Bölümler 31Şu an: Bölüm Iv. — Dıver
- 1 Bölüm I. — Kız Kardeşler4.687 kelime
- 2 Iı. Bölüm. — Shortlands3.117 kelime
- 3 Üçüncü Bölüm — Sınıfta2.872 kelime
- 4 Bölüm Iv. — Dıver1.814 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 Bölüm V. — Trende2.346 kelime
- 6 Bölüm Vı. — Nane Likörü4.128 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Fetiş1.371 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Breadalby7.860 kelime
- 9 Bölüm Ix. — Kömür Tozu2.616 kelime
- 10 Bölüm X. — Eskiz Defteri1.097 kelime
- 11 Bölüm Xı. — Bir Ada2.858 kelime
- 12 Bölüm Xıı. — Halı Döşeme2.715 kelime
- 13 Bölüm Xııı. — Mino3.058 kelime
- 14 Xıv. Bölüm — Gölde Gezi10.166 kelime
- 15 Xv. Bölüm — Pazar Akşamı2.181 kelime
- 16 Bölüm Xvı. — Erkekten Erkeğe3.463 kelime
- 17 Xvıı. Bölüm — SANAYİ DEVi6.876 kelime
- 18 Bölüm Xvııı. — Tavşan2.795 kelime
- 19 Bölüm Xıx. — Aylı6.259 kelime
- 20 Xx. Bölüm — Gladyatörlere Özgü2.746 kelime
- 21 Xxı. Bölüm — Eşik4.008 kelime
- 22 Xxıı. Bölüm — Kadından Kadına2.899 kelime
- 23 Xxııı. Bölüm — Sapma5.454 kelime
- 24 Xxıv. Bölüm — Ölüm ve Aşk8.278 kelime
- 25 Xxv. Bölüm — Evlilik Mi, Değil Mi907 kelime
- 26 Xxvı. Bölüm — Bir Koltuk2.726 kelime
- 27 Bölüm Xxvıı. — Taşınma4.214 kelime
- 28 Xxvııı. Bölüm — Pompadour’da Gudrun1.634 kelime
- 29 Xxıx. Bölüm. — Kıta Avrupası15.393 kelime
- 30 Xxx. Bölüm — Karda Mahsur9.658 kelime
- 31 Bölüm Xxxı. — Çıkarlar1.952 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM IV.
DIVER
Hafta geçti. Cumartesi günü, ara sıra duran, ince ince çiseleyen bir yağmur vardı. Gudrun’la Ursula, Willey Water’a doğru yürümek üzere yola çıktılar. Hava gri ve saydamdı; kuşlar genç dalların üzerinde tiz seslerle ötüyor, toprakta büyüme hızlanıp canlanıyordu. Islak pusun doldurduğu sabahın yumuşak, ince akışıyla iki genç kadın sevinçle, hızlı hızlı yürüdü. Yol kenarında karaçalı çiçek açmıştı; minik kehribar tanecikleri, beyaz çiçeklerin ak dumanında solukça yanıyordu. Mor dallar gri havada karanlık bir ışıkla parlıyor, yüksek çitler canlı gölgeler gibi ışıldıyor, yaklaşarak varoluşa kavuşuyordu. Sabah yeni bir yaratılışla doluydu.
Kız kardeşler Willey Water’a vardıklarında göl, nemli ve saydam ağaçlıkla çayır manzarasına doğru uzanan, tümüyle gri, düşsel bir görünüm seriyordu. Yolun aşağısındaki akarsulardan ince, elektrikli bir ses hareketliliği yükseliyordu: kuşlar birbirlerine karşı ötüyor, gölden çıkan su gizemli bir şırıltıyla akıyordu.
İki genç kadın hızlı adımlarla yollarına devam etti. Gölün önlerinde, yolun yakınındaki köşesinde, bir ceviz ağacının altında yosun tutmuş bir kayıkhane vardı; küçük bir iskeleye, yeşermiş, çürümüş direklerin aşağısında, durgun gri su üzerinde gölge gibi sallanan bir kayık bağlanmıştı. Her şey yaklaşan yazın gölgelerine bürünmüştü.
Birden kayıkhaneden beyaz bir siluet fırladı; eski iskelenin üzerinden hızla, keskin bir çizgi halinde geçişi ürkütücüydü. Havada beyaz bir yay çizerek atladı; su şapırdadı ve pürüzsüz dalgacıkların arasında bir yüzücü, hafifçe kabaran bir hareket odağında açıklığa doğru ilerledi. Islak ve uzak, öteki dünyaya ait o yer bütünüyle onundu. Gri, henüz yaratılmamış suyun saf saydamlığına dalabilirdi.
Gudrun taş duvarın yanında durmuş, onu seyrediyordu.
“Ona nasıl imreniyorum,” dedi alçak, arzulu bir sesle.
“Iyy!” diye ürperdi Ursula. “Çok soğuk!”
“Evet, ama orada yüzmek ne güzel, ne harika!” Kız kardeşler, yüzücünün kendi küçük, istilacı hareketiyle atan, sisin ve loş ormanların örttüğü gri, nemli, uçsuz bucaksız suyun içine doğru ilerleyişini seyrediyordu.
“Sen de onun yerinde olmak istemez misin?” diye sordu Gudrun, Ursula’ya bakarak.
“İsterim,” dedi Ursula. “Ama emin değilim—çok ıslak.”
“Hayır,” dedi Gudrun isteksizce. Sanki büyülenmiş gibi suyun yüzündeki devinimi seyrediyordu. Bir mesafe yüzdükten sonra adam dönüp sırtüstü yüzmeye başladı; su boyunca duvarın yanındaki iki kıza bakıyordu. Devinimin hafifçe kabarttığı suda kızlar onun kızarmış yüzünü görebiliyor, kendilerini izlediğini hissedebiliyordu.
“Gerald Crich,” dedi Ursula.
“Biliyorum,” diye karşılık verdi Gudrun.
Gudrun kıpırdamadan durmuş, Gerald düzenli kulaçlarla yüzerken suyun üzerinde bir yükselip bir alçalan yüze bakıyordu. Kendine ait ayrı bir unsurun içinden onları görüyor, kendi üstünlüğüne, kendine ait bir dünyaya sahip oluşuna sevinç duyuyordu. Dokunulmaz ve kusursuzdu. Kendi güçlü, ileri atılan hareketini ve buz gibi suyun uzuvlarına çarpan, onu yukarıda tutan şiddetli itişini seviyordu. Kızların uzakta, dışarıda durup onu izlediğini görüyor ve bundan hoşlanıyordu. Onlara işaret etmek için kolunu sudan kaldırdı.
“El sallıyor,” dedi Ursula.
“Evet,” diye karşılık verdi Gudrun. Onu seyrettiler. Gerald aralarındaki farklılığı aşan tuhaf, tanıdık bir hareketle yeniden el salladı.
“Bir Nibelung gibi,” diye güldü Ursula. Gudrun hiçbir şey söylemedi; yalnızca kıpırdamadan suya bakmayı sürdürdü.
Gerald birden döndü ve yan kulaçla hızla uzaklaşmaya başladı. Artık yalnızdı; suların ortasında, hepsi kendisine ait olan bu sularda yalnız ve dokunulmazdı. Yeni unsurun içindeki yalıtılmışlığıyla, sorgusuz ve koşulsuz oluşuyla sevinç duyuyordu. Bacaklarıyla, bütün bedeniyle ileri atılırken mutluydu; hiçbir yere bağı, hiçbir bağlantısı yoktu, su dünyasında yalnızca kendisi vardı.
Gudrun ona neredeyse acıyla imreniyordu. Saf yalıtılmışlığın ve akışkanlığın bu kısa süreli sahipliği bile öylesine arzulanır görünüyordu ki, anayolda, orada dururken kendini sanki lanetlenmiş gibi hissediyordu.
“Tanrım, erkek olmak ne demek!” diye haykırdı.
“Ne?” diye şaşkınlıkla sordu Ursula.
“Özgürlük, serbestlik, hareket serbestisi!” diye haykırdı Gudrun; yüzü tuhaf biçimde kızarmış, gözleri ışıldıyordu. “Erkeksin, bir şey yapmak istiyorsun, yapıyorsun. Önünde bir kadının karşılaştığı binlerce engel yok.”
Gudrun’un aklından ne geçtiğini, bu taşkınlığa neyin yol açtığını merak etti Ursula. Anlayamıyordu.
“Ne yapmak istiyorsun?” diye sordu.
“Hiçbir şey,” diye hızla itiraz etti Gudrun. “Ama istediğimi varsayalım. Şu suyun içinde yüzmek istediğimi düşün. Şimdi soyunup suya atlamam imkânsız; hayatın imkânsızlıklarından biri bu. Ama bu gülünç değil mi, yaşamamızı engellemiyor mu?”
Gudrun öylesine sıcaktı, yüzü öylesine kızarmış, öfkesi öylesine kabarmıştı ki Ursula şaşkınlığa düştü.
İki kız kardeş yolda ilerleyip Shortlands’ın hemen aşağısındaki ağaçların arasından geçtiler. Islak sabahın içinde loş ve büyüleyici görünen uzun, alçak eve baktılar; pencerelerin önünde sedir ağaçları eğiliyordu. Gudrun evi dikkatle inceliyor gibiydi.
“Sence de çekici değil mi, Ursula?” diye sordu Gudrun.
“Çok,” dedi Ursula. “Çok huzurlu ve sevimli.”
“Biçemi de var—belli bir dönemi yansıtıyor.”
“Hangi dönemi?”
“Ah, kesinlikle on sekizinci yüzyıl; Dorothy Wordsworth ve Jane Austen dönemi, sence de öyle değil mi?”
Ursula güldü.
“Öyle değil mi sence?” diye yineledi Gudrun.
“Belki. Ama Crich’ler o döneme uymuyor bence. Gerald’ın evi aydınlatmak için özel bir elektrik santrali kurdurduğunu, her türlü son yeniliği yaptırdığını biliyorum.”
Gudrun omuzlarını hızla silkti.
“Elbette,” dedi, “bu kaçınılmaz.”
“Kesinlikle,” diye güldü Ursula. “Tek hamlede birkaç kuşak gençlik taşıyor. Bu yüzden ondan nefret ediyorlar. Hepsini enselerinden yakalayıp önlerine katıyor, adeta fırlatıyor. Mümkün olan her yeniliği yaptırıp geliştirecek bir şey kalmayınca yakında ölmesi gerekecek. Ama ne olursa olsun, enerjisi var.”
“Kesinlikle, enerjisi var,” dedi Gudrun. “Hatta hiç bu kadar enerji belirtisi gösteren bir erkek görmedim. Ne yazık ki insan, bu enerji nereye gidiyor, ona ne oluyor diye düşünüyor.”
“Ah, biliyorum,” dedi Ursula. “Bütün enerjisi en yeni cihazları kullanmaya gidiyor!”
“Aynen,” dedi Gudrun.
“Erkek kardeşini vurduğunu biliyor musun?” dedi Ursula.
“Erkek kardeşini mi vurdu?” diye haykırdı Gudrun, onaylamıyormuş gibi kaşlarını çatarak.
“Bilmiyor muydun? Evet, ben bildiğini sanmıştım. O ve erkek kardeşi bir silahla oynuyorlarmış. Gerald kardeşine namlunun içine bakmasını söylemiş; silah doluymuş ve kardeşinin başının üst kısmını uçurmuş. Korkunç bir hikâye, değil mi?”
“Ne dehşet!” diye haykırdı Gudrun. “Ama çok eskiden olmuş, değil mi?”
“Evet, daha çocuklarmış,” dedi Ursula. “Bildiğim en korkunç hikâyelerden biri bence.”
“Peki silahın dolu olduğunu bilmiyor muydu?”
“Biliyordu. Görüyorsun, yıllardır ahırda duran eski bir şeymiş. Kimse ateş alacağını düşünmemiş; elbette kimsenin içinde mermi olduğunu aklına getirmemiş. Ama böyle bir şeyin başlarına gelmesi korkunç, değil mi?”
“Dehşet verici!” diye haykırdı Gudrun. “İnsan çocukken böyle bir şeyin başına gelmesini ve bütün hayatı boyunca sorumluluğunu taşımak zorunda kalmasını düşününce dehşete düşmüyor mu? Düşünsene, birlikte oynayan iki çocuk—sonra hiçbir neden yokken, sanki gökten düşmüş gibi, bu olay başlarına geliyor. Ursula, çok korkunç! Ah, buna dayanamam. Cinayet anlaşılabilir, çünkü ardında bir irade vardır. Ama böyle bir şeyin insanın başına gelmesi—”
“Belki de arkasında bilinçsiz bir irade vardı,” dedi Ursula. “Öldürme oyununun içinde ilkel bir öldürme arzusu vardır, sence de öyle değil mi?”
“Arzu!” dedi Gudrun soğukça, biraz gerilerek. “Öldürme oyunu oynadıklarını bile göremiyorum. Sanırım çocuklardan biri ötekine, ‘Ben tetiği çekerken sen namlunun içine bak, bakalım ne olacak,’ demiştir. Bana göre bu, kazanın en saf biçimi.”
“Hayır,” dedi Ursula. “Dünyanın içi en boş silahının tetiğini bile çekemezdim; biri namlunun içine bakıyor olsa asla. İnsan içgüdüsel olarak bunu yapmaz—yapamaz.”
Gudrun keskin bir fikir ayrılığıyla birkaç an sustu.
“Elbette,” dedi soğukça. “İnsan kadınsa ve yetişkinse içgüdüsü onu durdurur. Ama bunun birlikte oynayan iki erkek çocuğa nasıl uyduğunu anlayamıyorum.”
Sesi soğuk ve öfkeliydi.
“Evet,” diye üsteledi Ursula. Tam o sırada birkaç adım öteden bir kadının yüksek sesle şöyle dediğini duydular:
“Lanet olsun bu şeye!” İlerleyince çitin öte yanındaki tarlada Laura Crich ile Hermione Roddice’ı, çıkmak için kapıyla boğuşan Laura’yı gördüler. Ursula hemen yanına koşup kapıyı kaldırmasına yardım etti.
“Çok teşekkürler,” dedi Laura; yüzü kızarmış, amazon gibi görünüyordu ama biraz da şaşkındı. “Menteşeleri düzgün değil.”
“Evet,” dedi Ursula. “Bir de çok ağırlar.”
“Şaşılacak şey!” diye haykırdı Laura.
“Merhaba!” diye sesini duyurabildiği anda tarlanın içinden şakıyordu Hermione. “Hava ne güzel. Yürüyüşe mi çıktınız? Evet. Genç yeşillikler ne güzel, değil mi? Öyle güzel ki—adeta yanıyor. Günaydın—günaydın—gelip beni görürsünüz, değil mi?—çok teşekkürler—gelecek hafta—evet—hoşça kalın, h-o-ş-ç-a k-a-l-ı-n.”
Gudrun’la Ursula, Hermione’nin başını ağır ağır aşağı yukarı sallayışını, eliyle yavaşça uğurlayışını ve tuhaf, yapmacık gülümsemesini seyrederek durdular. Ağır, sarı saçları gözlerine düşen uzun boylu, tuhaf ve ürkütücü bir siluet oluşturuyordu. Sonra, aşağı görülüp kovulmuşlar gibi oradan ayrıldılar. Dört kadın birbirinden uzaklaştı.
Yeterince uzaklaşır uzaklaşmaz Ursula’nın yanakları kızararak söylediği ilk şey şu oldu:
“Bence çok küstah.”
“Kim, Hermione Roddice mı?” diye sordu Gudrun. “Neden?”
“İnsanlara davranış biçimi—küstahlık!”
“Neden, Ursula? Nesi bu kadar küstahça geldi sana?” diye sordu Gudrun, biraz soğukça.
“Tavrının tamamı. Ah, insanı ezmeye çalışması kabul edilemez. Düpedüz zorbalık. Küstah bir kadın. ‘Gelip beni görürsünüz,’ diyor; sanki bu ayrıcalık için birbirimizi çiğneyecekmişiz gibi.”
“Ursula, bu kadar öfkelenmene neyin yol açtığını anlayamıyorum,” dedi Gudrun biraz sabırsızlıkla. “O kadınların küstah olduğunu bilirsin—aristokrasiden kurtulup özgürleşmiş şu kadınlar.”
“Ama hiç gereği yok—çok bayağı,” diye haykırdı Ursula.
“Hayır, ben öyle görmüyorum. Görsem bile—benim için, o yok hükmünde. Bana küstah davranma gücü olduğunu kabul etmiyorum.”
“Sence senden hoşlanıyor mu?” diye sordu Ursula.
“Pek sayılmaz, sanmıyorum.”
“Öyleyse neden seni Breadalby’ye gelip yanında kalmaya çağırıyor?”
Gudrun hafifçe omuz silkti.
“Ne de olsa sıradan insanlardan olmadığımızı anlayacak kadar akıllı,” dedi Gudrun. “Her kimse, aptal değil. Nefret ettiğim biriyle olmayı, kendi çevresinden çıkmayan sıradan bir kadınla olmaya yeğlerim. Hermione Roddice bazı açılardan kendini riske atıyor.”
Ursula bir süre bunu düşündü.
“Şüpheliyim,” diye karşılık verdi. “Aslında hiçbir şeyi riske atmıyor. Bizi—öğretmenleri—çağırabileceğini bilip hiçbir şeyi riske atmamasına hayran olmamız bekleniyor sanırım.”
“Kesinlikle!” dedi Gudrun. “Bunu yapmaya cesaret edemeyen binlerce kadını düşün. Ayrıcalıklarından sonuna kadar yararlanıyor—bu da bir şey. Sanırım aslında onun yerinde olsak biz de aynısını yapmalıyız.”
“Hayır,” dedi Ursula. “Hayır. Sıkılırdım. Vaktimi onun oyunlarını oynayarak geçiremezdim. Seviyesiz olur.”
İki kız kardeş, önlerine çıkan her şeyi kesip atan bir makas gibiydi; ya da biri ötekine sürtünerek keskinleşen bir bıçakla bileği taşı gibi.
“Elbette,” diye birden haykırdı Ursula, “gidip onu göreceksek yıldızlarına şükretmeli. Sen kusursuz güzelsin; onun şimdi olduğundan ya da geçmişte olduğundan bin kat daha güzelsin. Bana kalırsa bin kat daha güzel giyiniyorsun; çünkü o bir çiçek gibi taze ve doğal görünmüyor, hep yaşlı, yapmacık. Üstelik çoğu insandan daha zekiyiz.”
“Kesinlikle!” dedi Gudrun.
“Ve bunun da olduğu gibi kabul edilmesi gerek,” dedi Ursula.
“Elbette gerek,” dedi Gudrun. “Ama göreceksin, asıl şık olan şey o kadar kesin biçimde sıradan, o kadar kusursuzca alelade ve sokaktaki insana benzer olmak ki sonunda insanlığın başyapıtına dönüşüyorsun; gerçekte sokaktaki insan değil, onun sanatsal yaratımına—”
“Ne korkunç!” diye haykırdı Ursula.
“Evet Ursula, pek çok açıdan korkunç. İnanılmaz derecede ayakları yere basan biri olmaktan başka bir şey olmaya cesaret edemezsin; öyle ayakları yere basmalı ki sonunda sıradanlığın sanatsal yaratımına dönüşsün.”
“Kendini daha iyi bir şeye dönüştürmemek çok sıkıcı,” diye güldü Ursula.
“Çok sıkıcı!” diye karşılık verdi Gudrun. “Gerçekten Ursula, sıkıcı; tam sözcüğü bu. İnsan, sonrasında yüce bir üslupla konuşup Corneille gibi nutuklar atmayı özlüyor.”
Gudrun kendi zekâsına kapılıp giderek kızarıyor ve heyecanlanıyordu.
“Salınmak,” dedi Ursula. “Salınmak, kazların arasında bir kuğu olmak istiyor insan.”
“Aynen,” diye haykırdı Gudrun, “kazların arasında bir kuğu.”
“Hepsi çirkin ördek yavrusunu oynamakla öyle meşgul ki,” diye alaycı bir kahkahayla haykırdı Ursula. “Ben de alçakgönüllü, zavallı bir çirkin ördek yavrusu gibi hissetmiyorum kendimi. Kazların arasında bir kuğu gibiyim—elimde değil. İnsana böyle hissettiriyorlar. Benim hakkımda ne düşündükleri umurumda değil. Umurumda bile değil.”
Gudrun, Ursula’ya tuhaf, kararsız bir imrenme ve hoşnutsuzlukla baktı.
“Elbette yapılacak tek şey hepsini—hepsini—küçümsemek,” dedi.
Kız kardeşler eve dönüp okudu, konuştu, çalıştı ve pazartesiyi, okul gününü bekledi. Ursula, okul haftasının başlayıp bitmesinin, tatillerin başlayıp bitmesinin dışında başka neyi beklediğini sık sık merak ediyordu. Hayatı bundan ibaretti! Bazen içine daraltıcı bir dehşet çöküyor, hayatının bundan fazlası olmadan geçip gideceğini düşünüyordu. Ama bunu hiçbir zaman gerçekten kabullenmiyordu. Ruhu canlıydı; hayatı, toprağın altında henüz yüzeye çıkmamış ama durmadan büyüyen bir filiz gibiydi.
Bölüm etkileşimi
