0.1 Yalnızlık

İlk bölüm sizlerle. Umarım seversiniz...

Yıldıza basmayı ve yorum yapmayı unutmayın canolar.

Keyifli okumalar

🤍🩶🖤

Kalabalıklar içinde yalnızım Gülüşlerim sahte, Kimse bilmez içimde kopan fırtınayı, Sessizliğim en sadık yoldaşım.

Başlama tarihleri >>>

Çağla YILDIRIM

Kan, her yer kan. Çevreme baktığımda gördüğüm bu koyu renkli sıvıyla bir an öldüğümü zannettim. Kesik soluklarımın hızı artarken nerde olduğumu anlamaya çalışıyordum.

Araba..arabadaydım, gene hiç değişmeyen bu rutin rüyada, bir sonraki göreceğim şeyi bilmeme rağmen kafamı kaldırdım ve gördüğüm şey gene bana acı çektirmekten başka bir işe yaramadı. Ön koltuklarda oturan biri kadın diğeri erkek iki kişi vardı, ve yüzleri bulanıktı, tıpkı öncekiler gibi.

Kadının şah damarına girmiş olan büyük cam parçası baktıkça, insanın mide bulantısını arttıracak cinstendi. Sürücü koltuğunda ki adama çevirdim bakışlarımı. O daha kötüydü. Bedeninin sol yarısı tamamen araca çarpan tırın altında kalmıştı. Kafası ise gittikçe artan basınç ve ağırlıkla biraz daha eziliyordu.

Mide bulantım dahada artarken kusma isteği ile aniden kalkıp ter içerisinde uyandım. Ancak, rüya denmeyecek olan o kabustan çıkamamanın etkisiyle elim anında ağzımı buldu. Dudaklarımın üzerine bastırdığım ellerimle koşarak odamdaki banyoya gittim.

Aman ne güzel, güne gene muhteşem bir başlangıç yaptım. Odamdan yükselen alarm sesiyle saatin sabah 5 olduğunu anlamam uzun sürmedi.

Aynı saniyelerde aşağı kattan bir ses yükseldi

"Çağla! Uyu demedim mi ben sana!? Pazar bu gün. Yaşıtların uyumak için yalvarır, sen sabahın köründe kalkıyorsun. Kızım sen horoz musun!? Daha kargalar bokunu yemedi! "

Ablamın sesiyle dahada kendime gelirken aynaya baktım. Fazla terlemiştim öyle ki ter saçlarımın ucundan damlıyordu artık. Duş almak şart olmuştu. Banyodan çıkıp dolaba yöneldim elime aldığım kıyafetlere bir göz attım. İdare ederdi dışarı çıkacağımı zannetmiyordum zaten. Duş alıp banyodan çıkmamla aşağıdan gelen kokular acıktığımı hissettirdi. Bana diyordu hanımefendi ama kendisi uyumamıştı bile.

Merdivenlere yönelmemle mutfaktan gelen kokular artmıştı bizim şef yapmıştı şovunu anlaşılan.

Bu gün ablamın tek izin günüydü o yüzden kendine dizi izleme fırsatı verip gece boyunca tüm bölümleri izlerdi.

Benim kalktığım saatte kalkmasının başka açıklaması olamazdı zaten. Uykusuna düşkün bir kişiliği vardı.

Mutfağa gitmemle ablamın her zaman ki kombinlerinden farklı olarak şort, askılı pijaması ve ev topuzu ile görmem bir oldu.

Bana döndü, kesin gene trip atacaktı.

"Sana da GÜNAYDIN. İnsan ablasına bir günaydın der ama nerdee"

Tahminlerim yanıltmazdı beni. Sofraya bakmam ile gerçekten uyumadığını kanıtlamış olmuştu. Sofrada yok yoktu. Şef ablanın güzel yanları diyip sofraya kuruldum direkt.

"Cevap ver bari 'sana da' de en azından.'

Dedikleri ile

"Sana da" demem bir oldu. Bakışları şu an her şeyi açıklıyordu. Birazdan 'kelimeleri ağzından kerpeten ile alıyoruz zaten' diyecekti.

"Kelimeleri ağzından kerpeten ile alıyoruz zaten."

Tahminlerim gene yanıltmadı. Çok geçmeden o da sofraya oturdu ve kahvaltıya başlamış olduk.

Otelleri olan ünlü bir şirket İtalyaya da geçiş yapacaktı ablamın otellerinde şef olarak çalışması için e-mail göndermişlerdi. Para konusunu sıkıntı olmadığını istenilen miktarı karşılayabileceklerini bildirmişlerdi ama sevgili ablam beni hem yalnız bırakmamak - ona göre yeterince yalnızmışım- hem de onun beni yalnız bırakması ile devletin sıkıntı çıkaracağını düşünüyordu. Aslına bakılırsa ise bir yerde haklıydı.

Devletin beni geri alma olasılığı bile vardı bu durumda.

Merak etmiştim ne cevap vermişti acaba.

"Abla"

demem ile bana baktı. Az konuşurdum genelde hem utandığımdan hem de sevmediğimden dolayı.

"Söyle güzelim"

"Şu İtalya işi ne oldu? ne cevap verdin?"

"Gitmeyeceğim,seni sırf kariyerim için yalnız bırakmam. Hem devletin alma ihtimali var. Hayatta olmaz. Seni bir daha yurda falan göndermem. Cevap kısmına gelirsek cevap vermedim, beklesin dursunlar. "

"Ne kadar süresi var?"

"Güzelim ne önemi var bunun zaten kabul etmeyeceğim ki boşver sen bunları senin haftaya yazılıların başlayacak hem fazla stres yapma."

Şansa her ne kadar inanmasam da ablam kesinlikle benim hayattaki tek şansımdı. Ona nasıl baktığımı bilmiyorum ama bana bakıp

"Ne o aşık mı oldun?"

Demesi ile anında gözlerimi kaçırdım. Yüzümün yandığını hissediyordum.

Süslü cümleler kuramazdım,utangaçlığım buna izin vermezdi ama genede sonradan söylemediğim için pişman olmak istemedim. Tüm cesaretimi topladım.

"Abla"

Gözümün içine bakıyordu söylemem için, hayatı akışına bırakmayı ondan öğrenmiştim.

"Şansa inanmam ama sen benim tek şansımsın."

Kafam eğmem söylediklerimin bitişi ile eş zamanlı oldu. Sesim kısık çıkmıştı ama anlardı o beni.

Telefonun çalması ile ikimizinde bakışları orayı buldu. Ablamın telefonu kaldırması ile kaşları çatıldı.

Yerimden biraz doğrulup ekrana bakmam ile benimde yüzüm dondu. Ne alakaydı şimdi? Memnunsuz Memnune neden arıyordu?

Memnunsuz Memnune, 5 yıl önce kaldığım yurdun müdüresiydi sert bir kişiliği vardı. Öyleki evlat edinecek aileler dışında kimseye gülümsemezdi. Ayrıca adı Memnuneydi. Memnunsuz Memnune ablamla benim taktığımız bir lakaptı.

Ablam beni almak için çok uğraşmıştı. Yurtlara zannedilenin aksine cehennem denilebilirdi.

Ablamla da orda tanışmıştık zaten o da yurtta büyümüştü. Sonrada beni almıştı yanına. Yakınlığımız farklıydı bizim.

Telefonu açması ile karşı sesin duyamadığımı fark ettim.

Ablamsa kaşları çatık karşı tarafı dinliyordu.

.........

"Estağfurullah müdüre hanım ne rahatsızlığı buyurun."

.......

"Anladım....anladım.... tabi....tabi geliriz."

Ne gelmesiydi? pazardı bu gün. Kitap okuyacaktım,sınavlara çalışacaktım, planlarım vardı benim.

Ablamın bana dönüp

"Kahvaltıdan sonra hazırlan, müdüre hanım yurda çağırıyor acilmiş, önemli olmasa Pazar günü aramazmış zaten. Öyle dedi."

Ne alakaydı şimdi eğer önemli dediyse bir sıkıntı var demekti. Bunun gerçekliği ile stres yapmıştım zaten bir de yurda çağrıyordu orayı sevmiyordum herkes gibi, buda bir stres kaynağıydı benim için.

Hızla merdivenlere koştum odaya varınca üstüme giymek için düzgün bir şeyler arıyordum. Elime gelen ilk şeyleri giydim, fena olmamıştı.

Ablamın aşağıdan

"Sakin ol"

Diye bağırması hiç yardımcı olmuyordu.

Hızla merdivenden geri indim. Ablamda stres yapmış olacak ki hazır bir şekilde kapıda bekliyordu. Kesinlikle dünyadaki en hızlı hazırlanan kadındı.

Arabaya doğru gittik. Uzun zaman boyunca araba ile aram hiç iyi olmamıştı.

Ablamın şoför koltuğuna geçmesi ile bende yanında buldum kendimi. O söylemeden kemeri taktım ve beklemeye başladım. Yol akıyordu, manzara değişiyordu ama stres seviyem azalmaktansa artıyordu.

Yurdun önünde durmamızla ablama baktım. Onunda bakışları hem stres yaptığını hemde korktuğun gösteriyordu.

Arabadan inip yurdun bahçesine girdik. Sessizdi bahçe, anlaşılan çocuklar kahvaltı yapıyorlardı. Güvenlik görevlisi bizi görünce yanımıza geldi.

Memnune hanımlar zaten bizi bekliyorlarmış, öyle demişti. Benim ise tek takıldığım -ler ekiydi 'onlar' kimdi?

Stres seviyem dahada artarken ablamın elimi tutması ile irkildim.

"Sakin ol güzelim. Bir şey yok. Endişelenmenede, korkmanada gerek yok."

Bunları bana diyordu ama daha çok kendine anlatıyor gibiydi.

Yurdun içine girdik ikimizde yolu ezbere biliyorduk. Kısmen burda büyümüştük. Odanın önüne gelmemizle ikimizde birbirimize baktık. Odada iken kafamı kaldırabileceğimi düşünmüyordum zaten.

......
Bölüm sonumuz

Öncelikle Akışına Bırak kitabıyla yeni tanışan herkese merhabalar. Bu kitap önce wattyde daha sonrasında kitappad te sorunlar yaşayarak buralara kadar geldi.

Biraz klişeli birazda değişik bir gerçek ailem kurgusu kendileri. Öncelikle baştan söylemesi ilk bölümlerde Deniz karakterine sürekli kızarmasından dolayı gıcık kapabilirsiniz ama sürece güvenin ve okumaya devam edin.

Bu süreçte sizden tek ricam hatalarımı uygun bir şekilde bana söylemeniz çünkü bu benim ilk kitabım ve ilk defa bu uygulamayı deneyimliyorum.

En basit örnekle yazı boyutu sizce nasıl? Kitabı aktarırken acayip kararsız kaldığım bir soruydu bu. Sizin istekleriniz doğrultusunda düzeltebilirim.

Aralara gelmesi gereken kombin görselleri var bunu okurken fark etmişsinizdir zaten. Görsel işinide yavaş yavaş inceleyip çözücem ve eklemeler yapacağım.

Her hangi bir sorunuz varsa alabilirim. Akışına Bırak kitabına tekrardan hoşgeldiniz.

Bir sonraki bölümde görüşürüüüük 🤍🩶🖤