715 kelime
- 13 Bölüm Xııı. — Mino3.058 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Gölde Gezi10.166 kelime
- 15 Xv. Bölüm — Pazar Akşamı2.181 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Erkekten Erkeğe3.463 kelime
- 17 Xvıı. Bölüm — SANAYİ DEVi6.876 kelime
- 18 Bölüm Xvııı. — Tavşan2.795 kelime
- 19 Bölüm Xıx. — Aylı6.259 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Gladyatörlere Özgü2.746 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Eşik4.008 kelime
- 22 Xxıı. Bölüm — Kadından Kadına2.899 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Sapma5.454 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Ölüm ve Aşk8.278 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Evlilik Mi, Değil Mi907 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Bir Koltuk2.726 kelime
- 27 Bölüm Xxvıı. — Taşınma4.214 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Pompadour’da Gudrun1.634 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm. — Kıta Avrupası15.393 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Karda Mahsur9.658 kelime
- 31 Bölüm Xxxı. — Çıkarlar1.952 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VII. BÖLÜM
FETİŞ
Sabah Gerald geç uyandı. Derin bir uyku çekmişti. Pussum hâlâ uyuyordu; çocuksu, acınası bir hâlde. Küçük, kıvrılıp büzülmüş, savunmasız bir yanı vardı; bu da genç adamın kanında doyumsuz bir tutku alevini, yiyip bitiren, açgözlü bir acımayı uyandırıyordu. Ona yeniden baktı. Ama onu uyandırmak fazla zalimce olurdu. Kendini dizginledi ve gitti.
Oturma odasından sesler geliyordu; Halliday, Libidnikov’la konuşuyordu. Gerald kapıya gidip içeri göz attı. Üzerinde, kenarı ametist rengi bir şeritle çevrili, güzel mavimsi renkte ipek bir sabahlık vardı.
Şaşkınlıkla, iki genç adamı şöminenin önünde çırılçıplak gördü. Halliday başını kaldırdı; epey memnun görünüyordu.
“Günaydın,” dedi. “Aa, havlu mu istiyordunuz?” Çırılçıplak hâlde koridora çıktı; cansız mobilyaların arasında tuhaf, beyaz bir siluet gibi adımlıyordu. Havlularla geri geldi ve önceki yerine, şöminenin önünde, ocak demirinin üstüne çömelmiş hâlde oturdu.
“Ateşi teninde hissetmeye bayılmıyor musun?” dedi.
“Epey hoş,” dedi Gerald.
“İnsanın bütünüyle giysisiz yaşayabildiği bir iklimde olmak ne muhteşem olurdu,” dedi Halliday.
“Evet,” dedi Gerald, “sokan, ısıran bunca şey olmasa.”
“Bu bir dezavantaj,” diye mırıldandı Maxim.
Gerald ona baktı; çıplak, altın tenli insan hayvanını görünce hafifçe irkildi. Bu görüntü nedense aşağılayıcıydı. Halliday başkaydı. Ağır, gevşek, kırık dökük bir güzelliği vardı; beyaz ve sağlamdı. Pietà’daki İsa’ya benziyordu. Orada hayvani hiçbir şey yoktu; yalnızca o ağır, kırık güzellik vardı. Gerald, Halliday’in gözlerinin de güzel olduğunu fark etti: ne kadar mavi, sıcak ve şaşkındılar; ifadeleri de kırılmış gibiydi. Ateşin parıltısı ağır, hafifçe öne eğik omuzlarına düşüyordu. Ocak demirinin üstünde gevşekçe çömelmişti; yüzü yukarı dönük, güçsüz, belki biraz çözülmüş gibiydi, ama kendine özgü, dokunaklı bir güzelliği vardı.
“Elbette,” dedi Maxim, “çıplak dolaşılan sıcak ülkelere gitmişsindir.”
“Gerçekten mi!” diye haykırdı Halliday. “Nereye?”
“Güney Amerika’ya, Amazon’a,” dedi Gerald.
“Ama bu ne muhteşem olurdu! En çok yapmak istediğim şeylerden biri, hiçbir tür giysi giymeden günden güne yaşamak. Bunu yapabilseydim, yaşamış olduğumu hissederdim.”
“Ama neden?” dedi Gerald. “Bunun öyle büyük bir fark yaratacağını göremiyorum.”
“Ah, bence olağanüstü olurdu. Eminim hayat büsbütün başka bir şeye dönüşürdü; tümüyle farklı, olağanüstü güzel bir şey olurdu.”
“Ama neden?” diye sordu Gerald. “Neden öyle olsun?”
“Ah, insan şeylere yalnızca bakmak yerine onları hissederdi. Havayı tenimde hisseder, dokunduğum şeyleri de yalnızca onlara bakmak yerine hissederdim. Eminim hayatın bütünüyle yanlış bir yanı var, çünkü fazlasıyla görsel hâle geldi; ne duyabiliyor ne hissedebiliyor ne de anlayabiliyoruz, yalnızca görebiliyoruz. Bunun kesinlikle yanlış olduğundan eminim.”
“Evet, doğru, doğru,” dedi Rus.
Gerald ona göz ucuyla baktı; altın rengi, yumuşak bedenini, ince ve serbestçe uzayan siyah saçlarını, filiz gibi pürüzsüz uzuvlarını gördü. Bu kadar sağlıklı ve düzgün yapılıyken insana neden utanç veriyordu, neden insanı geri itiyordu? Gerald bundan neden hoşlanmıyordu; kendi onurunu eksiltiyormuş gibi neden geliyordu? Bir insan bundan mı ibaretti? Ne kadar ruhsuz! diye düşündü Gerald.
Birkin birden kapıda belirdi; beyaz pijamalar giymiş, saçları ıslaktı, kolunda bir havlu vardı. Mesafeli ve bembeyazdı; bir şekilde silikleşip kaybolacak gibiydi.
“İsteyen varsa banyo hazır,” dedi herkese seslenir gibi; yeniden uzaklaşacakken Gerald seslendi:
“Bir dakika, Rupert!”
“Ne?” Bembeyaz siluet yeniden belirdi; odada bir varlık gibi duruyordu.
“Şu figür hakkında ne düşünüyorsun? Bilmek istiyorum,” diye sordu Gerald.
Birkin, bembeyaz ve tuhaf biçimde hayaleti andırır hâlde, doğum sancısındaki siyah kadının oyma figürüne yaklaştı. Çıplak, çıkıntılı bedeni, elleri göğsünün üstündeki kuşağın uçlarını kavramış, tuhaf ve sıkı bir duruşla çömelmişti.
“Sanat,” dedi Birkin.
“Çok güzel, gerçekten çok güzel,” dedi Rus.
Hepsi yaklaşıp bakmak üzere etrafına toplandı. Gerald erkekler topluluğuna göz gezdirdi: Rus altın rengi, bir su bitkisi gibi; Halliday uzun boylu, ağır ve kırık dökük bir güzellikte; Birkin bembeyaz, belirsiz, tanımlanamaz hâlde; o da oyma kadını yakından inceliyordu. Gerald, tuhaf bir coşkuyla, gözlerini ahşap figürün yüzüne kaldırdı. Yüreği daraldı.
Ruh gözüyle, öne doğru uzanan gri yüzü canlı biçimde gördü: Afrikalı kadının yüzü gergindi, tümüyle bedensel bir gerilimin içinde kendinden geçmişti. Dehşet verici bir yüzdü; boş, sivri, altındaki duyumun ağırlığıyla neredeyse anlamsızlaşacak kadar kendinden geçmişti. Yüzde Pussum’ı gördü. Bir rüyadaki gibi, onu tanıdı.
“Bu neden sanat?” diye sordu Gerald; sarsılmış ve içerlemişti.
“Bütünlüklü bir hakikati dile getiriyor,” dedi Birkin. “Ne hissedersen hisset, o hâlin bütün hakikatini barındırıyor.”
“Ama buna yüce sanat diyemezsin,” dedi Gerald.
“Yüce mi! Bu oymanın ardında, dümdüz bir çizgide ilerleyen yüzyılların, hatta yüzlerce yüzyılın gelişimi var; kültürün belirli bir türünde korkunç bir doruk bu.”
“Hangi kültür?” diye itiraz etti Gerald. O düpedüz Afrikalı şeyden nefret ediyordu.
“Duyumda arı kültür, bedensel bilinçte kültür; gerçekten de nihai bedensel bilinç: zihinsiz, tümüyle duyusal. Öylesine duyusal ki son noktaya, en yüceye varmış.”
Ama Gerald buna içerliyordu. Giysiler gibi, bazı yanılsamaları, bazı fikirleri korumak istiyordu.
“Yanlış şeylerden hoşlanıyorsun, Rupert,” dedi. “Kendine aykırı şeylerden.”
“Ah, biliyorum, bu her şey değil,” diye karşılık verdi Birkin ve uzaklaştı.
Gerald banyodan odasına dönerken giysilerini de taşıdı. Evde öylesine geleneklerine bağlıydı ki, gerçekten evinden uzakta ve başıboş olduğu zamanlarda, şimdi olduğu gibi, en çok ölçüsüz davranmaktan hoşlanıyordu. Mavi ipek sabahlığını koluna atıp meydan okurcasına yürüdü.
Pussum yatağında kıpırtısız yatıyordu; yuvarlak, koyu gözleri kara, mutsuz göletler gibiydi. Yalnızca o kara, dipsiz göletleri görebiliyordu. Belki acı çekiyordu. Acısının henüz biçimlenmemiş hâlini sezmek içindeki eski, keskin alevi, kemirici bir acımayı, neredeyse zalimce bir tutkuyu uyandırdı.
“Artık uyandın,” dedi ona.
“Saat kaç?” diye geldi boğuk sesi.
Ona yaklaşınca, neredeyse sıvı gibi geriye doğru akıp ondan çaresizce uzaklaşıyormuş gibiydi. İhlal edilmiş bir kölenin henüz biçimlenmemiş bakışı vardı; onun doyumu, gitgide daha fazla ihlal edilmesinde yatıyordu. Bu bakış, sinirlerini arzulanası, keskin bir duyumla titretiyordu. Sonuçta irade yalnızca onundu; kız, onun iradesinin edilgin maddesiydi. İnce, ısırıcı duyumla ürperdi. Sonra anladı: ondan uzaklaşmalıydı; aralarında katıksız bir ayrılık olmalıydı.
Sessiz, sıradan bir kahvaltıydı; dört adam da temiz ve yıkanmış görünüyordu. Gerald’la Rus’un görünüşü ve tavırları kusursuz, görgü kurallarına uygundu. Birkin zayıf ve hasta görünüyordu; Gerald ve Maxim gibi düzgün giyimli bir adam olma çabası başarısızlığa uğramıştı. Halliday tüvit giymiş, yeşil flanel gömlek takmıştı; üstündeki paçavra gibi kravat da ona tam olmuştu. Hintli, bolca yumuşak tost getirdi. Bir önceki akşam nasıl görünüyorsa yine öyleydi; değişmeden, donuk bir hâlde.
Kahvaltının sonunda Pussum, parıldayan kuşağı olan mor ipek bir sabahlıkla göründü. Biraz toparlanmıştı ama hâlâ suskun ve cansızdı. Biri onunla konuştuğunda işkence çekiyordu. Yüzü küçük, ince bir maskeye benziyordu; uğursuzdu da, istemeden çektiği acıyla maskelenmişti. Neredeyse öğle olmuştu. Gerald kalkıp işlerine gitmek üzere ayrıldı; dışarı çıkabildiğine seviniyordu. Ama işi bitmemişti. Akşam yeniden gelecekti; hep birlikte yemek yiyeceklerdi. Birkin dışında herkes için müzikhol gösterisine yer ayırtmıştı.
Gece yine çok geç saatte daireye döndüler; yine içkiden yüzleri kızarmıştı. Yine, geceleri saat onla on iki arasında mutlaka ortadan kaybolan uşak sessizce, anlaşılmaz bir hâlde çayla içeri girdi; tepsiyi masaya usulca bırakmak için ağır, tuhaf, leoparı andıran bir biçimde eğildi. Yüzü değişmez, aristokrat görünümlüydü; teninin altı hafifçe griye çalıyordu. Genç ve yakışıklıydı. Ama Birkin ona bakarken hafifçe midesi bulandı; teninin o hafif griliğini kül ya da bozulma gibi algılıyor, aristokratik ve anlaşılmaz ifadesinde mide bulandırıcı, hayvani bir budalalık görüyordu.
Yine birbirleriyle cana yakın, coşkulu biçimde konuştular. Ama topluluk şimdiden dağılmaya başlamıştı: Birkin öfkesinden deliye dönüyordu, Halliday Gerald’a karşı çılgınca bir nefret beslemeye koyulmuştu, Pussum çakmaktaşı bir bıçak gibi katılaşıp soğuyordu ve Halliday kendini ona beğendirmeye çalışıyordu. Pussum’ın nihai amacı Halliday’i ele geçirmek, üzerinde mutlak güç kurmaktı.
Ertesi sabah yine bir aşağı bir yukarı dolaşıp durdular. Ama Gerald havada kendisine karşı tuhaf bir düşmanlık seziyordu. Bu, inatçılığını körükledi; o da karşı koydu. İki gün daha dayandı. Sonunda dördüncü akşam Halliday’le iğrenç ve çılgınca bir sahne yaşandı. Halliday kafede birden Gerald’a karşı akıl almaz bir düşmanlıkla döndü. Kavga çıktı. Gerald, Halliday’in yüzünü dağıtmak üzereydi ki birden tiksinti ve kayıtsızlık duydu; çekip gitti. Halliday aptalca, böbürlenen bir zafer duygusuyla; Pussum katılaşmış, yerini sağlamlaştırmış; Maxim ise ayrı durmuştu. Birkin orada değildi; yine şehir dışına çıkmıştı.
Gerald, Pussum’a para vermeden çekip gittiği için içerlemişti. Gerçekten de kız, ona para verip vermemesini umursamıyordu; bunu biliyordu. Ama on sterlin alsa sevinirdi, Gerald da ona vermekten çok memnun olurdu. Şimdiyse kendini yanlış bir konumda hissediyordu. Kısa kesilmiş bıyığının uçlarına erişmeye çalışırcasına dudaklarını kemirerek oradan ayrıldı. Pussum’ın kendisinden kurtulduğuna sevindiğini biliyordu. İstediği Halliday’i elde etmişti. Onu bütünüyle egemenliği altına almak istiyordu. Sonra onunla evlenecekti. Onunla evlenmek istiyordu. Halliday’le evlenmeye kararlıydı. Gerald’ı bir daha duymak istemiyordu; belki başı sıkışırsa başka. Çünkü sonuçta Gerald onun “erkek” dediği türdendi; ötekiler, Halliday, Libidnikov, Birkin, bütün o bohem çevresi, ancak yarım erkekti. Ama baş edebildiği erkekler de bunlardı. Onların yanında kendinden emindi. Gerald gibi gerçek erkekler onu fazlasıyla haddine oturtuyordu.
Yine de Gerald’a saygı duyuyordu; gerçekten saygı duyuyordu. Adresini öğrenmeyi başarmıştı, böylece sıkıntıya düştüğünde ona başvurabilirdi. Gerald’ın ona para vermek istediğini biliyordu. O kaçınılmaz yağmurlu günde belki ona yazardı.
Bölüm etkileşimi
